சிவவாக்கியம்

Verse 210

1ஒன்பதான வாசல்தான் ஒழியுநாள் இருக்கையில்
2ஒன்பதாம் ராம ராம ராம என்னும் நாமமே
3வன்மமான பேர்கள்வாக்கில் வந்துநோய் அடைப்பதாம்
4அன்பரான பேர்கள்வாக்கில் ஆழ்ந்தமைந்து இருப்பதே.

1Onpadhaana vaasaldhaan ozhiyunaal irukkaiyil
2Onpadhaam raama raama raama ennum naamamee
3Vanmamaana peergalvaakkil vandhunoy adaippadhaam
4Anparaana peergalvaakkil aazhndhamaindhu iruppadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஒன்பது துவாரங்களைக் கொண்ட இந்த ஊன் கூண்டு உடையும் மரணத் தருணம் எவருக்கும் தவிர்க்க முடியாதது என்பதைச் சிவவாக்கியர் நினைவுறுத்துகிறார். அத்தருணத்தில் உய்வளிக்கும் நாமமாக 'ராம' என்னும் மந்திரத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். சித்தர் யோக நெறியில் 'ரா' என்பது பிங்கலை வழியே எழும் அக்னியையும், 'ம' என்பது இடை நாடி வழியே பொழியும் சந்திர அமுதத்தையும் குறிக்கும்; இவ்விரண்டும் சுழுமுனையில் இணையும்போது மரணம் வெல்லப்படுகிறது. வஞ்சகமும் வன்மமும் கொண்ட நெஞ்சினர் இந்த நாமத்தை உதட்டளவில் உச்சரித்தால் அது ஆன்ம நோயாகவே முடியும்; மாறாக, சித்த சுத்தியும் மெய்யன்பும் கொண்ட அன்பர்களின் உள்ளத்தில் இந்த நாதம் அகத்தே ஆழ்ந்து நிலைபெறும்போது, மரணபயமற்ற முக்திப் பெருவாழ்வு வாய்க்கிறது.

The nine gates of the body are given a last day, a day on which they cease. Against that closing the song sets a name it calls the ninth: Rama, Rama, Rama. On the tongues of hostile people that name comes and is said to stop disease. On the tongues of loving people it settles deep and stays. The name is placed in the mouth, for the day when the nine gates fail.

The teaching

Contemplating the inevitability of human mortality, Sivavakkiyar focuses on the ultimate moment when the nine bodily gates (ஒன்பது வாசல்) cease to function and physical life dissolves. Against this terminal collapse, he invokes the esoteric power of the name 'Rama' (ராம நாமமே). In Siddha yogic science, 'Ra-Ma' is not merely an external mythical name; 'Ra' represents the Agni/solar fire of Pingala and 'Ma' represents the cooling lunar nectar of Ida; their harmonious union at the crown transcends the cycles of time and decay. On the tongues of malicious, deceitful people, holy words are reduced to hypocritical pretense that brings spiritual disease; but in the hearts of true lovers of the Divine (அன்பர்), this sacred resonance settles into the deepest core of being, bestowing fearless liberation at the hour of death.

Verse 211

1அள்ளிநீரை இட்டதேது? அங்கையில் குழைந்ததேது?
2மெள்ளவே முணமுணவென்று விளம்புகின்ற மூடர்காள்
3கள்ளவேடம் இட்டதேது கண்ணைமூடி விட்டதேது?
4மெள்ளவே குருக்களே, விளம்பிடீர் விளம்பிடீர்.

1Alliniirai ittadheedhu? angaiyil kuzhaindhadheedhu?
2Mellavee munamunavenru vilambuginra muudargaal
3Kallaveedam ittadheedhu kannaimuudi vittadheedhu?
4Mellavee kurukkalee, vilambidiir vilambidiir.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கோயில் பூசாரிகளின் போலி ஆசாரங்களையும், சடங்கு வியாபாரங்களையும் சிவவாக்கியர் எள்ளலோடு சாடுகிறார். கைகளில் தண்ணீரை அள்ளி உயிரற்ற கல்லின் மேல் தெளிப்பதும், சந்தனத்தைக் குழைத்துப் பூசுவதும், உதடுகள் முணுமுணுக்கப் புரியாத மந்திரங்களை ஓதுவதும், கண்களை மூடி தியானிப்பது போல நாடகமாடுவதும் வெறும் கள்ள வேடமேயன்றி வேறல்ல. உயிர்ப்பற்ற சிலைக்குப் புறப்பூசனை செய்யும் குருக்களிடம் சித்தர் நேரடியாகக் கேட்கிறார்: அகத்தில் மெய்யறிவுச் சுடரின்றி, புறத்தில் காட்டும் இந்த மாய்மாலங்களால் எவருக்கு என்ன பயன்? அந்தரங்க ஆன்ம ஜோதியை அறியாது மக்களை ஏமாற்றும் உங்கள் போலி ஆசாரங்களின் உள்நோக்கத்தை மெள்ளவே வந்து விளக்குங்கள் என்று ஆணித்தரமாகச் சவால் விடுக்கிறார்.

The questions are aimed at the small motions of worship. What is this water scooped and poured? What is the paste worked in the palm? Fools are described in the middle of a mumble. What is the false dress, and what is the shutting of the eye? Then the gurus are told, slowly, to speak it out, and told again. The song wants an explanation in words, from the people who preside over these gestures.

The teaching

In a scathing, satirical critique of priestly pretension, Sivavakkiyar exposes the empty mechanics of orthodox ritualism. He interrogates the temple priests: Why mechanically scoop water and sprinkle it onto stone images? Why knead sandal-paste in the palm and smear it with dramatic gestures? What is the spiritual value of muttering unintelligible incantations under one's breath? Why wear deceptive ascetic costumes and performatively close the eyes in a facade of deep meditation? Sivavakkiyar commands the presiding gurus to abandon their evasions and speak the truth plainly: these theatrical, outward gestures are mere deceptions that mask an utter absence of genuine spiritual realization.

Verse 212

1அன்னைகர்ப்பத் தூமையில் அவதரித்த சுக்கிலம்
2முன்னையே தரித்தும் பனித்துளிபோலாகுமே;
3உன்னிதொக் குளழலும் தூமையுள்ளுளே அடங்கிடும்
4பின்னையே பிறப்பதும் தூமைகாணும் பித்தரே.

1Annaigarppath thuumaiyil avadhariththa sukkilam
2Munnaiyee thariththum paniththulipolaagumee;
3Unnidhok kulazhalum thuumaiyullulee adangidum
4Pinnaiyee pirappadhum thuumaigaanum piththaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாதித் தூய்மை பேசும் வைதீகர்களின் போலி மாயையை உடைக்க, மனிதப் பிறப்பின் உடலியல் மூலத்தை மீண்டும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறார் சிவவாக்கியர். தந்தையின் விந்து பனித்துளி போன்ற அற்ப நீர்மமாகத் தாயின் கருப்பையை அடைகிறது. அங்கே அது தாயின் தீட்டு என்று ஒதுக்கப்பட்ட உதிரத்தோடு (தூமை) கலந்தே பிண்டமாய் உருவாகிறது; தொப்புள் கொடி வழியே அந்த உதிரத்தையே உண்டு வளர்கிறது; முடிவில் அதே குருதிப் பெருக்கினூடேதான் உலகிற்குள் பிறந்து வருகிறது. அரசனும், பூசாரியும், ஆண்டியும் என அனைவரும் இந்நெறியிலேயே பிறக்கையில், தங்களை மட்டும் பிறப்பால் தூய்மையானவர்கள் என்று பிதற்றும் வைதீகப் பித்தர்களின் அறியாமையை இப்பாடல் அப்பட்டமாகத் தோலுரிக்கிறது.

Birth is brought down to a drop of dew. The seed that descended into the body of the mother's womb, even what was borne from earlier, is like dew. The third line is compressed in the print: thought and the turmoil packed with it are the likely sense, and they are said to settle inside that same body. Birth that comes afterward is given to the madmen as something to see by looking at the body.

The teaching

Continuing his radical demystification of the physical body, Sivavakkiyar addresses the 'madmen' (பித்தர்) of caste orthodoxy who boast of purity while reviling natural biological processes. He reminds them that the seminal seed that enters the mother's womb is as transient and fragile as a droplet of morning dew. Sheltered within the maternal womb-fluid (தூமை), it is nourished, formed, and eventually brought forth into the world through the very fluid that orthodox dogma brands as polluted. By demonstrating that every single human being—regardless of high or low birth—is born through the exact same uterine pathway and nurtured by the same biological fluids, Sivavakkiyar shatters the foundations of ritual purity and hereditary arrogance.

Verse 213

1அழுக்கறத் தினங்குளித்து அழுக்கறாத மாந்தரே,
2அழுக்கிருந்தது எவ்விடம், அழகில்லாதது எவ்விடம்.
3அழுக்கிருந்தது எவ்விடத்து அழுக்கறுக்க வல்லீரேல்
4அழுக்கிலாதது சோதியோடு அணுகிவாழ லாகுமே.

1Azhukkarath thinanguliththu azhukkaraadha maandharee,
2Azhukkirundhadhu evvidam, azhagillaadhadhu evvidam.
3Azhukkirundhadhu evvidaththu azhukkarukka valliireel
4Azhukkilaadhadhu sodhiyodu anugivaazha laagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புனித நதிகளில் நீராடினால் பாவங்கள் யாவும் தொலைந்துவிடும் என்று நம்பும் மூடர்களின் அறியாமையைச் சித்தர் கடிந்துரைக்கிறார். உடலின் தோலில் படிந்திருக்கும் புற அழுக்கை நீரால் கழுவிவிடலாம்; ஆனால் ஆணவம், கன்மம், மாயை எனும் மும்மலங்களும், சுயநலக் கறைகளும் படிந்துள்ள அகத்தின் அழுக்கை எந்த நீரால் கழுவ முடியும்? மெய்யான அழுக்கு எங்கே படிந்துள்ளது என்பதைத் தன்னுள் ஆராய்ந்து அறிந்து, அந்த அக மாசை ஞானத் தீயினாலும் வாசி யோகத்தினாலும் சுட்டறுக்க வல்லவர்க்கே, எவ்வித மாசும் மருவும் இல்லாத நித்திய சுயஞ்சோதிப் பரம்பொருளோடு ஒன்றிணைந்து வாழும் பேரானந்த நிலை கைகூடும்.

These are people who bathe every day so the dirt will leave, and the dirt has not left. The questions are blunt. Where did the dirt remain? Where is the thing that has no beauty? If they can cut the dirt away in the place where it actually sat, then what is without dirt may draw near the light and live. The song follows the dirt to its real seat and ties clean life to that cutting.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an incisive critique of those who obsessively bathe in sacred rivers (தீர்த்தமாடல்) under the illusion that physical ablutions can wash away sins. Day after day, people scrub their skin, yet their inner nature remains heavily encrusted with pride, malice, and ignorance. The poet asks: Where does the true filth reside? External water can only clean external dust; it cannot touch the deep-seated defilement of egoism (anava) and delusion harbored within the mind. If a seeker possesses the wisdom to locate the real seat of impurity and sever it through self-knowledge, the soul is instantly purified, entering into eternal communion with the immaculate, self-luminous Divine (அழுக்கிலாத சோதி).

Verse 214

1அணுத்திரண்ட கண்டமாய் அனைத்துபல்லி யோனியாய்
2மனுப்பிறந்து ஓதிவைத்த நூலிலே மயங்குறீர்
3சனிப்பதுஏது; சாவதுஏது; தாபரத்தின் ஊடுபோய்
4நினைப்பதுஏது? நிற்பதுஏது; நீர்நினைந்து பாருமே.

1Anuththiranda kandamaay anaiththupalli yoniyaay
2Manuppirandhu odhivaiththa nuulilee mayanguriir
3Sanippadhueedhu; saavadhueedhu; thaaparaththin uudupoy
4Ninaippadhueedhu? nirpadhueedhu; niirninaindhu paarumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கோடிக்கணக்கான அணுக்கள் திரண்டு உருவான இந்த அண்டத்தில், புல், பூண்டு, புழு, பறவை, விலங்கு என எண்ணற்ற யோனிப் பிறவிகளைக் கடந்து கிட்டிய அரிய பொக்கிஷமே இந்த மானுடப் பிறவி என்பதைச் சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார். ஆனால் மனிதர்களோ சாத்திர நூல்களின் சொல்வலைகளிலும், மதக் கொள்கைகளிலும் சிக்கித் தங்களின் வாழ்நாளை வீணாகக் கழிக்கிறார்கள். பிறப்பு என்பது என்ன, இறப்பு என்பது என்ன, அசையும் மற்றும் அசையாத சட உலகினூடே அழியாமல் நிலைத்து நிற்கும் மெய்ப்பொருள் எது என்பதை நூல்களைத் தாண்டி உங்கள் சொந்த விழிப்புணர்வினால் நினைந்து பாருங்கள்; வெற்று நூல்களை விடுத்து அகத்து ஆன்மாவை உணருங்கள் எனச் சித்தர் வழிகாட்டுகிறார்.

A human birth is pictured first as a frame massed of atoms and as every many-fold womb, and then as a daze inside a book that was recited and laid by. Out of that daze the singer asks what really perishes and what death is, while one passes through the midst of a word the print leaves compressed, the still realm or the heat of austerity. What thinks? What stands? The command is to think and look. The stored book is the place of the bewilderment.

The teaching

Reflecting on the vast evolutionary journey of the soul, Sivavakkiyar marvels at the rarity of human incarnation. Having evolved through endless aggregates of atomic matter and cycled through millions of diverse animal, reptile, and plant wombs (பல்லியோனி), the soul has finally attained this precious human birth. Yet tragically, humans squander this hard-won embodiment by becoming utterly bewildered and trapped in rigid, man-made scriptural books and theological doctrines. Sivavakkiyar challenges seekers to pause and contemplate the core existential truths: What is birth? What is death? What is the permanent reality that endures through all changing forms? He urges them to look inward and realize the eternal Witness rather than perishing in textual bewilderment.

Verse 215

1ஆதியாகி அண்டரண்டம் அப்புறத்தும் அப்புறம்
2சோதியாகி நின்றிலங்கு சுருதிநாத சோமனை
3போதியாமல் தம்முளே பெற்றுணர்ந்த ஞானிகள்,
4சாதிபேதம் என்பதொன்று சற்றுமில்லை இல்லையே!

1Aadhiyaagi andarandam appuraththum appuram
2Sodhiyaagi ninrilangu surudhinaadha somanai
3Podhiyaamal thammulee petrunarndha gnaanigal,
4Saadhipeedham enpadhonru satrumillai illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட சராசரங்களுக்கும் அப்பால் எங்கும் பரந்து விளங்கும் ஆதிப் பரஞ்சோதியை, வேத நாதங்களின் முடிவில் திளைக்கும் அமுத சோமனை, புறத்தே குருட்டுப் பாடமாக ஓதாமல் தமக்குள் தாமே அகமுகமாக உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானிகளுக்குச் சாதி பேதம் என்பது இம்மியளவும் கிடையாது என்று சிவவாக்கியர் அறுதியிடுகிறார். எங்கும் நிறைந்த ஒரே பிரம்ம ஜோதியைத் தன்னுள் கண்ட ஞானிக்கு, மனிதரிடையே உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்கும் சாதி, குலப் பிரிவினைகள் யாவும் அடியோடு மாயையான கற்பனைகளே. சமத்துவமும் அத்வைத ஞானமும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவை என்ற மாபெரும் புரட்சி முழக்கமாக இப்பாடல் ஒளிர்கிறது.

The one who is the beginning stands past the cosmos, and past that, and past that again, as light, the Soma of the revealed sound. The knowers in this song received him without waiting for a lesson, and recognized him inside themselves. From that recognition the lines draw a plain conclusion and say it twice. The thing called caste difference is absent even as a trace. It is absent altogether.

The teaching

This verse stands as one of Sivavakkiyar's most uncompromising proclamations of radical egalitarianism and non-dual realization. The Supreme Being stands far beyond the furthest reaches of the cosmos, shining as the primordial light—the inner nectar-essence (Soma) of revealed sound (Sruti Nada). The true jnanis (enlightened seers) are those who realize this divine radiance directly within their own consciousness, without depending on orthodox lessons or priestly mediation. Having recognized the singular Divine pulsing within all creation, they perceive that caste divisions (சாதிபேதம்) are completely fictitious, fabricated social delusions. In the clear light of spiritual truth, caste does not exist even to the slightest degree—it is utterly and totally non-existent.