சிவவாக்கியம்

Verse 213

1அழுக்கறத் தினங்குளித்து அழுக்கறாத மாந்தரே,
2அழுக்கிருந்தது எவ்விடம், அழகில்லாதது எவ்விடம்.
3அழுக்கிருந்தது எவ்விடத்து அழுக்கறுக்க வல்லீரேல்
4அழுக்கிலாதது சோதியோடு அணுகிவாழ லாகுமே.

1Azhukkarath thinanguliththu azhukkaraadha maandharee,
2Azhukkirundhadhu evvidam, azhagillaadhadhu evvidam.
3Azhukkirundhadhu evvidaththu azhukkarukka valliireel
4Azhukkilaadhadhu sodhiyodu anugivaazha laagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புனித நதிகளில் நீராடினால் பாவங்கள் யாவும் தொலைந்துவிடும் என்று நம்பும் மூடர்களின் அறியாமையைச் சித்தர் கடிந்துரைக்கிறார். உடலின் தோலில் படிந்திருக்கும் புற அழுக்கை நீரால் கழுவிவிடலாம்; ஆனால் ஆணவம், கன்மம், மாயை எனும் மும்மலங்களும், சுயநலக் கறைகளும் படிந்துள்ள அகத்தின் அழுக்கை எந்த நீரால் கழுவ முடியும்? மெய்யான அழுக்கு எங்கே படிந்துள்ளது என்பதைத் தன்னுள் ஆராய்ந்து அறிந்து, அந்த அக மாசை ஞானத் தீயினாலும் வாசி யோகத்தினாலும் சுட்டறுக்க வல்லவர்க்கே, எவ்வித மாசும் மருவும் இல்லாத நித்திய சுயஞ்சோதிப் பரம்பொருளோடு ஒன்றிணைந்து வாழும் பேரானந்த நிலை கைகூடும்.

These are people who bathe every day so the dirt will leave, and the dirt has not left. The questions are blunt. Where did the dirt remain? Where is the thing that has no beauty? If they can cut the dirt away in the place where it actually sat, then what is without dirt may draw near the light and live. The song follows the dirt to its real seat and ties clean life to that cutting.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an incisive critique of those who obsessively bathe in sacred rivers (தீர்த்தமாடல்) under the illusion that physical ablutions can wash away sins. Day after day, people scrub their skin, yet their inner nature remains heavily encrusted with pride, malice, and ignorance. The poet asks: Where does the true filth reside? External water can only clean external dust; it cannot touch the deep-seated defilement of egoism (anava) and delusion harbored within the mind. If a seeker possesses the wisdom to locate the real seat of impurity and sever it through self-knowledge, the soul is instantly purified, entering into eternal communion with the immaculate, self-luminous Divine (அழுக்கிலாத சோதி).

Verse 214

1அணுத்திரண்ட கண்டமாய் அனைத்துபல்லி யோனியாய்
2மனுப்பிறந்து ஓதிவைத்த நூலிலே மயங்குறீர்
3சனிப்பதுஏது; சாவதுஏது; தாபரத்தின் ஊடுபோய்
4நினைப்பதுஏது? நிற்பதுஏது; நீர்நினைந்து பாருமே.

1Anuththiranda kandamaay anaiththupalli yoniyaay
2Manuppirandhu odhivaiththa nuulilee mayanguriir
3Sanippadhueedhu; saavadhueedhu; thaaparaththin uudupoy
4Ninaippadhueedhu? nirpadhueedhu; niirninaindhu paarumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கோடிக்கணக்கான அணுக்கள் திரண்டு உருவான இந்த அண்டத்தில், புல், பூண்டு, புழு, பறவை, விலங்கு என எண்ணற்ற யோனிப் பிறவிகளைக் கடந்து கிட்டிய அரிய பொக்கிஷமே இந்த மானுடப் பிறவி என்பதைச் சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார். ஆனால் மனிதர்களோ சாத்திர நூல்களின் சொல்வலைகளிலும், மதக் கொள்கைகளிலும் சிக்கித் தங்களின் வாழ்நாளை வீணாகக் கழிக்கிறார்கள். பிறப்பு என்பது என்ன, இறப்பு என்பது என்ன, அசையும் மற்றும் அசையாத சட உலகினூடே அழியாமல் நிலைத்து நிற்கும் மெய்ப்பொருள் எது என்பதை நூல்களைத் தாண்டி உங்கள் சொந்த விழிப்புணர்வினால் நினைந்து பாருங்கள்; வெற்று நூல்களை விடுத்து அகத்து ஆன்மாவை உணருங்கள் எனச் சித்தர் வழிகாட்டுகிறார்.

A human birth is pictured first as a frame massed of atoms and as every many-fold womb, and then as a daze inside a book that was recited and laid by. Out of that daze the singer asks what really perishes and what death is, while one passes through the midst of a word the print leaves compressed, the still realm or the heat of austerity. What thinks? What stands? The command is to think and look. The stored book is the place of the bewilderment.

The teaching

Reflecting on the vast evolutionary journey of the soul, Sivavakkiyar marvels at the rarity of human incarnation. Having evolved through endless aggregates of atomic matter and cycled through millions of diverse animal, reptile, and plant wombs (பல்லியோனி), the soul has finally attained this precious human birth. Yet tragically, humans squander this hard-won embodiment by becoming utterly bewildered and trapped in rigid, man-made scriptural books and theological doctrines. Sivavakkiyar challenges seekers to pause and contemplate the core existential truths: What is birth? What is death? What is the permanent reality that endures through all changing forms? He urges them to look inward and realize the eternal Witness rather than perishing in textual bewilderment.

Verse 215

1ஆதியாகி அண்டரண்டம் அப்புறத்தும் அப்புறம்
2சோதியாகி நின்றிலங்கு சுருதிநாத சோமனை
3போதியாமல் தம்முளே பெற்றுணர்ந்த ஞானிகள்,
4சாதிபேதம் என்பதொன்று சற்றுமில்லை இல்லையே!

1Aadhiyaagi andarandam appuraththum appuram
2Sodhiyaagi ninrilangu surudhinaadha somanai
3Podhiyaamal thammulee petrunarndha gnaanigal,
4Saadhipeedham enpadhonru satrumillai illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட சராசரங்களுக்கும் அப்பால் எங்கும் பரந்து விளங்கும் ஆதிப் பரஞ்சோதியை, வேத நாதங்களின் முடிவில் திளைக்கும் அமுத சோமனை, புறத்தே குருட்டுப் பாடமாக ஓதாமல் தமக்குள் தாமே அகமுகமாக உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானிகளுக்குச் சாதி பேதம் என்பது இம்மியளவும் கிடையாது என்று சிவவாக்கியர் அறுதியிடுகிறார். எங்கும் நிறைந்த ஒரே பிரம்ம ஜோதியைத் தன்னுள் கண்ட ஞானிக்கு, மனிதரிடையே உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்கும் சாதி, குலப் பிரிவினைகள் யாவும் அடியோடு மாயையான கற்பனைகளே. சமத்துவமும் அத்வைத ஞானமும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவை என்ற மாபெரும் புரட்சி முழக்கமாக இப்பாடல் ஒளிர்கிறது.

The one who is the beginning stands past the cosmos, and past that, and past that again, as light, the Soma of the revealed sound. The knowers in this song received him without waiting for a lesson, and recognized him inside themselves. From that recognition the lines draw a plain conclusion and say it twice. The thing called caste difference is absent even as a trace. It is absent altogether.

The teaching

This verse stands as one of Sivavakkiyar's most uncompromising proclamations of radical egalitarianism and non-dual realization. The Supreme Being stands far beyond the furthest reaches of the cosmos, shining as the primordial light—the inner nectar-essence (Soma) of revealed sound (Sruti Nada). The true jnanis (enlightened seers) are those who realize this divine radiance directly within their own consciousness, without depending on orthodox lessons or priestly mediation. Having recognized the singular Divine pulsing within all creation, they perceive that caste divisions (சாதிபேதம்) are completely fictitious, fabricated social delusions. In the clear light of spiritual truth, caste does not exist even to the slightest degree—it is utterly and totally non-existent.

Verse 216

1ஆக்கைமூப்பது இல்லையே ஆதிகா ரணத்திலே
2நாக்கைமூக்கையுள் மடித்து நாதநாடி யூடுபோய்
3ஏக்கறுத்தி ரெட்டையும் இறுக்கழுத்த வல்லீரேல்
4பார்க்கப்பார்க்கத் திக்கெல்லாம் பரப்பிரம்மம் ஆகுமே.

1Aakkaimuuppadhu illaiyee aadhigaa ranaththilee
2Naakkaimuukkaiyul madiththu naadhanaadi yuudupoy
3Eekkaruththi rettaiyum irukkazhuththa valliireel
4Paarkkappaarkkath thikkellaam parappirammam aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் மரபின் உச்சகட்ட யோக சாதனையான கேசரி முத்திரையையும் வாசி யோக சூட்சுமத்தையும் இப்பாடல் விவரிக்கிறது. ஆதிக்காரணப் பரவெளியில் மனத்தை நிலைநிறுத்துபவனுக்கு உடலுக்கு மூப்பு என்பதில்லை. நாக்கை உள்நோக்கி மடித்து அண்ணக் குழியில் செலுத்தி (கேசரி முத்திரை), நாத நாடியாகிய சுழுமுனையில் பிராணனை ஏற்றி, உலக ஆசைகளை அறுத்து, இடை-பிங்கலை எனும் இரட்டை மூச்சுகளையும் ஒன்றாக இறுக்கி அழுத்த வல்ல யோகிக்கு நரை, திரை, மரணம் அணுகாது. அந்தப் பெருவெளியில் கபால அமுதம் பொழியும்போது, அவனது அகக்கண் திறக்கும்; அப்போது அவன் பார்க்கும் திசையெல்லாம் பரப்பிரம்மத்தின் சுயஞ்சோதியே விரிந்து காட்சியளிக்கும்.

In the primal cause the body has no old age. The next line turns the flesh inward: the tongue is folded into the nose, and the going is along the channel of sound. The third line is compressed. It speaks of a pair, once longing is cut, and of pressing that pair tight if one is able. Looking then has a wide result. Look and look, and every direction is the supreme Brahman.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the esoteric Siddha practice of Khechari Mudra and Vasi Yoga to conquer physical decay and awaken cosmic consciousness. In the realm of the Primal Cause (ஆதிகாரணம்), the body is freed from the ravages of aging. By curling the tongue upward into the nasal pharynx and cranial vault (நாக்கை மடித்து) and ascending along the subtle sonic channel (Nada Nadi), the yogi transcends worldly cravings and firmly unites the twin breaths of Ida and Pingala (இரட்டையை இறுக்க அழுத்த வல்லீரேல்) into the central Sushumna. When this internal union is achieved, the cranial nectar showers down, and the yogi's perception expands into universal illumination: wherever one looks, in every cardinal direction, the entire universe is directly experienced as the Supreme Brahman (பரப்பிரம்மம்).

Verse 217

1அஞ்சும் அஞ்சும் அஞ்சும் அஞ்சும் அல்லல்செய்து நிற்பதும்
2அஞ்சும் அஞ்சும் அஞ்சுமே அமர்ந்துளே இருப்பதும்
3அஞ்சும் அஞ்சும் அஞ்சுமே ஆதரிக்க வல்லீரேல்
4அஞ்சும் அஞ்சும் உம்முளே அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Anjum anjum anjum anjum allalseydhu nirpadhum
2Anjum anjum anjumee amarndhulee iruppadhum
3Anjum anjum anjumee aadharikka valliireel
4Anjum anjum ummulee amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பூதங்கள், ஐம்பொறிகள், ஐம்புலன்கள், கரணங்கள் என ஆன்மாவைச் சூழ்ந்து நிற்கும் இருபத்தைந்து தத்துவங்களின் சூட்சுமத்தை 'அஞ்சு' என்ற சொல்லின் நயத்தால் சிவவாக்கியர் விளக்குகிறார். புலனடக்கமின்றி வாழும்போது இந்தத் தத்துவங்களே மனிதனை அல்லல் படுத்திப் பயத்திலும் துயரத்திலும் ஆழ்த்துகின்றன. ஆனால், அதே இருபத்தைந்து தத்துவங்களையும் யோக சாதனையின் மூலம் வசப்படுத்தி, அந்த ஆற்றல்களைத் தன்னுள் பரசிவத்தின் வடிவமாகவே அன்போடு ஆதரித்து நிலைநிறுத்தினால், அச்சமெல்லாம் நீங்கிவிடும். அப்போது அந்த இருபத்தைந்து தத்துவங்களின் நடுவே சிவாயப் பேரொளி அகக் கோயிலாய் நித்தியமாக அமர்ந்து ஆட்சி செய்யும்.

One word is struck again and again, and in this song it is the five. Four times it stands in the first line beside whatever stands doing harm. The five is then what sits inside and remains. If you can hold to that five, the close brings it home: five and five have sat within you, and what sat is Sivayam. The word also sounds like fear, so the hammering carries dread as well as number, and the song ends by naming Sivayam.

The teaching

Through the rhythmic repetition of the word 'five' (அஞ்சு), Sivavakkiyar plays upon the double meaning of the fivefold cosmic principles (tattvas) and existential dread (அஞ்சுதல்). Uncontrolled, the twenty-five tattvas—the five elements, five senses, five organs of action, and their subtle counterparts—inflict endless torment (அல்லல்) and entrap the soul in fear. Yet, these very same fivefold principles reside within the body as the sacred foundation of divine manifestation. If the practitioner can master, harmonize, and embrace these energies through focused yogic awareness, fear dissolves, and the fivefold framework within is transformed into the peaceful sanctuary of Sivayam permanently abiding in the heart.

Verse 218

1அஞ்செழுத்தி னாதியாய் அமர்ந்து நின்றது ஏதடா?
2நெஞ்செழுத்தி நின்றுகொண்டு நீசெபிப்பது ஏதடா?
3அஞ்செழுத்தின் வாளதால் அறுப்பதாவது ஏதடா?
4பிஞ்செழுத்தின் நேர்மைதான் பிரித்துரைக்க வேண்டுமே.

1Anjezhuththi naadhiyaay amarndhu ninradhu eedhadaa?
2Nenjezhuththi ninrugondu niisepippadhu eedhadaa?
3Anjezhuththin vaaladhaal aruppadhaavadhu eedhadaa?
4Pinjezhuththin neermaidhaan piriththuraikka veendumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உதடுகளால் ஐந்தெழுத்தை முணுமுணுக்கும் புறப்பக்தர்களிடம் சிவவாக்கியர் தீர்க்கமான ஞானக் கேள்விகளை எழுப்புகிறார்: ஐந்தெழுத்துக்கும் முற்பட்ட ஆதி மூலப்பொருள் எது? நெஞ்சிலே ஊன்றாமல் வெறும் வாயால் ஓதுவதால் என்ன பயன்? ஐந்தெழுத்தாகிய ஞானவாளைக் கொண்டு ஆணவம், கன்மம், மாயை எனும் மும்மலங்களை அறுக்கும் வித்தை உனக்குத் தெரியுமா? 'பிஞ்செழுத்து' எனப்படும் ஆதிப் பிரணவத்தின் (ஓம் அல்லது அகரத்தின்) நேர்மையான சூட்சுமத்தை உணர்ந்து ஓத உன்னால் இயலுமா? வெற்று உச்சரிப்பை விடுத்து, அகத்தே ஞான வாளெடுத்து அறியாமையை அறுப்பதே மெய்யான சிவாய யோகமாகும் என இப்பாடல் வழிகாட்டுகிறது.

The questions are about letters, and they press past the mere reciting of them. What sat and stood as the beginning of the five letters? Standing in the heart's letter, what are you chanting? What does the sword of the five letters cut? The last line asks for the straightness of the tender letter to be separated and told. That tender letter continues the song's play of five-letter and heart-letter, and the song wants its straight sense spoken apart.

The teaching

Moving beyond the mechanical chanting of mantras, Sivavakkiyar demands that the seeker understand the esoteric reality behind the Five Letters. He asks: What primordial consciousness existed prior to the Five Letters and serves as their eternal foundation? What is the true unspoken prayer inscribed in the spiritual heart beyond vocal utterance? With the luminous sword of the Five Letters (அஞ்செழுத்தின் வாள்), the yogi must sever the deep-rooted knots of ignorance, karma, and egotism. He calls for a discerning comprehension of the subtle 'tender seed-letter' (பிஞ்செழுத்து)—the primordial Pranava—which must be extracted from rote ritual and experienced in its pure, radiant simplicity.