சிவவாக்கியம்

Verse 227

1ஆதியான அஞ்சிலும் அனாதியான நாலிலும்
2சோதியான மூன்றிலும் சொரூபம்அற்ற ரெண்டிலும்
3நீதியான தொன்றிலே நிறைந்துநின்ற வத்துவை
4ஆதியான தொன்றுமே அற்றதஞ் செழுத்துமே.

1Aadhiyaana anjilum anaadhiyaana naalilum
2Sodhiyaana muunrilum soruupamatra rendilum
3Niidhiyaana thonrilee niraindhuninra vaththuvai
4Aadhiyaana thonrumee atradhagn sezhuththumee.

Printed in the source at the start of verse 227, this gloss explains a word in verse 226: மிவ்வை - நற்குணம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தத்துவங்கள் யாவும் மூலப் பரம்பொருளில் ஒடுங்கும் அத்வைதப் படிநிலையை எண்களின் வரிசையில் சிவவாக்கியர் காட்டுகிறார். ஐம்பூதங்களான ஆதி ஐந்திலும், அந்தக்கரணங்களான அனாதி நான்கிலும், சூரிய-சந்திர-அக்னி எனும் சோதி மூன்றிலும், சிவம்-சக்தி எனும் அருவ இரண்டிலும் படிநிலையாக ஒடுங்கி, நீதி தவறாத ஏகப் பரம்பொருளான ஒன்றிலே நிறைந்து நிற்கும் மூலப் பொருள் எதுவோ, அந்த ஆதி ஒன்றும் அற்றுப்போகும் துரியாதீதப் பெருவெளியில், பஞ்சாட்சர ஐந்தெழுத்தும்கூடச் சூனியமாய் மவுனத்தில் கரைகிறது. எல்லா நாம ரூபங்களும் தத்துவ எண்களும் கரையும் அந்த அத்வைத நிர்விகல்ப நிலையே சிவவாக்கியர் காட்டும் மெய்யியல் உச்சமாகும்.

The song counts downward through the numbers the lines themselves give. Five that are the beginning, four that have no beginning, three that are light, two that have no form of their own, and the one that is rightness: in that one, a substance stands full. The close says the beginning-one is the five letters in their ceased, unbound state. The last phrase is packed tight. The counting comes home to the five letters.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the descending and ascending involution of cosmic reality through a mystical countdown of foundational principles. The five at the beginning are the gross elements and the five faces of Shiva; the beginningless four are the inner faculties of mind and intellect; the luminous three are the sacred internal fires of the sun, moon, and agni in the subtle nadis; and the formless two are Shiva and Shakti prior to manifestation. All of these resolve into the righteous One—the non-dual Supreme Reality that fills and sustains all things. Ultimately, even the conceptual formulation of the Five Letters dissolves, returning the seeker to the unconditioned, beginningless Void.

Verse 228

1வானிலாதது ஒன்றுமில்லை வானுமில்லை வானிடில்
2ஊனிலாதது ஒன்றுமில்லை ஊனுமில்லை ஊனிடில்
3நானிலாதது ஒன்றுமில்லை நானுமில்லை நண்ணிடில்
4தானிலாதது ஒன்றுமில்லை தயங்கி ஆடுகின்றதே!

1Vaanilaadhadhu onrumillai vaanumillai vaanidil
2Uunilaadhadhu onrumillai uunumillai uunidil
3Naanilaadhadhu onrumillai naanumillai nannidil
4Thaanilaadhadhu onrumillai thayangi aaduginradhee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நேதி-நேதி (இதுவல்ல, இதுவல்ல) எனும் அத்வைத ஞான விசாரணையைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் கையாண்டு மெய்ப்பொருளை நிறுவுகிறார். விண்வெளி இல்லாமல் எந்தப் பொருளும் நிலைக்க முடியாது; ஆனால் அந்த ஆகாயத்தை மெய்யறிவால் விசாரித்துப் பார்த்தால் அது வெறும் சூனிய வெளியாய் மறைகிறது. ஊன் உடம்பு இல்லாமல் உலக அனுபவம் இல்லை; ஆனால் உடலைத் தத்துவங்களால் பகுத்துப் பார்த்தால் அங்கே தனித்த பருப்பொருள் ஏதுமில்லை. அறிகின்ற 'நான்' இல்லாமல் எதுவும் தெரியாது; ஆனால் அந்த நான் யாரென்று அகத்தே நாடினால் அகந்தை அழிந்து ஒன்றுமில்லாமல் போகிறது. முடிவில், 'தான்' என்னும் பரம்பொருள் இன்றி எதுவுமே இயங்க முடியாது; அந்தப் பரம்பொருளோ சகல அண்டங்களிலும், அணுக்களிலும் பரவசப் பெருநடனமாய் தயங்கி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது.

Each line gives a thing and then takes it back. Nothing exists without the sky, and if it is the sky, the sky is absent too. Nothing exists without flesh, and if it is flesh, flesh is absent too. Nothing exists without the I, and if you draw near, the I is absent too. The last line keeps the pattern only halfway. Nothing exists without the self, and then, in place of a neat erasure, it falters and dances.

The teaching

In a breathtaking display of Siddha dialectics and Advaitic negation (Neti Neti), Sivavakkiyar systematically examines the pillars of existence. Without the expanse of space, nothing can exist, yet when space is deeply investigated, space itself dissolves into the void. Without the physical body of flesh, no experience is possible, yet when flesh is analyzed to its core, separate material substantiality vanishes. Without the witnessing 'I', nothing is known, yet when one inquires into the 'I', individual ego vanishes into nothingness. Finally, without the Supreme Self, nothing can be; and here all negation ceases as the Self reveals Itself as the shimmering, ecstatic cosmic dance (தயங்கி ஆடுகின்றது) pulsating throughout all reality.

Verse 229

1சுழித்ததோர் எழுத்தைஉன்னி சொல்லுமுகத்து இருத்தியே
2துன்ப்இன்ப முங்கடந்து சொல்லும்நாடி யூடுபோய்
3அழுத்தமான அக்கிரத்தின் அங்கியை எழுப்பியே
4ஆறுபங்க யம்கடந்து அப்புறத்து வெளியிலே.

1Suzhiththadhor ezhuththaiunni sollumugaththu iruththiyee
2Thunpinpa mungadandhu sollumnaadi yuudupoy
3Azhuththamaana akkiraththin angiyai ezhuppiyee
4Aarupanga yamgadandhu appuraththu veliyilee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி வாசி யோகத்தின் உன்னதப் பாதையை இப்பாடல் மீண்டும் நினைவுறுத்துகிறது. மூலாதாரத்தில் சுருண்டு கிடக்கும் சுழித்த ஆதிப் பிரணவ எழுத்தை மனத்தில் ஒருமைப்படுத்தி, உலக இன்ப-துன்பங்களை யோகத்தால் கடந்து, நடுநாடியாகிய சுழுமுனையில் பிராணனைச் செலுத்த வேண்டும். மூலாதாரத்தில் உறங்கும் மூலக்கனலை (அங்கி / அக்னி) வாசியினால் மூட்டி எழுப்பி, சுவாதிஷ்டானம் முதல் ஆக்ஞை வரையிலான ஆறு ஆதாரத் தாமரைகளையும் ஊடுருவிச் சென்று, கபால உச்சிக்கு அப்பால் உள்ள பரவெளியில் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும். அந்த அகண்டாகாரப் பெருவெளியில் ஆன்மா சிதாகாயப் பேரொளியோடு இரண்டறக் கலப்பதே முக்தியாகும்.

The curled letter returns, kin to the earlier suspended lines, with differences that change the arrival. The letter is held in mind and set on the face of the word. Pain and pleasure are crossed by way of the channel that speaks. The fire of the pressed letter is raised. This time the six lotuses are crossed, and the end is the open beyond, a clear space where the earlier lines had a place. Again the sentence hangs, compressed, with no finite close.

The teaching

This verse delineates the esoteric trajectory of Kundalini yoga (வாசி யோகம்) ascending into the infinite expanse of consciousness (சிதாகாசம் / வெளி). By holding the 'curled letter' (சுழித்ததோர் எழுத்து / Pranava / Kundalini) in steady contemplation and installing it at the vanguard of awareness, the yogi transcends the dualities of pleasure and pain. Channeling the breath along the subtle sonic path (Nada Nadi), the practitioner kindles the dormant yogic fire (அங்கி) at the base of the spine. Piercing and transcending the six chakric lotuses (ஆறு பங்கயம் கடந்து), this fiery life-force bursts into the boundless open expanse beyond (அப்புறத்து வெளி)—the Sahasrara—where individual soul-identity merges into pure divine light.

Verse 230

1விழுத்தகண் குவித்தபோ தடைந்துபோய் எழுத்தெலாம்
2விளைந்துவிட்ட இந்திரசால வீடதான வெளியிலே
3அழுத்தினாலு மதிமயங்கி அனுபவிக்கும் வேளையில்
4அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை ஆனதே.

1Vizhuththagan kuviththapo thadaindhupoy ezhuththelaam
2Vilaindhuvitta indhirasaala viidadhaana veliyilee
3Azhuththinaalu madhimayangi anupavikkum veelaiyil
4Avanumundu naanumillai yaarumillai aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாம்பவி முத்திரையின் மூலம் எய்தும் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையை இப்பாடல் படம்பிடிக்கிறது. கண்களை உள்நோக்கிக் குவித்து சாம்பவி முத்திரையில் நிற்கும்போது, புற எண்ணங்களும் மந்திர அட்சரங்களும் அடியோடு ஒடுங்கிப் போகின்றன. இந்தத் தூல உலகமானது பரவெளியில் தோன்றி மறையும் இந்திரஜால மாயைக் கூத்து என்பது துலங்குகிறது. சித்தத்தை அந்தப் பரமவெளியில் அழுத்தி, புத்தியின் மயக்கங்களை எல்லாம் கடந்து அமுதப் பெருநிலையை அனுபவிக்கும் அந்த மவுனத் தருணத்தில், "இறைவன் மட்டுமே இருக்கிறான், 'நான்' என்பது இல்லவே இல்லை, வேறெவருமே இல்லை" எனும் பூரண அத்வைத அனுபூதி மலர்கிறது.

The eyes are lowered and gathered, and all the letters, blocked, depart. Where this happens is called the open space that is the house of a magic already ripened. In the hour of undergoing, pressing leaves the mind reeling. The last line stacks three claims side by side: he is, I am absent, and no one is. That, the song says, is what came to be.

The teaching

Here Sivavakkiyar describes the experiential pinnacle of Nirvikalpa Samadhi, where the external senses and mental faculties collapse into transcendental absorption. When the yogi's physical gaze converges inward (கண்குவித்த போது) in the meditative stance of Shambhavi Mudra, all verbal concepts, mantras, and letters dissolve into stillness. The phenomenal universe is seen for what it truly is: an elaborate magical illusion (இந்திரசாலம்) unfolded in the open space of consciousness. In that sacred hour of divine communion, as discursive intellect reels and vanishes, the ultimate non-dual realization dawns: "He alone is, I am not, and no separate entity exists" (அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை ஆனதே).

Verse 231

1நல்லமஞ் சனங்கள்தேடி நாடி நாடி ஓடுறீர்
2நல்லமஞ் சனங்களுண்டு நாதன்உண்டு நம்முளே
3எல்லைமஞ் சனங்கள்தேடி ஏகபூசை பண்ணினால்
4தில்லைமேவும் சீவனும் சிவபதத்துள் ஆடுமே.

1Nallamagn sanangaldheedi naadi naadi oduriir
2Nallamagn sanangalundu naadhanundu nammulee
3Ellaimagn sanangaldheedi eegapuusai panninaal
4Thillaimeevum siivanum sivapadhaththul aadumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புண்ணிய நதிகளையும் தீர்த்தக் கட்டங்களையும் தேடி அலைந்து திரியும் பக்தர்களின் அறியாமையைச் சிவவாக்கியர் திருத்துகிறார். உடலைத் தூய்மைப்படுத்தும் மெய்யான அமிர்த தீர்த்தமும், முக்காலமும் அருளும் ஈசனும் நம் உடலுக்குள்ளேயே அகக் கோயிலாய் வீற்றிருக்கின்றனர். புறத் தீர்த்தங்களை விட்டுவிட்டு, மன எல்லைகளைக் கடந்த அகப் பெருவெளியின் அமிர்தத்தில் மூழ்கி, 'ஏகபூசை' என்னும் நான்-நீயற்ற அக வழிபாட்டைச் செய்தால், தில்லையம்பலத்தில் ஆடும் கூத்தனின் திருவடி நிழலில் சீவனும் சிவமாகிப் பேரின்ப நடனம் ஆடும் என்று சித்தர் ஞானப் பாதை காட்டுகிறார்.

Running after good bathing places is the action under rebuke. The next line relocates them. Good baths exist, and the Lord exists, within us. What follows is a bath at the limit and the one worship. If that is done, the life that moves in Tillai will dance inside the state of Siva. The song keeps Tillai's name and moves the dance to the inner state.

The teaching

Sivavakkiyar chides pilgrims who exhaust themselves running after sacred rivers and external temple bathing ghats (மஞ்சனம்). He reveals that the purest, most immaculate waters, as well as the Supreme Lord Himself, reside right within our own bodily temple. The true bath is the boundary-transcending bath of consciousness (எல்லை மஞ்சனம்)—purifying the mind in the ambrosial nectar of the Sahasrara. When the seeker performs the singular, non-dual inner worship (ஏகபூசை) of total self-surrender, the individual soul (சீவன்) discovers its true identity as the eternal cosmic dancer of Tillai (Chidambaram), dancing ecstatically within the blissful state of Shiva.

Verse 232

1உயிர்அகத்தில் நின்றிடும் உடம்பெடுத்த தற்குமுன்
2உயிர்அகாரம் ஆயிடும் உடல்உகாரம் ஆயிடும்
3உயிரையும் உடம்பையும் ஒன்றுவிப்பது அச்சிவம்
4உயிரினால் உடம்புதான் எடுத்தவாறு உரைக்கினேன்.

1Uyiragaththil ninridum udambeduththa tharkumun
2Uyiragaaram aayidum udalugaaram aayidum
3Uyiraiyum udambaiyum onruvippadhu achchivam
4Uyirinaal udambudhaan eduththavaaru uraikkineen.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதன் உடலெடுப்பதற்கு முன்பாக உயிர் பரம்பொருளின் ஆதி வெளியில் குடிகொண்டிருந்தது என்பதை விளக்கி, பிறப்பின் ரகசியத்தைச் சிவவாக்கியர் அவிழ்க்கிறார். அட்சர யோக சூட்சுமத்தின்படி, கண்ணுக்குத் தெரியாத சூட்சும உயிர் என்பது 'அகாரம்' (அறிவுச் சுடர்); தூல உடம்பு என்பது 'உகாரம்' (உருவ வடிவம்). இந்த உயிரையும் உடலையும் தாயின் கருப்பையில் ஒன்றிணைத்து வாழ வைக்கும் அந்த மகா சக்திதான் 'அச்சிவம்' ஆகும். இவ்வாறு பிரணவ எழுத்துக்களின் சேர்க்கையாலும் சிவத்தின் திருவருளாலுமே உயிர் இந்த உடலைத் தாங்கி நிற்கிறது என்ற பிண்ட உற்பத்தியின் அரிய ரகசியத்தைச் சித்தர் இப்பாடலில் மெய்ப்பிக்கிறார்.

The questions about where life stood, what life and body are, and what joins them, are answered here in the singer's own voice. Before a body is taken, life stands in the inner. Life becomes the letter A. The body becomes the letter U. What makes them one is that Siva. The last line drops into plain speech. The manner in which the body was taken by means of life, the singer says, I have told.

The teaching

Providing the esoteric resolution to the existential riddles of embodiment, Sivavakkiyar explains the sacred geometry of human incarnation. Before assuming a physical body, the life-force abides in the inner sanctuary of pure Spirit. In the esoteric science of sacred sound, the vital soul (உயிர்) is the primal letter 'A' (அகாரம்—the source vowel of consciousness), while the physical body (உடல்) is the letter 'U' (உகாரம்—the manifests form). What mysteriously binds spirit and flesh together into living embodiment is the Supreme Lord Shiva (அச்சிவம்)—the unifying catalyst of Grace. Thus, the poet unveils the profound truth of how consciousness clothes itself in mortal flesh through the divine syllables.