சிவவாக்கியம்

Verse 230

1விழுத்தகண் குவித்தபோ தடைந்துபோய் எழுத்தெலாம்
2விளைந்துவிட்ட இந்திரசால வீடதான வெளியிலே
3அழுத்தினாலு மதிமயங்கி அனுபவிக்கும் வேளையில்
4அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை ஆனதே.

1Vizhuththagan kuviththapo thadaindhupoy ezhuththelaam
2Vilaindhuvitta indhirasaala viidadhaana veliyilee
3Azhuththinaalu madhimayangi anupavikkum veelaiyil
4Avanumundu naanumillai yaarumillai aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாம்பவி முத்திரையின் மூலம் எய்தும் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையை இப்பாடல் படம்பிடிக்கிறது. கண்களை உள்நோக்கிக் குவித்து சாம்பவி முத்திரையில் நிற்கும்போது, புற எண்ணங்களும் மந்திர அட்சரங்களும் அடியோடு ஒடுங்கிப் போகின்றன. இந்தத் தூல உலகமானது பரவெளியில் தோன்றி மறையும் இந்திரஜால மாயைக் கூத்து என்பது துலங்குகிறது. சித்தத்தை அந்தப் பரமவெளியில் அழுத்தி, புத்தியின் மயக்கங்களை எல்லாம் கடந்து அமுதப் பெருநிலையை அனுபவிக்கும் அந்த மவுனத் தருணத்தில், "இறைவன் மட்டுமே இருக்கிறான், 'நான்' என்பது இல்லவே இல்லை, வேறெவருமே இல்லை" எனும் பூரண அத்வைத அனுபூதி மலர்கிறது.

The eyes are lowered and gathered, and all the letters, blocked, depart. Where this happens is called the open space that is the house of a magic already ripened. In the hour of undergoing, pressing leaves the mind reeling. The last line stacks three claims side by side: he is, I am absent, and no one is. That, the song says, is what came to be.

The teaching

Here Sivavakkiyar describes the experiential pinnacle of Nirvikalpa Samadhi, where the external senses and mental faculties collapse into transcendental absorption. When the yogi's physical gaze converges inward (கண்குவித்த போது) in the meditative stance of Shambhavi Mudra, all verbal concepts, mantras, and letters dissolve into stillness. The phenomenal universe is seen for what it truly is: an elaborate magical illusion (இந்திரசாலம்) unfolded in the open space of consciousness. In that sacred hour of divine communion, as discursive intellect reels and vanishes, the ultimate non-dual realization dawns: "He alone is, I am not, and no separate entity exists" (அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை ஆனதே).

Verse 231

1நல்லமஞ் சனங்கள்தேடி நாடி நாடி ஓடுறீர்
2நல்லமஞ் சனங்களுண்டு நாதன்உண்டு நம்முளே
3எல்லைமஞ் சனங்கள்தேடி ஏகபூசை பண்ணினால்
4தில்லைமேவும் சீவனும் சிவபதத்துள் ஆடுமே.

1Nallamagn sanangaldheedi naadi naadi oduriir
2Nallamagn sanangalundu naadhanundu nammulee
3Ellaimagn sanangaldheedi eegapuusai panninaal
4Thillaimeevum siivanum sivapadhaththul aadumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புண்ணிய நதிகளையும் தீர்த்தக் கட்டங்களையும் தேடி அலைந்து திரியும் பக்தர்களின் அறியாமையைச் சிவவாக்கியர் திருத்துகிறார். உடலைத் தூய்மைப்படுத்தும் மெய்யான அமிர்த தீர்த்தமும், முக்காலமும் அருளும் ஈசனும் நம் உடலுக்குள்ளேயே அகக் கோயிலாய் வீற்றிருக்கின்றனர். புறத் தீர்த்தங்களை விட்டுவிட்டு, மன எல்லைகளைக் கடந்த அகப் பெருவெளியின் அமிர்தத்தில் மூழ்கி, 'ஏகபூசை' என்னும் நான்-நீயற்ற அக வழிபாட்டைச் செய்தால், தில்லையம்பலத்தில் ஆடும் கூத்தனின் திருவடி நிழலில் சீவனும் சிவமாகிப் பேரின்ப நடனம் ஆடும் என்று சித்தர் ஞானப் பாதை காட்டுகிறார்.

Running after good bathing places is the action under rebuke. The next line relocates them. Good baths exist, and the Lord exists, within us. What follows is a bath at the limit and the one worship. If that is done, the life that moves in Tillai will dance inside the state of Siva. The song keeps Tillai's name and moves the dance to the inner state.

The teaching

Sivavakkiyar chides pilgrims who exhaust themselves running after sacred rivers and external temple bathing ghats (மஞ்சனம்). He reveals that the purest, most immaculate waters, as well as the Supreme Lord Himself, reside right within our own bodily temple. The true bath is the boundary-transcending bath of consciousness (எல்லை மஞ்சனம்)—purifying the mind in the ambrosial nectar of the Sahasrara. When the seeker performs the singular, non-dual inner worship (ஏகபூசை) of total self-surrender, the individual soul (சீவன்) discovers its true identity as the eternal cosmic dancer of Tillai (Chidambaram), dancing ecstatically within the blissful state of Shiva.

Verse 232

1உயிர்அகத்தில் நின்றிடும் உடம்பெடுத்த தற்குமுன்
2உயிர்அகாரம் ஆயிடும் உடல்உகாரம் ஆயிடும்
3உயிரையும் உடம்பையும் ஒன்றுவிப்பது அச்சிவம்
4உயிரினால் உடம்புதான் எடுத்தவாறு உரைக்கினேன்.

1Uyiragaththil ninridum udambeduththa tharkumun
2Uyiragaaram aayidum udalugaaram aayidum
3Uyiraiyum udambaiyum onruvippadhu achchivam
4Uyirinaal udambudhaan eduththavaaru uraikkineen.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதன் உடலெடுப்பதற்கு முன்பாக உயிர் பரம்பொருளின் ஆதி வெளியில் குடிகொண்டிருந்தது என்பதை விளக்கி, பிறப்பின் ரகசியத்தைச் சிவவாக்கியர் அவிழ்க்கிறார். அட்சர யோக சூட்சுமத்தின்படி, கண்ணுக்குத் தெரியாத சூட்சும உயிர் என்பது 'அகாரம்' (அறிவுச் சுடர்); தூல உடம்பு என்பது 'உகாரம்' (உருவ வடிவம்). இந்த உயிரையும் உடலையும் தாயின் கருப்பையில் ஒன்றிணைத்து வாழ வைக்கும் அந்த மகா சக்திதான் 'அச்சிவம்' ஆகும். இவ்வாறு பிரணவ எழுத்துக்களின் சேர்க்கையாலும் சிவத்தின் திருவருளாலுமே உயிர் இந்த உடலைத் தாங்கி நிற்கிறது என்ற பிண்ட உற்பத்தியின் அரிய ரகசியத்தைச் சித்தர் இப்பாடலில் மெய்ப்பிக்கிறார்.

The questions about where life stood, what life and body are, and what joins them, are answered here in the singer's own voice. Before a body is taken, life stands in the inner. Life becomes the letter A. The body becomes the letter U. What makes them one is that Siva. The last line drops into plain speech. The manner in which the body was taken by means of life, the singer says, I have told.

The teaching

Providing the esoteric resolution to the existential riddles of embodiment, Sivavakkiyar explains the sacred geometry of human incarnation. Before assuming a physical body, the life-force abides in the inner sanctuary of pure Spirit. In the esoteric science of sacred sound, the vital soul (உயிர்) is the primal letter 'A' (அகாரம்—the source vowel of consciousness), while the physical body (உடல்) is the letter 'U' (உகாரம்—the manifests form). What mysteriously binds spirit and flesh together into living embodiment is the Supreme Lord Shiva (அச்சிவம்)—the unifying catalyst of Grace. Thus, the poet unveils the profound truth of how consciousness clothes itself in mortal flesh through the divine syllables.

Verse 233

1அண்டம்ஏழும் உழலவே அனந்தயோனி உழலவே
2பண்டைமால், அயனுடன் பரந்துநின்று உழலவே
3எண்திசை கடந்துநின்ற இருண்டசத்தி உழலவே
4அண்டரண்டம் ஒன்றதாய் ஆதிநட்டம் ஆடுமே.

1Andameezhum uzhalavee anandhayoni uzhalavee
2Pandaimaal, ayanudan parandhuninru uzhalavee
3Endhisai kadandhuninra irundasaththi uzhalavee
4Andarandam onradhaay aadhinattam aadumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சப் பெருவெளியின் சகல இயக்கங்களையும் ஆதிச் சிவனின் திருநடனமாகச் சிவவாக்கியர் தரிசிக்கிறார். ஏழுகுலகங்களும் தம் சுற்றுப்பாதைகளில் சுழல, கோடானுகோடி உயிரினங்கள் யோனிப் பிறவிகளில் சுழல, பழமையான திருமாலும் பிரம்மனும் காலச் சக்கரத்தினூடே சுழல, எட்டுத் திசைகளையும் கடந்து நிற்கும் ஆதி இருண்ட சக்தியும் சுழன்று இயங்க—இச்சகல அண்ட சராசரங்களும் ஒரே உடலாய் ஒன்றிணைந்து நிற்க, அங்கே ஆதிப் பரம்பொருளின் அனவரத ஞானப் பெருநடனம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பிரபஞ்சத்தின் சகல அசைவுகளும் அந்த ஏகப் பரம்பொருளின் கூத்தேயன்றி வேறில்லை என இப்பாடல் விசுவரூபக் காட்சியாய் விரிகிறது.

Whirling is the verb until the last line turns whirling into dance. The seven worlds whirl. Endless wombs whirl. Ancient Vishnu, spread out together with Brahma, whirls. The dark power that stood beyond the eight directions whirls. Then cosmos and cosmic egg, as one, dance the original dance. The many motions are gathered into a dance at the beginning.

The teaching

Sivavakkiyar portrays the entire cosmos as a single, dynamic choreography animated by the primal dance of Shiva (ஆதி நட்டம்). The seven planetary realms whirl in orbit; countless millions of wombs (அனந்த யோனி) whirl through the cycles of reincarnation; the ancient preserver Vishnu and creator Brahma whirl through cosmic aeons; and even the dark, primordial Shakti spanning beyond the eight directions whirls in cosmic momentum. Beneath and through all this apparent chaos and movement, the cosmos and the cosmic egg unite as one living organism, executing the eternal dance of the Primal One. All universal motion is recognized as the playful, ecstatic movement of Shiva alone.

Verse 234

1உருவநீர் உறுப்புகொண்டு உருத்தரித்து வைத்திடும்
2பெரியபாதை பேசுமோ பிசாசைஒத்த மூடரே,
3கரியமாலம் அயனுமாக காணொணாத கடவுளை
4உரிமையாக உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Uruvaniir uruppugondu uruththariththu vaiththidum
2Periyapaadhai peesumo pisaasaioththa muudaree,
3Kariyamaalam ayanumaaga kaanonaadha kadavulai
4Urimaiyaaga ummulee unarndhunarndhu kollumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கல்லிலும் மரத்திலும் கைகால்களைச் செதுக்கி, சிலையாக நிறுத்தி வைத்துவிட்டு, அதுவே முக்திக்குரிய பெருவழி என்று பிதற்றும் மூடர்களைப் 'பிசாசை ஒத்த மூடரே' என்று சிவவாக்கியர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். வாய் பேசாத அந்த ஜடச்சிலைகள் மெய்ஞ்ஞானப் பெருவழியைப் பேசிவிட முடியுமா? கருநிறத் திருமாலும் பிரம்மனும் கூடப் புறத்தே காண முடியாத அந்த உன்னதக் கடவுளை, உங்களுக்கே உரிய அந்தரங்கச் சொத்தாக உங்கள் இதயக் குகைக்குள்ளேயே இடைவிடாது உணர்ந்து உணர்ந்து தியானியுங்கள்; புறச் சிலைகளை விட்டுவிட்டு அகக்கடவுளைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள் என்று சித்தர் வழிகாட்டுகிறார்.

People of form take up limbs and set a shape in place. The great path is asked whether it will speak for them, and they are called fools like a ghoul. The god they are pointed toward cannot be seen, and is present as dark Vishnu and as Brahma. The instruction is to take him as one's own. Within you, know him and know him and take him. Meeting is placed inside.

The teaching

Sivavakkiyar forcefully condemns anthropomorphic idol worship and the delusion of localizing the infinite within carved stone. Religious priests fashion physical idols with carved limbs, install them in stone shrines, and claim that these mute images speak for the great spiritual path. The poet derides them as fools behaving like ghosts (பிசாசை ஒத்த மூடர்). The supreme Godhead cannot be perceived by fleshy eyes, nor is He confined to the mythic forms of dark Vishnu or Brahma. Sivavakkiyar commands seekers to claim the Divine as their own intimate reality (உரிமையாக) and realize Him continuously through deep, inward awareness (உணர்ந்துணர்ந்து கொள்ளுமே).

Verse 235

1பண்ணிவைத்த கல்லையும் பழம்பொருள் அதென்றுநீர்
2எண்ணமுற்றும் என்னபேர் உரைக்கிறீர்கள் ஏழைகாள்
3பண்ணவும் படைக்கவும் படைத்துவைத்து அளிக்கவும்
4ஒண்ணுமாகி உலகளித்த ஒன்றைநெஞ்சில் உண்ணுமே.

1Pannivaiththa kallaiyum pazhamborul adhenruniir
2Ennamutrum ennapeer uraikkiriirgal eezhaigaal
3Pannavum padaikkavum padaiththuvaiththu alikkavum
4Onnumaagi ulagaliththa onrainenjil unnumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உளியால் செதுக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு உயிரற்ற கல்லை எடுத்து, அதுவே ஆதியந்தமில்லாத தொன்மையான 'பழம்பொருள்' என்று கருதி, அதற்கு என்னென்னவோ மந்திரப் பெயர்களைச் சூட்டி வணங்கும் ஆன்ம ஏழைகளின் அறியாமையைச் சித்தர் கடிந்துரைக்கிறார். இந்த அகிலத்தை உண்டாக்கவும,் படைக்கவும், நிலைநிறுத்திக் காக்கவும் வல்ல முழுமுதற் கடவுள் புறத்தே சிலையாய் இல்லை. சகல உலகங்களையும் தன்னுள் அடக்கியுள்ள அந்த ஏகப் பரம்பொருளை, அகத்தே நெஞ்சகத்தில் வைத்து ஞானத்தால் 'உண்ணுங்கள்'—அதாவது உள்ளுணர்வில் தியானித்து அவனோடு இரண்டறக் கலவுங்கள் என அறிவுறுத்துகிறார்.

A stone that was made and set in place is being called the ancient thing. The singer asks what name, through all this reckoning, the poor ones think they are pronouncing. Making, creating, keeping, and giving are then listed as powers. The one who was able, and who gave the world, is the one to deal with, and the dealing is eating. Eat that one in the heart. The printed word sits between being able and being one, and the song wants the heart's eating to begin.

The teaching

Sivavakkiyar takes pity on spiritual paupers (ஏழைகாள்) who take a freshly chiseled piece of stone, set it on an altar, and worship it as the beginningless, ancient Reality (பழம்பொருள்). He asks what possible holy name they think they are pronouncing to an inert block of rock. The true Divine is that singular, omnipotent reality who creates, sustains, preserves, and dissolves the entire universe. Instead of bowing to cold stone outside, Sivavakkiyar urges seekers to 'consume' and assimilate this singular Divine Reality into the spiritual heart (நெஞ்சில் உண்ணுமே)—imbibing and digesting God within through direct contemplative realization.