சிவவாக்கியம்

Verse 233

1அண்டம்ஏழும் உழலவே அனந்தயோனி உழலவே
2பண்டைமால், அயனுடன் பரந்துநின்று உழலவே
3எண்திசை கடந்துநின்ற இருண்டசத்தி உழலவே
4அண்டரண்டம் ஒன்றதாய் ஆதிநட்டம் ஆடுமே.

1Andameezhum uzhalavee anandhayoni uzhalavee
2Pandaimaal, ayanudan parandhuninru uzhalavee
3Endhisai kadandhuninra irundasaththi uzhalavee
4Andarandam onradhaay aadhinattam aadumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சப் பெருவெளியின் சகல இயக்கங்களையும் ஆதிச் சிவனின் திருநடனமாகச் சிவவாக்கியர் தரிசிக்கிறார். ஏழுகுலகங்களும் தம் சுற்றுப்பாதைகளில் சுழல, கோடானுகோடி உயிரினங்கள் யோனிப் பிறவிகளில் சுழல, பழமையான திருமாலும் பிரம்மனும் காலச் சக்கரத்தினூடே சுழல, எட்டுத் திசைகளையும் கடந்து நிற்கும் ஆதி இருண்ட சக்தியும் சுழன்று இயங்க—இச்சகல அண்ட சராசரங்களும் ஒரே உடலாய் ஒன்றிணைந்து நிற்க, அங்கே ஆதிப் பரம்பொருளின் அனவரத ஞானப் பெருநடனம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பிரபஞ்சத்தின் சகல அசைவுகளும் அந்த ஏகப் பரம்பொருளின் கூத்தேயன்றி வேறில்லை என இப்பாடல் விசுவரூபக் காட்சியாய் விரிகிறது.

Whirling is the verb until the last line turns whirling into dance. The seven worlds whirl. Endless wombs whirl. Ancient Vishnu, spread out together with Brahma, whirls. The dark power that stood beyond the eight directions whirls. Then cosmos and cosmic egg, as one, dance the original dance. The many motions are gathered into a dance at the beginning.

The teaching

Sivavakkiyar portrays the entire cosmos as a single, dynamic choreography animated by the primal dance of Shiva (ஆதி நட்டம்). The seven planetary realms whirl in orbit; countless millions of wombs (அனந்த யோனி) whirl through the cycles of reincarnation; the ancient preserver Vishnu and creator Brahma whirl through cosmic aeons; and even the dark, primordial Shakti spanning beyond the eight directions whirls in cosmic momentum. Beneath and through all this apparent chaos and movement, the cosmos and the cosmic egg unite as one living organism, executing the eternal dance of the Primal One. All universal motion is recognized as the playful, ecstatic movement of Shiva alone.

Verse 234

1உருவநீர் உறுப்புகொண்டு உருத்தரித்து வைத்திடும்
2பெரியபாதை பேசுமோ பிசாசைஒத்த மூடரே,
3கரியமாலம் அயனுமாக காணொணாத கடவுளை
4உரிமையாக உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Uruvaniir uruppugondu uruththariththu vaiththidum
2Periyapaadhai peesumo pisaasaioththa muudaree,
3Kariyamaalam ayanumaaga kaanonaadha kadavulai
4Urimaiyaaga ummulee unarndhunarndhu kollumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கல்லிலும் மரத்திலும் கைகால்களைச் செதுக்கி, சிலையாக நிறுத்தி வைத்துவிட்டு, அதுவே முக்திக்குரிய பெருவழி என்று பிதற்றும் மூடர்களைப் 'பிசாசை ஒத்த மூடரே' என்று சிவவாக்கியர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். வாய் பேசாத அந்த ஜடச்சிலைகள் மெய்ஞ்ஞானப் பெருவழியைப் பேசிவிட முடியுமா? கருநிறத் திருமாலும் பிரம்மனும் கூடப் புறத்தே காண முடியாத அந்த உன்னதக் கடவுளை, உங்களுக்கே உரிய அந்தரங்கச் சொத்தாக உங்கள் இதயக் குகைக்குள்ளேயே இடைவிடாது உணர்ந்து உணர்ந்து தியானியுங்கள்; புறச் சிலைகளை விட்டுவிட்டு அகக்கடவுளைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள் என்று சித்தர் வழிகாட்டுகிறார்.

People of form take up limbs and set a shape in place. The great path is asked whether it will speak for them, and they are called fools like a ghoul. The god they are pointed toward cannot be seen, and is present as dark Vishnu and as Brahma. The instruction is to take him as one's own. Within you, know him and know him and take him. Meeting is placed inside.

The teaching

Sivavakkiyar forcefully condemns anthropomorphic idol worship and the delusion of localizing the infinite within carved stone. Religious priests fashion physical idols with carved limbs, install them in stone shrines, and claim that these mute images speak for the great spiritual path. The poet derides them as fools behaving like ghosts (பிசாசை ஒத்த மூடர்). The supreme Godhead cannot be perceived by fleshy eyes, nor is He confined to the mythic forms of dark Vishnu or Brahma. Sivavakkiyar commands seekers to claim the Divine as their own intimate reality (உரிமையாக) and realize Him continuously through deep, inward awareness (உணர்ந்துணர்ந்து கொள்ளுமே).

Verse 235

1பண்ணிவைத்த கல்லையும் பழம்பொருள் அதென்றுநீர்
2எண்ணமுற்றும் என்னபேர் உரைக்கிறீர்கள் ஏழைகாள்
3பண்ணவும் படைக்கவும் படைத்துவைத்து அளிக்கவும்
4ஒண்ணுமாகி உலகளித்த ஒன்றைநெஞ்சில் உண்ணுமே.

1Pannivaiththa kallaiyum pazhamborul adhenruniir
2Ennamutrum ennapeer uraikkiriirgal eezhaigaal
3Pannavum padaikkavum padaiththuvaiththu alikkavum
4Onnumaagi ulagaliththa onrainenjil unnumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உளியால் செதுக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு உயிரற்ற கல்லை எடுத்து, அதுவே ஆதியந்தமில்லாத தொன்மையான 'பழம்பொருள்' என்று கருதி, அதற்கு என்னென்னவோ மந்திரப் பெயர்களைச் சூட்டி வணங்கும் ஆன்ம ஏழைகளின் அறியாமையைச் சித்தர் கடிந்துரைக்கிறார். இந்த அகிலத்தை உண்டாக்கவும,் படைக்கவும், நிலைநிறுத்திக் காக்கவும் வல்ல முழுமுதற் கடவுள் புறத்தே சிலையாய் இல்லை. சகல உலகங்களையும் தன்னுள் அடக்கியுள்ள அந்த ஏகப் பரம்பொருளை, அகத்தே நெஞ்சகத்தில் வைத்து ஞானத்தால் 'உண்ணுங்கள்'—அதாவது உள்ளுணர்வில் தியானித்து அவனோடு இரண்டறக் கலவுங்கள் என அறிவுறுத்துகிறார்.

A stone that was made and set in place is being called the ancient thing. The singer asks what name, through all this reckoning, the poor ones think they are pronouncing. Making, creating, keeping, and giving are then listed as powers. The one who was able, and who gave the world, is the one to deal with, and the dealing is eating. Eat that one in the heart. The printed word sits between being able and being one, and the song wants the heart's eating to begin.

The teaching

Sivavakkiyar takes pity on spiritual paupers (ஏழைகாள்) who take a freshly chiseled piece of stone, set it on an altar, and worship it as the beginningless, ancient Reality (பழம்பொருள்). He asks what possible holy name they think they are pronouncing to an inert block of rock. The true Divine is that singular, omnipotent reality who creates, sustains, preserves, and dissolves the entire universe. Instead of bowing to cold stone outside, Sivavakkiyar urges seekers to 'consume' and assimilate this singular Divine Reality into the spiritual heart (நெஞ்சில் உண்ணுமே)—imbibing and digesting God within through direct contemplative realization.

Verse 236

1நாலதான போனியும் நவின்றவிந்தும் ஒன்றதாய்
2ஆலதான வித்துளே அமர்ந்தொடுங்கு மாறுபோல்
3சூலதான உற்பனம் சொல்வதான மந்திரம்
4மேலதான ஞானிகாள் விரித்துரைக்க வேணுமே.

1Naaladhaana poniyum navinravindhum onradhaay
2Aaladhaana viththulee amarndhodungu maarupol
3Suuladhaana urpanam solvadhaana mandhiram
4Meeladhaana gnaanigaal viriththuraikka veenumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சப் பெருவெளி ஒரு நுண்ணிய வித்துக்குள் ஒடுங்கியிருக்கும் மாபெரும் சுருக்கத்தை ஆலமர உவமையால் சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார். அண்டசம், சுவேதசம், உற்பிச்சம், சராயுசம் என்ற நால்வகைத் தோற்றங்களும், உயிர்களின் விந்து தத்துவமும் ஒன்றாக இணைந்து, ஒரு சிறிய ஆலவிதையினுள்ளே மாபெரும் ஆலமரமே அடங்கி ஒடுங்குவது போல ஒடுங்கியுள்ளன. அதுபோலவே, இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை என்ற முத்தலைச் சூல வடிவிலான நாடி உற்பத்தியும், மூல மந்திரமும் பிண்ட உடம்பின் நுண்ணிய புள்ளியிலேயே அடங்கியுள்ளன. இந்தப் பிரபஞ்சத் தத்துவம் உடலுக்குள் அடங்கியிருக்கும் அற்புத ரகசியத்தை மேலான மெய்ஞ்ஞானிகளே உணர்ந்து விரித்துரைக்க முடியும் எனச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

The print is compressed, and the song knows it, because it ends by asking the higher knowers to unfold what has been said. A fourfold birth-channel and an uttered drop are set down as one. The likeness is the banyan seed, inside which something sits and draws inward. Then an arising that belongs to the trident, and a mantra that is speech itself. The singer states the images and hands them to the knowers to open.

The teaching

Exploring the cosmic principle of involution, Sivavakkiyar demonstrates how the vast universe is holographically contained within the subtlest point (Bindu). The fourfold modes of birth (womb, egg, moisture, seed) and the generative essence (விந்து) unite as one, mirroring how a colossal banyan tree with its massive branches and foliage remains entirely latent within a minuscule banyan seed. Similarly, the cosmic trident of manifestation (the nadis of Ida, Pingala, and Sushumna) and the root mantra emerge from this single subtle center. Sivavakkiyar calls upon supreme knowers (மேலதான ஞானிகள்) to unfold this mystery of how the infinite universe folds itself into the subtle sonic core of the human body.

Verse 237

1அருவமாய் இருந்தபோது அன்னைஅங்கு அறிந்திலை
2உருவமாய் இருந்தபோது உன்னைநான் அறிந்தனன்
3குருவினான் தெளிந்துகொண்டு கோதிலாத ஞானமாம்
4பருவமான போதலோ பரப்பிரமம் ஆனதே.

1Aruvamaay irundhapodhu annaiangu arindhilai
2Uruvamaay irundhapodhu unnainaan arindhanan
3Kuruvinaan thelindhugondu kodhilaadha gnaanamaam
4Paruvamaana podhalo parappiramam aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவாக உருப்பெறுவதற்கு முன்னால் ஆன்மா அருவமாய் நின்றபோது, சுமந்த தாயும் கூட அந்த ஆன்மாவின் இருப்பை அறியவில்லை. ஆனால், உடம்பெடுத்து உலகில் வந்தபின்பு, சற்குருவின் திருவருளால் ஆன்மாவாகிய இறைவனை நான் அறிந்து கொண்டேன். அக்குருவின் ஞான உபதேசத்தால் மனத்தெளிவு பெற்று, மாசற்ற மெய்யறிவின் பக்குவ நிலை கனிந்த அந்தப் புனிதத் தருணத்தில்தான், சீவனாகிய நான் எல்லையற்ற பரப்பிரம்மமாகவே ஆகிவிட்டேன் என்று தன் ஆன்ம விடுதலையைச் சிவவாக்கியர் கம்பீரமாகப் பிரகடனம் செய்கிறார்.

When you were without form, the mother did not know you there. When you had form, the speaker knew you. That order belongs to these lines: formless, unknown to the mother; formed, known by the one who speaks. Clarity comes by the guru, and the knowledge has no flaw. When the season ripened, it became the supreme Brahman. The closeness of I knew you is kept, and ripeness carries it past the person who knew.

The teaching

Tracing the journey of consciousness, Sivavakkiyar describes the progression from formlessness to embodiment, and from embodiment to non-dual realization. When the Divine existed in the formless state (அருவம்), even the physical mother who carried the unborn fetus had no awareness of that subtle presence. But once assumed into physical form, the seeker came to recognize the Divine through the Grace of the Satguru. Through the Guru's guidance, the aspirant attains flawless wisdom (கோதிலாத ஞானம்). When consciousness ripens into spiritual maturity (பருவமான போது), the distinction between seeker and God dissolves, and the soul realizes its eternal identity as the Supreme Brahman (பரப்பிரம்மம்).

Verse 238

1பிறப்பதும் இறப்பதும் பிறந்திடாது இருப்பதும்
2மறப்பதும் நினைப்பதும் மறைந்ததைத் தெளிந்ததும்
3துறப்பதும் கொடுப்பதும் சுகித்துவாரி உண்பதும்
4பிறப்பதும் இறப்பதும் பிறந்தவீடு அடங்குமே.

1Pirappadhum irappadhum pirandhidaadhu iruppadhum
2Marappadhum ninaippadhum maraindhadhaith thelindhadhum
3Thurappadhum koduppadhum sugiththuvaari unpadhum
4Pirappadhum irappadhum pirandhaviidu adangumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிறப்பதும், இறப்பதும், பிறப்பற்ற மவுனத்தில் நிலைப்பதும்; மெய்ம்மறப்பதும், நினைப்பதும், மறைந்த உண்மைகளைத் தெளிந்து அறிவதும்; உலகைத் துறப்பதும், தானம் கொடுப்பதும், புலனின்பங்களை வாரி உண்பதும் ஆகிய மனித வாழ்க்கையின் சகல முரண்பாடுகளும், ஆட்டங்களும் முடிவில் அவை தோன்றிய மூல இல்லமான 'பிறந்த வீட்டிலேயே' (ஆதி ஆன்மப் பரம்பொருளிலேயே) அடங்கி ஒடுங்குகின்றன. சகல இருமைகளும் எந்த மூலத்திலிருந்து எழுந்தனவோ அந்த மூலத்தை அகத்தே பற்றிக்கொண்டால், பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சி அடியோடு நின்று நித்திய அமைதி கைகூடும் என்பதை இப்பாடல் அறிவுறுத்துகிறது.

Opposite acts are laid in a row and then gathered. Being born and dying, and also remaining without being born. Forgetting and remembering, and growing clear about what was hidden. Renouncing and giving, and eating by the handful in pleasure. The last line takes birth and death up again and sets them down in the house where birth happened. The whole row is said to be contained there. Feast and renunciation sit in the same house.

The teaching

Sivavakkiyar gathers all worldly contradictions and existential polarities into their ultimate source-house (பிறந்த வீடு / the spiritual heart / Supreme Consciousness). He lists the dualities that govern mortal existence: being born, dying, and abiding in the unborn state; forgetting the truth, remembering it, and penetrating what was veiled; renouncing worldly wealth, bestowing charity, and enjoying sensory feasts. All these cyclical oscillations of life and death, asceticism and indulgence, are ultimately contained within and resolved into the primordial Source from which the soul first emerged. To abide in that original home is to transcend all dualities in serene, unshakeable stillness.