சிவவாக்கியம்

Verse 237

1அருவமாய் இருந்தபோது அன்னைஅங்கு அறிந்திலை
2உருவமாய் இருந்தபோது உன்னைநான் அறிந்தனன்
3குருவினான் தெளிந்துகொண்டு கோதிலாத ஞானமாம்
4பருவமான போதலோ பரப்பிரமம் ஆனதே.

1Aruvamaay irundhapodhu annaiangu arindhilai
2Uruvamaay irundhapodhu unnainaan arindhanan
3Kuruvinaan thelindhugondu kodhilaadha gnaanamaam
4Paruvamaana podhalo parappiramam aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவாக உருப்பெறுவதற்கு முன்னால் ஆன்மா அருவமாய் நின்றபோது, சுமந்த தாயும் கூட அந்த ஆன்மாவின் இருப்பை அறியவில்லை. ஆனால், உடம்பெடுத்து உலகில் வந்தபின்பு, சற்குருவின் திருவருளால் ஆன்மாவாகிய இறைவனை நான் அறிந்து கொண்டேன். அக்குருவின் ஞான உபதேசத்தால் மனத்தெளிவு பெற்று, மாசற்ற மெய்யறிவின் பக்குவ நிலை கனிந்த அந்தப் புனிதத் தருணத்தில்தான், சீவனாகிய நான் எல்லையற்ற பரப்பிரம்மமாகவே ஆகிவிட்டேன் என்று தன் ஆன்ம விடுதலையைச் சிவவாக்கியர் கம்பீரமாகப் பிரகடனம் செய்கிறார்.

When you were without form, the mother did not know you there. When you had form, the speaker knew you. That order belongs to these lines: formless, unknown to the mother; formed, known by the one who speaks. Clarity comes by the guru, and the knowledge has no flaw. When the season ripened, it became the supreme Brahman. The closeness of I knew you is kept, and ripeness carries it past the person who knew.

The teaching

Tracing the journey of consciousness, Sivavakkiyar describes the progression from formlessness to embodiment, and from embodiment to non-dual realization. When the Divine existed in the formless state (அருவம்), even the physical mother who carried the unborn fetus had no awareness of that subtle presence. But once assumed into physical form, the seeker came to recognize the Divine through the Grace of the Satguru. Through the Guru's guidance, the aspirant attains flawless wisdom (கோதிலாத ஞானம்). When consciousness ripens into spiritual maturity (பருவமான போது), the distinction between seeker and God dissolves, and the soul realizes its eternal identity as the Supreme Brahman (பரப்பிரம்மம்).

Verse 238

1பிறப்பதும் இறப்பதும் பிறந்திடாது இருப்பதும்
2மறப்பதும் நினைப்பதும் மறைந்ததைத் தெளிந்ததும்
3துறப்பதும் கொடுப்பதும் சுகித்துவாரி உண்பதும்
4பிறப்பதும் இறப்பதும் பிறந்தவீடு அடங்குமே.

1Pirappadhum irappadhum pirandhidaadhu iruppadhum
2Marappadhum ninaippadhum maraindhadhaith thelindhadhum
3Thurappadhum koduppadhum sugiththuvaari unpadhum
4Pirappadhum irappadhum pirandhaviidu adangumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிறப்பதும், இறப்பதும், பிறப்பற்ற மவுனத்தில் நிலைப்பதும்; மெய்ம்மறப்பதும், நினைப்பதும், மறைந்த உண்மைகளைத் தெளிந்து அறிவதும்; உலகைத் துறப்பதும், தானம் கொடுப்பதும், புலனின்பங்களை வாரி உண்பதும் ஆகிய மனித வாழ்க்கையின் சகல முரண்பாடுகளும், ஆட்டங்களும் முடிவில் அவை தோன்றிய மூல இல்லமான 'பிறந்த வீட்டிலேயே' (ஆதி ஆன்மப் பரம்பொருளிலேயே) அடங்கி ஒடுங்குகின்றன. சகல இருமைகளும் எந்த மூலத்திலிருந்து எழுந்தனவோ அந்த மூலத்தை அகத்தே பற்றிக்கொண்டால், பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சி அடியோடு நின்று நித்திய அமைதி கைகூடும் என்பதை இப்பாடல் அறிவுறுத்துகிறது.

Opposite acts are laid in a row and then gathered. Being born and dying, and also remaining without being born. Forgetting and remembering, and growing clear about what was hidden. Renouncing and giving, and eating by the handful in pleasure. The last line takes birth and death up again and sets them down in the house where birth happened. The whole row is said to be contained there. Feast and renunciation sit in the same house.

The teaching

Sivavakkiyar gathers all worldly contradictions and existential polarities into their ultimate source-house (பிறந்த வீடு / the spiritual heart / Supreme Consciousness). He lists the dualities that govern mortal existence: being born, dying, and abiding in the unborn state; forgetting the truth, remembering it, and penetrating what was veiled; renouncing worldly wealth, bestowing charity, and enjoying sensory feasts. All these cyclical oscillations of life and death, asceticism and indulgence, are ultimately contained within and resolved into the primordial Source from which the soul first emerged. To abide in that original home is to transcend all dualities in serene, unshakeable stillness.

Verse 239

1கண்ணிலே இருப்பனே கருங்கடல் கடைந்தமால்
2விண்ணிலே இருப்பனே மேவிஅங்கு நிற்பனே
3தன்னுளே இருப்பனே தராதலம் படைத்தவன்
4என்னுளே இருப்பனே எங்குமாகி நிற்பனே.

1Kannilee iruppanee karungadal kadaindhamaal
2Vinnilee iruppanee meeviangu nirpanee
3Thannulee iruppanee tharaadhalam padaiththavan
4Ennulee iruppanee engumaagi nirpanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பாற்கடலைக் கடைந்த மாயத் திருமாலாகவும், விண்வெளியெங்கும் வியாபித்து நிற்கும் பரவெளியாகவும், புவனங்களைப் படைத்த முழுமுதற் கடவுளாகவும் விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருள் தன் சுயம்பான ஒளியில் வீற்றிருக்கிறான். அவன் புறக்கண்களின் பார்வையாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என் சொந்த இதயக் குகைக்குள்ளேயே உயிர்க்குயிராய் என்னுள் வீற்றிருக்கிறான். அண்டங்கள் தோறும் விரிந்து நிற்கும் அந்தப் பிரபஞ்ச நாயகன் என்னுள்ளேயே துலங்குகிறான் என்பதைத் தன்னுள் உணர்வதே அத்வைத ஞானத்தின் உச்சக்கட்டப் பேரின்பமாகும் எனச் சித்தர் இன்புறுகிறார்.

The same you is placed, line by line, in the eye, in the sky, within itself, and within the speaker. The first naming is Mal, who churned the dark sea. The dweller in the sky abides and stands there. The one within the self is the one who created the earth. The one within me stands as everywhere. The tone is address. Each line adds a place and still speaks to one listener.

The teaching

This verse is an intimate, ecstatic proclamation of the Divine's omnipresence across the microcosm and macrocosm. Sivavakkiyar addresses the Lord who churned the dark cosmic ocean (Mal/Vishnu) and created the earth: He is the resident of the heavens; He dwells within His own self-contained essence; He sits as the inner light within the eye of perception; and most wondrously, He dwells intimately within the speaker's own consciousness (என்னுளே இருப்பனே), standing as the all-pervading presence everywhere. To find the Lord of the entire cosmos seated within one's own heart is the ultimate Siddha realization of non-duality.

Verse 240

1ஆடுநாடு தேடினும் ஆனைசேனை தேடினும்
2கோடிவாசி தேடினும் குறுக்கேவந்து நிற்குமோ?
3ஓடிஇட்ட பிச்சையும் உகந்துசெய்த தர்மமும்
4சாடிவிட்ட குதிரைபோல் தர்மம்வந்து நிற்குமே.

1Aadunaadu theedinum aanaiseenai theedinum
2Kodivaasi theedinum kurukkeevandhu nirkumo?
3Odiitta pichchaiyum ugandhuseydha tharmamum
4Saadivitta kudhiraipol tharmamvandhu nirkumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதன் ஆடு மாடுகளையும், நாடுகளையும், யானைப் படைகளையும், கோடிக்கணக்கான குதிரைகளையும் செல்வங்களையும் சேர்த்து வைத்தாலும், யமனின் பாசக்கயிறு விழும் மரணத் தருணத்தில் அவை எதுவும் தடுத்து நிறுத்தக் குறுக்கே வந்து நிற்கப்போவதில்லை. ஆனால், எளியவருக்கு ஓடிச் சென்று அன்போடு இட்ட பிச்சையும், மனமுவந்து செய்த அறமும் (தர்மமும்) மட்டுமே, போர்க்களத்தில் பாய்ந்து வரும் வீரக் குதிரையைப் போலப் பாய்ந்து வந்து மரண பயத்தைப் போக்கி ஆன்மாவைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் எனச் சிவவாக்கியர் அறநெறியின் முக்கியத்துவத்தை ஆணித்தரமாக அறிவுறுத்துகிறார்.

Search the land in your ranging, search the elephant army, search crores of people. The question is whether any of that will come and stand across your path. The answer is something smaller. Alms given on the run, and merit done with a glad heart, will come and stand, like a horse that was driven and then let go. The wide search intercepts nothing. What arrives is the merit. The printed name of the land is compressed, and the sense is the country one moves through.

The teaching

Sivavakkiyar reflects on the inevitability of death and the supreme efficacy of selfless compassion (தர்மம்). A person may conquer entire kingdoms, command mighty armies of elephants, and amass vast fortunes of horses and wealth; yet when the hour of death strikes, none of these worldly powers can stand across the path to protect the departing soul. What does rush forward to shield the soul? It is the alms given spontaneously to the needy and the acts of virtue performed with a glad and generous heart. Like a swift, noble war-horse unleashed in the field (சாடிவிட்ட குதிரை), heartfelt dharma gallops across the chasm of mortality to accompany and liberate the soul.

Verse 241

1எள்இரும்பு கம்பளி இடும்பருத்தி வெண்கலம்
2அள்ளிஉண்ட நாதனுக்கோர் ஆடைமாடை வத்திரம்
3உள்ளிருக்கும் வேதியர்க்கு உற்றதானம் ஈதிரால்
4மெள்ளவந்து நோய் அனைத்தும் மீண்டிடும் சிவாயமே.

1Elirumbu kambali idumbaruththi vengalam
2Alliunda naadhanukkor aadaimaadai vaththiram
3Ullirukkum veedhiyarkku utradhaanam iidhiraal
4Mellavandhu noy anaiththum miindidum sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கிரக தோஷங்களும் பாவங்களும் நீங்க வேண்டும் என்பதற்காக எள்ளு, இரும்பு, கம்பளி, பருத்தி, வெண்கலம், பட்டாடைகளையும் மாடுகளையும் புறப் பிராமணர்களுக்குத் தானம் செய்வதால் எவ்விதப் பயனும் இல்லை. ஆலமுண்ட நீலகண்டனான பரமசிவன் நம் இதயக் கோயிலுக்குள் 'உள்ளிருக்கும் வேதியனாய்' விளங்குகிறான். அவனுக்கு அகந்தையை அறுத்து, மனத்தூய்மையை உற்ற தானமாக அர்ப்பணித்தால், சஞ்சித கன்மங்களும் உடல் பிணிகளும் மெள்ள விலகி ஓடும்; சிவாயத்தின் அருளால் ஜீவன் பூரண நலம் பெறும் எனச் சித்தர் போலித் தானங்களை மறுக்கிறார்.

Sesame, iron, wool, cotton, and bronze, and then a garment, a garland, and a cloth for the lord who scooped and ate: these are the gifts named here. The turn is the receiver. If the fitting gift is given to the knower who is inside, every disease comes slowly and turns back, and that turning is Sivayam. A public list of donations is moved indoors, and the name of the healing is the five-letter name.

The teaching

Subverting orthodox ritual charities (தானம்), Sivavakkiyar reveals the true priest and recipient of sacred offerings. Religious orthodoxy prescribes elaborate donations of sesame, iron, blankets, cotton, bronze, ornate silks, and cattle to external priests to ward off sins and appease planets. The poet reveals that the true Knower/Priest (வேதியர்) is the divine Consciousness dwelling within your own heart! When the seeker offers the true internal donation—surrendering the ego and sensory desires to the inner Lord who consumed the cosmic poison—all physical and karmic diseases (நோய் அனைத்தும்) retreat. This supreme inner restoration is the miraculous healing power of Sivayam.

Verse 242

1ஊரிலுள்ள மனிதர்காள் ஒருமனதாய்க் கூடியே
2தேரிலே வடத்தைவிட்டு செம்பைவைத்து இழுக்கிறீர்
3ஆரினாலும் அறியொணாத ஆதிசித்த நாதரை
4போரிலான மனிதர்பண்ணும் புரளிபாரும் பாருமே.

1Uurilulla manidhargaal orumanadhaayk kuudiyee
2Theerilee vadaththaivittu sembaivaiththu izhukkiriir
3Aarinaalum ariyonaadha aadhisiththa naadharai
4Porilaana manidharpannum puralipaarum paarumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஊரிலுள்ள மக்கள் அனைவரும் ஒற்றுமையாக ஒன்று கூடி, மரத் தேரில் வடம் பிடித்து, அதன் மீது ஒரு செம்புச் சிலையை ஏற்றி வைத்து இழுத்துச் செல்வதைச் சிவவாக்கியர் எள்ளலோடு சுட்டுகிறார். எவராலும் மனத்தால் அளக்க முடியாத, எங்கும் நிறைந்த 'ஆதிசித்த நாதராகிய' உண்மைக் கடவுளைத் தமக்குள் அறியாமல் விட்டுவிட்டு, தங்களுக்குள் எந்நேரமும் சண்டையிட்டுப் போராடும் மனிதர்கள் வீதிகளில் நடத்தும் இந்தப் போலித் திருவிழா ஒரு பெரிய புரளியே (மாயைக் கூத்தே) அன்றி வேறென்ன என்று மதச் சடங்கு அரசியலைத் தோலுரிக்கிறார்.

The town is gathered with one mind, and the shared work is the chariot. They put the haul-rope to the car, set the piece the print names in a compressed word, and drag. The lord of the next line is the primal perfected one, whom no one can know. Look, the singer says, at the fraud performed by people of the quarrel. A single mind spent on hauling the car is the trick these lines want seen.

The teaching

With biting satire, Sivavakkiyar exposes the collective delusion of temple chariot festivals (தேர்த்திருவிழா). The entire town gathers in unison, grasping massive ropes to drag a colossal wooden chariot bearing a brass or copper idol (செம்பு) through the streets. The poet highlights the tragic irony: the Supreme Primal Siddha Lord (ஆதிசித்த நாதர்) is boundless, formless, and uncontainable by any mind or structure. Yet people who are perpetually engaged in petty social conflicts stage this massive, noisy spectacle, pulling a heavy piece of metal while remaining entirely blind to the living God within their own hearts. Sivavakkiyar urges the wise to see through this collective religious theater.