சிவவாக்கியம்

Verse 292

1ஈரொளிய திங்களே இயங்கிநின்றது தற்பரம்
2ஏரொளீய திங்களே அஃது யாவரும் அறிகிலீர்
3காரொளிப் படலமும் கடந்துபோன தற்பரம்
4தாரொளிப் பெரும்பதம் ஏகநாத பாதமே.

1Iiroliya thingalee iyangininradhu tharparam
2Eeroliiya thingalee ahdhu yaavarum arigiliir
3Kaarolip padalamum kadandhupona tharparam
4Thaarolip perumbadham eeganaadha paadhamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கபால உச்சியில் விளங்கும் சந்திர மண்டலத்தில் (திங்கள்) பொழியும் குளிர்ந்த அமுத ஒளியில் தற்பரப் பரம்பொருள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது; ஆனால் அகக்கண் திறக்காத மாந்தர் அந்த அற்புத நிலையை அறிவதில்லை. அறியாமை மற்றும் மாயை என்ற கரிய இருள் திரையைத் (காரொளிப் படலம்) தாண்டி நிற்கும் அந்த உன்னதத் தற்பர நிலை, மாலையணிந்த பேரொளியாய் மிளிரும் ஒப்பற்ற ஏகநாதனின் திருவடிப் பெருவாழ்வாகும். சிரசில் வாசியை ஏற்றி அமுத மண்டலத்தை அடைவதே சித்தர்களின் முக்தி நெறியாகும்.

A moon of cool light is addressed, and the supreme self stood moving there. A moon of bright beauty is addressed, and no one knows it. The spelling of that second light is compressed. Beyond the screen of dark light, the supreme self has passed. The great state of garlanded light is the foot of the one Lord. Cool, bright, dark, and garlanded lights are stacked. The last word is a foot, a place to arrive.

The teaching

An esoteric exposition of subtle lunar illumination and the transcendence of illusion in Kundalini yoga. Within the subtle cranial center resides the cool, radiant moon (திங்கள் / the Soma/Chandra mandala), where the Supreme Self (தற்பரம்) abides in perpetual motion, showering the nectar of immortality. Yet worldly people, trapped in sensory darkness, remain utterly ignorant of this luminous inner moon. Sivavakkiyar declares that the Supreme Self pierces through and transcends the thick screen of cosmic darkness and ignorance (காரொளிப் படலம்). Beyond all dark veils lies the supreme abode of garlanded, dazzling effulgence—the sacred, non-dual feet of the One Primal Lord (ஏகநாத பாதம்).

Verse 293

1கொள்ளொணாது மெல்லொணாது கோதாறக் குதட்டடா
2தள்ளொணாது அணுகொணாது ஆகலான் மனத்துளே
3தெள்ளொணாது தெளியொணாது சிற்பரத்தின் உட்பயன்
4விள்ளொணாது பொருளைநான் விளம்புமாறது எங்ஙனே?

1Kollonaadhu mellonaadhu kodhaarak kudhattadaa
2Thallonaadhu anugonaadhu aagalaan manaththulee
3Thellonaadhu theliyonaadhu sirparaththin utpayan
4Villonaadhu porulainaan vilambumaaradhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பரம்பொருளைக் கைகளால் பற்ற முடியாது; பற்களால் மெல்ல முடியாது; ஒதுக்கித் தள்ளவோ அல்லது ஒரு சிறிய அணுவாகவோ சுருக்கிவிட முடியாது. மனித மனதினால் அதை ஆய்ந்து தெளிவுபடுத்தி விடவும் இயலாது. வாக்குக்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத, பிரிக்கவே முடியாத அந்தப் பரம சித்பரத்தின் உள்ளார்ந்த பேரின்பப் பயனை மனித மொழியில் எவ்வாறுதான் விவரிப்பது? விவரிக்க முற்படும் சொற்கள் யாவும் மவுனமாகி ஒடுங்கும் இடத்தில் மட்டுமே அந்த மெய்ப்பொருள் உணரப்படும்.

The verse lists failures of handling. It cannot be grasped or softened. The next words are compressed: a flawed river is thrown at the hearer with a rough command to heap it. It cannot be pushed away or taken as an atom, so the talk turns into the mind. The inner fruit of supreme consciousness cannot be cleared. The substance cannot be split open. How is the singer to declare it? Speech meets its limit here.

The teaching

Sivavakkiyar confronts the absolute limits of human language, intellect, and conceptual thought in expressing the Ineffable. The ultimate Reality cannot be grasped by hands, chewed by the teeth, or digested by mortal faculties; it cannot be pushed away in rejection, nor can it be reduced to an infinitesimal point. It eludes every attempt of the mind to clarify, analyze, or neatly categorize it. How can mortal speech ever articulate or unpack that innermost fruit of Supreme Consciousness (சிற்பரத்தின் உட்பயன்), which is inherently indivisible and beyond all utterance? The Siddha humbles intellectual arrogance, declaring that the ultimate Truth can only be experienced in the sacred sanctuary of interior silence.

Verse 294

1வாக்கினால் மனத்தினால் மதித்தகார ணத்தினால்
2நோக்கொணாத நோக்கையுன்னி நோக்கையாவர் நோக்குவார்
3நோக்கொணாத நோக்குவந்து நோக்க நோக்க நோக்கிடில்
4நோக்கொணாத நோக்குவந்து நோக்கைஎங்கண் நோக்குமே.

1Vaakkinaal manaththinaal madhiththagaara naththinaal
2Nokkonaadha nokkaiyunni nokkaiyaavar nokkuvaar
3Nokkonaadha nokkuvandhu nokka nokka nokkidil
4Nokkonaadha nokkuvandhu nokkaiengan nokkumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாக்கினாலும், மனதின் சிந்தனையாலும், தர்க்கக் காரணங்களாலும் ஒருபோதும் காண முடியாத உள்நோக்கை (நோக்கொணாத நோக்கு) சாதாரண மனிதனால் எப்படிப் பார்க்க முடியும்? ஆனால், புறப் பார்வையை நிறுத்தி, அந்த எல்லையற்ற ஞானப் பார்வையே விழித்துக்கொண்டு தன்னைத்தானே தொடர்ந்து நோக்கி நிற்குமானால், காண்பவன், காட்சி, காணப்படும் பொருள் என்ற மூவகை பேதங்களும் மறைந்து போகும். அவ்வாறு ஆன்ம விழிப்புணர்வு ஒன்றையே நோக்கும் போது, அந்தப் பார்வை எங்குதான் செல்லும்? அது எங்கும் தானாகவே நிறைந்திருக்கும் பிரம்ம தரிசனமாய் விரியும்.

Speech, the mind, and a cause already valued are named first, and they miss a gaze that cannot be gazed. Who, thinking on that gaze, will look at it? If the ungazeable gaze comes and looks, look upon look, the last line asks where it then rests. Seeing turns back on seeing until there is no stand outside it. The look has to arrive, and once it has arrived it must still be asked where it went.

The teaching

A profound phenomenological and meditative inquiry into Pure Awareness. The Divine cannot be reached through the instruments of speech, the machinations of the intellect, or philosophical causation. Sivavakkiyar asks: who can look upon that unseeable Gaze (நோக்கொணாத நோக்கு) through ordinary mental perception? Yet, when that transcendent, unseeable Gaze turns upon itself—when Pure Awareness beholds Awareness in unbroken, unmediated contemplation—the subject-object duality completely collapses. The observer, the act of observing, and the observed dissolve into a seamless continuum. Where then does the Gaze look? It rests in the infinite, all-pervading radiance of its own self-luminous nature.

Verse 295

1உள்ளினும் புறம்பினும் உலகமெங்கணும் பரந்து
2எள்ளில்எண்ணெய் போலநின்று இயங்குகின்ற எம்பிரான்
3மெள்ளவந்து என்னுட்புகுந்து மெய்த்தவம் புரிந்தபின்
4வள்ளலென்ன வள்ளலுக்கு வண்ணமென்ன வண்ணமே?

1Ullinum purambinum ulagamenganum parandhu
2Ellilenney polaninru iyanguginra embiraan
3Mellavandhu ennutpugundhu meyththavam purindhapin
4Vallalenna vallalukku vannamenna vannamee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எள்ளுக்குள் எண்ணெய் எங்கும் நிறைந்து மறைந்திருப்பது போல, உள்ளும் புறமும் அனைத்து உலகங்களிலும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து இயங்குகிறான் எம்பிரான். பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும் அந்தப் பரம்பொருள், மெல்ல என் நெஞ்சகத்தினுள் புகுந்து என்னையே மெய்த்தவமாக மாற்றிய பிறகு, எனக்கு அருள்பாலித்த அந்தப் பெருவள்ளலுக்கு என்ன உருவத்தை, என்ன நிறத்தைக் கூறி நான் அழைப்பது? குணங்குறிகளற்ற அந்தப் பேரருளாளனை எந்த ஒரு வண்ணத்திற்குள்ளும் அடைக்க முடியாது; அவன் வண்ணமற்ற வடிவற்ற பரவெளியாவான்.

Inside and outside, the Lord is spread through the world, standing as oil stands in the sesame, and moving while he stands. After he comes softly, enters, and true austerity is done, the questions turn tender. What giver is the giver, and for him what color is the color? Once the entering has happened, description runs out. That running out is the praise. Nothing of title or hue is left for the mouth to trust.

The teaching

A tender, ecstatic testament to divine immanence and the grace of inner realization. Pervading the internal and external realms, spreading across all cosmic worlds, our Supreme Lord exists seamlessly within all creation, just as oil permeates every microscopic fiber of a sesame seed (எள்ளில் எண்ணெய் போல). Yet, the cosmic wonder turns profoundly intimate: that boundless Lord entered softly into the poet's own heart, transforming his entire being through true spiritual austerity. Once this sacred communion occurs, all conceptual categories of theological description vanish. What title can you assign to this supreme Giver? What color, form, or attribute can you ascribe to the Attribute-less? Speech dissolves into blissful, reverent silence.

Verse 296

1வேதமொன்று கண்டிலேன் வெம்பிறப்பு இலாமையால்
2போதம்நின்ற வடிவதாய்ப் புவனமெங்கும் ஆயினாய்,
3சோதியுள் ஒளியுமாய்த் துரியமோடு அதீதமாய்
4ஆதிமூலம் ஆதியாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

1Veedhamonru kandileen vembirappu ilaamaiyaal
2Podhamninra vadivadhaayp puvanamengum aayinaay,
3Sodhiyul oliyumaayth thuriyamodu adhiidhamaay
4Aadhimuulam aadhiyaay amaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கொடிய பிறவித் துன்பமானது மெய்ஞ்ஞானத்தால் வேரறுக்கப்பட்டு விட்டதால், எனக்கு இனி வேதங்களோடு எவ்விதத் தொடர்புமில்லை; வேதங்களின் தேவையும் எனக்கில்லை என்கிறார் சித்தர். அறிவுமயமாகிய போத வடிவமாய் நின்று புவனமெங்கும் நிறைந்த இறைவனே, ஜோதிக்குள் ஒளிரும் பேரொளியாகவும், விழிப்பு, கனவு, சுழுத்தி, துரியம் ஆகிய நான்கையும் கடந்த துரியாதீதப் பெருவெளியாகவும் திகழ்கிறாய். இத்தகைய ஆதி மூலமாய், எல்லாவற்றிற்கும் தொடக்கமாய் அசைவற்று நிலைபெற்று விளங்குவது 'சிவாய' என்னும் பரம தத்துவமேயாகும்.

The singer never saw a single Veda, because a burning birth is absent, the harsh rebirth those books would serve. You became the whole world as the form in which awareness stood. Light within light, the fourth state, and what lies beyond settle together. What was established as primal root and beginning is Sivayam. With that birth gone, the books have no errand. The name takes the place of origin.

The teaching

A radical declaration of spiritual independence from scriptural authority and the cessation of rebirth. Sivavakkiyar proclaims that he has no need to study the four Vedas, because through direct realization, the scorching cycle of karmic rebirth (வெம்பிறப்பு) has been entirely extinguished. When birth is ended, scriptural injunctions lose their purpose. The Divine stands revealed as pure, unbroken Wisdom (போதம்) embodying and pervading the entire cosmos. Shining as the effulgence within light (சோதியுள் ஒளி), transcending the waking, dreaming, and deep sleep states into the fourth state (Turiya) and beyond (Turiyatita), the Beginningless Root and primal source of all being is eternally established as 'Sivayam'.

Verse 297

1சாண்இரு மடங்கினால் சரிந்தகொண்டை தன்னுளே
2பேணிஅப் பதிக்குளே பிறந்திறந்து உழலுவீர்,
3தோணியான ஐவரைத் துறந்தறுக்க வல்லீரேல்
4காணிகண்டு கோடியாய்க் கலந்ததே சிவாயமே.

1Saaniru madanginaal sarindhagondai thannulee
2Peeniap padhikkulee pirandhirandhu uzhaluviir,
3Thoniyaana aivaraith thurandharukka valliireel
4Kaanigandu kodiyaayk kalandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெறும் இரண்டு சாண் அளவே உள்ள தலையையும், அதில் சரிந்து விழும் மயிர்க்கொண்டையையும் அலங்கரித்துப் போற்றுவதிலேயே வாழ்நாளை வீணடித்து, மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறந்து உழல்கின்றீர். உடலாகிய தோணியைச் செலுத்தும் ஐந்து புலன்களின் ஆசைகளை அறுத்தெறியும் வைராக்கியம் உங்களுக்கு உண்டானால், ஒரு சிறு காணியாகக் (குறுகிய எல்லை) கிடந்த உங்கள் ஜீவபோதம் எல்லையற்ற கோடியாய் (பேரண்டமாய்) விரிந்து பெருகும். அந்த உன்னத விரிவிலே ஆன்மா 'சிவாய' எனும் பரம சாகரத்தில் கலந்து முக்தியடையும்.

A span, taken twice over, measures the inside of a topknot that has slipped. Cherishing that small abode, you wander through birth and death. The five are called a boat. If you can renounce them and cut them away, a small plot that is seen becomes a crore, and what mixes there is Sivayam. The topknot is the tiny place you protect while you keep dying. The name is the large that appears once the boat is gone.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the tragic pettiness of human identification with the physical head and body. Measuring merely two spans, people lavish attention on their sagging topknots and ornate hairstyles, fiercely protecting this tiny, fragile dwelling while wandering aimlessly through endless cycles of birth and death. The five senses and bodily organs act as a deceptive, leaking boat (தோணி). Sivavakkiyar challenges the seeker: if you can renounce attachment to these five treacherous senses and sever their hold, your narrow, fractional consciousness (காணி) instantly expands into the boundless infinite (கோடி). In that vast awakening, your individual being merges seamlessly into the immortal ocean of 'Sivayam'.