சிவவாக்கியம்

Verse 360

1உட்கமல மோனமீதில் உயங்கிநின்ற நந்தியை
2விக்கலோடு கீயுமாகி வில்வளைவின் மத்தியில்
3முட்பொதிந்தது என்னவே முடுகிநின்ற செஞ்சுடர்
4கட்குவைகள் போலவும் கடிந்துநின்ற காட்சியே.

1Utkamala monamiidhil uyangininra nandhiyai
2Vikkalodu kiiyumaagi vilvalaivin maththiyil
3Mutpodhindhadhu ennavee mudugininra senjudar
4Katkuvaigal polavum kadindhuninra kaatsiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இதயக் கமலத்திலும் சிரசின் உச்சியிலும் மௌனமாக வீற்றிருக்கும் நந்தி எனப்படும் பரம்பொருளை, புருவமத்தியாகிய வில்வளைவின் மையத்தில் தரிசிக்க வேண்டும். அலைபாயும் மூச்சும் விக்கலும் அடங்கி, சுழுமுனையில் குண்டலினித் தீ கூர்மையான முள் போலவும், வேகமான செஞ்சுடராகவும் பாய்கிறது. அப்போது புறக் கண்களுக்குத் தோன்றும் மாயையான தோற்றக் குவியல்கள் அனைத்தும் சிதறிப் போக, திரையற்ற சுத்த ஆன்ம சுயம்பிரகாசக் காட்சி வெளிப்பட்டுத் தோன்றும் என்பதை சித்தர் அநுபூதியாகக் கூறுகிறார்.

On the silence of the inner lotus a bull, Nandi, stands risen. With a hiccup it becomes the lower thing, and this happens in the middle of a bow's curve. A red flame rushes there as if a thorn had been sheathed. The last image is compressed: heaps for the eye, and a vision that stands cut short. The sight you get is sudden, bodily, and broken off, which is how this vision arrives.

The teaching

Upon the silent internal lotus of the spiritual heart and crown, the divine Bull Nandi—the pure, unblinking witness of transcendent awareness—stands exalted. As the erratic physical breaths and spasms of mortal anxiety subside, awareness is gathered and aimed directly between the eyebrows at the curved arch of the bow (வில்வளைவு / Ajna chakra). Suddenly, like an arrow or a concealed thorn piercing through its sheath, the intense crimson fire of Kundalini surges upward with electrifying speed. All accumulated heaps of sensory impressions, mental constructs, and external sights are instantly severed, unveiling the sudden, unconditioned revelation of the non-dual Self that dissolves the illusion of the empirical world.

Verse 361

1உந்தியில் சுழிவழியில் உச்சியுற்ற மத்தயில்
2சந்திரன் ஒளிகரணம் தாண்டிநின்ற செஞ்சுடர்
3பந்தமாக வில்வளைவில் பஞ்சபூத விஞ்சையாம்
4கிந்துபோல கீயில்நின்று கீச்சுமூச்சு என்றதே.

1Undhiyil suzhivazhiyil uchchiyutra maththayil
2Sandhiran oligaranam thaandininra senjudar
3Pandhamaaga vilvalaivil panjapuudha vinjaiyaam
4Kindhupola kiiyilninru kiichchumuuchchu enradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொப்புள் கொடிக்குக் கீழுள்ள உந்திச் சுழியில் தொடங்கி எழும் வாசியானது, சுழுமுனை வழியே நேராகப் பாய்ந்து கபால உச்சியை அடைகிறது. அங்கே சந்திர மண்டலம் குளிர்ச்சியுற, தழைத்து எரியும் செஞ்சுடரின் நடுவே அது ஒன்றிணைகிறது. புருவமத்தியில் திரண்டு ஒரு பிண்டம்போல நிலைபெற்று, பஞ்சபூதங்களின் மூல வித்தைகளையும் தன் வசப்படுத்துகிறது. இத்தகைய பேருண்மை வேறெங்கோ இல்லை; மனித உடலில் இயங்கும் சாதாரண சுவாசமான ‘கீச்சுமூச்சு’ என்ற சிறு பிராண இயக்கத்தையே அடக்கி ஆள்வதன் மூலம் இந்நிலையை எய்தலாம் என்று சிவவாக்கியர் யோக சூட்சுமத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

The path runs from the navel through a whirl into the center that has reached the crown. A red flame stands after crossing the moon's organ of light. In the curve of the bow it is a ball, and that ball is the art of the five elements. Then it stands below like a drop and makes the small noise of squeak and breath. The high figure comes down to the sound your breathing actually makes.

The teaching

Sivavakkiyar charts the subtle pathway of Vasi yoga ascending from the navel vortex (உந்தி / Manipura) straight through the central conduit to the cranial crown (உச்சி). Piercing past the luminous moon-sphere and transcending the limitations of sensory perception, the blazing crimson fire of Kundalini establishes its sovereignty. Concentrated like a radiant orb at the curve of the eyebrow arch, it commands the occult science and mastery over the five cosmic elements (பஞ்சபூத விஞ்சை). Yet Sivavakkiyar brilliantly grounds this cosmic transcendence in the physical organism: this immense metaphysical reality originates in nothing other than the subtle, rhythmic pulsation of respiration (கீச்சுமூச்சு) stirring like a tiny drop in the mortal vessel.

Verse 362

1செச்சையென்ற மூச்சினோடு சிகாரமும் வகாரமும்
2பச்சையாகி நின்றதே பரவெளியின் பான்மையே
3இச்சையான ஊவிலே இருந்தெழுந்த ஈயிலே
4உச்சியான கோணத்தில் உதித்ததே சிவாயமே.

1Sechchaiyenra muuchchinodu sigaaramum vagaaramum
2Pachchaiyaagi ninradhee paraveliyin paanmaiyee
3Ichchaiyaana uuvilee irundhezhundha iiyilee
4Uchchiyaana konaththil udhiththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூச்சுக் காற்றோடு சிவாயநம மந்திரத்தின் சிகாரமும் (சிவ சைதன்யம்) வகாரமும் (திருவருள் சக்தி) இயைந்து இயங்கும்போது, மனித உடல் அழியாத நித்தியத்துவத்தை (பச்சை - காயசித்தி) பெறுகிறது; அத்தோடு பரவெளியின் பேரின்பப் பெருநிலையும் வாய்க்கிறது. உலக ஆசைகளைத் தரும் கீழ்நிலை ஊகாரத்திலிருந்து, ஞானத்தை நல்கும் ஈகார எழுத்தை நோக்கிப் பிராணன் எழும்போது, உச்சியிலுள்ள முக்கோண பீடத்தில் ‘சிவாய’ என்ற பஞ்சாட்சரப் பிரணவ ஜோதி பிரகாசித்து முழுமை பெறுகிறது.

A breath the line calls chechai carries two letters, si and va, and what stands there has become green. That green standing is called the manner of the supreme open. Desire has a vowel u, and from resting there a vowel i rises. In the corner that is the crown, what comes up is Sivayama. The name is built in front of you from the letters and the breath, and it breaks out at the top.

The teaching

Through the disciplined regulation of rhythmic respiration (வாசி), the sacred syllables 'Si' (pure consciousness) and 'Va' (dynamic grace) fuse seamlessly with the vital inhalation and exhalation. This harmonious inner breath bestows vibrant spiritual rejuvenation (பச்சை - verdant life and immortality), aligning the practitioner with the spacious, unconditioned nature of the supreme void (பரவெளி). Transmuting the grounding energy of material desire ('U' / உகாரம்) into the ascending nectar of divine gnosis ('I' / ஈகாரம்), the full mystery of the Five Letters (Sivayanama) dawns at the triangular summit of the Sahasrara crown like an unsetting sun of cosmic enlightenment.

Verse 363

1ஆறுமூலைக் கோணத்தில் அமைந்தஒன்ப தாத்திலே
2தாறுமென்று நங்கையான நாவியும் தெரிந்திடக்
3கூறுமென்று ஐவர்அங்கு கொண்டுநின்ற மோனமே
4பாறுகொண்டு நின்றது பரந்ததே சிவாயமே.

1Aarumuulaik konaththil amaindhaonpa thaaththilee
2Thaarumenru nangaiyaana naaviyum therindhidak
3Kuurumenru aivarangu konduninra monamee
4Paarugondu ninradhu parandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலில் உள்ள ஆறு ஆதார சக்கரங்களும், ஒன்பது துவாரங்களும் கொண்டு விளங்கும் அகக் கோயிலில் சித்தர் யோக சாதனை புரிகிறார். உந்தியில் உள்ள குண்டலினி தேவி வாசி நாதத்தின் மூலம் விழித்தெழும்போது, வெளியே பாய்ந்து அலையும் ஐம்பொறிகளும் (ஐவர்) அடங்கி மௌனத்தில் ஒடுங்குகின்றன. அசையாத பாறை போன்ற திடமான சாட்சி பாவத்தில் ஆன்மா நிலைபெறும்போது, அங்கே ‘சிவாய’ என்ற பஞ்சாட்சரப் பரம்பொருள் பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்துப் பரந்து நிற்கிறது.

A corner of six angles holds a further spot whose printed name is compressed, something like a ninth that was set in place. A tongue that has become the lady is told, in effect, to descend so that it can be known. The five stand there holding a silence, as if they will declare it. What then stands taking the edge, and what spreads, is Sivayama. The verse keeps the five, the tongue, and the name in one tight corner.

The teaching

Within the esoteric geometry of the human temple—the six-angled star of the subtle chakras (ஆறுமூலைக் கோணம்) and the nine bodily apertures and conduits (ஒன்பது ஆத்து)—the Siddha conducts internal worship. The sleeping serpent goddess (நங்கை / Kundalini), rooted at the navel and perineal base, is awakened to circulate her divine current upward through the subtle nadis. The five senses, which once scattered awareness outward into worldly turmoil, are drawn inward and subdued into profound, meditative stillness (மோனம்). Firmly anchored upon the immovable rock of pure witnessing awareness, the sacred vibration of Sivayanama spreads infinitely, filling the entire inner and outer cosmos with serene silence.

Verse 364

1பறந்ததே கறந்தபோது பாய்ச்சலூரின் வழியிலே
2பிறந்ததே பிராணன்அன்றிப் பெண்ணும்ஆணும் அல்லவே
3துறந்ததோ சிறந்ததோ தூயதுங்கம் ஆனதோ
4இறந்தபோதில் அன்றதே இலங்கிடும் சிவாயமே.

1Parandhadhee karandhapodhu paaychchaluurin vazhiyilee
2Pirandhadhee piraanananrip pennumaanum allavee
3Thurandhadho sirandhadho thuuyadhungam aanadho
4Irandhapodhil anradhee ilangidum sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தில் கபால அமுதத்தைக் கறந்து உண்ணும்போது, ஆன்ம உணர்வானது உடற் கூண்டைத் தாண்டிப் பரவெளியில் சிறகடித்துப் பறக்கிறது. அவ்வாறு வெளிப்படும் மெய்ப்பொருளானது உடலினாலான ஆண் அல்ல, பெண் அல்ல; அது உருவமும் பாலினமும் கடந்த பரிசுத்த சைதன்யம். அது காவி பூண்டு துறந்ததா, மிகச் சிறந்ததா, பரிசுத்தமானதா என்ற தர்க்கங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது. செத்தபிறகு கிடைக்கும் சொர்க்கத்தில் அல்ல, வாழும்போதே சீவன் முக்தனாய் இந்த உடம்பிலேயே ‘சிவாய’ என்ற முழுமுதற் பொருள் சுயம்பிரகாசமாய் இலங்கும் என்று சித்தர் அறைகூவல் விடுக்கிறார்.

What flew is placed at the moment of milking, on the path of the flowing town. What was born is other than the life-breath, and it is other than woman and other than man. Three questions follow, asking whether it was renounced, whether it was the excellent thing, whether it became the pure height. The closing line sets those questions aside by location: the hour of death is the wrong hour, and Sivayama is what shines.

The teaching

Along the surging internal river of the subtle spine (பாய்ச்சலூர்), the ambrosial lunar nectar is milked through Vasi yoga, causing the spiritual consciousness to soar like a bird into the open sky. That which is birthed through this mystical awakening is entirely distinct from the ordinary biological breath and transcends all dualistic categories of gender—it is neither male nor female, but the unconditioned, genderless Self. Sectarian debates over whether this state represents formal ascetic renunciation, supreme virtue, or pristine loftiness are completely meaningless. Furthermore, this realization is not a reward deferred to the physical grave; it is the immediate, living revelation of Sivayanama shining resplendently within the awakened body here and now.

Verse 365

1அருளிருந்த வெளியிலே அருக்கன்நின்ற இருளிலே
2பொருளிருந்த சுழியிலே புரண்டெழுந்த வழியிலே
3தெருளிருந்த கலையிலே தியங்கிநின்ற வலையிலே
4குருவிருந்த வழியினின்று ஊவும்ஈயும் ஆனதே.

1Arulirundha veliyilee arukkanninra irulilee
2Porulirundha suzhiyilee purandezhundha vazhiyilee
3Therulirundha kalaiyilee thiyangininra valaiyilee
4Kuruvirundha vazhiyininru uuvumiiyum aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவனின் திருவருள் நிறைந்த பரவெளியில், சூரியனும் ஒளியிழந்து இருளாகத் தோன்றும் அளவுக்குப் பேரொளி விளங்குகிறது. ஆக்ஞை சுழியில் வீற்றிருக்கும் மெய்ப்பொருளை நோக்கிப் பிராணன் சுழன்றெழுகிறது. தெளிந்த ஞானக் கலைகளும், மயக்கும் மாயை வலைகளும் சந்திக்கும் அந்தப் பாதையில், அக குருவாகிய ஈசனின் வழிகாட்டலின்படி சாதகன் நிற்கும்போது, சக்தி-சிவ தத்துவங்களான ‘ஊ’வும் ‘ஈ’யும் (பிரணவத்தின் சக்தியும் சிவமும்) ஒன்றாகக் கலந்து அவனுள் பூரணத்துவத்தை அருளுகின்றன.

Four places are laid in a chain: the open where grace was, the dark where the sun stood, the whirl where the real substance was, the path that rolled and rose, the art where clarity was, the net that stood bewildered. From the path where the teacher was, the outcome is two vowels, u and i. Grace, sunlight, wealth, clarity, and confusion are all on the way to those letters. The teacher’s road ends as sound you can name.

The teaching

Sivavakkiyar outlines the paradoxes of the mystical journey through the internal expanse of Divine Grace (அருள் வெளி), where even the brilliant light of the physical sun is revealed as darkness when compared to the uncreated radiance of the void. Entering the swirling vortex (சுழி / Ajna) where the ultimate Reality (பொருள்) resides, the yogi navigates the ascending serpentine spiral of prana, passing between the luminous clarity of spiritual insight (தெருள்) and the entangling snares of worldly illusion. Following the footsteps of the inner Satguru, all cosmic dualities resolve into the two fundamental seed-vowels 'U' and 'I' (ஊவும் ஈயும்)—the mystic polarity of Shakti (matter/energy) and Shiva (consciousness)—united in seamless harmony.