சிவவாக்கியம்

Verse 363

1ஆறுமூலைக் கோணத்தில் அமைந்தஒன்ப தாத்திலே
2தாறுமென்று நங்கையான நாவியும் தெரிந்திடக்
3கூறுமென்று ஐவர்அங்கு கொண்டுநின்ற மோனமே
4பாறுகொண்டு நின்றது பரந்ததே சிவாயமே.

1Aarumuulaik konaththil amaindhaonpa thaaththilee
2Thaarumenru nangaiyaana naaviyum therindhidak
3Kuurumenru aivarangu konduninra monamee
4Paarugondu ninradhu parandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலில் உள்ள ஆறு ஆதார சக்கரங்களும், ஒன்பது துவாரங்களும் கொண்டு விளங்கும் அகக் கோயிலில் சித்தர் யோக சாதனை புரிகிறார். உந்தியில் உள்ள குண்டலினி தேவி வாசி நாதத்தின் மூலம் விழித்தெழும்போது, வெளியே பாய்ந்து அலையும் ஐம்பொறிகளும் (ஐவர்) அடங்கி மௌனத்தில் ஒடுங்குகின்றன. அசையாத பாறை போன்ற திடமான சாட்சி பாவத்தில் ஆன்மா நிலைபெறும்போது, அங்கே ‘சிவாய’ என்ற பஞ்சாட்சரப் பரம்பொருள் பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்துப் பரந்து நிற்கிறது.

A corner of six angles holds a further spot whose printed name is compressed, something like a ninth that was set in place. A tongue that has become the lady is told, in effect, to descend so that it can be known. The five stand there holding a silence, as if they will declare it. What then stands taking the edge, and what spreads, is Sivayama. The verse keeps the five, the tongue, and the name in one tight corner.

The teaching

Within the esoteric geometry of the human temple—the six-angled star of the subtle chakras (ஆறுமூலைக் கோணம்) and the nine bodily apertures and conduits (ஒன்பது ஆத்து)—the Siddha conducts internal worship. The sleeping serpent goddess (நங்கை / Kundalini), rooted at the navel and perineal base, is awakened to circulate her divine current upward through the subtle nadis. The five senses, which once scattered awareness outward into worldly turmoil, are drawn inward and subdued into profound, meditative stillness (மோனம்). Firmly anchored upon the immovable rock of pure witnessing awareness, the sacred vibration of Sivayanama spreads infinitely, filling the entire inner and outer cosmos with serene silence.

Verse 364

1பறந்ததே கறந்தபோது பாய்ச்சலூரின் வழியிலே
2பிறந்ததே பிராணன்அன்றிப் பெண்ணும்ஆணும் அல்லவே
3துறந்ததோ சிறந்ததோ தூயதுங்கம் ஆனதோ
4இறந்தபோதில் அன்றதே இலங்கிடும் சிவாயமே.

1Parandhadhee karandhapodhu paaychchaluurin vazhiyilee
2Pirandhadhee piraanananrip pennumaanum allavee
3Thurandhadho sirandhadho thuuyadhungam aanadho
4Irandhapodhil anradhee ilangidum sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தில் கபால அமுதத்தைக் கறந்து உண்ணும்போது, ஆன்ம உணர்வானது உடற் கூண்டைத் தாண்டிப் பரவெளியில் சிறகடித்துப் பறக்கிறது. அவ்வாறு வெளிப்படும் மெய்ப்பொருளானது உடலினாலான ஆண் அல்ல, பெண் அல்ல; அது உருவமும் பாலினமும் கடந்த பரிசுத்த சைதன்யம். அது காவி பூண்டு துறந்ததா, மிகச் சிறந்ததா, பரிசுத்தமானதா என்ற தர்க்கங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது. செத்தபிறகு கிடைக்கும் சொர்க்கத்தில் அல்ல, வாழும்போதே சீவன் முக்தனாய் இந்த உடம்பிலேயே ‘சிவாய’ என்ற முழுமுதற் பொருள் சுயம்பிரகாசமாய் இலங்கும் என்று சித்தர் அறைகூவல் விடுக்கிறார்.

What flew is placed at the moment of milking, on the path of the flowing town. What was born is other than the life-breath, and it is other than woman and other than man. Three questions follow, asking whether it was renounced, whether it was the excellent thing, whether it became the pure height. The closing line sets those questions aside by location: the hour of death is the wrong hour, and Sivayama is what shines.

The teaching

Along the surging internal river of the subtle spine (பாய்ச்சலூர்), the ambrosial lunar nectar is milked through Vasi yoga, causing the spiritual consciousness to soar like a bird into the open sky. That which is birthed through this mystical awakening is entirely distinct from the ordinary biological breath and transcends all dualistic categories of gender—it is neither male nor female, but the unconditioned, genderless Self. Sectarian debates over whether this state represents formal ascetic renunciation, supreme virtue, or pristine loftiness are completely meaningless. Furthermore, this realization is not a reward deferred to the physical grave; it is the immediate, living revelation of Sivayanama shining resplendently within the awakened body here and now.

Verse 365

1அருளிருந்த வெளியிலே அருக்கன்நின்ற இருளிலே
2பொருளிருந்த சுழியிலே புரண்டெழுந்த வழியிலே
3தெருளிருந்த கலையிலே தியங்கிநின்ற வலையிலே
4குருவிருந்த வழியினின்று ஊவும்ஈயும் ஆனதே.

1Arulirundha veliyilee arukkanninra irulilee
2Porulirundha suzhiyilee purandezhundha vazhiyilee
3Therulirundha kalaiyilee thiyangininra valaiyilee
4Kuruvirundha vazhiyininru uuvumiiyum aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவனின் திருவருள் நிறைந்த பரவெளியில், சூரியனும் ஒளியிழந்து இருளாகத் தோன்றும் அளவுக்குப் பேரொளி விளங்குகிறது. ஆக்ஞை சுழியில் வீற்றிருக்கும் மெய்ப்பொருளை நோக்கிப் பிராணன் சுழன்றெழுகிறது. தெளிந்த ஞானக் கலைகளும், மயக்கும் மாயை வலைகளும் சந்திக்கும் அந்தப் பாதையில், அக குருவாகிய ஈசனின் வழிகாட்டலின்படி சாதகன் நிற்கும்போது, சக்தி-சிவ தத்துவங்களான ‘ஊ’வும் ‘ஈ’யும் (பிரணவத்தின் சக்தியும் சிவமும்) ஒன்றாகக் கலந்து அவனுள் பூரணத்துவத்தை அருளுகின்றன.

Four places are laid in a chain: the open where grace was, the dark where the sun stood, the whirl where the real substance was, the path that rolled and rose, the art where clarity was, the net that stood bewildered. From the path where the teacher was, the outcome is two vowels, u and i. Grace, sunlight, wealth, clarity, and confusion are all on the way to those letters. The teacher’s road ends as sound you can name.

The teaching

Sivavakkiyar outlines the paradoxes of the mystical journey through the internal expanse of Divine Grace (அருள் வெளி), where even the brilliant light of the physical sun is revealed as darkness when compared to the uncreated radiance of the void. Entering the swirling vortex (சுழி / Ajna) where the ultimate Reality (பொருள்) resides, the yogi navigates the ascending serpentine spiral of prana, passing between the luminous clarity of spiritual insight (தெருள்) and the entangling snares of worldly illusion. Following the footsteps of the inner Satguru, all cosmic dualities resolve into the two fundamental seed-vowels 'U' and 'I' (ஊவும் ஈயும்)—the mystic polarity of Shakti (matter/energy) and Shiva (consciousness)—united in seamless harmony.

Verse 366

1ஆனதோர் எழுத்திலே அமைந்துநின்ற ஆதியே
2கானமோடு தாலமீதில் கண்டறிவது இல்லையே;
3தானும் தானும் ஆனதே சமைந்தமாலை காலையில்
4ஏனலோடு மாறுபோல் இருந்ததே சிவாயமே.

1Aanadhor ezhuththilee amaindhuninra aadhiyee
2Kaanamodu thaalamiidhil kandarivadhu illaiyee;
3Thaanum thaanum aanadhee samaindhamaalai kaalaiyil
4Eenalodu maarupol irundhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சத்தின் ஆதியான மெய்ப்பொருள் ஏகாக்ஷரமான ஓரெழுத்து பிரணவத்துள்ளே அமைந்திருக்கிறது. காடுகளிலும் மலைகளிலும் அலைந்து திரிந்து உலக யாத்திரைகள் செய்வதால் இந்த ரகசியத்தை எவரும் அறிய முடியாது. இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சந்தியா காலத்து யோகப் பயிற்சியில் (சுழுமுனைக் கூடலில்), தான் என்ற அகந்தை அழிந்து பரத்தோடு ஒன்றித் தானே தானாக நிலைபெற வேண்டும். தினைப்புனத்தில் பாய்ந்த காட்டுப்பன்றி பயிர்களை அழிப்பது போல, சிவாய எனும் பஞ்சாட்சர ஞானமானது பிறவிக்குக் காரணமான மாயா வினைகள் அனைத்தையும் வேரோடு தகர்த்து எறிந்து விளங்குகிறது.

An origin stands settled inside the one letter it became. On the ground, forest and all, the line says there is nothing there to see and know. What became itself and itself does so in an evening and a morning that have been prepared. The last phrase is compressed: Sivayama stood like a reversal beside the ஏனல், a word that can be a herd or a field-ridge. The letter holds the beginning, and the outdoor scene holds nothing you can recognize.

The teaching

The primordial Origin of the universe (ஆதி) is wholly concentrated and seated within the Single Imperishable Letter (the Ekakshara / Pranava). Sivavakkiyar ridicules those who seek the Divine by wandering in desolate forests (கானம்) or undertaking arduous pilgrimages across worldly geography (தாலம்), for the Truth cannot be discovered externally. When the dualities of morning and evening dissolve at the mystical twilight junction (சந்தி / the balanced breath in Sushumna), the individual self merges into the Supreme Self (தானே தானாய்) in non-dual absorption. Like a fierce wild boar charging through a field of millet, the awakened power of Sivayanama ruthlessly crushes and sweeps away all karmic entanglements and mental illusions.

Verse 367

1ஆறுகொண்ட வாரியும் அமைத்துநின்ற தெய்வமும்
2தூறுகொண்ட மாரியும் துலங்கிநின்ற தூரமும்
3வீறுகொண்ட மோனமும் விளங்கும் உட்கமலமும்
4மாறுகொண்ட ஊவிலே மடிந்ததே சிவாயமே.

1Aarugonda vaariyum amaiththuninra theyvamum
2Thuurugonda maariyum thulangininra thuuramum
3Viirugonda monamum vilangum utkamalamum
4Maarugonda uuvilee madindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நதிகள் சங்கமிக்கும் சமுத்திரங்களும், மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டுப் புறத்தே நடப்பட்ட தெய்வச் சிலைகளும், காடுகளில் பொழியும் மழையும், வானுலகத் தூரங்களும் மாயையின் வெளிப்பாடுகளே. அத்தகைய புற உலக கற்பனைகளும், ஏன், அகத்தில் மலரும் மோனமும் இதயக் கமலமும் கூட முடிவில் ‘ஊ’காரமாகிய பிரணவ மூலத்தினுள் ஒடுங்கிப் போகின்றன. சகல பேதங்களும் மாயைகளும் மடிந்து கரையும் அந்த எல்லையில், ஏகமாய் எஞ்சி நிற்பது சிவாய என்ற நித்திய சத்தியம் மட்டுமேயாகும்.

Water takes a river, a deity stands composed, rain takes a thicket, a distance stands bright, silence takes splendor, and an inner lotus shines. The catalogue is outer weather and inner flower in one list. All of it folds in the vowel u that has taken the reversal. What is folded there is Sivayama. The name sits inside the letter where opposition itself has been gathered.

The teaching

All outward manifestations of nature and human religion—the boundless oceans fed by rivers, the stone idols and sectarian deities invented by orthodox priesthoods, the torrential monsoon rains drenching dense thickets, and the distant celestial realms promised by scriptures—are merely transient projections. Even the lofty internal experiences of meditative stillness (மோனம்) and the radiant blossoming of the inner heart-lotus find their ultimate culmination by collapsing into the primordial womb of the seed-sound 'U' (ஊகாரம் / the pranavic source). In this profound dissolution, all names, forms, and dualities die away, leaving only the unconditioned, silent majesty of Sivayanama.

Verse 368

1வாயில்கண்ட கோணமில் வயங்கும்ஐவர் வைகியே
2சாயல்கண்டு சார்ந்ததும் தலைமன்னாய் உறைந்ததும்
3காயவண்டு கண்டதும் கருவூர்அங்குச் சென்றதும்
4பாயும் என்று சென்றதும் பறந்ததே சிவாயமே.

1Vaayilganda konamil vayangumaivar vaigiyee
2Saayalgandu saarndhadhum thalaimannaay uraindhadhum
3Kaayavandu kandadhum karuvuurangus senradhum
4Paayum enru senradhum parandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் துவாரங்களிலும் ஆதாரக் கோணங்களிலும் ஐம்பொறிகள் குடிகொண்டு, ஆன்மாவை மாயை நிழல்களின் பின்னே அலைய விடுகின்றன. உடலையே தானென்று எண்ணித் தலைவனாய் இறுமாந்திருந்த நிலை மாறி, இந்த உடலாகிய மலரில் ஆன்ம வண்டு தேனை நாடிப் பாய்கிறது. பிறவிக்குக் காரணமான மூலக்கருவை (கருவூர்) நோக்கி வாசியின் வேகத்தால் எழும் அந்த விழிப்புணர்வு, உலகக் கட்டுகளையெல்லாம் அறுத்தெறிந்து ‘சிவாய’ என்ற பரவெளியில் எல்லையற்ற சுதந்திரத்தோடு சிறகடித்துப் பறக்கிறது.

In the corner that has seen the gate, the five who shine take their seat. Something draws near after seeing a form, and something dwells as the king of the head. A bee of the body sees, and something goes to the inner town. Something goes saying it will leap, and something flies. The line's heap of goings has one name at the end: what flew is Sivayama.

The teaching

Within the subtle angles of the bodily gateways, the five sensory agents and vital pranas hold court, initially seducing the ego into chasing transient shadows and playing the monarch over a fragile, mortal kingdom. But when the discerning mystic bee of consciousness (காய வண்டு) discovers the nectar of internal bliss, it abandons outer trivialities and journeys to the primordial origin (கருவூர்—the timeless source transcending physical birth and death). Leaping beyond the gravitational pull of bodily identification and mental agitation, all illusory bonds shatter, and consciousness takes flight into the infinite, liberated expanse of Sivayanama.