சிவவாக்கியம்

Verse 368

1வாயில்கண்ட கோணமில் வயங்கும்ஐவர் வைகியே
2சாயல்கண்டு சார்ந்ததும் தலைமன்னாய் உறைந்ததும்
3காயவண்டு கண்டதும் கருவூர்அங்குச் சென்றதும்
4பாயும் என்று சென்றதும் பறந்ததே சிவாயமே.

1Vaayilganda konamil vayangumaivar vaigiyee
2Saayalgandu saarndhadhum thalaimannaay uraindhadhum
3Kaayavandu kandadhum karuvuurangus senradhum
4Paayum enru senradhum parandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் துவாரங்களிலும் ஆதாரக் கோணங்களிலும் ஐம்பொறிகள் குடிகொண்டு, ஆன்மாவை மாயை நிழல்களின் பின்னே அலைய விடுகின்றன. உடலையே தானென்று எண்ணித் தலைவனாய் இறுமாந்திருந்த நிலை மாறி, இந்த உடலாகிய மலரில் ஆன்ம வண்டு தேனை நாடிப் பாய்கிறது. பிறவிக்குக் காரணமான மூலக்கருவை (கருவூர்) நோக்கி வாசியின் வேகத்தால் எழும் அந்த விழிப்புணர்வு, உலகக் கட்டுகளையெல்லாம் அறுத்தெறிந்து ‘சிவாய’ என்ற பரவெளியில் எல்லையற்ற சுதந்திரத்தோடு சிறகடித்துப் பறக்கிறது.

In the corner that has seen the gate, the five who shine take their seat. Something draws near after seeing a form, and something dwells as the king of the head. A bee of the body sees, and something goes to the inner town. Something goes saying it will leap, and something flies. The line's heap of goings has one name at the end: what flew is Sivayama.

The teaching

Within the subtle angles of the bodily gateways, the five sensory agents and vital pranas hold court, initially seducing the ego into chasing transient shadows and playing the monarch over a fragile, mortal kingdom. But when the discerning mystic bee of consciousness (காய வண்டு) discovers the nectar of internal bliss, it abandons outer trivialities and journeys to the primordial origin (கருவூர்—the timeless source transcending physical birth and death). Leaping beyond the gravitational pull of bodily identification and mental agitation, all illusory bonds shatter, and consciousness takes flight into the infinite, liberated expanse of Sivayanama.

Verse 369

1பறந்ததே துறந்தபோது பாய்ச்சலூர் வழியிலே
2மறந்ததே கவ்வுமுற்ற வாணர்கையின் மேவியே
3பிறந்ததே இறந்தபோதில் பீடிடாமற் கீயிலே
4சிறந்துநின்ற மோனமே தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Parandhadhee thurandhapodhu paaychchaluur vazhiyilee
2Marandhadhee kavvumutra vaanargaiyin meeviyee
3Pirandhadhee irandhapodhil piididaamar kiiyilee
4Sirandhuninra monamee thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறப் பற்றுக்களையும் மனதின் அகந்தையையும் துறந்த கணத்திலேயே, சுழுமுனையாகிய பாய்ச்சலூர் வழியில் ஆன்மா விடுதலை பெற்றுப் பறக்கிறது. உலக ஆசைகளும் சடங்கு பிடிப்புகளும் மறைந்துபோகின்றன. உடலோடு வாழும்போதே ஆணவத்தை மாய்த்துச் ‘செத்து வாழும்’ ஜீவன்முக்தி நிலையை அடையும்போது, துயரங்கள் இல்லாத உண்மைப் பிறவியாகிய ஞானப்பிறவி நிகழ்கிறது. அங்கு எழும் உன்னதமான தியான மௌனமே தெளிவடைந்து, சிவாயமாய் ஒளிர்கிறது.

Flight returns, this time at the moment of renouncing, still on the path of the flowing town. What was forgotten rests on the hand of the sky-dwellers, at a compressed phrase about a completed bite. What was born, in the hour of death, is set below without an affliction being planted. The silence that stands excellent, and what has become clear, is Sivayama. Forgetting, dying, and clarity share one name.

The teaching

The soul achieves true liberation and takes flight through the surging spinal channel (பாய்ச்சலூர்) the very instant mental attachments, desires, and sectarian dogmas are renounced from within. The grasping hands of worldly ambition and religious ritualism are forgotten and left behind. By consciously dying to the false ego while yet living in this physical form (ஜீவன் முக்தி), the seeker is truly born into the deathless state, permanently sheltered from descending into the mire of worldly suffering and rebirth. In this supreme condition, the exalted silence of meditation (மோனம்) clarifies into pristine awareness, revealing that Sivayanama is nothing other than the luminous, undivided Self.

Verse 370

1வடிவுபத்ம ஆசனத்து இருத்திமூல அனலையே
2மாருதத்தி னால் எழுப்பி வாசல்ஐந்து நாலையும்
3முடிவுமுத்தி ரைப்படுத்தி மூலவீணா தண்டினால்
4முளரிஆல யம்கடந்து மூலநாடி ஊடுபோம்.

1Vadivupathma aasanaththu iruththimuula analaiyee
2Maarudhaththi naal ezhuppi vaasalaindhu naalaiyum
3Mudivumuththi raippaduththi muulaviinaa thandinaal
4Mulariaala yamgadandhu muulanaadi uudupom.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் வாசி யோகத்தின் மிகத் துல்லியமான செய்முறையை இதில் விவரிக்கிறார். பத்மாசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, ஒன்பது உடல்துவாரங்களையும் (வாசல் ஐந்து நாலும்) பந்தன முத்திரைகளால் அடைக்க வேண்டும். மூலாதாரத்தில் கனன்று கொண்டிருக்கும் குண்டலினி அக்னியை வாசியென்னும் பிராணக் காற்றினால் ஊதி எழுப்ப வேண்டும். வீணாதண்டாகிய முதுகெலும்பின் வழியே சுழுமுனை நாடி வழியாக அந்த அக்னிப் பிழம்பானது ஆறு ஆதாரக் கமல ஆலயங்களையும் கடந்து, கபால உச்சியை நோக்கி ஊடுருவிப் பாய்கிறது.

The song turns to a direct instruction of the body. Seat the root fire in the lotus posture. Raise it by the wind. Take the five gates and the channel. Fix the ending seal. With the staff of the root vina, cross the lotus temple and pass through the root channel. The print splits the words for the seal and for the temple, but the actions are a single passage from seat to channel.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an unequivocal, technical masterclass in internal Kundalini and Vasi yoga. Assuming the classical lotus posture (பத்மாசனம்) to steady the physical frame, the yogi kindles the dormant primordial serpent-fire slumbering at the perineal base (மூல அனல் / Muladhara Agni). Harnessing the vital breath (மாருதம் / Prana-Vayu) and applying the esoteric locks and seals (முத்திரை / bandhas), the nine bodily apertures (வாசல் ஐந்து நாலும் = nine gates) are firmly closed to prevent the leakage of psychic energy. Channeled directly up the central spinal column (மூல வீணாதண்டு / Sushumna / Merudanda), the fiery current pierces through the successive lotus temples of the six chakras (முளரி ஆலயம்), ascending through the root nadi to merge into the infinite at the cranial crown.

Verse 371

1அடிதொடக்கி முடியளவும் ஆறுமா நிலம்கடந்து
2அப்புறத்தில் வெளிகடந்த ஆதிஎங்கள் சோதியை
3உடுபதிக்கண் அமுதருந்தி உண்மைஞான உவகையுள்
4உச்சிபட்டு இறங்குகின்ற யோகிநல்ல யோகியே.

1Adidhodakki mudiyalavum aarumaa nilamgadandhu
2Appuraththil veligadandha aadhiengal sodhiyai
3Udupadhikkan amudharundhi unmaignaana uvagaiyul
4Uchchipattu iranguginra yoginalla yogiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரமாகிய அடியிலிருந்து தொடங்கி சகஸ்ராரமாகிய முடி வரை உள்ள ஆறு ஆதார நிலைகளையும் கடந்து, அவற்றுக்கும் அப்பாலுள்ள பரவெளியில் வீற்றிருக்கும் ஆதிப் பெருஞ்சோதியை உணர்தலே யோகத்தின் இலக்காகும். சந்திர மண்டலமாகிய உடுபதியில் சுரக்கும் அழியாப் பேரின்ப அமுதத்தைப் பருகி, உண்மை ஞானக் களிப்பில் திளைத்து, கபால உச்சியைத் தொட்டு மீண்டும் உடலிற்கு இறங்கி வரும் யோகியே உண்மையான ‘நல்ல யோகி’ ஆவார். யோக சமாதியில் மட்டும் லயித்துத் தப்பித்து விடாமல், அந்த அமுதப் பேரின்பத்தைத் தன் நரம்புகளிலும் சதையிலும் ஏற்றி உடம்பையும் ஆன்மாவையும் திவ்யமாக்கியவனே உத்தம ஞானி என்று சித்தர் போற்றுகிறார்.

The climb is measured from the foot to the crown, across six lands, and then past the open, to our flame that is the beginning. In the moon, nectar is drunk, inside the joy of true knowledge. The one who does this touches the crown and comes down, and the line calls that one the good yogi. Ascent is praised by the descent that follows it. The good yogi is the one who returns.

The teaching

Ascending from the lowest root chakra (அடி / Muladhara) to the summit of the crown (முடி / Sahasrara), the accomplished adept traverses the six great planes of subtle existence (ஆறு மாநிலம் / the six chakras). Piercing beyond all dimensional realms into the transcendent open void, the seeker communes directly with the primordial Flame of Consciousness (ஆதி எங்கள் சோதி). Drinking deeply of the immortal lunar ambrosia (அமுது) cascading from the crescent moon of the cranium (உடுபதி / Chandra mandala), the yogi is saturated with the bliss of authentic divine gnosis (உண்மை ஞான உவகை). Sivavakkiyar declares that the true Yogi (நல்ல யோகி) is not one who merely escapes into a trance, but the master who ascends to the crown, imbibes the divine nectar, and descends to infuse and transform every fiber of their physical embodiment.

Verse 372

1உள்ளதோ புறம்பதோ உயிர்ஒடுங்கி நின்றிடம்
2மெள்ளவந்து கிட்டிநீர் வினாவவேண்டும் என்கிறீர்
3உள்ளதும் பிறப்பதும் ஒத்தபோது நாதமாம்
4கள்ளவாசலைத் திறந்து காணவேண்டும் மாந்தரே.

1Ulladho purambadho uyirodungi ninridam
2Mellavandhu kittiniir vinaavaveendum engiriir
3Ulladhum pirappadhum oththapodhu naadhamaam
4Kallavaasalaith thirandhu kaanaveendum maandharee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிர் ஒடுங்கும் உன்னத இடம் உடலின் உள்ளே இருக்கிறதா அல்லது புறத்தே இருக்கிறதா என்று வீணே விவாதித்துத் தயங்கி நிற்போரைச் சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். உள்ளே இழுக்கும் மூச்சும் வெளியே பிறக்கும் மூச்சும் சுழுமுனையில் சமமாய் ஒடுங்கும்போது, அங்கே அநாஹத நாதம் தன்னியல்பாய் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது. மனிதர்களே, புறத்தே உள்ள கோயில்களைச் சுற்றுவதை விடுத்து, உங்கள் புருவமத்தியிலுள்ள சூட்சுமக் கள்ளவாசலைத் திறந்து, அங்கே வீற்றிருக்கும் பரம்பொருளை நேருக்கு நேராகத் தரிசியுங்கள் என்று அவர் வழிகாட்டுகிறார்.

Someone is asking where the gathered life stands, inside or outside, and is saying that you should come softly, draw near, and put a question. The singer quotes that careful habit and then gives the condition that matters: when what is within and what is born match, that matching is the sound. People are told to open the hidden gate and see. The soft question is answered by an opening.

The teaching

Scholars and curious seekers approach timidly, endlessly debating whether the ultimate resting place of the vital soul resides within the interior self or in an external transcendent realm. Sivavakkiyar cuts through their scholastic hesitation: the divine cannot be compartmentalized into "inside" or "outside." When the inward inhalation and outward exhalation are equalized in the neutral equilibrium of Sushumna, the unstruck celestial resonance (நாதம்) spontaneously rings forth. Instead of wasting mortal existence in academic controversies, human beings must unlock the secret, hidden portal (கள்ள வாசல் / the subtle third-eye gateway) through yogic focus and directly perceive the living reality for themselves.

Verse 373

1முத்திசித்தி தொந்தமாம் முயங்குகின்ற மூர்த்தியை
2மற்றுஉதித்த ஐம்புலன்கள் ஆகுமத்தி அப்புலன்
3அத்தர்நித்தர் காள்கண்டர் அன்பினால் அனுதினம்
4உச்சரித்து உளத்திலே அறிந்துணர்ந்து கொண்மினே.

1Muththisiththi thondhamaam muyanguginra muurththiyai
2Matruudhiththa aimbulangal aagumaththi appulan
3Aththarniththar kaalgandar anpinaal anudhinam
4Uchchariththu ulaththilee arindhunarndhu konminee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அட்டமா சித்திகளைப் பெறுவதும், முக்தி பற்றிய தத்துவ விவாதங்களும் பரம்பொருளைத் தழுவி நிற்கும் ஆன்ம ஐக்கியத்திற்கு ஒருவகையான தொந்தரவே ஆகும். புறத்தே பாயும் ஐம்புலன்களின் ஆற்றலை ஒருமுகப்படுத்தி அகத்தே திருப்ப வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் தந்தையான அத்தனும், அழிவற்ற நித்தனும், உலகத்துன்ப நஞ்சினைத் தன் கண்டத்தில் தேக்கிய நீலகண்டனுமான இறைவனை, வெறும் வாய்மொழியால் அன்றி அன்போடு அகத்திலே தினமும் தியானித்து உணர வேண்டும். அன்பே சிவமாய் உள்ளத்தில் உணர்வதே மெய்ஞ்ஞானம் ஆகும்.

Release and special powers are called a nuisance to the form that is locked in embrace. The five senses that arose as something else are named, and then a compressed phrase points at that other sense. The names to keep are the lord, the eternal one, and the poison-throated one. By love, every day, they are to be uttered in the heart until they are known and taken in. Chanting here is inward, and the grand prizes are the burden.

The teaching

Sivavakkiyar boldly proclaims that seeking miraculous occult powers (சித்திகள்) and formal theological concepts of liberation (முக்தி) are mere distractions and burdens (தொந்தம்) that obstruct the soul's intimate, loving embrace with the indwelling Divine (முயங்குகின்ற மூர்த்தி). The five senses, which habitually drag consciousness outward into phenomenal distractions, must be collected and transmuted into a single focused faculty of inward contemplation. With heartfelt devotion (அன்பு), the seeker must daily meditate upon the Supreme Father (அத்தர்), the Deathless Eternal One (நித்தர்), and the Blue-throated Lord (காளகண்டர் / Nilakantha), who consumes the poison of cosmic illusion. This holy name is not to be shouted in noisy rituals, but silently uttered and deeply realized within the sanctuary of the heart.