சிவவாக்கியம்

Verse 366

1ஆனதோர் எழுத்திலே அமைந்துநின்ற ஆதியே
2கானமோடு தாலமீதில் கண்டறிவது இல்லையே;
3தானும் தானும் ஆனதே சமைந்தமாலை காலையில்
4ஏனலோடு மாறுபோல் இருந்ததே சிவாயமே.

1Aanadhor ezhuththilee amaindhuninra aadhiyee
2Kaanamodu thaalamiidhil kandarivadhu illaiyee;
3Thaanum thaanum aanadhee samaindhamaalai kaalaiyil
4Eenalodu maarupol irundhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்சத்தின் ஆதியான மெய்ப்பொருள் ஏகாக்ஷரமான ஓரெழுத்து பிரணவத்துள்ளே அமைந்திருக்கிறது. காடுகளிலும் மலைகளிலும் அலைந்து திரிந்து உலக யாத்திரைகள் செய்வதால் இந்த ரகசியத்தை எவரும் அறிய முடியாது. இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சந்தியா காலத்து யோகப் பயிற்சியில் (சுழுமுனைக் கூடலில்), தான் என்ற அகந்தை அழிந்து பரத்தோடு ஒன்றித் தானே தானாக நிலைபெற வேண்டும். தினைப்புனத்தில் பாய்ந்த காட்டுப்பன்றி பயிர்களை அழிப்பது போல, சிவாய எனும் பஞ்சாட்சர ஞானமானது பிறவிக்குக் காரணமான மாயா வினைகள் அனைத்தையும் வேரோடு தகர்த்து எறிந்து விளங்குகிறது.

An origin stands settled inside the one letter it became. On the ground, forest and all, the line says there is nothing there to see and know. What became itself and itself does so in an evening and a morning that have been prepared. The last phrase is compressed: Sivayama stood like a reversal beside the ஏனல், a word that can be a herd or a field-ridge. The letter holds the beginning, and the outdoor scene holds nothing you can recognize.

The teaching

The primordial Origin of the universe (ஆதி) is wholly concentrated and seated within the Single Imperishable Letter (the Ekakshara / Pranava). Sivavakkiyar ridicules those who seek the Divine by wandering in desolate forests (கானம்) or undertaking arduous pilgrimages across worldly geography (தாலம்), for the Truth cannot be discovered externally. When the dualities of morning and evening dissolve at the mystical twilight junction (சந்தி / the balanced breath in Sushumna), the individual self merges into the Supreme Self (தானே தானாய்) in non-dual absorption. Like a fierce wild boar charging through a field of millet, the awakened power of Sivayanama ruthlessly crushes and sweeps away all karmic entanglements and mental illusions.

Verse 367

1ஆறுகொண்ட வாரியும் அமைத்துநின்ற தெய்வமும்
2தூறுகொண்ட மாரியும் துலங்கிநின்ற தூரமும்
3வீறுகொண்ட மோனமும் விளங்கும் உட்கமலமும்
4மாறுகொண்ட ஊவிலே மடிந்ததே சிவாயமே.

1Aarugonda vaariyum amaiththuninra theyvamum
2Thuurugonda maariyum thulangininra thuuramum
3Viirugonda monamum vilangum utkamalamum
4Maarugonda uuvilee madindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நதிகள் சங்கமிக்கும் சமுத்திரங்களும், மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டுப் புறத்தே நடப்பட்ட தெய்வச் சிலைகளும், காடுகளில் பொழியும் மழையும், வானுலகத் தூரங்களும் மாயையின் வெளிப்பாடுகளே. அத்தகைய புற உலக கற்பனைகளும், ஏன், அகத்தில் மலரும் மோனமும் இதயக் கமலமும் கூட முடிவில் ‘ஊ’காரமாகிய பிரணவ மூலத்தினுள் ஒடுங்கிப் போகின்றன. சகல பேதங்களும் மாயைகளும் மடிந்து கரையும் அந்த எல்லையில், ஏகமாய் எஞ்சி நிற்பது சிவாய என்ற நித்திய சத்தியம் மட்டுமேயாகும்.

Water takes a river, a deity stands composed, rain takes a thicket, a distance stands bright, silence takes splendor, and an inner lotus shines. The catalogue is outer weather and inner flower in one list. All of it folds in the vowel u that has taken the reversal. What is folded there is Sivayama. The name sits inside the letter where opposition itself has been gathered.

The teaching

All outward manifestations of nature and human religion—the boundless oceans fed by rivers, the stone idols and sectarian deities invented by orthodox priesthoods, the torrential monsoon rains drenching dense thickets, and the distant celestial realms promised by scriptures—are merely transient projections. Even the lofty internal experiences of meditative stillness (மோனம்) and the radiant blossoming of the inner heart-lotus find their ultimate culmination by collapsing into the primordial womb of the seed-sound 'U' (ஊகாரம் / the pranavic source). In this profound dissolution, all names, forms, and dualities die away, leaving only the unconditioned, silent majesty of Sivayanama.

Verse 368

1வாயில்கண்ட கோணமில் வயங்கும்ஐவர் வைகியே
2சாயல்கண்டு சார்ந்ததும் தலைமன்னாய் உறைந்ததும்
3காயவண்டு கண்டதும் கருவூர்அங்குச் சென்றதும்
4பாயும் என்று சென்றதும் பறந்ததே சிவாயமே.

1Vaayilganda konamil vayangumaivar vaigiyee
2Saayalgandu saarndhadhum thalaimannaay uraindhadhum
3Kaayavandu kandadhum karuvuurangus senradhum
4Paayum enru senradhum parandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் துவாரங்களிலும் ஆதாரக் கோணங்களிலும் ஐம்பொறிகள் குடிகொண்டு, ஆன்மாவை மாயை நிழல்களின் பின்னே அலைய விடுகின்றன. உடலையே தானென்று எண்ணித் தலைவனாய் இறுமாந்திருந்த நிலை மாறி, இந்த உடலாகிய மலரில் ஆன்ம வண்டு தேனை நாடிப் பாய்கிறது. பிறவிக்குக் காரணமான மூலக்கருவை (கருவூர்) நோக்கி வாசியின் வேகத்தால் எழும் அந்த விழிப்புணர்வு, உலகக் கட்டுகளையெல்லாம் அறுத்தெறிந்து ‘சிவாய’ என்ற பரவெளியில் எல்லையற்ற சுதந்திரத்தோடு சிறகடித்துப் பறக்கிறது.

In the corner that has seen the gate, the five who shine take their seat. Something draws near after seeing a form, and something dwells as the king of the head. A bee of the body sees, and something goes to the inner town. Something goes saying it will leap, and something flies. The line's heap of goings has one name at the end: what flew is Sivayama.

The teaching

Within the subtle angles of the bodily gateways, the five sensory agents and vital pranas hold court, initially seducing the ego into chasing transient shadows and playing the monarch over a fragile, mortal kingdom. But when the discerning mystic bee of consciousness (காய வண்டு) discovers the nectar of internal bliss, it abandons outer trivialities and journeys to the primordial origin (கருவூர்—the timeless source transcending physical birth and death). Leaping beyond the gravitational pull of bodily identification and mental agitation, all illusory bonds shatter, and consciousness takes flight into the infinite, liberated expanse of Sivayanama.

Verse 369

1பறந்ததே துறந்தபோது பாய்ச்சலூர் வழியிலே
2மறந்ததே கவ்வுமுற்ற வாணர்கையின் மேவியே
3பிறந்ததே இறந்தபோதில் பீடிடாமற் கீயிலே
4சிறந்துநின்ற மோனமே தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Parandhadhee thurandhapodhu paaychchaluur vazhiyilee
2Marandhadhee kavvumutra vaanargaiyin meeviyee
3Pirandhadhee irandhapodhil piididaamar kiiyilee
4Sirandhuninra monamee thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறப் பற்றுக்களையும் மனதின் அகந்தையையும் துறந்த கணத்திலேயே, சுழுமுனையாகிய பாய்ச்சலூர் வழியில் ஆன்மா விடுதலை பெற்றுப் பறக்கிறது. உலக ஆசைகளும் சடங்கு பிடிப்புகளும் மறைந்துபோகின்றன. உடலோடு வாழும்போதே ஆணவத்தை மாய்த்துச் ‘செத்து வாழும்’ ஜீவன்முக்தி நிலையை அடையும்போது, துயரங்கள் இல்லாத உண்மைப் பிறவியாகிய ஞானப்பிறவி நிகழ்கிறது. அங்கு எழும் உன்னதமான தியான மௌனமே தெளிவடைந்து, சிவாயமாய் ஒளிர்கிறது.

Flight returns, this time at the moment of renouncing, still on the path of the flowing town. What was forgotten rests on the hand of the sky-dwellers, at a compressed phrase about a completed bite. What was born, in the hour of death, is set below without an affliction being planted. The silence that stands excellent, and what has become clear, is Sivayama. Forgetting, dying, and clarity share one name.

The teaching

The soul achieves true liberation and takes flight through the surging spinal channel (பாய்ச்சலூர்) the very instant mental attachments, desires, and sectarian dogmas are renounced from within. The grasping hands of worldly ambition and religious ritualism are forgotten and left behind. By consciously dying to the false ego while yet living in this physical form (ஜீவன் முக்தி), the seeker is truly born into the deathless state, permanently sheltered from descending into the mire of worldly suffering and rebirth. In this supreme condition, the exalted silence of meditation (மோனம்) clarifies into pristine awareness, revealing that Sivayanama is nothing other than the luminous, undivided Self.

Verse 370

1வடிவுபத்ம ஆசனத்து இருத்திமூல அனலையே
2மாருதத்தி னால் எழுப்பி வாசல்ஐந்து நாலையும்
3முடிவுமுத்தி ரைப்படுத்தி மூலவீணா தண்டினால்
4முளரிஆல யம்கடந்து மூலநாடி ஊடுபோம்.

1Vadivupathma aasanaththu iruththimuula analaiyee
2Maarudhaththi naal ezhuppi vaasalaindhu naalaiyum
3Mudivumuththi raippaduththi muulaviinaa thandinaal
4Mulariaala yamgadandhu muulanaadi uudupom.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் வாசி யோகத்தின் மிகத் துல்லியமான செய்முறையை இதில் விவரிக்கிறார். பத்மாசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, ஒன்பது உடல்துவாரங்களையும் (வாசல் ஐந்து நாலும்) பந்தன முத்திரைகளால் அடைக்க வேண்டும். மூலாதாரத்தில் கனன்று கொண்டிருக்கும் குண்டலினி அக்னியை வாசியென்னும் பிராணக் காற்றினால் ஊதி எழுப்ப வேண்டும். வீணாதண்டாகிய முதுகெலும்பின் வழியே சுழுமுனை நாடி வழியாக அந்த அக்னிப் பிழம்பானது ஆறு ஆதாரக் கமல ஆலயங்களையும் கடந்து, கபால உச்சியை நோக்கி ஊடுருவிப் பாய்கிறது.

The song turns to a direct instruction of the body. Seat the root fire in the lotus posture. Raise it by the wind. Take the five gates and the channel. Fix the ending seal. With the staff of the root vina, cross the lotus temple and pass through the root channel. The print splits the words for the seal and for the temple, but the actions are a single passage from seat to channel.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an unequivocal, technical masterclass in internal Kundalini and Vasi yoga. Assuming the classical lotus posture (பத்மாசனம்) to steady the physical frame, the yogi kindles the dormant primordial serpent-fire slumbering at the perineal base (மூல அனல் / Muladhara Agni). Harnessing the vital breath (மாருதம் / Prana-Vayu) and applying the esoteric locks and seals (முத்திரை / bandhas), the nine bodily apertures (வாசல் ஐந்து நாலும் = nine gates) are firmly closed to prevent the leakage of psychic energy. Channeled directly up the central spinal column (மூல வீணாதண்டு / Sushumna / Merudanda), the fiery current pierces through the successive lotus temples of the six chakras (முளரி ஆலயம்), ascending through the root nadi to merge into the infinite at the cranial crown.

Verse 371

1அடிதொடக்கி முடியளவும் ஆறுமா நிலம்கடந்து
2அப்புறத்தில் வெளிகடந்த ஆதிஎங்கள் சோதியை
3உடுபதிக்கண் அமுதருந்தி உண்மைஞான உவகையுள்
4உச்சிபட்டு இறங்குகின்ற யோகிநல்ல யோகியே.

1Adidhodakki mudiyalavum aarumaa nilamgadandhu
2Appuraththil veligadandha aadhiengal sodhiyai
3Udupadhikkan amudharundhi unmaignaana uvagaiyul
4Uchchipattu iranguginra yoginalla yogiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரமாகிய அடியிலிருந்து தொடங்கி சகஸ்ராரமாகிய முடி வரை உள்ள ஆறு ஆதார நிலைகளையும் கடந்து, அவற்றுக்கும் அப்பாலுள்ள பரவெளியில் வீற்றிருக்கும் ஆதிப் பெருஞ்சோதியை உணர்தலே யோகத்தின் இலக்காகும். சந்திர மண்டலமாகிய உடுபதியில் சுரக்கும் அழியாப் பேரின்ப அமுதத்தைப் பருகி, உண்மை ஞானக் களிப்பில் திளைத்து, கபால உச்சியைத் தொட்டு மீண்டும் உடலிற்கு இறங்கி வரும் யோகியே உண்மையான ‘நல்ல யோகி’ ஆவார். யோக சமாதியில் மட்டும் லயித்துத் தப்பித்து விடாமல், அந்த அமுதப் பேரின்பத்தைத் தன் நரம்புகளிலும் சதையிலும் ஏற்றி உடம்பையும் ஆன்மாவையும் திவ்யமாக்கியவனே உத்தம ஞானி என்று சித்தர் போற்றுகிறார்.

The climb is measured from the foot to the crown, across six lands, and then past the open, to our flame that is the beginning. In the moon, nectar is drunk, inside the joy of true knowledge. The one who does this touches the crown and comes down, and the line calls that one the good yogi. Ascent is praised by the descent that follows it. The good yogi is the one who returns.

The teaching

Ascending from the lowest root chakra (அடி / Muladhara) to the summit of the crown (முடி / Sahasrara), the accomplished adept traverses the six great planes of subtle existence (ஆறு மாநிலம் / the six chakras). Piercing beyond all dimensional realms into the transcendent open void, the seeker communes directly with the primordial Flame of Consciousness (ஆதி எங்கள் சோதி). Drinking deeply of the immortal lunar ambrosia (அமுது) cascading from the crescent moon of the cranium (உடுபதி / Chandra mandala), the yogi is saturated with the bliss of authentic divine gnosis (உண்மை ஞான உவகை). Sivavakkiyar declares that the true Yogi (நல்ல யோகி) is not one who merely escapes into a trance, but the master who ascends to the crown, imbibes the divine nectar, and descends to infuse and transform every fiber of their physical embodiment.