சிவவாக்கியம்

Verse 389

1உச்சகண்டு கண்கள்கட்டி உண்மைகண்டது எவ்விடம்?
2மச்சுமாளி கைக்குளே மானிடம் கலப்பிரேல்
3எச்சிலான வாசலும் ஏகபோகம் ஆய்விடும்
4பச்சைமாலும் ஈசனும் பரத்ததே சிவாயமே.

1Uchchagandu kangalgatti unmaigandadhu evvidam?
2Machchumaali kaikkulee maanidam kalappireel
3Echchilaana vaasalum eegapogam aayvidum
4Pachchaimaalum iisanum paraththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கண்களைப் பொத்திக்கொண்டு குருட்டுத்தனமான சடங்குகளைச் செய்வதால் எவரும் மெய்யைக் காண முடியாது. உடம்பின் மேல் தளமாகிய கபால ‘மச்சு மாளிகையிலே’ மானிட மனம் பிராணனோடு ஒன்றி இணையுமானால், உலகம் தீட்டு என்றும் எச்சில் என்றும் ஒதுக்கும் பிறப்பு வாசல் கூட பரமானந்த ஏகபோகமாக மாறிவிடும். அங்கே காக்கும் மாலும் அழிக்கும் ஈசனும் பேதமற்றுப் பரவெளியில் ஒன்றாகக் கலக்க, ‘சிவாய’ என்ற மங்கலப் பெருவெளி எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் என்று சமூக-சமயப் போலித் தீட்டுக்களைச் சாடிப் பாடுகிறார்.

The crown has been seen and the eyes have been bound, and the line asks where the truth was seen. If the human being is mixed into the upstairs house, even the gate that has become leftover food, the எச்சில் the purity rules recoil from, will turn into the one enjoyment. Green Mal and Isan are named together, and what spread from them is Sivayama. The defiled gate and the two gods are brought to the same name.

The teaching

Sivavakkiyar urges embodied souls to awaken and directly perceive the cranial gateway (கபால வாசல் / Brahmarandhra) instead of lingering in spiritual slumber. Consuming the cascading lunar nectar of immortality (அமுது நீர்), all mental turbulence, emotional agitations, and bodily cravings subside into deep serenity. Those blessed mystics who behold the primordial, boundless Void (பண்டுகண்ட பாழ்வெளி) and the all-pervading Supreme Light dwell forever at the sacred, liberating feet of Shiva (கழலடிக்கண்). They achieve the deathless state of timeless communion, beyond all fear of rebirth.

Verse 390

1வாயிலிட்டு நல்லுரிசை அட்சரத் தொலியிலே
2கோயிலிட்டு வாவியும் அங்கொம்பிலே உலர்ந்ததும்
3ஆயிலிட்ட காயமும் அனாதியிட்ட சீவனும்
4வாயுவிட்ட வன்னியும் வளர்ந்ததே சிவாயமே.

1Vaayilittu nallurisai atsarath tholiyilee
2Koyilittu vaaviyum angombilee ularndhadhum
3Aayilitta kaayamum anaadhiyitta siivanum
4Vaayuvitta vanniyum valarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நாவினால் வெறும் பாடல்களைப் பாடுவதாலோ, கற்கோயில்களையும் திருக்குளங்களையும் கட்டி வழிபடுவதாலோ உண்மை விளங்கிவிடாது; அவை மரக்கிளையில் வைத்த நீர் போலக் காலப்போக்கில் காய்ந்து போகும். தாயின் கருப்பையிலே அமைந்த உடம்பும், அதனுள் உறையும் ஆதியந்தமில்லாத சீவனும், வாசியென்னும் வாயுவினால் எரியூட்டப்படும் மூலக் குண்டலினி அக்னியும் இணையும் போதுதான் ஆன்ம ஞானம் வளர்கிறது. அந்த அகத் தவத்தின் முதிர்ச்சியிலேயே ‘சிவாய’ என்ற சிவபோகம் பூரணமாகத் துலங்குகிறது.

A good song is placed in the mouth, in a compressed phrase that joins the syllable to a hide or a sound. A tank is set at the temple, and something dries on that branch. A body has ஆய் placed in it, a life has the beginningless placed in it, and a fire has the wind placed in it. What grew from all these placings is Sivayama. Mouth, temple, body, life, wind, and fire are the soil the name grows in.

The teaching

Sivavakkiyar contrasts mere external religious practice with internal realization. Chanting pious hymns with the vocal mouth is only external noise unless rooted in the subtle vibration of the sacred syllables. Constructing brick temple edifices and digging ceremonial bathing tanks (கோயில், வாவி) is futile; like water placed in an unbaked pot on an exposed branch, these external monuments dry up and crumble with time. The delicate physical body formed in the womb is mortal, but the soul within is beginningless (அனாதி). When the inner fire (வன்னி / Kundalini) is fanned by the regulated vital breath (வாயு / Vasi), consciousness expands and matures into the all-encompassing reality of Sivayanama. The true temple is the living body where the internal flame burns.

Verse 391

1அட்சரத்தை உச்சரித்து அனாதியங்கி மூலமாய்
2அட்சரத்தை யும்திறந்து அகோரமிட்டு அலர்ந்ததும்
3மட்சரத்தில் உட்கரம் அகப்படக் கடந்தபின்
4அட்சரத்தில் ஆதியோடு அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Atsaraththai uchchariththu anaadhiyangi muulamaay
2Atsaraththai yumdhirandhu agoramittu alarndhadhum
3Matsaraththil utkaram agappadak kadandhapin
4Atsaraththil aadhiyodu amarndhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவ அட்சரத்தை உள்ளத்திலே ஓதி, ஆதியான மூலாதார அக்னியைத் தூண்டி, அந்த அட்சரத்தின் உள் ரகசியத்தைத் திறந்து அகோர தியானத்தில் லயிக்கும்போது ஆன்மா பேரொளியாய் மலர்கிறது. அழியும் மண்ணாலான இந்த உடம்பின் மாயைப் பிடிகளையும் மாயா மலங்களையும் கடந்து நிற்கும்போது, அந்த அழியாத அட்சரத்தினுள்ளே ஆதி பரம்பொருளோடு ‘சிவாய’ என்ற பேரானந்தப் பொருள் சாசுவதமாக வீற்றிருக்கிறது.

The syllable is uttered, with the beginningless flame as its root. The syllable is opened as well, and it blooms when the fierce one is set there. An inner hand in the earth-syllable, the line's play on the word for syllable, is crossed so as to be held inside. In the syllable, seated with the beginning, is Sivayama. Uttering, opening, and sitting are all done inside the letter.

The teaching

Silently vibrating the sacred syllable, with the beginningless primordial fire (அனாதி அங்கி) as its root power, the Siddha embarks on the inner sacrifice. Unlocking the hidden esoteric dimensions of the letter, consciousness blossoms in all its fullness when the fierce non-dual energy of Aghora is invoked to dissolve dualistic fears. Transcending the illusions of the mortal vessel and crossing past internal psychic limitations, the yogi arrives at the core of being. Within the supreme imperishable letter, seated in inseparable unity with the primordial Origin (ஆதி), the sacred truth of Sivayanama reigns in timeless majesty.

Verse 392

1கோயிலும் குளங்களும் குறியினிற் குருக்களாய்
2மாயிலும் மடியிலும் மனத்திலே மயங்குறீர்,
3ஆயனை அரனையும் அறிந்துணர்ந்து கொள்விரேல்
4தாயினும் தகப்பனோடு தான்அமர்ந்தது ஒக்குமே.

1Koyilum kulangalum kuriyinir kurukkalaay
2Maayilum madiyilum manaththilee mayanguriir,
3Aayanai aranaiyum arindhunarndhu kolvireel
4Thaayinum thagappanodu thaanamarndhadhu okkumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செங்கல் கோயில்களையும், குளங்களையும், நெற்றியில் இடும் போலி வேடக் குறிகளையும் நம்பி, புரோகிதக் குருக்களின் பின்னே சென்று மயங்கி அழியாதீர்கள் என்று சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். காக்கும் திருமாலையும் (ஆயன்), சங்கரிக்கும் அரனையும் (சிவன்) புறத்தில் வேறு வேறாகப் பிரிக்காமல், தன் அகத்தில் தாயும் தந்தையுமாகிய சக்தி-சிவ ஐக்கியமாக உணர்ந்து கொண்டால், குழந்தை தன் பெற்றோரின் மடியில் அமர்ந்து அடையும் பேரின்பத்தைப் போல ஆன்மா அமைதி பெறும் என்று போதிக்கிறார்.

Temples, tanks, and the mark where priests stand are where the mind goes astray, and so do illusion and the lap. The address is direct: you are bewildered there. If Ayan and Aran are known and taken in, the result is like oneself seated with mother and with father. The public places of worship are the scene of confusion, and the family seat is the likeness of real knowing.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a devastating critique of orthodox religion, priestcraft, and external idol worship. Blind seekers wander between brick temples, bathing tanks, and sectarian caste marks, completely bewildered by greedy priests (குருக்கள்) and deceptive doctrines. They waste their mortal lives in delusion and spiritual lethargy. If one could truly understand and intuitively realize the inner unity of Ayan (Vishnu / the preserver) and Aran (Shiva / the destroyer)—recognizing that Hari and Hara are one non-dual reality within consciousness—such an awakened seeker rests in profound, intimate peace, like a beloved child securely seated in the loving embrace of both Mother and Father. External shrines become utterly superfluous when the Divine Parents reside within the heart.

Verse 393

1கோயில் எங்கும் ஒன்றலோ, குளங்கள்நீர்கள் ஒன்றலோ?
2தேயுவாயு ஒன்றலோ, சிவனும்அங்கே ஒன்றலோ?
3ஆயசீவன் எங்குமாய் அமர்ந்துதவாரது ஒன்றலோ?
4காயம்ஈதறிந்த பேர்கள் காட்சியாவர் காணுமே.

1Koyil engum onralo, kulangalniirgal onralo?
2Theeyuvaayu onralo, sivanumangee onralo?
3Aayasiivan engumaay amarndhudhavaaradhu onralo?
4Kaayamiidharindha peergal kaatsiyaavar kaanumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பூமியெங்கும் உள்ள கோயில்கள் அனைத்தும் ஒன்றல்லவா? பல குளங்களில் ஓடும் நீரும் ஒன்றல்லவா? உலகை இயக்கும் அக்னியும் காற்றும் எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றல்லவா? அண்ட சராசரங்களிலும் மனித உடல்களிலும் உறையும் சிவனும் ஒருவனே அல்லவா? எல்லா உயிர்களிலும் வியாபித்து நிற்கும் ஆத்ம சைதன்யம் ஒன்றல்லவா? இவ்வாறு அண்டத்திலுள்ள யாவும் பிண்டமாகிய இந்த உடம்பிலேயே (காயத்திலேயே) அடங்கியுள்ள ரகசியத்தை அறிந்த ஞானிகள், எங்கும் சிவதரிசனமாகிய காட்சியாகவே தாமும் மாறி விளங்குவார்கள் என்று சமத்துவ அத்வைதத்தை முழங்குகிறார்.

Temple, tank, light, wind, and Siva are each asked whether they are already one, and the life that searched is asked the same, together with whatever sat and gave help. The questions walk through the places and forces people treat as separate sites. At the end, the people who have known this body become the vision itself, and they are told to look. Knowing the body is the seeing the questions were pressing toward.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the absurdity of sectarian boundaries and sacred geography. Is not the cosmic temple essentially One everywhere? Is not water identically the same across all temple tanks, streams, and oceans? Are not fire (தேயு) and wind (வாயு) universal elements operating uniformly across the universe? And is not Shiva—the supreme consciousness—identically One within all? Is not the discerning soul pervasive and identical in all beings? Those enlightened masters who realize the profound truth of this physical body (காயம்) as the true living cosmos transcend all ritualistic divisions; they become the very vision of divine reality (காட்சி), seeing the One in all and all in the One.

Verse 394

1காதுகண்கள் மூக்குவாய் கலந்தவாரது ஒன்றலோ?
2சோதியிட்டு எடுத்ததும் சுகங்கள்அஞ்சும் ஒன்றலோ?
3ஓதிவைத்த சாத்திரம் உதித்தவாரது ஒன்றலோ?
4நாதவீடு அறிந்தபேர்கள் நாதர்ஆவர் காணுமே.

1Kaadhugangal muukkuvaay kalandhavaaradhu onralo?
2Sodhiyittu eduththadhum sugangalanjum onralo?
3Odhivaiththa saaththiram udhiththavaaradhu onralo?
4Naadhaviidu arindhapeergal naadharaavar kaanumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதர்கள் அனைவருக்கும் காது, கண், மூக்கு, வாய் போன்ற உறுப்புகளும் அவற்றின் இயக்கமும் ஒன்றல்லவா? உடம்பினுள் ஆன்ம ஜோதியினால் விளங்கும் ஐம்புலன் நுகர்ச்சிகளும் இன்பங்களும் பொதுவானவை அல்லவா? மனிதர்களால் எழுதப்பட்ட சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் தோன்றிய மூல மனமும் ஒன்றல்லவா? இத்தகைய வேற்றுமையற்ற உண்மையை உணர்ந்து, சிரசில் ஒலிக்கும் பிரணவ நாத வீட்டை (அநாஹத எல்லையை) அறிந்த ஞானிகளே உண்மையிலேயே உலகை ஆளும் ‘நாதர்கள்’ (மெய்யான தலைவர்கள்) ஆவார்கள்.

Ear, eyes, nose, and mouth are asked if what was mixed of them is one. What was lifted after the light was set, and the five pleasures, are asked if they are one. The treatise that was recited and stored, and what arose, are asked if they are one. Then the people who have known the house of sound will become the lords of sound. Senses, pleasures, and the stored book are all brought under the sound's house.

The teaching

Sivavakkiyar points to the fundamental unity of human biology and consciousness. Do not the ears, eyes, nose, and mouth function through the exact same conscious life-force in every human being, regardless of caste or creed? Is not the inner spark of light that enlivens the five sensory pleasures identical in all people? Did not all scriptures and holy treatises (சாத்திரம்) originate from that very same singular source of human consciousness? Those rare, illumined souls who realize the inner mansion of primal sound (நாத வீடு / the subtlest realm of unstruck resonance) become sovereign Masters (நாதர்). They do not serve outward dogmas; they embody the supreme reality itself.