சிவவாக்கியம்

Verse 395

1அவ்வுதித்த அட்சரத்தின் உட்கலந்த அட்சரம்
2சவ்வுதித்த மந்திரம் சம்புளத்து இருந்ததால்
3மவ்வுதித்த மாய்கையால் மயங்குகின்ற மாந்தர்காள்,
4உவ்வுதித்தது அவ்வுமாய் உருத்தரித்தது உண்மையே.

1Avvudhiththa atsaraththin utkalandha atsaram
2Savvudhiththa mandhiram sambulaththu irundhadhaal
3Mavvudhiththa maaygaiyaal mayanguginra maandhargaal,
4Uvvudhiththadhu avvumaay uruththariththadhu unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

‘அ’காரமாகிய மூல அட்சரத்தினுள் ஏனைய அட்சரங்கள் சூட்சுமமாய் அடங்கியுள்ளன. ‘சி’காரமாகிய பஞ்சாட்சர மந்திரம் இதயக் கமலத்தில் சம்புவாகிய சிவனின் உறைவிடமாய் விளங்குகிறது. ஆனால் ‘ம’காரமாகிய மாயை மனிதர்களை அஞ்ஞான இருளில் ஆழ்த்தி மயக்குகிறது. உண்மையில், ‘உ’காரமாகிய சக்தியும் ‘அ’காரமாகிய சிவமும் இணைந்து உருத்தரித்த வடிவே இந்த உடலும் பிரபஞ்சமும் ஆகும். இந்த அட்சர ரகசியத்தை உள்ளபடி உணர்வதே மெய்யான விழிப்புணர்வாகும்.

The line runs a set of letter-births: av, sav, mav, uv. The syllable mixed inside the syllable from which av arose comes first. The mantra from which sav arose was inside Sambhu, and because of that the illusion from which mav arose bewilders people. What arose as uv, being also av, is the thing that took form, and that is the truth. The address to the bewildered sits in the middle of the letter-run.

The teaching

Sivavakkiyar unpacks the esoteric algebra of the sacred syllables: 'A' (அகாரம் - origin), 'U' (உகாரம் - preservation/form), 'M' (மகாரம் - dissolution/veil), and 'Si' (சிகாரம் - Shiva). The syllable arising from 'A' conceals the secret inner letters, and the mantra rooted in 'Si' resides within the lotus casket of the heart. Fools are hopelessly bewildered by the cosmic illusion (மாயை) generated by the letter 'M'—the principle of obscuration and egoic sleep. In ultimate truth, that which arose as 'U' (energy/form) and that which manifested as 'A' (primal consciousness) take embodied shape together. The entire physical universe and human body are the direct incarnation of this primordial sonic truth.

Verse 396

1அகாரமென்னும் அக்கரத்தில் அக்கரம் ஒழிந்ததோ?
2அகாரமென்னும் அக்கரத்தில் அவ்வுவந்து உதித்ததோ?
3உகாரமும் அகாரமும் ஒன்றிநன்று நின்றதோ?
4விகாரமற்ற ஞானிகாள், விரிந்துரைக்க வேணுமே.

1Agaaramennum akkaraththil akkaram ozhindhadho?
2Agaaramennum akkaraththil avvuvandhu udhiththadho?
3Ugaaramum agaaramum onrinanru ninradho?
4Vigaaramatra gnaanigaal, virindhuraikka veenumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் மன விகாரங்களற்ற மெய்ஞ்ஞானிகளுக்கு ஒரு தத்துவ வினாவை முன்வைக்கிறார்: ‘அ’காரமாகிய பிரணவ மூலத்தில் ஏனைய அட்சரங்கள் அனைத்தும் ஒடுங்கிப் போயினவா? அல்லது அந்த ‘அ’காரத்திலிருந்தே அனைத்து ஒலிகளும் உலகங்களும் உதித்தனவா? அன்றி ‘உ’காரமாகிய சக்தியும் ‘அ’காரமாகிய சிவமும் பேதமற்று ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றனவா? மனதின் சஞ்சலங்கள் நீங்கிய ஞானிகளே, இந்த சக்தி-சிவ அத்வைத இணைப்பின் ஆழத்தை உலகிற்கு விரித்துரையுங்கள் என்று வினவுகிறார்.

The questions are handed to the knowers who are free of distortion. In the letter called a, did the letter cease? In that same letter, did av come and arise? Did the letter u and the letter a stand as one firm thing? The singer asks them to explain it at full length. This saying is the demand, and the telling they owe is a wide one.

The teaching

Sivavakkiyar poses profound metaphysical riddles to realized sages. In the primordial letter 'A' (அகாரம்), did all other letters dissolve? Or did the universe of sound spring forth from 'A'? Did the letter 'U' (dynamic Shakti) and the letter 'A' (pure Shiva) unite in immaculate, indivisible harmony? Sivavakkiyar challenges those serene sages who are free from mental distortions (விகாரமற்ற ஞானிகள்) to articulate this mystery: the profound non-dual truth that Shiva and Shakti, stillness and movement, origin and manifestation, are forever intertwined in the uncreated syllable.

Verse 397

1சத்தியாவது உன்னுடல், தயங்குசீவன் உட்சிவம்
2பித்தர்காள் இதற்குமேல் பிதற்றுகின்றது இல்லையே.
3சுத்திஐந்து கூடம்ஒன்று சொல்லிறந்த தோர்வெளி
4சத்திசிவமும் ஆகிநின்று தண்மையாவது உண்மையே.

1Saththiyaavadhu unnudal, thayangusiivan utsivam
2Piththargaal idharkumeel pidhatruginradhu illaiyee.
3Suththiaindhu kuudamonru sollirandha thorveli
4Saththisivamum aagininru thanmaiyaavadhu unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் இலக்கியத்தின் மிக உச்சகட்டப் புரட்சிகர பிரகடனம் இப்பாடலாகும். உன்னுடைய இந்த ஸ்தூல உடம்பே ‘சக்தி’யின் வடிவம்; அந்த உடம்பிற்குள் துடிக்கும் உயிரே (சீவனே) ‘சிவ’மாகும்! மூடர்களே, இதற்கு மேல் மத நூல்களை வைத்துக்கொண்டு பிதற்றுவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்று சிவவாக்கியர் அறைகூவல் விடுக்கிறார். பஞ்சபூத சுத்தியும் புலனடக்கமும் பெற்று, இந்த உடலாகிய ஒரே கூடத்திற்குள் சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்ட மௌனப் பெருவெளியை உணரும்போது, உடலும் உயிரும் சக்தி-சிவமாய் ஒன்றிணைந்து மரணமில்லாத் தண்மையான பேரின்ப முக்தியை அடைவது சத்தியமான உண்மையாகும்.

Truth is named as your body, and the life that wavers is Siva inside. The babblers are told that past this there is nothing left to rattle on about. Then a further picture is given anyway: five purities, one hall, an open that speech has left, standing as both Sakti and Siva, and coolness as the truth. The scolding stops their extra talk. The account that remains is body, inner Siva, one room, and a coolness.

The teaching

In one of the most radical, definitive verses in all Siddha literature, Sivavakkiyar declares the absolute pinnacle of embodied mysticism: Shakti is your very physical body (சத்தி உன்னுடல்), and the flickering, vibrant soul within is Shiva Himself (உட்சிவம்)! Calling dogmatic disputants "fools and madmen" (பித்தர்காள்), he commands them to stop their senseless theological babble, for there is no higher truth than this embodied non-duality. Purifying the five sensory elements within the single hall of the body (கூடம்), one enters the ineffable expanse (சொல்லிறந்த வெளி) that lies beyond all human speech. Standing as the unified presence of Shakti and Shiva, consciousness settles into supreme, cooling peace (தண்மை)—the ultimate, undeniable Truth.

Verse 398

1சுக்கிலத் துளையிலே சுரோணிதக் கருவுளே
2முச்சதுர வாசலில் முளைத்தெழுந்த மேட்டினில்
3மெய்ச்சதுர மெய்யுளே விளங்குஞான தீபமாய்
4உச்சரிக்கும் மந்திரம் ஓம்நம சிவாயமே.

1Sukkilath thulaiyilee suronidhak karuvulee
2Muchchadhura vaasalil mulaiththezhundha meettinil
3Meychchadhura meyyulee vilangugnaana thiipamaay
4Uchcharikkum mandhiram omnama sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் பிறப்பிடத்தை மனிதப் பிறவியின் உயிரியல் ரகசியத்தோடு சித்தர் இணைக்கிறார். தந்தையின் சுக்கிலத் துளியிலும் தாயின் சுரோணிதக் கருப்பையிலும், மூலாதார முக்கோண பீடத்தின் நடுவே முளைத்தெழும் இந்த உடம்பே சத்தியமான சதுரக் கோயிலாகும். இந்த மெய் உடம்பிற்குள்ளே ஞான தீபமாக இடைவிடாது ஜீவ சுவாசமாய் ஒலிக்கும் மூல மந்திரமே ‘ஓம்நம சிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தாகும். மனித உடல் பாவத்தின் பாற்பட்டதல்ல; அதுவே பஞ்சாட்சரம் விளங்கும் மெய்யான பீடமாகும் என்று சிவவாக்கியர் சாற்றுகிறார்.

The mantra is given a bodily address. It is in the hole of the white seed and inside the womb of the blood. It is on the mound that sprouted at the gate of three squares, inside the true square of the true body, as the shining lamp of knowledge. The mantra that is uttered there is Om Nama Sivaya. Seed, blood, gate, and mound are where the letters are said. The name is sounded in the place a body begins.

The teaching

Sivavakkiyar grounds the supreme mystery of the Five Letters directly in the visceral reality of biological conception—within the droplet of paternal semen (சுக்கிலம்) and the maternal ovum/blood (சுரோணிதம்). At the three-cornered pelvic gateway of the Muladhara and the rising mound of embryonic life, inside this very physical frame (மெய்)—the true four-square temple of reality—the sacred mantra blazes as the resplendent lamp of divine gnosis (ஞான தீபம்). The mantra silently and perpetually uttered by life itself is Om Nama Sivaya. The Five Letters are not words invented by priests to be bought and sold in temples; they are the innate, biological and metaphysical vibration that constructed and sustains the human body.

Verse 399

1அக்கரம் அனாதிஅல்ல ஆத்துமம் அனாதிஅல்ல
2புக்கிருந்த பூதமும் புலன்களும் அனாதிஅல்ல
3தக்கமிக்க நூல்களும் சாத்திரமும் அனாதிஅல்ல
4ஒக்கநின்று உடன்கலந்த உண்மைகாண் அனாதியே.

1Akkaram anaadhialla aaththumam anaadhialla
2Pukkirundha puudhamum pulangalum anaadhialla
3Thakkamikka nuulgalum saaththiramum anaadhialla
4Okkaninru udangalandha unmaigaan anaadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சகல தத்துவங்களையும் தாண்டிய அத்வைதத் தன்னையறிதலின் சிகரமாக இப்பாடல் திகழ்கிறது. ஏடுகளில் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் அனாதியானவை அல்ல; தனிப்பட்ட ஆன்மாவும் (ஆத்துமாவும்) அனாதியானதல்ல; உடலுக்குள் புகுந்துள்ள பஞ்சபூதங்களும் புலன்களும் அனாதியானவை அல்ல; போற்றிப் புகழப்படும் மத நூல்களும் சாஸ்திரங்களும் கூட அனாதியானவை அல்ல. அப்படியானால் உண்மையிலேயே தொடக்கமில்லாத அனாதி எதுவென்றால்—இவை அனைத்திலும் சமமாய் நின்று, எல்லாவற்றோடும் இரண்டறக் கலந்து விளங்கும் அந்த முழுமுதற் பரம்பொருள் ஒன்றே அனாதியாகும்; அந்த உண்மையை உன்னுள் கண்டு அறிந்துகொள் என்று சிவவாக்கியர் உபதேசிக்கிறார்.

The beginningless is stripped off everything that usually claims it. The letter is that. The soul is that. The elements that had entered, and the senses, are that. The books, the ones that fit and the ones that go too far, and the treatises, are that. Each is said to be other than the beginningless. What stands level and mixed together with them, see, that truth is the beginningless. The command is to look at the mixture.

The teaching

In this staggering climax, Sivavakkiyar demolishes all conventional theological absolutes. The written sacred letters (அக்கரம்) are not beginningless (அனாதி); even the individualized soul (ஆத்துமம் / jivatman) is not beginningless! The five cosmic elements that entered the body and the sensory organs are likewise not beginningless. The revered scriptures, philosophical treatises, and theological texts (சாத்திரம்), whether celebrated or inflated, are all temporal, human constructs. What then is truly beginningless? See the ultimate Truth: that which stands level with all things, intimately interpenetrating and blended with every atom of existence (ஒக்க நின்று உடன் கலந்த உண்மை). That non-dual, immanent yet transcendent Presence alone is the Beginningless Reality (அனாதி)—to be realized directly within one's own living being.

Verse 400

1மென்மையாகி நின்றதேது விட்டுநின்று தொட்டதேது?
2உண்மையாக நீயுரைக்க வேணும் எங்கள் உத்தமா?
3பெண்மையாக நின்றதொன்று விட்டுநின்று தொட்டதை
4உண்மையாய் உரைக்கமுத்தி உட்கலந்து இருந்ததே.

1Menmaiyaagi ninradheedhu vittuninru thottadheedhu?
2Unmaiyaaga niiyuraikka veenum engal uththamaa?
3Penmaiyaaga ninradhonru vittuninru thottadhai
4Unmaiyaay uraikkamuththi utkalandhu irundhadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் சித்தர் மரபிற்கே உரிய சந்தியா பாஷை (பரிபாஷை) எனும் மறைபொருட் புதிரின் வாயிலாக யோக சூட்சுமத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். 'மென்மையாகி நின்றதொன்று' என்பது மூலாதாரத்தில் நுண்ணிய சுருளாக உறங்கிக் கிடக்கும் குண்டலினி என்னும் மென்மையான ஆதி மகாசக்தியையே குறிக்கும். வாசிப் பழக்கத்தினால் அந்த மெல்லிய தாய்மைச் சக்தி தன் இருப்பிடத்தை விட்டுப் பிரிந்து (விட்டு), சுழுமுனை நாடி வழியே மேலேறி நின்று (நின்று), கபாலத்து உச்சியில் சகஸ்ரதளத்தில் வீற்றிருக்கும் சிவபரம்பொருளைத் தீண்டுகிறது (தொட்டது). வெளியே விண்ணுலகிலோ பிறிதொரு இடத்திலோ முக்தி கிட்டும் என்று அலைவோர்க்குச் சித்தர் அறைந்துரைப்பது யாதெனில், உண்மையான விடுதலை என்பது புதிதாக வெளியிலிருந்து பெறுவதன்று; அது உடம்பின் உள்ளேயே ஆதியந்தமாய் சிவமும் சக்தியுமாய் உட்கலந்து உறைந்திருக்கும் மெய்ப்பொருளைத் தன்னுணர்வில் கண்டுகூடி அத்வைதமாய் ஒன்றிணைவதே ஆகும்.

The song sets a riddle and will not leave it hanging. Something stood as softness, and something left, stood, and touched. A noble hearer is told to answer as the truth. What stood is then named as the feminine, and the thing that left and touched is put beside it. Liberation, if one speaks of it truly, was whatever had already mixed itself inside. Softness is not a mood here. It is the subtle presence one misses while trying to name it from the outside.

The teaching

In the esoteric twilight language (Sandhya bhasha) of the Siddhas, Sivavakkiyar presents a riddle of subtle yogic anatomy. The gentle, standing softness (மென்மை) is the divine feminine energy—the coiled Kundalini Shakti dormant at the base of the spine. When awakened through breath control (Vasi yoga), this subtle power detaches from its dormant root (விட்டு), ascends the central channel (Sushumna), pauses in meditative stillness (நின்று), and touches the crown of the head (Sahasrara) where it communes with pure Shiva-consciousness. The poet warns against seeking liberation as an external prize bestowed from outside or in some post-mortem heaven. True Mukti is the experiential realization of that which has already and eternally mingled within (உட்கலந்து இருந்ததே). Liberation is not an acquisition, but the inward conscious fusion of Shiva and Shakti within the seeker’s own living frame.