சிவவாக்கியம்

398 / 524

Verse 398

  1. 1சுக்கிலத் துளையிலே சுரோணிதக் கருவுளே
  2. 2முச்சதுர வாசலில் முளைத்தெழுந்த மேட்டினில்
  3. 3மெய்ச்சதுர மெய்யுளே விளங்குஞான தீபமாய்
  4. 4உச்சரிக்கும் மந்திரம் ஓம்நம சிவாயமே.
  1. 1Sukkilath thulaiyilee suronidhak karuvulee
  2. 2Muchchadhura vaasalil mulaiththezhundha meettinil
  3. 3Meychchadhura meyyulee vilangugnaana thiipamaay
  4. 4Uchcharikkum mandhiram omnama sivaayamee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் பிறப்பிடத்தை மனிதப் பிறவியின் உயிரியல் ரகசியத்தோடு சித்தர் இணைக்கிறார். தந்தையின் சுக்கிலத் துளியிலும் தாயின் சுரோணிதக் கருப்பையிலும், மூலாதார முக்கோண பீடத்தின் நடுவே முளைத்தெழும் இந்த உடம்பே சத்தியமான சதுரக் கோயிலாகும். இந்த மெய் உடம்பிற்குள்ளே ஞான தீபமாக இடைவிடாது ஜீவ சுவாசமாய் ஒலிக்கும் மூல மந்திரமே ‘ஓம்நம சிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தாகும். மனித உடல் பாவத்தின் பாற்பட்டதல்ல; அதுவே பஞ்சாட்சரம் விளங்கும் மெய்யான பீடமாகும் என்று சிவவாக்கியர் சாற்றுகிறார்.

The mantra is given a bodily address. It is in the hole of the white seed and inside the womb of the blood. It is on the mound that sprouted at the gate of three squares, inside the true square of the true body, as the shining lamp of knowledge. The mantra that is uttered there is Om Nama Sivaya. Seed, blood, gate, and mound are where the letters are said. The name is sounded in the place a body begins.

The teaching

Sivavakkiyar grounds the supreme mystery of the Five Letters directly in the visceral reality of biological conception—within the droplet of paternal semen (சுக்கிலம்) and the maternal ovum/blood (சுரோணிதம்). At the three-cornered pelvic gateway of the Muladhara and the rising mound of embryonic life, inside this very physical frame (மெய்)—the true four-square temple of reality—the sacred mantra blazes as the resplendent lamp of divine gnosis (ஞான தீபம்). The mantra silently and perpetually uttered by life itself is Om Nama Sivaya. The Five Letters are not words invented by priests to be bought and sold in temples; they are the innate, biological and metaphysical vibration that constructed and sustains the human body.

Verse 399

  1. 1அக்கரம் அனாதிஅல்ல ஆத்துமம் அனாதிஅல்ல
  2. 2புக்கிருந்த பூதமும் புலன்களும் அனாதிஅல்ல
  3. 3தக்கமிக்க நூல்களும் சாத்திரமும் அனாதிஅல்ல
  4. 4ஒக்கநின்று உடன்கலந்த உண்மைகாண் அனாதியே.
  1. 1Akkaram anaadhialla aaththumam anaadhialla
  2. 2Pukkirundha puudhamum pulangalum anaadhialla
  3. 3Thakkamikka nuulgalum saaththiramum anaadhialla
  4. 4Okkaninru udangalandha unmaigaan anaadhiyee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சகல தத்துவங்களையும் தாண்டிய அத்வைதத் தன்னையறிதலின் சிகரமாக இப்பாடல் திகழ்கிறது. ஏடுகளில் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் அனாதியானவை அல்ல; தனிப்பட்ட ஆன்மாவும் (ஆத்துமாவும்) அனாதியானதல்ல; உடலுக்குள் புகுந்துள்ள பஞ்சபூதங்களும் புலன்களும் அனாதியானவை அல்ல; போற்றிப் புகழப்படும் மத நூல்களும் சாஸ்திரங்களும் கூட அனாதியானவை அல்ல. அப்படியானால் உண்மையிலேயே தொடக்கமில்லாத அனாதி எதுவென்றால்—இவை அனைத்திலும் சமமாய் நின்று, எல்லாவற்றோடும் இரண்டறக் கலந்து விளங்கும் அந்த முழுமுதற் பரம்பொருள் ஒன்றே அனாதியாகும்; அந்த உண்மையை உன்னுள் கண்டு அறிந்துகொள் என்று சிவவாக்கியர் உபதேசிக்கிறார்.

The beginningless is stripped off everything that usually claims it. The letter is that. The soul is that. The elements that had entered, and the senses, are that. The books, the ones that fit and the ones that go too far, and the treatises, are that. Each is said to be other than the beginningless. What stands level and mixed together with them, see, that truth is the beginningless. The command is to look at the mixture.

The teaching

In this staggering climax, Sivavakkiyar demolishes all conventional theological absolutes. The written sacred letters (அக்கரம்) are not beginningless (அனாதி); even the individualized soul (ஆத்துமம் / jivatman) is not beginningless! The five cosmic elements that entered the body and the sensory organs are likewise not beginningless. The revered scriptures, philosophical treatises, and theological texts (சாத்திரம்), whether celebrated or inflated, are all temporal, human constructs. What then is truly beginningless? See the ultimate Truth: that which stands level with all things, intimately interpenetrating and blended with every atom of existence (ஒக்க நின்று உடன் கலந்த உண்மை). That non-dual, immanent yet transcendent Presence alone is the Beginningless Reality (அனாதி)—to be realized directly within one's own living being.

Verse 400

  1. 1மென்மையாகி நின்றதேது விட்டுநின்று தொட்டதேது?
  2. 2உண்மையாக நீயுரைக்க வேணும் எங்கள் உத்தமா?
  3. 3பெண்மையாக நின்றதொன்று விட்டுநின்று தொட்டதை
  4. 4உண்மையாய் உரைக்கமுத்தி உட்கலந்து இருந்ததே.
  1. 1Menmaiyaagi ninradheedhu vittuninru thottadheedhu?
  2. 2Unmaiyaaga niiyuraikka veenum engal uththamaa?
  3. 3Penmaiyaaga ninradhonru vittuninru thottadhai
  4. 4Unmaiyaay uraikkamuththi utkalandhu irundhadhee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் சித்தர் மரபிற்கே உரிய சந்தியா பாஷை (பரிபாஷை) எனும் மறைபொருட் புதிரின் வாயிலாக யோக சூட்சுமத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். 'மென்மையாகி நின்றதொன்று' என்பது மூலாதாரத்தில் நுண்ணிய சுருளாக உறங்கிக் கிடக்கும் குண்டலினி என்னும் மென்மையான ஆதி மகாசக்தியையே குறிக்கும். வாசிப் பழக்கத்தினால் அந்த மெல்லிய தாய்மைச் சக்தி தன் இருப்பிடத்தை விட்டுப் பிரிந்து (விட்டு), சுழுமுனை நாடி வழியே மேலேறி நின்று (நின்று), கபாலத்து உச்சியில் சகஸ்ரதளத்தில் வீற்றிருக்கும் சிவபரம்பொருளைத் தீண்டுகிறது (தொட்டது). வெளியே விண்ணுலகிலோ பிறிதொரு இடத்திலோ முக்தி கிட்டும் என்று அலைவோர்க்குச் சித்தர் அறைந்துரைப்பது யாதெனில், உண்மையான விடுதலை என்பது புதிதாக வெளியிலிருந்து பெறுவதன்று; அது உடம்பின் உள்ளேயே ஆதியந்தமாய் சிவமும் சக்தியுமாய் உட்கலந்து உறைந்திருக்கும் மெய்ப்பொருளைத் தன்னுணர்வில் கண்டுகூடி அத்வைதமாய் ஒன்றிணைவதே ஆகும்.

The song sets a riddle and will not leave it hanging. Something stood as softness, and something left, stood, and touched. A noble hearer is told to answer as the truth. What stood is then named as the feminine, and the thing that left and touched is put beside it. Liberation, if one speaks of it truly, was whatever had already mixed itself inside. Softness is not a mood here. It is the subtle presence one misses while trying to name it from the outside.

The teaching

In the esoteric twilight language (Sandhya bhasha) of the Siddhas, Sivavakkiyar presents a riddle of subtle yogic anatomy. The gentle, standing softness (மென்மை) is the divine feminine energy—the coiled Kundalini Shakti dormant at the base of the spine. When awakened through breath control (Vasi yoga), this subtle power detaches from its dormant root (விட்டு), ascends the central channel (Sushumna), pauses in meditative stillness (நின்று), and touches the crown of the head (Sahasrara) where it communes with pure Shiva-consciousness. The poet warns against seeking liberation as an external prize bestowed from outside or in some post-mortem heaven. True Mukti is the experiential realization of that which has already and eternally mingled within (உட்கலந்து இருந்ததே). Liberation is not an acquisition, but the inward conscious fusion of Shiva and Shakti within the seeker’s own living frame.

Verse 401

  1. 1அடக்கினால் அடங்குமோ அண்டம்அஞ் செழுத்துளே?
  2. 2உடக்கினால் எடுத்தகாயம் உண்மையென்று உணர்ந்துநீ
  3. 3சடக்கிலாறு வேதமும் தரிக்கஓதி லாமையால்
  4. 4விடக்குநாயு மாயவோதி வேறு வேறு பேசுமோ?
  1. 1Adakkinaal adangumo andamagn sezhuththulee?
  2. 2Udakkinaal eduththagaayam unmaiyenru unarndhunii
  3. 3Sadakkilaaru veedhamum tharikkaodhi laamaiyaal
  4. 4Vidakkunaayu maayavodhi veeru veeru peesumo?

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 402. It explains a word in this song: உடக்கு - உள்மர்மம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அளவிட முடியாத பேரண்டப் பெருவெளியை வெறும் புறக்கட்டாயத்தாலும், வரட்டு விரதங்களாலும், வாய்வார்த்தையாய் உச்சரிக்கும் பஞ்சாட்சரத்தாலும் கட்டி அடக்கிவிட முடியுமா என்று சிவவாக்கியர் வினவுகிறார். அண்டமெல்லாம் நிறைந்த அந்த இறையாற்றல் அஞ்செழுத்தின் சூட்சுமமாய் நம் உடம்பினுள்ளே அடங்கியிருப்பதை உள்ளுணர்வில் அறிய வேண்டும். 'உடக்கு' என்பது பிண்டத்திற்குள் உறையும் உள்மர்மமான ஜீவ ரகசியமாகும்; இவ்வுடம்பே அண்டத்தின் உண்மை வடிவம் என்பதை உள்ளவாறு உணராமல், ஆறு வேத சாத்திரங்களையும் வாயால் மடமடவென்று ஒப்புவித்துத் திரியும் பண்டிதர்கள், இறைவனின் உண்மை நிலையை அறியாது ஊன் தின்னும் நாய்களைப் போல (விடக்கு நாய்) ஆளுக்கொரு முரணான வாதங்களைப் பிதற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று சிவவாக்கியர் சடங்குவாதிகளைச் சாடுகிறார்.

Restraint is the question, and the five letters are the place named for it. Can the whole cosmos be held down inside those letters? The body one has taken up is then tied to an inner secret: the source gloss gives உடக்கு as the hidden point within. Because that secret is never grasped, Veda-chanting comes apart. The last line, itself compressed, asks whether a reciter who has become a poison-dog will only talk in contradictory ways. Knowing the body as truth is set against piling one recited doctrine on another.

The teaching

Sivavakkiyar challenges those who believe that the boundless cosmos can be violently forced or suppressed into a mechanical chant of the Five Letters (அஞ்செழுத்து). Mere aggressive willpower and outward ascetic suppression cannot capture the infinite. Instead, the physical body must be understood as an embodiment of the sacred inner secret (உடக்கு)—the subtle spiritual center where the macrocosm is reflected in the microcosm. When ritualistic scholars endlessly recite the six Vedangas and scriptures without anchoring them in this living, internal realization, their chanting degenerates into hypocritical noise. Sivavakkiyar unsparingly compares such pedantic disputants to barking, meat-scavenging dogs (விடக்கு நாய்) who utter contradictory doctrines. The true power of the Five Letters is realized not by outward vocal recitation, but by knowing the sacred vessel of the body as truth and awakening the indwelling Lord within.

Verse 402

  1. 1உண்மையான சக்கரம் உபாயமாய் இருந்ததும்
  2. 2தண்மையான காயமும் தரித்தரூபம் ஆனதும்
  3. 3வெண்மையாகி நீரலே விளைந்துநின்ற தானதும்
  4. 4உண்மையான ஞானிகாள் விரிந்துரைக்க வேணுமே.
  1. 1Unmaiyaana sakkaram upaayamaay irundhadhum
  2. 2Thanmaiyaana kaayamum thariththaruupam aanadhum
  3. 3Venmaiyaagi niiralee vilaindhuninra thaanadhum
  4. 4Unmaiyaana gnaanigaal virindhuraikka veenumee.

Printed in the source at the start of verse 402, this gloss explains a word in verse 401: உடக்கு - உள்மர்மம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காயகற்ப சித்திகளும் வாசி யோகமும் கைவரப்பெற்ற மெய்ஞ்ஞானிகளை நோக்கிச் சிவவாக்கியர் காயசித்தியின் மூன்று பெருமர்மங்களை விரித்துரைக்குமாறு கேட்கிறார். 'உண்மையான சக்கரம்' என்பது மூலாதாரம் முதல் ஆக்ஞை வரை சுழலும் ஆதாரச் சக்கரங்களின் வழியே பிராணனைச் செலுத்தும் மூல உபாயமாகும். மூலாதாரக் கனல் எழுந்து சகஸ்ராரத்தை அடையும் போது, சந்திர மண்டலத்திலிருந்து வடியும் அமுத ஊற்றினால் இந்த அநித்தியமான ஊனுடம்பு இறவாத் தன்மையுடைய 'தண்மையான காயமாய்' (குளிர்ந்த யோக தேகமாய்) உருமாறுகிறது. 'வெண்மையாகி நீரிலே விளைந்து நின்றது' என்பது உடலின் சுக்கில-சுரோணித தத்துவங்கள் தூய்மை பெற்று, கபாலத்து அமுதப் பெருவெள்ளத்தில் வெண்மையான விந்து தத்துவமாய் சுடர்விட்டு நிற்கும் ஞான நிலையாகும். இதுவே உடம்பை அழியாமல் காக்கும் உண்மைச் சித்தரெய்தும் பிரம்ம ரகசியமாகும்.

Explanation is handed to people who know. Three things are lined up for them to unfold: a true wheel that stood as a means, a cool body that became the form one wears, and a whiteness that ripened and stood in water itself. The song does not unpack the images. It says the knowers must speak them out at length. Wheel, cool flesh, and the white standing in water belong to one inward account. They are not three ornaments for a shrine.

The teaching

Sivavakkiyar issues a direct challenge to enlightened Jnanis to unfold three central mysteries of Siddha internal alchemy. The "true wheel" (உண்மையான சக்கரம்) is the dynamic system of psychic vortices—the chakras along the Sushumna axis, particularly the Muladhara and Sahasrara—used as the practical yogic vehicle (உபாயம்) for transmutation. The "cool body" (தண்மையான காயம்) signifies the mortal form transformed and revitalized by the descending ambrosial nectar of immortality (amrita / soma) that cascades from the crown to soothe the fiery ascent of Kundalini. The "whiteness that ripened in water" (வெண்மையாகி நீரிலே விளைந்து நின்றது) points esoterically to the purified Bindu—the primordial drop of luminous spiritual essence—maturing within the cranial ocean of consciousness. These esoteric occurrences are neither mythological allegories nor external rituals, but precise alchemical transformations experienced directly within the subtle body of an accomplished Siddha.

Verse 403

  1. 1எள்ளகத்தில் எண்ணெய்போல் எங்குமாகி எம்பிரான்
  2. 2உள்ளகத்தி லேயிருக்க ஊசலாடும் மூடர்காள்
  3. 3கொள்ளைநாயின் வாலினைக் குணக்கெடுக்க வல்லீரேல்
  4. 4வள்ளலாகி நின்றசோதி காணலாகும் மெய்மையே.
  1. 1Ellagaththil enneypol engumaagi embiraan
  2. 2Ullagaththi leeyirukka uusalaadum muudargaal
  3. 3Kollainaayin vaalinaik kunakkedukka valliireel
  4. 4Vallalaagi ninrasodhi kaanalaagum meymaiyee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

எள்ளின் நுட்பமான அணுக்களுக்குள் எண்ணெய் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நிறைந்து கலந்திருப்பது போல, சிவபரம்பொருள் அண்டசராசரங்கள் முழுவதிலும், குறிப்பாக ஒவ்வொரு உயிரின் இதயக் குகையிலும் அந்தரியாமியாய் வீற்றிருக்கின்றான். இத்தகைய பேருண்மையை அறியாமல், ஆலயங்களையும் தீர்த்தங்களையும் நோக்கி ஊஞ்சலைப் போல முன்னும் பின்னும் அலைந்து திரியும் மனிதர்களைச் சிவவாக்கியர் மூடர்கள் எனச் சாடுகிறார். நாய் வாலை நிமிர்த்த முடியாதது போல, புற உலகப் பற்றுகளாலும் காமக் குரோதங்களாலும் எப்போதும் கோணலாகவே சுழலும் மனதின் வக்கிரக் குணத்தை அடக்கி நேர்படுத்த வல்லவர்க்கே, வாரி வழங்கும் வள்ளலாய் உள்நின்று ஒளிரும் பரஞ்சோதி தரிசனம் மெய்யாகவே கிட்டும். புறத்தே ஓடுவதை நிறுத்தி அகமுகமாய் மனதை ஒருமுகப்படுத்துவதே முக்திக்குரிய ஒரே வழியாகும்.

Oil already sits inside the sesame seed, and in that same way the Lord is already within, spread through every place. The fools addressed here still swing and sway, as if he were elsewhere. The test that follows is domestic and hard. A snatching dog's tail keeps its crook; if that nature can be spoiled, the generous light can be seen, and that seeing is called the truth. Sight is tied to a changed habit, not to a new opinion about God.

The teaching

Using the classic Indian philosophical metaphor of oil invisibly pervading every grain of sesame (எள்ளகத்தில் எண்ணெய்), Sivavakkiyar affirms that the Supreme Lord is utterly omnipresent, intimately seated within the sanctum of the human heart. Yet foolish seekers swing back and forth like agitated pendulums, endlessly running to distant pilgrimage sites and temples while ignoring the indwelling presence. To diagnose their spiritual blindness, the Siddha uses a rustic folk image: the proverbial crooked tail of a scavenging dog. The crooked tail symbolizes the incorrigible, grasping mind and the deep-seated vasanas (habitual tendencies) that perpetually bend consciousness toward external duality and worldly craving. Only if a seeker can break and eradicate this stubborn, crooked nature of the mind will the boundless, self-giving Light of Divine Grace (வள்ளலாகி நின்ற சோதி) spontaneously shine forth as the ultimate Reality.