சிவவாக்கியம்

Verse 403

1எள்ளகத்தில் எண்ணெய்போல் எங்குமாகி எம்பிரான்
2உள்ளகத்தி லேயிருக்க ஊசலாடும் மூடர்காள்
3கொள்ளைநாயின் வாலினைக் குணக்கெடுக்க வல்லீரேல்
4வள்ளலாகி நின்றசோதி காணலாகும் மெய்மையே.

1Ellagaththil enneypol engumaagi embiraan
2Ullagaththi leeyirukka uusalaadum muudargaal
3Kollainaayin vaalinaik kunakkedukka valliireel
4Vallalaagi ninrasodhi kaanalaagum meymaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எள்ளின் நுட்பமான அணுக்களுக்குள் எண்ணெய் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நிறைந்து கலந்திருப்பது போல, சிவபரம்பொருள் அண்டசராசரங்கள் முழுவதிலும், குறிப்பாக ஒவ்வொரு உயிரின் இதயக் குகையிலும் அந்தரியாமியாய் வீற்றிருக்கின்றான். இத்தகைய பேருண்மையை அறியாமல், ஆலயங்களையும் தீர்த்தங்களையும் நோக்கி ஊஞ்சலைப் போல முன்னும் பின்னும் அலைந்து திரியும் மனிதர்களைச் சிவவாக்கியர் மூடர்கள் எனச் சாடுகிறார். நாய் வாலை நிமிர்த்த முடியாதது போல, புற உலகப் பற்றுகளாலும் காமக் குரோதங்களாலும் எப்போதும் கோணலாகவே சுழலும் மனதின் வக்கிரக் குணத்தை அடக்கி நேர்படுத்த வல்லவர்க்கே, வாரி வழங்கும் வள்ளலாய் உள்நின்று ஒளிரும் பரஞ்சோதி தரிசனம் மெய்யாகவே கிட்டும். புறத்தே ஓடுவதை நிறுத்தி அகமுகமாய் மனதை ஒருமுகப்படுத்துவதே முக்திக்குரிய ஒரே வழியாகும்.

Oil already sits inside the sesame seed, and in that same way the Lord is already within, spread through every place. The fools addressed here still swing and sway, as if he were elsewhere. The test that follows is domestic and hard. A snatching dog's tail keeps its crook; if that nature can be spoiled, the generous light can be seen, and that seeing is called the truth. Sight is tied to a changed habit, not to a new opinion about God.

The teaching

Using the classic Indian philosophical metaphor of oil invisibly pervading every grain of sesame (எள்ளகத்தில் எண்ணெய்), Sivavakkiyar affirms that the Supreme Lord is utterly omnipresent, intimately seated within the sanctum of the human heart. Yet foolish seekers swing back and forth like agitated pendulums, endlessly running to distant pilgrimage sites and temples while ignoring the indwelling presence. To diagnose their spiritual blindness, the Siddha uses a rustic folk image: the proverbial crooked tail of a scavenging dog. The crooked tail symbolizes the incorrigible, grasping mind and the deep-seated vasanas (habitual tendencies) that perpetually bend consciousness toward external duality and worldly craving. Only if a seeker can break and eradicate this stubborn, crooked nature of the mind will the boundless, self-giving Light of Divine Grace (வள்ளலாகி நின்ற சோதி) spontaneously shine forth as the ultimate Reality.

Verse 404

1வேணும் என்ற ஞானமும் விரும்புகின்ற நூலிலே
2தாணுஉண்டங்கு என்கிறீர் தரிக்கிலீர், மறக்கிலீர்
3தாணுவொன்று மூலநாடி தன்னுள்நாடி உம்முளே
4காணும்அன்றி வேறுயாவும் கனாமயக்கம் ஒக்குமே.

1Veenum enra gnaanamum virumbuginra nuulilee
2Thaanuundangu engiriir tharikkiliir, marakkiliir
3Thaanuvonru muulanaadi thannulnaadi ummulee
4Kaanumanri veeruyaavum kanaamayakkam okkumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஏட்டுச் சுவடிகளையும் தத்துவ நூல்களையும் ஆராய்ந்து படித்துவிட்டால் மட்டுமே ஞானம் கிடைத்துவிடும் என்றும், அந்த நூல்களுக்குள் அசைக்க முடியாத தூணாகிய பரமசிவன் (தாணு) இருக்கிறான் என்றும் கருதும் கல்விச்செருக்குடையோரைச் சித்தர் இடித்துரைக்கிறார். படித்த ஏட்டுச் சுவடிகளை உள்ளத்தில் தக்கவைக்கவும் முடியாமல், மறக்கவும் முடியாமல் வீண் விவாதங்களில் காலத்தை வீணடிக்கிறார்கள். மெய்யான தாணு என்பது மனித உடலின் நடுவே செங்குத்தாய் வீற்றிருக்கும் மூலநாடியான சுழுமுனைத் தண்டே ஆகும்! தன் உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த மூலநாடியின் வழியே வாசியை ஏற்றி அகக்கண்ணால் உள்நோக்கிக் காணாத வரையில், கற்ற நூல்களும், சாத்திரக் கதைகளும், சமயக் கோட்பாடுகளும் வெறும் கனாக்கண்ட மயக்கத்தைப் போன்ற பொய்யான கற்பனைகளே அன்றி வேறில்லை.

Wanting knowledge and loving a book are treated as one mistake. People point into the book and announce that the support is there, yet they neither take hold of it nor let the claim go. The support this song names is a single pillar, the root channel, and it is to be searched inside one's own body. Apart from that seeing, everything else is set level with the muddle of a dream. A page is allowed no separate authority once the inner pillar has been named.

The teaching

A scathing critique of bookish scholars who passionately hoard manuscripts and treatises, claiming that the immovable cosmic pillar of Truth (தாணு / Sthanu / Shiva) is captured within written pages. In their intellectual obsession, they can neither truly assimilate what they read nor let go of their theoretical vanity. Sivavakkiyar redirects their gaze from the palm-leaf manuscript to the human spine: the true cosmic pillar is the central spinal channel (மூலநாடி / Sushumna nadi) vibrating within one's own living body. Unless a practitioner explores this internal axis through meditative awakening and perceives the Supreme indwelling light, all scriptural learning, metaphysical debates, and external philosophies remain nothing more than the confused, illusory ramblings of a dream (கனாமயக்கம்).

Verse 405

1வழக்கிலே உரைக்கிறீர் மனத்துளே தவக்கிறீர்
2உழக்கிலாது நாழியான வாறுபோலும் ஊமைகாள்,
3உழக்குநாலு நாழியான வாறுபோலும் உம்முளே
4வழக்கிலே உரைக்கிறீர் மனத்துள்ஈசன் மன்னுமே.

1Vazhakkilee uraikkiriir manaththulee thavakkiriir
2Uzhakkilaadhu naazhiyaana vaarupolum uumaigaal,
3Uzhakkunaalu naazhiyaana vaarupolum ummulee
4Vazhakkilee uraikkiriir manaththuliisan mannumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சமய சம்பிரதாயங்களையும் சாத்திர வழக்குகளையும் வாய் ஓயாமல் பேசித் திரியும் மக்கள், உள்ளுக்குள் உண்மை ஞானத்தை உணராமல் தவித்துத் தவிக்கின்றனர். அடிப்படை அளவான 'உழக்கு' என்ற அனுபவ ஞானம் இல்லாமல், 'நாழி' என்ற முழுமையான முக்தி நிலையைப் பெற்றுவிட்டதாகப் பிதற்றுவது வாய் பேச முடியாத ஊமையன் பேசுவது போன்ற அறியாமையாகும். நான்கு உழக்குகள் கூடினால் மட்டுமே ஒரு நாழி நிறைவடைவது போல, சாக்கிரம், சொப்பனம், சுழுத்தி ஆகிய நிலைகளைக் கடந்து துரிய நிலையை அடைந்து, யோகப் படிகளை முழுமையாய் உணரும் போதே அக அனுபவம் நிறைகிறது. புற வழக்குகள் யாவற்றையும் விடுத்துத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட மனதின் ஆழத்தில் நிலைத்து நிற்கும் போதே, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த ஈசன் உள்ளத்தில் என்றும் நிலையாய் வீற்றிருப்பான் என்பதை உணர முடியும்.

Customary talk and inward pining are set side by side, and the hearers are called mute. A grain measure carries the argument. Speaking of a nazhi as if it existed without the ulakku is an empty boast, while four ulakku are what make a nazhi, and that same reckoning is said to hold inside the person. Talking in the old way does not locate anyone. The close puts the Lord in the mind, the very place the talking has been used to avoid.

The teaching

Sivavakkiyar takes aim at dogmatic religionists who parrot conventional scriptural phrases and customary sectarian arguments (வழக்கு) while their own inner minds starve in spiritual agony and confusion. He exposes the absurdity of their pretensions through a sharp grain-measure analogy: claiming to possess the full measure of liberation (the Nazhi) without having realized its foundational parts (the Ulakku) is the babble of the spiritually mute. In the internal mathematics of the Siddhas, the full measure of divine realization is built upon integrating the four quarters—the four states of consciousness (waking, dream, deep sleep, and the transcendent Turiya) or the progressive inner stages of realization. The eternal Lord (ஈசன்) does not dwell in conventional disputes or sectarian dogmas; He is permanently established (மன்னும்) in the purified, tranquil space of the inward mind.

Verse 406

1அகாரமானது அம்பலம் அனாதியானது அம்பலம்
2உகாரமானது அம்பலம் உண்மையானது அம்பலம்
3மகாரமானது அம்பலம் வடிவானது அம்பலம்
4சிகாரமானது அம்பலம் தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Agaaramaanadhu ambalam anaadhiyaanadhu ambalam
2Ugaaramaanadhu ambalam unmaiyaanadhu ambalam
3Magaaramaanadhu ambalam vadivaanadhu ambalam
4Sigaaramaanadhu ambalam thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தில்லைச் சிற்றம்பலம் என்பது ஏதோ கல்லாலும் பொன்னாலும் வேயப்பட்ட புறக் கோயில் மட்டுமல்ல; அது உடம்பிற்குள் நிகழும் பிரணவப் பஞ்சாட்சரத்தின் நாத-விந்து நடன அரங்கம் என்பதைச் சிவவாக்கியர் அட்சர சூட்சுமமாய் விளக்குகிறார். சிருஷ்டியின் மூலமான 'அகாரம்' அனாதியான சிதாகாச அம்பலமாகும்; குண்டலினி சக்தியின் வடிவமான 'உகாரம்' அழியாத உண்மை அம்பலமாகும்; உடலாகவும் உலக வடிவங்களாகவும் விரியும் 'மகாரம்' பிண்ட அம்பலமாகும்; ஞானப் பெருவெளியான 'சிகாரம்' மாசற்ற ஜோதி அம்பலமாகும். இவ்வாறாக 'அ-உ-ம' எனும் ஓங்காரமும் 'சிவாய' எனும் பஞ்சாட்சரமும் பிண்ட உடலின் இதய வெளியிலும் கபால வெளியிலும் ஒன்றிணையும் போது, வெளிப்படுவது புற உருவமன்று; அதுவே தன்னுள் தெளிந்த பரம சிவதத்துவமாகும்.

Letter by letter, the hall is identified with sounds people already recite. The letter A is the hall, and so is what has no beginning. U is the hall, and so is what is true. Ma is the hall, and so is whatever has taken form. Si is the hall, and what has become clear is Sivaya. No building is indicated. The beginningless, the true, and form itself are folded into the same hall, and the mantra's clarity is what those letters were for.

The teaching

Sivavakkiyar demystifies the sacred "Ambalam"—the golden cosmic dance hall usually associated with the temple of Chidambaram—by revealing it as the subtle phonetic and energetic anatomy of the Panchakshara: The primal letter 'A' (அகாரம்) is the Ambalam, representing the beginningless, uncreated Absolute (அனாதி). The letter 'U' (உகாரம்) is the Ambalam, representing the unshakeable Truth (உண்மை) and the vibrant presence of Kundalini Shakti. The letter 'Ma' (மகாரம்) is the Ambalam, manifesting as all created form (வடிவு) and cosmic embodiment. The sacred letter 'Si' (சிகாரம்) is the Ambalam of pure transcendent Consciousness; when integrated, the entire vibrational matrix clarifies as Sivaya (சிவாயமே). The true cosmic dancing arena is neither stone nor wood; it is the expansive expanse of Consciousness within the mystic's own being where Shiva performs His eternal dance.

Verse 407

1சக்கரம் பறந்தோடி சக்கரம்மேல் பலகையாய்
2செக்கிலாடும் எண்ணெய்போலச் சிங்குவாயு தேயுவும்
3உக்கிலே ஒளிக்கலந்து உகங்களும் கலக்கமாய்ப்
4புக்கிலே புகுந்தபோது போனவாறது எங்ஙனே?

1Sakkaram parandhodi sakkarammeel palagaiyaay
2Sekkilaadum enneypolas singuvaayu theeyuvum
3Ukkilee olikkalandhu ugangalum kalakkamaayp
4Pukkilee pugundhapodhu ponavaaradhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலாகிய செக்கில் நிகழும் குண்டலினி யோக ரசவாதத்தை அற்புதமான உருவகத்தின் வழி சிவவாக்கியர் காட்சிப்படுத்துகிறார். ஆதாரச் சக்கரங்கள் பிராண இயக்கத்தால் சுழன்றோட, சுழுமுனை எனும் நடுமரம் அல்லது பலகையில் வாசியும் குண்டலினிக் கனலும் செக்கில் ஆட்டப்படும் எண்ணெயைப் போல இறுகி ஒன்றிணைகின்றன. 'சிங்குவாயு' எனும் பிராண வாயுவும், மூலாதாரத் 'தேயு' எனும் நெருப்பும் ஒன்றாகக் கலந்து சுடரொளியாய் மேலேறி, கால தேச வரம்புகளான யுகங்களைக் கடந்து பரவசப் பெருவெளியில் சங்கமிக்கின்றன. இந்த அக்னிப் பிரவாகம் கபாலத்து உச்சித் துளையான பிரம்மரந்திரத்தில் (புக்கில்) புகுந்து பரவெளியோடு இரண்டறக் கலக்கும் போது, தனிமனித அகந்தையும் மாயா உலகமும் எங்கு மறைந்து போயின என்று சித்தரின் வாய் வியந்து போற்றுகிறது.

The picture is a machine in motion. A wheel flies and runs, a plank rides above it, and oil dances in the press. A vital wind and fire join that motion. Light mixes into the heat, and enjoyments mix with it. Then the song asks how that movement went once it entered the passage. The printed lines are compressed, and the names of the wind and the passage stay technical. The question is about a course through the body, not about a cart on a road.

The teaching

A masterful depiction of Siddha Kundalini and Vasi yoga using the dynamic mechanical imagery of an oil-press. The body is an energetic engine in motion: the psychic wheels (chakras) spin rapidly beneath the central spinal plank (Sushumna), while the subtle vital winds (Singu vayu) and the awakened internal fire of Kundalini (தேயு) churn and swirl like oil being pressed from seed. As the blazing heat of Kundalini merges with pure transcendent light (ஒளிக்கலந்து), all temporal dualities and worldly desires dissolve into cosmic harmony. When this unified current of fire, air, and light breaches the subtle crown aperture (புக்கில் / Brahmarandhra), the mystic's individual identity dissolves into the boundless void of the Absolute, leaving ordinary mortal boundaries forever behind.

Verse 408

1வளர்ந்தெழுந்த கொங்கைதன்னை மாயமென்று எண்ணிநீர்
2அருள்கொள்சீவ ராருடம்பை உண்மையகத் தேர்வீர்காள்
3விளங்குஞானம் மேவியே மிக்கோர்சொல்லலைக் கேட்பிரேல்
4களங்கமற்று நெஞ்சுளே கருத்துவந்து புக்குமே.

1Valarndhezhundha kongaidhannai maayamenru enniniir
2Arulgolsiiva raarudambai unmaiyagath theerviirgaal
3Vilangugnaanam meeviyee mikkorsollalaik keetpireel
4Kalangamatru nenjulee karuththuvandhu pukkumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பெண்ணின் உருவத்தையும் தாய்மை பாலூட்டும் மார்பகங்களையும் வெறும் மாயை என்றும் இழிவான காமப் பொருள் என்றும் பழித்துரைக்கும் போலியான துறவிகளைச் சிவவாக்கியர் சாடுகிறார். இவ்வுலகில் கருவாகிப் பிறக்கும் ஒவ்வொரு ஜீவனுடைய உடம்பும் தாயின் திருவருளாலும் இயற்கையின் பேராற்றலாலும் உருவான புனிதமான ஞானக் கோயிலாகும். உடலை வெறுக்காமல், அருள் தங்கிய உடம்பின் மெய்ம்மையை உள்ளுணர்ந்து, மெய்யுணர்வு பெற்ற உண்மை ஞானிகளின் உபதேச மொழிகளைச் செவிமடுத்து உள்வாங்கினால், மனதிலுள்ள காமக் களங்கங்களும் தீட்டு-மாயைகளும் அகன்று, தூய சிவஞானக் கருத்து இதயக் குகைக்குள் நேரே பிரவேசித்து ஒளிரும்.

The breast that grew and rose is the test. Hearers are told they have already decided it is illusion, and the song will not accept that dismissal. The body of a living being who has received grace is what they are to know in the true interior. Hearing is the condition. If the wave of words from those in whom shining knowledge rests is actually heard, thought comes and enters a heart that has lost its stain. The body is the place that thought enters.

The teaching

Orthodox ascetics often display a hypocritical revulsion toward the feminine, condemning the physical body and maternal breast (வளர்ந்தெழுந்த கொங்கை) as vile, binding illusion (மாயம்). Sivavakkiyar vehemently dismantles this misogynistic orthodoxy, insisting that the physical human form, nourished at the mother's breast, is a sacred vessel sanctified by divine grace (அருள் கொள் சீவர் ஆர் உடம்பு). Rather than indulging in superficial bodily condemnation or external mortifications, seekers must heed the words of truly enlightened sages who perceive the divine reality within. When genuine wisdom is received and embraced, the heart is cleansed of all moralistic stains and judgmental impurities (களங்கம்), allowing pure spiritual perception to enter and abide within the core of one's being.