சிவவாக்கியம்

Verse 484

1நித்தமும் மணிதுலக்கி நீடுமூலை புக்கிருந்து
2வத்தியே கதறியே கண்கள்மூடி என்பயன்?
3எத்தனைபேர் எண்ணினும் எட்டிரண்டும் பத்தலோ?
4அத்தனுக்கிது ஏற்குமோ அறிவிலாத மாந்தரே?

1Niththamum manidhulakki niidumuulai pukkirundhu
2Vaththiyee kadhariyee kangalmuudi enpayan?
3Eththanaipeer enninum ettirandum paththalo?
4Aththanukkidhu eerkumo arivilaadha maandharee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நாள்தோறும் பூஜை மணியைத் துலக்கி, இருட்டு மூலையில் அமர்ந்து, விளக்குத் திரியைத் தூண்டி, கண்களை மூடிக்கொண்டு கூச்சலிட்டு அழுவதால் எவ்வித ஆன்மீகப் பயனும் இல்லை. 'எட்டும் இரண்டும்' என்பது உலகக் கணக்கில் பத்து; ஆனால் யோகக் கணக்கில் அது 'அ'கரமும் 'உ'கரமுமான சிவ-சக்தியின் ஐக்கியத்தைக் குறிக்கும் சூட்சுமம் ஆகும். இந்த அக ரகசியத்தை அறியாமல் செய்யும் வெற்று நாடகச் சடங்குகள், அகத்தந்தையாகிய பரமனுக்கு உகந்ததாகுமோ என்று மாந்தரின் அறியாமையைக் கடிந்துரைக்கிறார்.

Someone brightens the bell every day, sits a long time gone into a corner, cries at a lamp-wick, and keeps the eyes shut. The song asks what profit that is. Then a child's sum: however many people count, eight and two make ten, and does that suit the Father? People with no understanding are left holding a correct total the line will not accept as worship. மணி can be bell or bead; corner and wick fix a huddled rite.

The teaching

Sivavakkiyar scorns the covert, theatrical pieties of sectarian ritualists who retreat into dark room corners, obsessively polish bronze bells and idols, and squeeze their eyes shut to weep over burning oil wicks. He asks what spiritual gain can possibly come from such dramatic posturing. Invoking the classic Siddha numerical riddle of 'eight and two' (எட்டிரண்டு)—which conventionally equals ten, but esoterically signifies the mystical union of 'A' (8 / Shiva) and 'U' (2 / Shakti) in the central breath—the Siddha mocks those who treat sacred wisdom as superficial arithmetic or mechanical ritual. Does such shallow, ignorant mumbo-jumbo befit the majestic cosmic Father?

Verse 485

1எட்டிரண்டும் கூடியே இலிங்கமான தேவனை
2மட்டதாக உம்முளே மதித்துநோக்க வல்லீரேல்
3கட்டமான பிறவிஎன் கருங்கடல் கடக்கலாம்
4இட்டமான ஒளியினோடு இசைந்திருப்பீர் காண்மினே.

1Ettirandum kuudiyee ilingamaana theevanai
2Mattadhaaga ummulee madhiththunokka valliireel
3Kattamaana piravien karungadal kadakkalaam
4Ittamaana oliyinodu isaindhiruppiir kaanminee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எட்டும் இரண்டும் (அகர-உகரங்கள், சிவ-சக்திகள்) சுழுமுனையில் ஒன்றிணைந்து ஒளிரும் அக லிங்கப் பெருமானை, தங்கள் ஆத்ம அளவாக உள்ளத்திலே உற்று நோக்க வல்லவர்க்கு, கொடிய பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடப்பது மிக எளிதாகும். நட்ட கல்லை வணங்காமல், அகத்தில் எழும் ஞான லிங்கத்தைக் காண்பவர்கள், தாங்கள் விரும்பிய ஆதிப் பரஞ்சோதியோடு எக்காலத்தும் இசைந்து பிரியாது வாழ்வார்கள் என்று மெய்ஞ்ஞான வழியைக் காட்டுகிறார்.

Eight and two, the sum just left as a child's total, are now joined in the god who is the linga. If he is reckoned within as the measure and looked at, a bound birth is asked why it should hold, and the black sea can be crossed. You will stay in accord with the light that was set. The line says to see. The count matters once it is inside that god.

The teaching

Building upon the esoteric cipher of 'eight and two', Sivavakkiyar reveals the true nature of the Linga. The authentic Linga is not a sculpted stone pillar on an earthly pedestal, but the divine confluence of the primary cosmic letters 'A' and 'U'—the inner harmonization of Shiva and Shakti within the Sushumna. If a seeker can anchor their awareness within and contemplate this living divine pillar of light as the measure of their own soul, the dark and stormy ocean of karmic birth is effortlessly crossed. In place of existential struggle, the yogi enters into sublime, permanent attunement with the beloved Supreme Light.

Verse 486

1உண்மையான மந்திரம் ஒளியிலே இருந்திடும்
2தண்மையான மந்திரம் சமைந்துரூபம் ஆகியே
3வெண்மையான மந்திரம் விளைந்துநீற தானேதே
4உண்மையான மந்திரம் அதொன்றுமே சிவாயமே.

1Unmaiyaana mandhiram oliyilee irundhidum
2Thanmaiyaana mandhiram samaindhuruupam aagiyee
3Venmaiyaana mandhiram vilaindhuniira thaaneedhee
4Unmaiyaana mandhiram adhonrumee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உண்மையான மந்திரம் என்பது புறத்தே ஓதும் வெறும் ஒலியல்ல; அது உள்ளொளியில் உறைவதாகும். அந்த ஒளி குளிர்ந்து திருமேனியாகி அருள்புரிகிறது; கர்ம வினைகளைச் சுட்டெரித்து வெண்மையான திருநீறாய் மிளிர்கிறது. அப்படிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தின் ஆதி அந்தமற்ற ஒரே மெய்ம்மந்திரம் 'சிவாய' என்ற திருவைந்தெழுத்தே ஆகும். அந்த அக மந்திரத்தை உணர்வதே பிறவிப் பிணியை நீக்கும் மருந்தாகும்.

Three mantras are given a quality, and a fourth returns to the true one. The true mantra rests in the light. The cool mantra, once prepared, becomes a form. The white mantra ripens and itself becomes ash. That one true mantra is Sivayam. Light, form, and ash lie in a row, and the name at the end is not a fourth object beside them.

The teaching

Sivavakkiyar distills the essence of all sacred utterances into their primordial source. The authentic mantra does not reside in ink, sound vibrations in the air, or memorized verses; it dwells intrinsically within pure, uncreated Light. When this luminous resonance cools and condenses, it gives birth to cosmic form; when it ripens into total dissolution, it manifests as the sacred white ash of pure transcendence. Sivavakkiyar declares that this singular, primordial vibration behind all creation, preservation, and dissolution is none other than the Five Letters—Sivayam. To realize this inner vibration is to possess the crown of all mantras.

Verse 487

1தச்சுவாயில் உச்சிமேல் ஆயிரம் தலங்களாய்
2முச்சுடரும் மூவிரண்டும் மூண்டெழுந்த தீச்சுடர்
3வச்சிரம் அதாகியே வளர்ந்துநின்றது எவ்விடம்?
4இச்சுடரும் இந்திரியமும் ஏகமானது எங்ஙனே?

1Thachchuvaayil uchchimeel aayiram thalangalaay
2Muchchudarum muuvirandum muundezhundha thiichchudar
3Vachchiram adhaagiyee valarndhuninradhu evvidam?
4Ichchudarum indhiriyamum eegamaanadhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி யோகத்தின் உன்னதப் பெருவெளியைச் சிவவாக்கியர் விவரிக்கிறார். கபால உச்சியில் ஆயிரம் இதழ் கொண்ட சகஸ்ராரத் தாமரை மலர்கிறது. சூரியன், சந்திரன், அக்னி என்னும் முச்சுடர்களும், ஆறு ஆதாரங்களின் ஆற்றல்களும் மூண்டெழுந்து அங்கு வஜ்ஜிரத் தூணாக ஓங்கி நிற்கிறது. அந்தத் தீச்சுடரும் உடலின் ஐம்பொறிகளும் எவ்வாறு ஒன்றாயின என்ற யோக விந்தையை அனுபவத்தில் உணர்பவனே உடலையும் உலகையும் கடந்த மெய்ஞ்ஞானி ஆவான்.

Above the crown, at a gate the print calls தச்சுவாயில், a compressed compound, a thousand places stand. Three flames and six, the twice-three, are the fire-flame that sprang up burning. Become the thunderbolt, that flame is asked where it grew. The question the song will not skip is how this flame and the senses became one thing.

The teaching

Sivavakkiyar lifts the veil on the highest mystery of Kundalini yoga. Above the cranial vault, at the mystical threshold of the crown (Brahmarandhra), unfolds the thousand-petaled lotus of the Sahasrara (ஆயிரம் தலங்கள்). Here, the three cosmic lights (Sun, Moon, and Fire) and the energies of the six foundational chakras fuse into a singular, soaring pillar of fire, crystallizing into the indestructible diamond-light of the Vajra nadi. The Siddha poses a breathtaking philosophical and experiential riddle: Where does this cosmic thunderbolt dwell, and how does this transcendental fire become seamlessly unified with the physical sense organs? He who resolves this experiential riddle realizes that the sensory body and the supreme flame are one undivided reality.

Verse 488

1வல்லவாசல் ஒன்பதும் மறுத்தடைத்த வாசலும்
2சொல்லும்வாசல் ஓர்ஐந்தும் சொல்லவிம்மி நின்றதும்
3நல்லவாச லைத்திறந்து ஞானவாசல் ஊடுபோய்
4எல்லைவாசல் கண்டபின் இனிப்பிறப்ப தில்லையே.

1Vallavaasal onpadhum maruththadaiththa vaasalum
2Sollumvaasal oraindhum sollavimmi ninradhum
3Nallavaasa laiththirandhu gnaanavaasal uudupoy
4Ellaivaasal kandapin inippirappa thillaiyee.

Printed in the source at the start of verse 488, this gloss explains a word in verse 481: 481. ஏகன் - தனிமுதன்மையானவன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலின் ஒன்பது வாசல்களையும் புலன்வழி செல்லாமல் அடைத்து, பத்தாவது வாசலான பிரம்மரந்திரத்தைத் திறந்து, ஞான வாசலான சுழுமுனையின் வழியே ஏறி எல்லையற்ற பரவெளியைக் கண்ட பிறகு, ஆன்மாவிற்கு இனி மறுபிறவி என்பதே இல்லை. உடலின் சிற்றின்ப வாசல்களை மூடி, ஞானத்தின் எல்லை வாசலைக் காண்பதே பிறப்பற்ற பெருவாழ்வைத் தரும் துரியாதீத நிலையாகும்.

Gates are counted without a separate map. Nine are strong, one is barred by refusal, five speak, and something stood choking on the word. The good gate is opened, the gate of knowledge is passed through, and after the boundary gate is seen the count ends. There is no being born again. Bar and stammer belong to the passing.

The teaching

The human body is an earthly citadel pierced by nine outward-facing gates of sensory perception and physical elimination. Sivavakkiyar explains that the tenth gate—the cranial portal of Brahmarandhra—remains firmly shut to ordinary mortals, causing ignorant seekers to sink into despondency and despair. Yet, when the yogi transcends sensory agitation and closes the doors of worldly suffering through pranic mastery, this hidden portal transforms into the Gateway of Supreme Bliss (ஆனந்தத்தின் வாசல்). At this ultimate crown threshold, all seeking ceases, for the Supreme Lord Himself steps forward to abide with the liberated soul.

Verse 489

1வண்டுபூ மணங்களோடு வந்திருந்த தேன்எலாம்
2உண்டுளே அடங்கும்வண்ணம் ஓதுலிங்க மூலமாய்க்
3கண்டு கண்டு வேரிலே கருத்தொடுங்க வல்லீரேல்
4பண்டுகொண்ட வல்வினை பறந்திடும் சிவாயமே.

1Vandupuu manangalodu vandhirundha theenelaam
2Undulee adangumvannam odhulinga muulamaayk
3Kandu kandu veerilee karuththodunga valliireel
4Pandugonda valvinai parandhidum sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மலரின் நறுமணத்தோடு தேனைப் பருகிய வண்டு அந்த மலரினுள்ளேயே அடங்குவது போல, பிராணனை உள்ளே ஈர்த்து, மூலாதார வேரில் வீற்றிருக்கும் சுயம்பு லிங்கத்தைக் கண்டு, அங்கே எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்தி ஒடுக்க வேண்டும். மூலத்தில் மனத்தை ஒடுக்க வல்லவர்க்கு, அநாதி காலமாய் ஆன்மாவைப் பற்றியிருந்த கொடிய கர்ம வினைகள் அனைத்தும் பஞ்சாய்ப் பறந்துவிடும்; சிவாயப் பேரொளி அகத்தில் பிரகாசிக்கும்.

Honey that came with bee, flower, and scent is to be held in, and the linga that is chanted is the root of that holding. If, by looking and looking, thought can sink at the root, strong karma taken long ago flies. The line gives that flying the name Sivayam. Sweetness is made to settle. The old deed is what leaves.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the tragic blindness of human beings toward mortality. Like a wild bee that greedily exhausts every drop of sweet nectar from a flower, a man squanders his vital energy in lust, sensual indulgence, and worldly pleasures. Yet the moment the life-breath (jiva) slips out of the fleshy cage, relatives treat the beloved body as a foul contagion, while priests hasten to shutter the temple doors in dread of death-defilement. Sivavakkiyar calls them pathetic fools with no spiritual discernment: they indulged the flesh while it lived, and now cower before dead clay, completely blind to the eternal Spirit that was animating the vessel all along.