சிவவாக்கியம்

Verse 487

1தச்சுவாயில் உச்சிமேல் ஆயிரம் தலங்களாய்
2முச்சுடரும் மூவிரண்டும் மூண்டெழுந்த தீச்சுடர்
3வச்சிரம் அதாகியே வளர்ந்துநின்றது எவ்விடம்?
4இச்சுடரும் இந்திரியமும் ஏகமானது எங்ஙனே?

1Thachchuvaayil uchchimeel aayiram thalangalaay
2Muchchudarum muuvirandum muundezhundha thiichchudar
3Vachchiram adhaagiyee valarndhuninradhu evvidam?
4Ichchudarum indhiriyamum eegamaanadhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி யோகத்தின் உன்னதப் பெருவெளியைச் சிவவாக்கியர் விவரிக்கிறார். கபால உச்சியில் ஆயிரம் இதழ் கொண்ட சகஸ்ராரத் தாமரை மலர்கிறது. சூரியன், சந்திரன், அக்னி என்னும் முச்சுடர்களும், ஆறு ஆதாரங்களின் ஆற்றல்களும் மூண்டெழுந்து அங்கு வஜ்ஜிரத் தூணாக ஓங்கி நிற்கிறது. அந்தத் தீச்சுடரும் உடலின் ஐம்பொறிகளும் எவ்வாறு ஒன்றாயின என்ற யோக விந்தையை அனுபவத்தில் உணர்பவனே உடலையும் உலகையும் கடந்த மெய்ஞ்ஞானி ஆவான்.

Above the crown, at a gate the print calls தச்சுவாயில், a compressed compound, a thousand places stand. Three flames and six, the twice-three, are the fire-flame that sprang up burning. Become the thunderbolt, that flame is asked where it grew. The question the song will not skip is how this flame and the senses became one thing.

The teaching

Sivavakkiyar lifts the veil on the highest mystery of Kundalini yoga. Above the cranial vault, at the mystical threshold of the crown (Brahmarandhra), unfolds the thousand-petaled lotus of the Sahasrara (ஆயிரம் தலங்கள்). Here, the three cosmic lights (Sun, Moon, and Fire) and the energies of the six foundational chakras fuse into a singular, soaring pillar of fire, crystallizing into the indestructible diamond-light of the Vajra nadi. The Siddha poses a breathtaking philosophical and experiential riddle: Where does this cosmic thunderbolt dwell, and how does this transcendental fire become seamlessly unified with the physical sense organs? He who resolves this experiential riddle realizes that the sensory body and the supreme flame are one undivided reality.

Verse 488

1வல்லவாசல் ஒன்பதும் மறுத்தடைத்த வாசலும்
2சொல்லும்வாசல் ஓர்ஐந்தும் சொல்லவிம்மி நின்றதும்
3நல்லவாச லைத்திறந்து ஞானவாசல் ஊடுபோய்
4எல்லைவாசல் கண்டபின் இனிப்பிறப்ப தில்லையே.

1Vallavaasal onpadhum maruththadaiththa vaasalum
2Sollumvaasal oraindhum sollavimmi ninradhum
3Nallavaasa laiththirandhu gnaanavaasal uudupoy
4Ellaivaasal kandapin inippirappa thillaiyee.

Printed in the source at the start of verse 488, this gloss explains a word in verse 481: 481. ஏகன் - தனிமுதன்மையானவன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலின் ஒன்பது வாசல்களையும் புலன்வழி செல்லாமல் அடைத்து, பத்தாவது வாசலான பிரம்மரந்திரத்தைத் திறந்து, ஞான வாசலான சுழுமுனையின் வழியே ஏறி எல்லையற்ற பரவெளியைக் கண்ட பிறகு, ஆன்மாவிற்கு இனி மறுபிறவி என்பதே இல்லை. உடலின் சிற்றின்ப வாசல்களை மூடி, ஞானத்தின் எல்லை வாசலைக் காண்பதே பிறப்பற்ற பெருவாழ்வைத் தரும் துரியாதீத நிலையாகும்.

Gates are counted without a separate map. Nine are strong, one is barred by refusal, five speak, and something stood choking on the word. The good gate is opened, the gate of knowledge is passed through, and after the boundary gate is seen the count ends. There is no being born again. Bar and stammer belong to the passing.

The teaching

The human body is an earthly citadel pierced by nine outward-facing gates of sensory perception and physical elimination. Sivavakkiyar explains that the tenth gate—the cranial portal of Brahmarandhra—remains firmly shut to ordinary mortals, causing ignorant seekers to sink into despondency and despair. Yet, when the yogi transcends sensory agitation and closes the doors of worldly suffering through pranic mastery, this hidden portal transforms into the Gateway of Supreme Bliss (ஆனந்தத்தின் வாசல்). At this ultimate crown threshold, all seeking ceases, for the Supreme Lord Himself steps forward to abide with the liberated soul.

Verse 489

1வண்டுபூ மணங்களோடு வந்திருந்த தேன்எலாம்
2உண்டுளே அடங்கும்வண்ணம் ஓதுலிங்க மூலமாய்க்
3கண்டு கண்டு வேரிலே கருத்தொடுங்க வல்லீரேல்
4பண்டுகொண்ட வல்வினை பறந்திடும் சிவாயமே.

1Vandupuu manangalodu vandhirundha theenelaam
2Undulee adangumvannam odhulinga muulamaayk
3Kandu kandu veerilee karuththodunga valliireel
4Pandugonda valvinai parandhidum sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மலரின் நறுமணத்தோடு தேனைப் பருகிய வண்டு அந்த மலரினுள்ளேயே அடங்குவது போல, பிராணனை உள்ளே ஈர்த்து, மூலாதார வேரில் வீற்றிருக்கும் சுயம்பு லிங்கத்தைக் கண்டு, அங்கே எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்தி ஒடுக்க வேண்டும். மூலத்தில் மனத்தை ஒடுக்க வல்லவர்க்கு, அநாதி காலமாய் ஆன்மாவைப் பற்றியிருந்த கொடிய கர்ம வினைகள் அனைத்தும் பஞ்சாய்ப் பறந்துவிடும்; சிவாயப் பேரொளி அகத்தில் பிரகாசிக்கும்.

Honey that came with bee, flower, and scent is to be held in, and the linga that is chanted is the root of that holding. If, by looking and looking, thought can sink at the root, strong karma taken long ago flies. The line gives that flying the name Sivayam. Sweetness is made to settle. The old deed is what leaves.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the tragic blindness of human beings toward mortality. Like a wild bee that greedily exhausts every drop of sweet nectar from a flower, a man squanders his vital energy in lust, sensual indulgence, and worldly pleasures. Yet the moment the life-breath (jiva) slips out of the fleshy cage, relatives treat the beloved body as a foul contagion, while priests hasten to shutter the temple doors in dread of death-defilement. Sivavakkiyar calls them pathetic fools with no spiritual discernment: they indulged the flesh while it lived, and now cower before dead clay, completely blind to the eternal Spirit that was animating the vessel all along.

Verse 490

1ஓரெழுத்தில் லிங்கமாக ஓதும்அக் கரத்துளே
2ஓரெழுத்து இயங்குகின்ற உண்மையை அறிகிலீர்
3மூவெழுத்தும் மூவராய் முளைத்தெழுந்த சோதியை
4நாலெழுத்து நாவுளே நவின்றதே சிவாயமே.

1Orezhuththil lingamaaga odhumak karaththulee
2Orezhuththu iyanguginra unmaiyai arigiliir
3Muuvezhuththum muuvaraay mulaiththezhundha sodhiyai
4Naalezhuththu naavulee navinradhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவமாகிய ஓரெழுத்தே (ஓம்) மெய்யான மூல லிங்கம். அந்த ஏக அட்சரத்திற்குள் இயங்கும் அசைவற்ற உண்மைப் பரம்பொருளை அறியாமல் மாந்தர் மயங்குகின்றனர். அ-உ-ம என்ற மூவெழுத்தாய், மும்மூர்த்திகளாய் முளைத்தெழுந்த பரஞ்சோதியை, நான்கு வேதங்களின் சாரமான 'சிவாய' என்ற நாமத்தை நாவில் இடைவிடாது ஓதுவதே முக்திக்கு வித்தாகும்.

One letter is chanted as a linga, and the truth by which that letter moves is what they do not know. Three letters rise as the three, and the light is that sprouting. Four letters on the tongue are what has been recited, and the line calls that recital Sivayam. The counts are the line's own: one, three, and four.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the mystery of the Single Syllable (ஓரெழுத்து / Pranava), which stands as the true internal Linga. Beyond all multi-syllabic mantras and external emblems, the supreme effulgence shines within the darkness of the inner firmament like a beacon through rainclouds. By plunging into the cooling, ambrosial stream of internal meditation (நீரெழுத்து) rather than splashing in physical ponds, the seeker attains unshakeable, eternal liberation (நித்திய முக்தி). When this subtle realization dawns, the universal Light that underpins the entire terrestrial cosmos descends to unite its sacred feet with the seeker's consciousness.

Verse 491

1தூர தூர தூரமும் தொடர்ந்தெழுந்த தூரமும்
2பார பார பாரம் என்று பரிந்திருந்த பாவிகாள்!
3நேர நேர நேரமும் நினைந்திருக்க வல்லீரேல்
4தூர தூர தூரமும் தொடர்ந்துகூடல் ஆகுமே.

1Thuura thuura thuuramum thodarndhezhundha thuuramum
2Paara paara paaram enru parindhirundha paavigaal!
3Neera neera neeramum ninaindhirukka valliireel
4Thuura thuura thuuramum thodarndhuguudal aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவன் எங்கோ எட்டாத தொலைவில் இருக்கிறான், பிறவிப் பெருஞ்சுமை தாங்க முடியாத பாரமாய் இருக்கிறது என்று புலம்பும் மூடர்களைச் சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். கணந்தோறும், இடைவிடாது நேருக்கு நேராக அந்தப் பரம்பொருளை உள்ளத்தில் தியானிக்க வல்லவர்க்கு, நெடுந்தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றிய அந்தப் பரம்பொருள் மிக அருகில் வந்து ஆன்மாவோடு இரண்டறக் கூடிவிடும்; தூரமும் பாரமும் மறைந்து பேரின்பம் விளங்கும்.

Distance is said three times, then a further distance that rose by following. Sinners are addressed who fretted, saying burden, burden, a burden. If thought can be held at each time and at every time, those distances go on and become a meeting. Far is not cancelled by a nearer spot. Kept, moment by moment, it is what joins.

The teaching

In a mesmerizing, incantatory rhythm, Sivavakkiyar captures the staggering cosmic omnipresence of the Divine. The supreme reality encompasses the most distant frontiers of space (தூரம்), the dense, mysterious darkness of the unmanifest causal realm (காரம்), the immense weight and breadth of the material universe (பாரம்), and the sweetest garland of divine bliss (ஆரம்). There is no place, dimension, or state of being where the Divine is absent. All polarities of the cosmos—from infinite emptiness to dense physical mass—are gathered, unified, and permanently seated within the sacred vibrational matrix of the Five Letters: Sivayam.

Verse 492

1குண்டலங்கள் பூண்டுநீர் குளங்கள்தோறும் மூழ்குறீர்
2மண்டுகங்கள் போலநீர் மனத்தின் மாசறுக்கிலீர்;
3மண்டைஏந்து கையரை மனத்திருந்த வல்லீரேல்
4பண்டைமால் அயன்தொழப் பணிந்து வாழலாகுமே.

1Kundalangal puunduniir kulangaldhorum muuzhguriir
2Mandugangal polaniir manaththin maasarukkiliir;
3Mandaieendhu kaiyarai manaththirundha valliireel
4Pandaimaal ayandhozhap panindhu vaazhalaagumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 493. It explains a word in this song: மண்டுகம் - தவளை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காதுகளில் குண்டலங்களை அணிந்துகொண்டு தவவேடம் பூண்டு, தவளைகளைப் போல குளங்கள்தோறும் மூழ்கி எழும் போலிகளைச் சாடுகிறார். மனதின் அஞ்ஞான மாசை அறுத்தெறியாமல் புறத்தே நீராடுவதால் என்ன பயன்? பிரம்ம கபாலம் ஏந்திய பிச்சாடன மூர்த்தியான ஈசனைத் தங்கள் உள்ளத்திலே இருத்தி வழிபட வல்லவர்கள், மாலும் அயனும் வணங்கிப் போற்றும் ஞானச் செல்வர்களாக வாழ்வர்.

Earrings on, they dive in tank after tank. Like frogs, as the gloss names மண்டுகம், they have not taken the dirt off the mind. The one to hold in mind lifts a skull in the hand. If that can be done, one may bow and live so that ancient Mal, Tirumal, and Ayan, Brahma, are the worshippers. The tanks are many. The stain is one.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a stinging rebuke to sectarian ascetics who wear elaborate earrings (குண்டலம்) and travel incessantly to immerse themselves in temple tanks. Such outward display is mere mockery when they remain utterly ignorant of the seven spiritual planes (mandalam / chakras) within their own subtle anatomy. Lacking this internal awakening, these pretenders stumble through life like headless trunks (முண்டம்)—senseless, spiritually decapitated beings trapped in a lump of mortal clay, endlessly recycled through birth and death. The Siddha challenges them directly: Can their superficial sectarian garb ever enable them to behold the magnificent Lord who governs all the cosmos from within?