சிவவாக்கியம்

492 / 524

Verse 492

  1. 1குண்டலங்கள் பூண்டுநீர் குளங்கள்தோறும் மூழ்குறீர்
  2. 2மண்டுகங்கள் போலநீர் மனத்தின் மாசறுக்கிலீர்;
  3. 3மண்டைஏந்து கையரை மனத்திருந்த வல்லீரேல்
  4. 4பண்டைமால் அயன்தொழப் பணிந்து வாழலாகுமே.
  1. 1Kundalangal puunduniir kulangaldhorum muuzhguriir
  2. 2Mandugangal polaniir manaththin maasarukkiliir;
  3. 3Mandaieendhu kaiyarai manaththirundha valliireel
  4. 4Pandaimaal ayandhozhap panindhu vaazhalaagumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 493. It explains a word in this song: மண்டுகம் - தவளை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காதுகளில் குண்டலங்களை அணிந்துகொண்டு தவவேடம் பூண்டு, தவளைகளைப் போல குளங்கள்தோறும் மூழ்கி எழும் போலிகளைச் சாடுகிறார். மனதின் அஞ்ஞான மாசை அறுத்தெறியாமல் புறத்தே நீராடுவதால் என்ன பயன்? பிரம்ம கபாலம் ஏந்திய பிச்சாடன மூர்த்தியான ஈசனைத் தங்கள் உள்ளத்திலே இருத்தி வழிபட வல்லவர்கள், மாலும் அயனும் வணங்கிப் போற்றும் ஞானச் செல்வர்களாக வாழ்வர்.

Earrings on, they dive in tank after tank. Like frogs, as the gloss names மண்டுகம், they have not taken the dirt off the mind. The one to hold in mind lifts a skull in the hand. If that can be done, one may bow and live so that ancient Mal, Tirumal, and Ayan, Brahma, are the worshippers. The tanks are many. The stain is one.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a stinging rebuke to sectarian ascetics who wear elaborate earrings (குண்டலம்) and travel incessantly to immerse themselves in temple tanks. Such outward display is mere mockery when they remain utterly ignorant of the seven spiritual planes (mandalam / chakras) within their own subtle anatomy. Lacking this internal awakening, these pretenders stumble through life like headless trunks (முண்டம்)—senseless, spiritually decapitated beings trapped in a lump of mortal clay, endlessly recycled through birth and death. The Siddha challenges them directly: Can their superficial sectarian garb ever enable them to behold the magnificent Lord who governs all the cosmos from within?

Verse 493

  1. 1கூடுகட்டி முட்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த வாறுபோல்
  2. 2ஆடிரண்டு கன்றைஈன்ற அம்பலத்துள் ஆடுதே;
  3. 3மாடுகொண்டு வெண்ணெய்உண்ணும் மானிடப் பசுக்களே!
  4. 4வீடுகண்டு கொண்டபின்பு வெட்டவெளியும் காணுமே.
  1. 1Kuudugatti muttaiyittuk kondirundha vaarupol
  2. 2Aadirandu kanraiiinra ambalaththul aadudhee;
  3. 3Maadugondu venneyunnum maanidap pasukkalee!
  4. 4Viidugandu kondapinpu vettaveliyum kaanumee.

Printed in the source at the start of verse 493, this gloss explains a word in verse 492: மண்டுகம் - தவளை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பறவை கூடுகட்டி முட்டையிட்டு வாழ்வது போல, அழியும் உடம்பாகிய கூட்டில் சிக்கி மாயையில் உழலும் மனிதர்களைப் பசுக்கள் என்கிறார். இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு கலைகளும் சுழுமுனையில் ஒன்றிணைந்து அக அம்பலத்தில் ஞான நடனம் புரிகின்றன. உலகியல் பற்றுக்களில் திளைக்கும் மனிதர்கள், நிலையான அக வீடாகிய முக்தியைக் கண்டு கொண்ட பிறகு, எல்லையற்ற பரவெளியான 'வெட்டவெளி' சிவமயமாகப் புலப்படும்.

A nest is built, an egg is laid, and someone stays: that is the likeness. What follows is compressed. A goat that has borne two young dances in the hall, and ஆடு is both the animal and the dance. Human cows, people addressed as பசு, bound soul and grazing beast together, take cattle and eat butter. After the house is seen and held, the bare open is seen as well.

The teaching

With poignant realism, Sivavakkiyar compares human worldliness to a bird that weaves a fragile twig nest, lays its eggs, and fancies itself permanently secure. Wealthy men erect opulent mansions and surround themselves with comforts, yet in an instant, death severs their ties, and their corpses are bound and carted off to the cremation ground. Sivavakkiyar urges the seeker to look past this ephemeral nest of flesh and stone to discover the true, indestructible Home (வீடு / liberation). By transcending the mortal cage, the seeker merges into the 'Open Void' (வெட்டவெளி)—the boundless, unconditioned expanse of pure cosmic Consciousness.

Verse 494

  1. 1நட்டகல்லைத் தெய்வம் என்று நாலுபுட்பம் சாத்தியே
  2. 2சுற்றிவந்து முணமுணேன்று சொல்லுமந்திரம் ஏதடா
  3. 3நட்டகல்லும் பேசுமோ நாதன்உள் இருக்கையில்!
  4. 4சுட்டசட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ?
  1. 1Nattagallaith theyvam enru naaluputpam saaththiyee
  2. 2Sutrivandhu munamuneenru sollumandhiram eedhadaa
  3. 3Nattagallum peesumo naadhanul irukkaiyil!
  4. 4Suttasatti sattuvam karichchuvai ariyumo?
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் உலகப் புகழ்பெற்ற புரட்சிகரமான சித்தர் பாடல் இது. கல்லில் செதுக்கிய உருவத்தைத் தெய்வமென்று நட்டுவைத்து, நான்கு பூக்களைப் போட்டு, வலம் வந்து முணுமுணுக்கும் மந்திரங்களால் என்ன பயன்? நாதன் உயிருக்குயிராய் அகத்தில் வீற்றிருக்கையில், மண்ணில் நட்ட கல் பேசுமோ? சமைத்த சட்டியும் அகப்பையும் சுமக்கின்ற கறியின் சுவையை அறியுமா? ஜடமான சிலைக்கு இறைவனின் பெருமை தெரியாது; உள்ளத்தில் வாழும் உயிரே உண்மையான ஆலயம் என்பதை உணர்வதே மெய்ஞ்ஞானம்.

A stone is planted, named God, and given four flowers. Someone walks around it mumbling, and is asked what mantra that is. A planted stone has nothing to say while the Lord is inside. A fired pot and a ladle do not know the taste of the curry. Flowers, circling, and muttered sound stay with the stone. Taste belongs to whoever can taste.

The teaching

This immortal verse represents the zenith of Sivavakkiyar's revolutionary Siddha iconoclasm. With razor-sharp wit and devastating home-spun imagery, he exposes the supreme folly of idolatry. Men chisel a block of granite, stick it in the dirt, declare it to be God, toss a few blossoms on it, and pace in circles mumbling incomprehensible incantations. Sivavakkiyar fiercely confronts the worshipper: How can a dead, planted stone ever speak or respond, while the living Lord of the cosmos vibrates within your very breast? Just as a baked cooking vessel and a wooden ladle carry delicious food every day without ever experiencing the taste of the curry, so too does a dead stone idol remain utterly oblivious to the divine presence and the prayers muttered before it. True communion is an internal awakening, not traffic with stone.

Verse 495

  1. 1நானும்அல்ல நீயும்அல்ல நாதன்அல்ல ஓதுவேன்
  2. 2வானில்அல்ல சோதிஅல்ல சோதிநம்முள் உள்ளதே
  3. 3நானும்நீயும் ஒத்தபோது நாடிகாண லாகுமோ?
  4. 4தான தான தந்தான தாதனான தானனா.
  1. 1Naanumalla niiyumalla naadhanalla odhuveen
  2. 2Vaanilalla sodhialla sodhinammul ulladhee
  3. 3Naanumniiyum oththapodhu naadigaana laagumo?
  4. 4Thaana thaana thandhaana thaadhanaana thaananaa.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைதப் பெருவெளியின் உச்சகட்டப் பரவசத்தை இப்பாடல் வடிக்கிறது. 'நான்', 'நீ', 'நாதன்' என்ற முப்பொருள் பேதங்களும் அற்றுப்போன அதீத நிலையைச் சுட்டுகிறார். பேரொளி எங்கோ வானத்தில் இல்லை; அது நமக்குள்ளேயே ஒளிர்கிறது. சீவனும் சிவனும் ஒன்றான பிறகு தேடுவதற்கு யார் உளர்? சொற்கள் மடிந்து, தர்க்கங்கள் ஓய்ந்து, அனுபவம் தாள லயமாய் 'தான தான தந்தான' என்ற பிரபஞ்ச நாதப் பெருவெளியில் கரையும் பேரின்ப நிலையே இதுவாகும்.

The recital is a string of refusals: I am not, you are not, the Lord is not. The light is not in the sky and not a light set apart. It is within us. When I and you have become the same, seeking in order to see is asked whether it can still be done. The last line stops being a sentence and leaves a run of sounded beats on the tongue.

The teaching

In a stunning flight of radical Advaitic mysticism, Sivavakkiyar dismantles all conventional theological constructs: there is no separate 'I', no separate 'you', and no external 'Lord' to be codified in speech. The divine Light is not a celestial beacon shining in an extraterrestrial heaven; it is the self-luminous awareness burning within our own hearts. When the illusory division between seeker and Divine collapses into absolute sameness, the very concept of seeking dissolves—for who is left to find whom? At this transcendent summit where language exhausts itself, intellectual discourse abruptly ceases, giving way to the pure, ecstatic, rhythmic pulse of unconditioned being (தான தான தந்தான...).

Verse 496

  1. 1நல்லதல்ல கெட்டதல்ல நடுவில்நிற்பது ஒன்றுதான்
  2. 2நல்லதென்று போதது நல்லதாகி நின்றபின்
  3. 3நல்லதல்ல கெட்டதென்றால் கெட்டதாகும் ஆதலால்
  4. 4நல்லதென்ற நாடிநின்று நாமம்சொல்ல வேண்டுமே.
  1. 1Nalladhalla kettadhalla naduvilnirpadhu onrudhaan
  2. 2Nalladhenru podhadhu nalladhaagi ninrapin
  3. 3Nalladhalla kettadhenraal kettadhaagum aadhalaal
  4. 4Nalladhenra naadininru naamamsolla veendumee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

பரம்பொருள் நன்மை தீமை என்ற உலகியல் இருமைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட நடுநிலையான சுழுமுனை ஆகும். சாதகன் நன்மையை நாடி நிற்கும் போது மனம் தூய்மையடைகிறது; தீமையைக் கருதினால் வீழ்ச்சியடைகிறது. எனவே, நடுநாடியான சுழுமுனையில் நின்று, மங்கலப் பரம்பொருளின் திருநாமத்தை ஓதி நிலைபெறுவதே யோக முக்தியாகும்.

What stands in the middle is the one, and it is neither the good nor the bad. The reasoning after that is compressed. A thing that goes about calling itself good, once it has become good and remained, stands as good. Call what is not good by the name bad, and it becomes bad. So one must stand seeking what one has called good, and say the name. The labels harden into the things they name.

The teaching

Sivavakkiyar addresses the paradox of absolute transcendence and relative spiritual practice. In its unconditioned essence, the Supreme Reality is beyond moral dualities—it is neither 'good' nor 'bad', standing immaculate as the neutral, unchanging Center (நடுவில் நிற்பது ஒன்று). However, in the realm of embodied experience, consciousness takes on the exact quality of what it contemplates: if the mind labels and dwells on negativity, it degenerates; if it directs its attention toward the auspicious and divine, it is elevated into that goodness. Therefore, the seeker must anchor their awareness in the transcendent Good, standing firm in the central channel and chanting the sacred Name to stabilize liberation.

Verse 497

  1. 1பேய்கள்கூடிப் பிணங்கள்தின்னும் பிரியமில்லாக் காட்டிலே
  2. 2நாய்கள்சுற்ற நடனமாடும் நம்பன்வாழ்க்கை ஏதடா?
  3. 3தாய்கள்பால் உதிக்கும்இச்சை தவிரவேண்டி நாடினால்
  4. 4நோய்கள்பட்டு உழல்வதேது நோக்கிப்பாரும் உம்முளே.
  1. 1Peeygalguudip pinangaldhinnum piriyamillaak kaattilee
  2. 2Naaygalsutra nadanamaadum nambanvaazhkkai eedhadaa?
  3. 3Thaaygalpaal udhikkumichchai thaviraveendi naadinaal
  4. 4Noygalpattu uzhalvadheedhu nokkippaarum ummulee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 498. It explains a word in this song: நம்பன் - பரமேசுவரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுடுகாட்டில் பேய்களும் பிணங்களும் உலவ ஈசன் ஆடும் நடனம் என்பது, நிலையற்ற இவ்வுலக மயானத்தில் மாயை ஒடுங்கும் நிலையைக் குறிக்கிறது. தாய் பாலுக்காக ஏங்கும் மறுபிறவி ஆசையை அறுத்தெறிய விரும்பினால், உலக நோய்களில் விழுந்து உழலாமல், உங்கள் அகத்திற்குள்ளேயே உற்று நோக்கி அந்தத் தியாகேசரின் ஞான நடனத்தைக் காணுங்கள்.

A forest without love, ghosts crowded and eating corpses, dogs circling in a dance: that is the scene, and the song asks what the life of Namban is. The gloss names Namban as the supreme Lord. If one seeks because the desire that rises for a mother's milk must be left off, why the wandering under disease? The order is to look inside. The forest sits under the question. The eye is moved to desire and disease.

The teaching

Sivavakkiyar contemplates the terrifying mystery of Shiva's dance in the cremation ground—a desolate, loveless wasteland where ghouls devour rotting corpses and scavengers circle in the gloom. This eerie landscape is none other than the mortal world itself, a giant graveyard of perishable forms where the indwelling Lord dances unaffected. If the seeker genuinely wishes to extinguish the primal craving for a mother's milk—the root attachment that drags the soul into perpetual rebirth and suffering—they must stop wandering in spiritual sickness and delusion. By turning the gaze inward to witness this cosmic dance within the heart, the fire of detachment incinerates all karmic thirst.