சிவவாக்கியம்

Verse 494

1நட்டகல்லைத் தெய்வம் என்று நாலுபுட்பம் சாத்தியே
2சுற்றிவந்து முணமுணேன்று சொல்லுமந்திரம் ஏதடா
3நட்டகல்லும் பேசுமோ நாதன்உள் இருக்கையில்!
4சுட்டசட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ?

1Nattagallaith theyvam enru naaluputpam saaththiyee
2Sutrivandhu munamuneenru sollumandhiram eedhadaa
3Nattagallum peesumo naadhanul irukkaiyil!
4Suttasatti sattuvam karichchuvai ariyumo?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் உலகப் புகழ்பெற்ற புரட்சிகரமான சித்தர் பாடல் இது. கல்லில் செதுக்கிய உருவத்தைத் தெய்வமென்று நட்டுவைத்து, நான்கு பூக்களைப் போட்டு, வலம் வந்து முணுமுணுக்கும் மந்திரங்களால் என்ன பயன்? நாதன் உயிருக்குயிராய் அகத்தில் வீற்றிருக்கையில், மண்ணில் நட்ட கல் பேசுமோ? சமைத்த சட்டியும் அகப்பையும் சுமக்கின்ற கறியின் சுவையை அறியுமா? ஜடமான சிலைக்கு இறைவனின் பெருமை தெரியாது; உள்ளத்தில் வாழும் உயிரே உண்மையான ஆலயம் என்பதை உணர்வதே மெய்ஞ்ஞானம்.

A stone is planted, named God, and given four flowers. Someone walks around it mumbling, and is asked what mantra that is. A planted stone has nothing to say while the Lord is inside. A fired pot and a ladle do not know the taste of the curry. Flowers, circling, and muttered sound stay with the stone. Taste belongs to whoever can taste.

The teaching

This immortal verse represents the zenith of Sivavakkiyar's revolutionary Siddha iconoclasm. With razor-sharp wit and devastating home-spun imagery, he exposes the supreme folly of idolatry. Men chisel a block of granite, stick it in the dirt, declare it to be God, toss a few blossoms on it, and pace in circles mumbling incomprehensible incantations. Sivavakkiyar fiercely confronts the worshipper: How can a dead, planted stone ever speak or respond, while the living Lord of the cosmos vibrates within your very breast? Just as a baked cooking vessel and a wooden ladle carry delicious food every day without ever experiencing the taste of the curry, so too does a dead stone idol remain utterly oblivious to the divine presence and the prayers muttered before it. True communion is an internal awakening, not traffic with stone.

Verse 495

1நானும்அல்ல நீயும்அல்ல நாதன்அல்ல ஓதுவேன்
2வானில்அல்ல சோதிஅல்ல சோதிநம்முள் உள்ளதே
3நானும்நீயும் ஒத்தபோது நாடிகாண லாகுமோ?
4தான தான தந்தான தாதனான தானனா.

1Naanumalla niiyumalla naadhanalla odhuveen
2Vaanilalla sodhialla sodhinammul ulladhee
3Naanumniiyum oththapodhu naadigaana laagumo?
4Thaana thaana thandhaana thaadhanaana thaananaa.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைதப் பெருவெளியின் உச்சகட்டப் பரவசத்தை இப்பாடல் வடிக்கிறது. 'நான்', 'நீ', 'நாதன்' என்ற முப்பொருள் பேதங்களும் அற்றுப்போன அதீத நிலையைச் சுட்டுகிறார். பேரொளி எங்கோ வானத்தில் இல்லை; அது நமக்குள்ளேயே ஒளிர்கிறது. சீவனும் சிவனும் ஒன்றான பிறகு தேடுவதற்கு யார் உளர்? சொற்கள் மடிந்து, தர்க்கங்கள் ஓய்ந்து, அனுபவம் தாள லயமாய் 'தான தான தந்தான' என்ற பிரபஞ்ச நாதப் பெருவெளியில் கரையும் பேரின்ப நிலையே இதுவாகும்.

The recital is a string of refusals: I am not, you are not, the Lord is not. The light is not in the sky and not a light set apart. It is within us. When I and you have become the same, seeking in order to see is asked whether it can still be done. The last line stops being a sentence and leaves a run of sounded beats on the tongue.

The teaching

In a stunning flight of radical Advaitic mysticism, Sivavakkiyar dismantles all conventional theological constructs: there is no separate 'I', no separate 'you', and no external 'Lord' to be codified in speech. The divine Light is not a celestial beacon shining in an extraterrestrial heaven; it is the self-luminous awareness burning within our own hearts. When the illusory division between seeker and Divine collapses into absolute sameness, the very concept of seeking dissolves—for who is left to find whom? At this transcendent summit where language exhausts itself, intellectual discourse abruptly ceases, giving way to the pure, ecstatic, rhythmic pulse of unconditioned being (தான தான தந்தான...).

Verse 496

1நல்லதல்ல கெட்டதல்ல நடுவில்நிற்பது ஒன்றுதான்
2நல்லதென்று போதது நல்லதாகி நின்றபின்
3நல்லதல்ல கெட்டதென்றால் கெட்டதாகும் ஆதலால்
4நல்லதென்ற நாடிநின்று நாமம்சொல்ல வேண்டுமே.

1Nalladhalla kettadhalla naduvilnirpadhu onrudhaan
2Nalladhenru podhadhu nalladhaagi ninrapin
3Nalladhalla kettadhenraal kettadhaagum aadhalaal
4Nalladhenra naadininru naamamsolla veendumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பரம்பொருள் நன்மை தீமை என்ற உலகியல் இருமைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட நடுநிலையான சுழுமுனை ஆகும். சாதகன் நன்மையை நாடி நிற்கும் போது மனம் தூய்மையடைகிறது; தீமையைக் கருதினால் வீழ்ச்சியடைகிறது. எனவே, நடுநாடியான சுழுமுனையில் நின்று, மங்கலப் பரம்பொருளின் திருநாமத்தை ஓதி நிலைபெறுவதே யோக முக்தியாகும்.

What stands in the middle is the one, and it is neither the good nor the bad. The reasoning after that is compressed. A thing that goes about calling itself good, once it has become good and remained, stands as good. Call what is not good by the name bad, and it becomes bad. So one must stand seeking what one has called good, and say the name. The labels harden into the things they name.

The teaching

Sivavakkiyar addresses the paradox of absolute transcendence and relative spiritual practice. In its unconditioned essence, the Supreme Reality is beyond moral dualities—it is neither 'good' nor 'bad', standing immaculate as the neutral, unchanging Center (நடுவில் நிற்பது ஒன்று). However, in the realm of embodied experience, consciousness takes on the exact quality of what it contemplates: if the mind labels and dwells on negativity, it degenerates; if it directs its attention toward the auspicious and divine, it is elevated into that goodness. Therefore, the seeker must anchor their awareness in the transcendent Good, standing firm in the central channel and chanting the sacred Name to stabilize liberation.

Verse 497

1பேய்கள்கூடிப் பிணங்கள்தின்னும் பிரியமில்லாக் காட்டிலே
2நாய்கள்சுற்ற நடனமாடும் நம்பன்வாழ்க்கை ஏதடா?
3தாய்கள்பால் உதிக்கும்இச்சை தவிரவேண்டி நாடினால்
4நோய்கள்பட்டு உழல்வதேது நோக்கிப்பாரும் உம்முளே.

1Peeygalguudip pinangaldhinnum piriyamillaak kaattilee
2Naaygalsutra nadanamaadum nambanvaazhkkai eedhadaa?
3Thaaygalpaal udhikkumichchai thaviraveendi naadinaal
4Noygalpattu uzhalvadheedhu nokkippaarum ummulee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 498. It explains a word in this song: நம்பன் - பரமேசுவரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுடுகாட்டில் பேய்களும் பிணங்களும் உலவ ஈசன் ஆடும் நடனம் என்பது, நிலையற்ற இவ்வுலக மயானத்தில் மாயை ஒடுங்கும் நிலையைக் குறிக்கிறது. தாய் பாலுக்காக ஏங்கும் மறுபிறவி ஆசையை அறுத்தெறிய விரும்பினால், உலக நோய்களில் விழுந்து உழலாமல், உங்கள் அகத்திற்குள்ளேயே உற்று நோக்கி அந்தத் தியாகேசரின் ஞான நடனத்தைக் காணுங்கள்.

A forest without love, ghosts crowded and eating corpses, dogs circling in a dance: that is the scene, and the song asks what the life of Namban is. The gloss names Namban as the supreme Lord. If one seeks because the desire that rises for a mother's milk must be left off, why the wandering under disease? The order is to look inside. The forest sits under the question. The eye is moved to desire and disease.

The teaching

Sivavakkiyar contemplates the terrifying mystery of Shiva's dance in the cremation ground—a desolate, loveless wasteland where ghouls devour rotting corpses and scavengers circle in the gloom. This eerie landscape is none other than the mortal world itself, a giant graveyard of perishable forms where the indwelling Lord dances unaffected. If the seeker genuinely wishes to extinguish the primal craving for a mother's milk—the root attachment that drags the soul into perpetual rebirth and suffering—they must stop wandering in spiritual sickness and delusion. By turning the gaze inward to witness this cosmic dance within the heart, the fire of detachment incinerates all karmic thirst.

Verse 498

1உப்பைநீக்கில் அழுகிப்போகும் ஊற்றையாகும் உடலில்நீ
2அப்பியாசை கொண்டிருக்கல் ஆகுமோசொல் அறிவிலா
3தப்பிலிப்பொய் மானம்கெட்ட தடியனாகும் மனமேகேள்;
4ஒப்பிலாசெஞ் சடையனாகும் ஒருவன்பாதம் உண்மையே.

1Uppainiikkil azhugippogum uutraiyaagum udalilnii
2Appiyaasai kondirukkal aagumosol arivilaa
3Thappilippoy maanamgetta thadiyanaagum manameegeel;
4Oppilaasegn sadaiyanaagum oruvanpaadham unmaiyee.

Printed in the source at the start of verse 498, this gloss explains a word in verse 497: நம்பன் - பரமேசுவரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் அருவருப்பையும் நிலையாமையையும் சுட்டிக்காட்டி மனத்திற்கு உரைக்கும் அறிவுரை. உப்பு இல்லாவிட்டால் உடனே அழுகி நாறும் ஊத்தை உடம்பின் மீது இத்தனை மோகம் கொள்ளலாமா? மானங்கெட்ட முரட்டு மனமே! உலகப் பெருமைகளும் மாயைகளும் பொய்; சடாமகுட ஈசனின் திருவடி ஒன்றே நிலையான நித்திய உண்மை.

Take the salt away and flesh rots. You are put in a body that becomes an outflow; the packed ஊற்றையாகும் is read that way. Can that practice be kept up? The one with no knowledge is told to answer. The mind is called to listen as it turns into a rogue whose honor is lost. தப்பிலிப்பொய் is compressed and taken as the lie in that fall. Truth is the feet of the peerless one with red matted hair.

The teaching

With unsparing, visceral realism, Sivavakkiyar forces the seeker to confront the repulsive fragility of the physical body. Take away a pinch of salt, and animal flesh immediately putrefies into a foul, oozing mass of decay. The poet passionately berates the foolish mind as a stubborn, shameless rogue that wastes its days preening with pride and building castles on a rotting carcass. Worldly vanity, social prestige, and physical infatuation are dangerous illusions founded on a lie. Sivavakkiyar demands that the mind awaken to the only immutable reality in existence: the eternal, peerless feet of the red-matted Lord, which alone offer true refuge.

Verse 499

1பிறப்பதெல்லாம் இறப்பதுண்டு பேதைமக்கள் தெரிகிலாது
2இறப்பதில்லை எனமகிழ்ந்து எங்கள்உங்கள் சொத்தெனக்
3குறிப்புப்பேசித் திரிவரன்றிக் கொண்டகோலம் என்னவோ?
4நிறப்பும்பொந்தி அழிந்தபோது நேசமாமோ ஈசனே.

1Pirappadhellaam irappadhundu peedhaimakkal therigilaadhu
2Irappadhillai enamagizhndhu engalungal soththenak
3Kurippuppeesith thirivaranrik kondagolam ennavo?
4Nirappumbondhi azhindhapodhu neesamaamo iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத நியதியையும், மனிதரின் அறியாமையையும் எச்சரிக்கும் முடிவுப் பாடல். பிறக்கும் எப்பொருளும் இறப்பது உறுதி என்ற உண்மையை உணராமல், தாங்கள் சாகாவரம் பெற்றது போல் 'எனது-உனது' என்று சொத்து பேசி அலையும் கோலங்கள் என்னே! அழகிய சதைக்கூடு மண்ணோடு மண்ணாக அழியும் போது, அந்த உலகப் பந்தங்கள் துணை வருமோ? அழியாத ஈசனின் திருவடி நேசமே ஆன்மாவின் ஒரே புகலிடமாகும்.

Whatever is born has a dying, and foolish people do not know it. They rejoice as though dying will not come, and they wander talking of our property and your property, in hints. The song asks what costume this is. நிறப்பும்பொந்தி is compressed: color, and a hollow. When those are destroyed, the singer asks the Lord whether it is love. Property and complexion are what the living show. The question is put when both fail.

The teaching

Sivavakkiyar closes this section with a haunting meditation on the tragic blindness of human beings in the face of inevitable death. Everything born into the temporal world is marked for the grave, yet foolish mortals live in bizarre denial, rejoicing as though they are immortal while bickering obsessively over 'mine' and 'thine'. The poet mocks this worldly existence as a ridiculous, superficial costume (கோலம்). When the radiant complexion fades and the hollow shell of flesh collapses into dust, will all these petty disputes and worldly possessions yield true divine love? Sivavakkiyar calls upon the Lord, urging seekers to strip away worldly pretensions before the final hour strikes, and to anchor their fleeting lives in the eternal love of the Divine.