சிவவாக்கியம்

Verse 497

1பேய்கள்கூடிப் பிணங்கள்தின்னும் பிரியமில்லாக் காட்டிலே
2நாய்கள்சுற்ற நடனமாடும் நம்பன்வாழ்க்கை ஏதடா?
3தாய்கள்பால் உதிக்கும்இச்சை தவிரவேண்டி நாடினால்
4நோய்கள்பட்டு உழல்வதேது நோக்கிப்பாரும் உம்முளே.

1Peeygalguudip pinangaldhinnum piriyamillaak kaattilee
2Naaygalsutra nadanamaadum nambanvaazhkkai eedhadaa?
3Thaaygalpaal udhikkumichchai thaviraveendi naadinaal
4Noygalpattu uzhalvadheedhu nokkippaarum ummulee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 498. It explains a word in this song: நம்பன் - பரமேசுவரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுடுகாட்டில் பேய்களும் பிணங்களும் உலவ ஈசன் ஆடும் நடனம் என்பது, நிலையற்ற இவ்வுலக மயானத்தில் மாயை ஒடுங்கும் நிலையைக் குறிக்கிறது. தாய் பாலுக்காக ஏங்கும் மறுபிறவி ஆசையை அறுத்தெறிய விரும்பினால், உலக நோய்களில் விழுந்து உழலாமல், உங்கள் அகத்திற்குள்ளேயே உற்று நோக்கி அந்தத் தியாகேசரின் ஞான நடனத்தைக் காணுங்கள்.

A forest without love, ghosts crowded and eating corpses, dogs circling in a dance: that is the scene, and the song asks what the life of Namban is. The gloss names Namban as the supreme Lord. If one seeks because the desire that rises for a mother's milk must be left off, why the wandering under disease? The order is to look inside. The forest sits under the question. The eye is moved to desire and disease.

The teaching

Sivavakkiyar contemplates the terrifying mystery of Shiva's dance in the cremation ground—a desolate, loveless wasteland where ghouls devour rotting corpses and scavengers circle in the gloom. This eerie landscape is none other than the mortal world itself, a giant graveyard of perishable forms where the indwelling Lord dances unaffected. If the seeker genuinely wishes to extinguish the primal craving for a mother's milk—the root attachment that drags the soul into perpetual rebirth and suffering—they must stop wandering in spiritual sickness and delusion. By turning the gaze inward to witness this cosmic dance within the heart, the fire of detachment incinerates all karmic thirst.

Verse 498

1உப்பைநீக்கில் அழுகிப்போகும் ஊற்றையாகும் உடலில்நீ
2அப்பியாசை கொண்டிருக்கல் ஆகுமோசொல் அறிவிலா
3தப்பிலிப்பொய் மானம்கெட்ட தடியனாகும் மனமேகேள்;
4ஒப்பிலாசெஞ் சடையனாகும் ஒருவன்பாதம் உண்மையே.

1Uppainiikkil azhugippogum uutraiyaagum udalilnii
2Appiyaasai kondirukkal aagumosol arivilaa
3Thappilippoy maanamgetta thadiyanaagum manameegeel;
4Oppilaasegn sadaiyanaagum oruvanpaadham unmaiyee.

Printed in the source at the start of verse 498, this gloss explains a word in verse 497: நம்பன் - பரமேசுவரன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் அருவருப்பையும் நிலையாமையையும் சுட்டிக்காட்டி மனத்திற்கு உரைக்கும் அறிவுரை. உப்பு இல்லாவிட்டால் உடனே அழுகி நாறும் ஊத்தை உடம்பின் மீது இத்தனை மோகம் கொள்ளலாமா? மானங்கெட்ட முரட்டு மனமே! உலகப் பெருமைகளும் மாயைகளும் பொய்; சடாமகுட ஈசனின் திருவடி ஒன்றே நிலையான நித்திய உண்மை.

Take the salt away and flesh rots. You are put in a body that becomes an outflow; the packed ஊற்றையாகும் is read that way. Can that practice be kept up? The one with no knowledge is told to answer. The mind is called to listen as it turns into a rogue whose honor is lost. தப்பிலிப்பொய் is compressed and taken as the lie in that fall. Truth is the feet of the peerless one with red matted hair.

The teaching

With unsparing, visceral realism, Sivavakkiyar forces the seeker to confront the repulsive fragility of the physical body. Take away a pinch of salt, and animal flesh immediately putrefies into a foul, oozing mass of decay. The poet passionately berates the foolish mind as a stubborn, shameless rogue that wastes its days preening with pride and building castles on a rotting carcass. Worldly vanity, social prestige, and physical infatuation are dangerous illusions founded on a lie. Sivavakkiyar demands that the mind awaken to the only immutable reality in existence: the eternal, peerless feet of the red-matted Lord, which alone offer true refuge.

Verse 499

1பிறப்பதெல்லாம் இறப்பதுண்டு பேதைமக்கள் தெரிகிலாது
2இறப்பதில்லை எனமகிழ்ந்து எங்கள்உங்கள் சொத்தெனக்
3குறிப்புப்பேசித் திரிவரன்றிக் கொண்டகோலம் என்னவோ?
4நிறப்பும்பொந்தி அழிந்தபோது நேசமாமோ ஈசனே.

1Pirappadhellaam irappadhundu peedhaimakkal therigilaadhu
2Irappadhillai enamagizhndhu engalungal soththenak
3Kurippuppeesith thirivaranrik kondagolam ennavo?
4Nirappumbondhi azhindhapodhu neesamaamo iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத நியதியையும், மனிதரின் அறியாமையையும் எச்சரிக்கும் முடிவுப் பாடல். பிறக்கும் எப்பொருளும் இறப்பது உறுதி என்ற உண்மையை உணராமல், தாங்கள் சாகாவரம் பெற்றது போல் 'எனது-உனது' என்று சொத்து பேசி அலையும் கோலங்கள் என்னே! அழகிய சதைக்கூடு மண்ணோடு மண்ணாக அழியும் போது, அந்த உலகப் பந்தங்கள் துணை வருமோ? அழியாத ஈசனின் திருவடி நேசமே ஆன்மாவின் ஒரே புகலிடமாகும்.

Whatever is born has a dying, and foolish people do not know it. They rejoice as though dying will not come, and they wander talking of our property and your property, in hints. The song asks what costume this is. நிறப்பும்பொந்தி is compressed: color, and a hollow. When those are destroyed, the singer asks the Lord whether it is love. Property and complexion are what the living show. The question is put when both fail.

The teaching

Sivavakkiyar closes this section with a haunting meditation on the tragic blindness of human beings in the face of inevitable death. Everything born into the temporal world is marked for the grave, yet foolish mortals live in bizarre denial, rejoicing as though they are immortal while bickering obsessively over 'mine' and 'thine'. The poet mocks this worldly existence as a ridiculous, superficial costume (கோலம்). When the radiant complexion fades and the hollow shell of flesh collapses into dust, will all these petty disputes and worldly possessions yield true divine love? Sivavakkiyar calls upon the Lord, urging seekers to strip away worldly pretensions before the final hour strikes, and to anchor their fleeting lives in the eternal love of the Divine.

Verse 500

1சுட்டெரித்த சாந்துபூசும் சுந்தரப்பெண் மதிமுகத்
2திட்டநெட்டு எழுந்தறியாது ஏங்கிநோக்கு மதவலீர்
3பெட்டகத்துப் பாம்புறங்கும் பித்தலாட்டம் அறியிரோ?
4கட்டவிழ்த்துப் பிரமன்பார்க்கில் கதிஉமக்கும் ஏதுகாண்?

1Sutteriththa saandhupuusum sundharappen madhimugath
2Thittanettu ezhundhariyaadhu eenginokku madhavaliir
3Pettagaththup paamburangum piththalaattam ariyiro?
4Kattavizhththup piramanpaarkkil kadhiumakkum eedhugaan?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிற்றின்ப மோகத்தில் ஆழ்ந்து, சந்தனக் கலவை பூசிய பெண்களின் முக அழகில் மயங்கி வீணே ஏங்கித் தவிக்கும் உலகியலாரைச் சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். சுழுமுனை நாடியில் நேராக நின்று எழும்பும் வாசி யோகத்தின் உண்மை நிலையை (திட்டநெட்டு) இவர்கள் அறிவதில்லை. உடலானது மாயையால் மூடப்பட்ட ஒரு பெட்டகம்; அதற்குள் உறங்கும் பாம்பு என்பது மூலாதாரத்தில் விழிப்படையாது சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினி சக்தியையும், அறியாமையால் மரணத்தை விளைவிக்கும் காலப் பாம்பையும் குறிக்கும். பிரமனால் கட்டப்பட்ட இந்த மாய உடற்கட்டு அல்லது பிறவிப் பிணி அவிழ்ந்து, இறுதி மூச்சு பிரியும் வேளையில், இந்தச் சிற்றின்ப மயக்கத்தால் என்ன கதி விளையும்? உடலின் நிலையற்ற புற அழகில் மயங்காமல், மூலாதாரக் கனலைச் சுழுமுனையில் எழுப்பிப் பிரம முடிச்சை அவிழ்த்துப் பரவெளியில் ஏறுவதே உண்மையான முக்தி மார்க்கம் என்று சித்தர் இப்பாடலில் உணர்த்துகிறார்.

You stop at a face. A beautiful woman wears paste burnt hard, and that moon-face is what you take in, sick with longing, while you never learn to stand up into a firm mind. The singer asks whether you even know the mad play of a snake asleep in a box. Then the knot is undone and a look involving Brahma follows, and the line asks what refuge you still have. The late look leaves you holding that question.

The teaching

Sivavakkiyar confronts the hypnotic spell of physical infatuation and carnal obsession. Worldly minds are easily seduced by superficial allure—a woman's face adorned with cosmetic sandalwood and perfumed pastes—yearning after external beauty while remaining spiritually impotent, incapable of establishing the erect, vertical awareness of Sushumna (திட்டநெட்டு). The Siddha pierces this sensory trance by exposing the body as an illusory casket containing a dormant serpent (பெட்டகத்துப் பாம்புறங்கும் பித்தலாட்டம்). Esoterically, this serpent represents both the dormant Kundalini energy squandered in base lust and the venomous mortality lurking within mortal flesh. When the cosmic knot of life (பிரம முடிச்சு / Brahma-granthi) is untied by the Creator or severed by impending death, worldly infatuation instantly evaporates. Sivavakkiyar leaves the sensualist with a chilling existential interrogation: when the fragile knot of mortal illusion dissolves, where will you find your ultimate refuge?

Verse 501

1வேதம்ஓது வேலையோ வீணதாகும் பாரிலே!
2காத காத தூரம்ஓடிக் காதல்பூசை வேணுமோ?
3ஆதிநாதன் வெண்ணெய் உண்டஅவனிருக்க நம்முளே?
4கோதுபூசை வேதம்ஏது குறித்துப்பாரும் உம்முளே.

1Veedhamodhu veelaiyo viinadhaagum paarilee!
2Kaadha kaadha thuuramodik kaadhalpuusai veenumo?
3Aadhinaadhan venney undaavanirukka nammulee?
4Kodhupuusai veedhameedhu kuriththuppaarum ummulee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெறும் வாய்வார்த்தையாக வேதங்களை ஓதுவதும், பல காத தூரம் கால் கடுக்க நடந்து சென்று புறத்தேயுள்ள தலங்களைத் தேடிச் செய்யும் சடங்குப் பூசைகளும் முற்றிலும் பயனற்ற உமியும் பதருமான கோது பூசைகளே என்று சிவவாக்கியர் சாடுகிறார். ஆதிநாதனாகிய பரம்பொருள்—ஆயர்பாடியில் வெண்ணெய் உண்ட கண்ணனாகக் கூறப்படும் அந்த மெய்ப்பொருள்—வெளியில் எங்கோ தொலைவில் இல்லை, நம்முடைய இதயக் கமலத்திற்குள்ளேயே அறிவாய் வீற்றிருக்கிறான். சித்தர் மரபில் 'வெண்ணெய்' என்பது யோக வாசியால் மனதைக் கடைந்து கபாலத்தில் திரட்டப்படும் பேரின்ப ஞான அமுதமாகும். உள்ளே குடிகொண்டிருக்கும் அந்த ஆதிப் பரம்பொருளைத் தன்னுள் குறித்து நோக்கித் தன்னையறிதலே உண்மையான ஞான வழிபாடாகும்; அதை விடுத்துப் புறத்தே அலைவதால் எவ்வித ஆன்ம விடுதலையும் கிட்டாது என்று சித்தர் போதிக்கிறார்.

Reciting the Veda is named as if it might be a life's work, and on this earth the line calls that work vain. Running a katam of road and then another, for a worship that sounds like love, is asked as a question that expects no. Against that distance stands the primal lord, the one who ate butter, and the question whether he is already inside us. Faulty rites and the Veda shrink to a what-for. The act he keeps is a look inside, aimed and marked.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a biting critique of scholastic orthodoxy and exhausting pilgrimages. Endless chanting of Vedic hymns and walking weary miles across rugged landscapes to distant shrines are dismissed as futile labors that reduce worship to hollow chaff (கோது பூசை). The Siddha unveils the central Advaitic truth of his realization: the Primal Sovereign (ஆதிநாதன்)—poetically recalled as the cowherd lord who consumed the butter—already abides intimately within our own inner consciousness (நம்முளே). In Siddha esoteric mysticism, butter is the refined nectar of pure awareness extracted by churning the breath and mind through internal yoga. To seek an external deity through grueling journeys while ignoring the indwelling Lord is the height of spiritual tragedy. Sivavakkiyar urges the seeker to cease all outward running, quiet the senses, and gaze deeply within (உம்முளே குறித்துப் பாரும்) to encounter the living Divine.

Verse 502

1பரம்இலாதது எவ்விடம்? பரம்இருப்பது எவ்விடம்?
2அறம்இலாத பாவிகட்குப் பரம்இலைஅது உண்மையே;
3கரம்இருந்தும் பொருளிருந்தும் அருளிலாத போதது
4பரம்இலாத சூனியமாம் பாழ்நரகம் ஆகுமே.

1Paramilaadhadhu evvidam? paramiruppadhu evvidam?
2Aramilaadha paavigatkup paramilaiadhu unmaiyee;
3Karamirundhum porulirundhum arulilaadha podhadhu
4Paramilaadha suuniyamaam paazhnaragam aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பரம்பொருள் நீக்கமற எங்கும் நிறைந்திருக்கும் சர்வ வியாபகப் பொருள் என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை; ஆனால், அறநெறியும் அன்பும் இல்லாத பாவிகளின் அகக் கண்களுக்கு அந்தப் பரம் ஒருபோதும் புலப்படுவதில்லை. கைகளில் பெரும் செல்வமும் உலகப் போகப் பொருட்களும் குவிந்திருந்தாலும், ஜீவகாருண்யமும் இறையருளும் அகத்தில் இல்லாதபோது, அத்தகைய மனிதர்களின் வாழ்க்கை பரம்பொருளற்ற வெறுமை சூனியமாகவும், பாழ் நரகமாகவும் மாறுகிறது. நரகம் என்பது பூமிக்குக் கீழே உள்ள ஒரு கற்பனை உலகம் அல்ல; அருளற்ற மனமும் அறமற்ற செயல்களும் உருவாக்கும் அந்த அக இருளே பாழ் நரகம் ஆகும். ஆன்ம நேயமும் சிவ அருளும் அகத்தில் மலரும்போதே சர்வ வியாபகமான பரத்தை ஒருவன் தன் அகத்திலே உணர முடியும் என்ற அத்வைத அற உண்மையை இப்பாடல் உணர்த்துகிறது.

The verse opens by asking where anything could be without the Supreme, and where the Supreme itself could be said to stay. Virtue is the answer that follows. For sinners who have no virtue, the Supreme is absent, and that absence is called the truth. A hand that can grasp and wealth that can be held still fail in the hour when grace is missing. That hour becomes an empty void, and the void is named a ruined hell. The hell is the graceless moment you are in.

The teaching

Sivavakkiyar explores the profound metaphysical paradox of divine omnipresence and moral blindness. While the Supreme Reality (பரம்) inherently pervades every corner of existence, it remains completely imperceptible to unrighteous individuals who live devoid of virtue and moral truth (அறம்). External possessions and capable hands are spiritually meaningless if the human heart lacks grace, compassion, and inner light (அருள்). Without this sacred connection, material life, no matter how affluent or physically able, collapses into an empty, desolate void (சூனியம்). The Siddha makes it clear that hell (பாழ் நரகம்) is not an imaginary subterranean underworld, but the immediate psychological and existential state of living alienated from divine grace and moral integrity. Where righteousness and compassion are absent, the Divine cannot be experienced, reducing existence to utter desolation.