சிவவாக்கியம்

Verse 501

1வேதம்ஓது வேலையோ வீணதாகும் பாரிலே!
2காத காத தூரம்ஓடிக் காதல்பூசை வேணுமோ?
3ஆதிநாதன் வெண்ணெய் உண்டஅவனிருக்க நம்முளே?
4கோதுபூசை வேதம்ஏது குறித்துப்பாரும் உம்முளே.

1Veedhamodhu veelaiyo viinadhaagum paarilee!
2Kaadha kaadha thuuramodik kaadhalpuusai veenumo?
3Aadhinaadhan venney undaavanirukka nammulee?
4Kodhupuusai veedhameedhu kuriththuppaarum ummulee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெறும் வாய்வார்த்தையாக வேதங்களை ஓதுவதும், பல காத தூரம் கால் கடுக்க நடந்து சென்று புறத்தேயுள்ள தலங்களைத் தேடிச் செய்யும் சடங்குப் பூசைகளும் முற்றிலும் பயனற்ற உமியும் பதருமான கோது பூசைகளே என்று சிவவாக்கியர் சாடுகிறார். ஆதிநாதனாகிய பரம்பொருள்—ஆயர்பாடியில் வெண்ணெய் உண்ட கண்ணனாகக் கூறப்படும் அந்த மெய்ப்பொருள்—வெளியில் எங்கோ தொலைவில் இல்லை, நம்முடைய இதயக் கமலத்திற்குள்ளேயே அறிவாய் வீற்றிருக்கிறான். சித்தர் மரபில் 'வெண்ணெய்' என்பது யோக வாசியால் மனதைக் கடைந்து கபாலத்தில் திரட்டப்படும் பேரின்ப ஞான அமுதமாகும். உள்ளே குடிகொண்டிருக்கும் அந்த ஆதிப் பரம்பொருளைத் தன்னுள் குறித்து நோக்கித் தன்னையறிதலே உண்மையான ஞான வழிபாடாகும்; அதை விடுத்துப் புறத்தே அலைவதால் எவ்வித ஆன்ம விடுதலையும் கிட்டாது என்று சித்தர் போதிக்கிறார்.

Reciting the Veda is named as if it might be a life's work, and on this earth the line calls that work vain. Running a katam of road and then another, for a worship that sounds like love, is asked as a question that expects no. Against that distance stands the primal lord, the one who ate butter, and the question whether he is already inside us. Faulty rites and the Veda shrink to a what-for. The act he keeps is a look inside, aimed and marked.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a biting critique of scholastic orthodoxy and exhausting pilgrimages. Endless chanting of Vedic hymns and walking weary miles across rugged landscapes to distant shrines are dismissed as futile labors that reduce worship to hollow chaff (கோது பூசை). The Siddha unveils the central Advaitic truth of his realization: the Primal Sovereign (ஆதிநாதன்)—poetically recalled as the cowherd lord who consumed the butter—already abides intimately within our own inner consciousness (நம்முளே). In Siddha esoteric mysticism, butter is the refined nectar of pure awareness extracted by churning the breath and mind through internal yoga. To seek an external deity through grueling journeys while ignoring the indwelling Lord is the height of spiritual tragedy. Sivavakkiyar urges the seeker to cease all outward running, quiet the senses, and gaze deeply within (உம்முளே குறித்துப் பாரும்) to encounter the living Divine.

Verse 502

1பரம்இலாதது எவ்விடம்? பரம்இருப்பது எவ்விடம்?
2அறம்இலாத பாவிகட்குப் பரம்இலைஅது உண்மையே;
3கரம்இருந்தும் பொருளிருந்தும் அருளிலாத போதது
4பரம்இலாத சூனியமாம் பாழ்நரகம் ஆகுமே.

1Paramilaadhadhu evvidam? paramiruppadhu evvidam?
2Aramilaadha paavigatkup paramilaiadhu unmaiyee;
3Karamirundhum porulirundhum arulilaadha podhadhu
4Paramilaadha suuniyamaam paazhnaragam aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பரம்பொருள் நீக்கமற எங்கும் நிறைந்திருக்கும் சர்வ வியாபகப் பொருள் என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை; ஆனால், அறநெறியும் அன்பும் இல்லாத பாவிகளின் அகக் கண்களுக்கு அந்தப் பரம் ஒருபோதும் புலப்படுவதில்லை. கைகளில் பெரும் செல்வமும் உலகப் போகப் பொருட்களும் குவிந்திருந்தாலும், ஜீவகாருண்யமும் இறையருளும் அகத்தில் இல்லாதபோது, அத்தகைய மனிதர்களின் வாழ்க்கை பரம்பொருளற்ற வெறுமை சூனியமாகவும், பாழ் நரகமாகவும் மாறுகிறது. நரகம் என்பது பூமிக்குக் கீழே உள்ள ஒரு கற்பனை உலகம் அல்ல; அருளற்ற மனமும் அறமற்ற செயல்களும் உருவாக்கும் அந்த அக இருளே பாழ் நரகம் ஆகும். ஆன்ம நேயமும் சிவ அருளும் அகத்தில் மலரும்போதே சர்வ வியாபகமான பரத்தை ஒருவன் தன் அகத்திலே உணர முடியும் என்ற அத்வைத அற உண்மையை இப்பாடல் உணர்த்துகிறது.

The verse opens by asking where anything could be without the Supreme, and where the Supreme itself could be said to stay. Virtue is the answer that follows. For sinners who have no virtue, the Supreme is absent, and that absence is called the truth. A hand that can grasp and wealth that can be held still fail in the hour when grace is missing. That hour becomes an empty void, and the void is named a ruined hell. The hell is the graceless moment you are in.

The teaching

Sivavakkiyar explores the profound metaphysical paradox of divine omnipresence and moral blindness. While the Supreme Reality (பரம்) inherently pervades every corner of existence, it remains completely imperceptible to unrighteous individuals who live devoid of virtue and moral truth (அறம்). External possessions and capable hands are spiritually meaningless if the human heart lacks grace, compassion, and inner light (அருள்). Without this sacred connection, material life, no matter how affluent or physically able, collapses into an empty, desolate void (சூனியம்). The Siddha makes it clear that hell (பாழ் நரகம்) is not an imaginary subterranean underworld, but the immediate psychological and existential state of living alienated from divine grace and moral integrity. Where righteousness and compassion are absent, the Divine cannot be experienced, reducing existence to utter desolation.

Verse 503

1மாதர்தோள் சேராததேவர் மானிலத்தில் இல்லையே!
2மாதர்தோள் புணர்ந்தபோது மனிதர்வாழ்வு சிறக்குமே,
3மாதராகும் சத்தியொன்று மாட்டிக்கொண்ட தாதலால்
4மாதராகும் நீலிகங்கை மகிழ்துகொண்டான் ஈசனே.

1Maadhardhol seeraadhadheevar maanilaththil illaiyee!
2Maadhardhol punarndhapodhu manidharvaazhvu sirakkumee,
3Maadharaagum saththiyonru maattikkonda thaadhalaal
4Maadharaagum niiligangai magizhdhugondaan iisanee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 504. It explains a word in this song: நீலிகங்கை - நீல நிறம் உடைய கங்கை.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பெண்களை மாயை என்றும் தீட்டு என்றும் இகழ்ந்து ஒதுக்கும் போலித் துறவை மறுத்து, சிவசக்தி ஐக்கியத்தின் உன்னத தத்துவத்தைச் சிவவாக்கியர் நிறுவுகிறார். இப்பேருலகில் சக்தியோடு இணையாத தெய்வம் என்று எதுவுமே இல்லை; சிவமும் சக்தியும் கூடும்போதே பிரபஞ்ச இயக்கமும் மனித வாழ்வின் உன்னத நிலையும் உண்டாகிறது. ஈசனே தன் சடாமகுடத்தில் நீல நிறமுடைய கங்கையை (மாதராகிய சக்தியை) மகிழ்ந்து சூடிக்கொண்டுள்ளான். வாசி யோக சூட்சுமத்தில், இது பிங்கலைச் சூரியக் கனலோடு இடகலை ஆகிய சந்திர மண்டலத்து அமிர்த கங்கை இணைந்து கபாலத்தில் பெருகும் யோக ஐக்கியத்தைக் குறிக்கும். பெண்மை என்பது இயற்கையின் பரம சக்தி; சிவசக்தி ஐக்கியமே பேரானந்த முக்திக்கு அடிப்படை என்பதை உணர்ந்து, புறத்தே வெறுப்பை உமிழாமல் அகத்தே சிவசக்தியை ஒருமைப்படுத்துவதே மெய்ந்நெறியாகும்.

No god on this earth is left standing apart from a woman's shoulder. When that shoulder is joined, the line says human life flourishes, and the cause is Sakti, the one power who becomes woman and who caught hold. The gloss on நீலிகங்கை is the Ganga of blue color, and Isan is shown taking his delight in her as she too becomes woman. The embrace is stated in the open. The singer places the Lord inside it.

The teaching

Rejecting the dry, misogynistic ascetism that demonizes women, Sivavakkiyar celebrates the sacred cosmic polarity of Shiva and Shakti. Throughout the manifest cosmos, no divine entity exists in isolation from the feminine principle; divine power becomes creative and fruitful only when joined with the sacred feminine (மாதர்தோள் புணர்ந்தபோது). In Siddha cosmology, Primordial Energy (சக்தி) is the active dynamic force that animates static consciousness. Even the supreme ascetic, Lord Ishana, rejoices in carrying the river-goddess Ganga (நீலிகங்கை) crowned upon his head. In the internal microcosm of Vasi Yoga, Ganga represents the cooling, lunar stream of divine nectar descending from the crown chakra (Sahasrara) to unite with the fiery solar consciousness in the body. True spiritual fruition and human flourishing arise not from sterile repression, but from the harmonious integration of static awareness and dynamic cosmic energy.

Verse 504

1சித்தர்என்றும் சிறியர்என்றும் அறியொணாத சீவர்காள்!
2சித்தர்இங்கு இருந்தபோது பித்தர் என்று எண்ணுவீர்!
3சித்தர்இங்கு இருந்தும் என்ன பித்தன்நாட்டிருப் பாரோ?
4அத்தன்நாடும் இந்தநாடும் அவர்களுக்கெலா மொன்றே.

1Siththarenrum siriyarenrum ariyonaadha siivargaal!
2Siththaringu irundhapodhu piththar enru ennuviir!
3Siththaringu irundhum enna piththannaattirup paaro?
4Aththannaadum indhanaadum avargalukkelaa monree.

Printed in the source at the start of verse 504, this gloss explains a word in verse 503: நீலிகங்கை - நீல நிறம் உடைய கங்கை.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உலகியல் மாயையில் உழலும் அஞ்ஞான மானிடரால் மெய்ஞ்ஞானம் பெற்ற சித்தர்களுக்கும், அற்பமான உலகியலாருக்கும் உள்ள வேற்றுமையை அறிய முடிவதில்லை என்று சிவவாக்கியர் வருந்துகிறார். புறச் சடங்குகளையும் சாதி மத ஆசாரங்களையும் கடந்து தன்னிச்சையாகத் திரியும் உண்மைச் சித்தர்களை உலகம் 'பித்தர்' (பைத்தியக்காரர்) என்று ஏளனம் செய்கிறது. ஆனால் பரமசிவனாகிய அத்தனின் அருளுலகமும் (அத்தன் நாடு), இவ்வுலக வாழ்வும் (இந்த நாடு) இரண்டற்ற ஒன்றே என்று உணர்ந்த அத்வைத ஞானிகளான சித்தர்களுக்கு எவ்விதப் பேதமும் இல்லை. அவர்கள் எங்கும் எதிலும் நீக்கமற சிவத்தையே கண்டு பரவெளியில் சஞ்சரிப்பவர்கள்; சமூகத்தின் போலி மரியாதைகளுக்கும் மாய எல்லைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டு விளங்கும் சித்தர்களின் பெருமையை அஞ்ஞானிகளால் புரிந்துகொள்ள இயலாது என்பதை இப்பாடல் விளக்குகிறது.

You are hailed as living beings who cannot tell a siddha from a small man. When the siddha stands here, you decide he is mad. The next question is compressed: with him present, will you still see a madman settled over the land? Then the two countries fold together. The father's land and this land are one for all of them. The name madman, and the border you would trust, do not outlast the person standing in front of you.

The teaching

Sivavakkiyar laments the profound lack of spiritual discernment in ordinary mortals (சீவர்காள்), who are utterly unable to distinguish an authentic, realized Siddha from a petty, superficial person. Because the enlightened Siddha rejects societal pretenses, caste divisions, and rigid orthodox ceremonies, conventional society invariably brands him a madman or lunatic (பித்தன்). Yet the Siddha remains wholly indifferent to the judgments and artificial boundaries of the mortal realm. Having dissolved the dualistic split between the transcendental kingdom of the Supreme Father (அத்தன் நாடு) and this physical world (இந்த நாடு), he experiences both as one indivisible, radiant continuum. While conditioned minds stay imprisoned within the narrow borders of social approval and sectarian dogmas, the Siddha moves in absolute freedom, recognizing the entire cosmos as the living sanctuary of the One.

Verse 505

1மாந்தர்வாழ்வு மண்ணிலே மறந்தபோது விண்ணிலே
2சாந்தனான ஆவியைச் சரிப்படுத்த வல்லீரேல்
3வேந்தன்ஆகி மன்றுளாடும் விமலன்பாதம் காணலாம்
4கூந்தலம்மை கோணல்ஒன்றும் குறிக்கொணாதி துண்மையே.

1Maandharvaazhvu mannilee marandhapodhu vinnilee
2Saandhanaana aaviyais sarippaduththa valliireel
3Veendhanaagi manrulaadum vimalanpaadham kaanalaam
4Kuundhalammai konalonrum kurikkonaadhi thunmaiyee.

மன்று - மன்றம்; சபை; விமலன் - மலமற்றவன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மண்ணுலக ஆசைகளையும் சிற்றின்ப மயக்கங்களையும் கடந்து, விண்வெளி போன்ற துரிய கபால நிலையில் தன் உயிரை நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்று சிவவாக்கியர் வழிகாட்டுகிறார். அலைபாயும் பிராண வாயுவாகிய ஆவியை வாசிப் பயிற்சியால் அடக்கிச் சாந்தப்படுத்தி, சுழுமுனை நடுநாடியில் நேராகச் செலுத்த வல்ல யோகியர், பொன்னம்பலமாகிய சிதாகாச வெளியில் திருநடனம் புரியும் மும்மலமற்ற விமலனின் (சிவபெருமானின்) திருவடிகளைத் தங்களுக்குள் கண்டு பேரின்பம் எய்துவர். அங்கு சிவத்தோடு பிரியாது வீற்றிருக்கும் பராசக்தியான கூந்தலம்மையின் அருட்பெருக்கில் எவ்விதக் கோணலும் குறையும் இன்றிப் பரிபூரண ஞானம் கிட்டும் என்பது அசைக்க முடியாத உண்மையாகும். புற உலகை மறந்து, வாசியைச் சீராக்கி அகமன்றுள் ஆடும் பரசிவனையும் சக்தியையும் தன்னுள் காண்பதே சிவயோக முக்தியாகும்.

Human life on the soil is treated as something that can be forgotten, and the same line is already in the sky. If you can set right the spirit that has grown calm, you may see the feet of the spotless one. The gloss is plain: the assembly is the court, and the spotless one is the one without impurity, dancing there as king. The close turns to the lady of the long hair. Not one crookedness can be marked in her, and that, the line says, is the truth.

The teaching

Sivavakkiyar addresses the tragic tendency of human beings to neglect the immediate reality of life on earth while anxiously yearning for an imaginary heavenly paradise in the hereafter (விண்ணிலே ஏந்து வாழ்வு). The Siddha rejects the postponement of spiritual fulfillment to a post-mortem celestial realm. Instead, he describes liberation as an intimate, living bridal mysticism experienced within the body: the divine Inner Husband (காந்தன்)—the indwelling Supreme Consciousness—approaches and clasps the soul in loving union (கலவி இன்பம்). This mystical merger within the heart lotus causes consciousness to flourish like a magnificent flower-grove bursting with vibrant green shoots and intoxicating blossoms (பூந்தழையிற் சோலை). Divine beatitude is not a distant reward beyond the clouds, but an ecstatic, blossoming communion to be tasted directly within one's own living vessel.

Verse 506

1சருகருத்தி நீர்குடித்துச் சாரல்வாழ் தவசிகாள்!
2சருகருந்தில் தேகங்குன்றிச் சஞ்சலம் உண்டாகுமே;
3வருவிருந்தோடு உண்டுஉடுத்தி வளர்மனை சுகிப்பிரேல்
4வருவிருந்தோன் ஈசனாகி வாழ்வளிக்கும் சிவாயமே.

1Sarugaruththi niirgudiththus saaralvaazh thavasigaal!
2Sarugarundhil theegangunris sanjalam undaagumee;
3Varuvirundhodu unduuduththi valarmanai sugippireel
4Varuvirundhon iisanaagi vaazhvalikkum sivaayamee.

சருகு - உதிர்ந்த இலை.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காடுகளிலும் மலைச் சாரல்களிலும் தங்கி, உதிர்ந்த சருகுகளையும் தண்ணீரையும் மட்டும் உண்டு உடலை வருத்தும் போலித் தவசியரைச் சிவவாக்கியர் இடித்துரைக்கிறார். வெறும் சருகை உண்பதால் உடல் மெலிந்து நலிவுற்று, உள்ளத்தில் அமைதிக்கு மாறாகச் சஞ்சலமும் சோர்வுமே பெருகும். மாறாக, இல்லறத்தில் இருந்து கொண்டு, பசித்திருக்கும் விருந்தினர்க்கு அன்புடன் உணவளித்து, உடுத்துவித்து, அறநெறியோடு கூடி வாழ்ந்தால், அவ்வாறு தேடி வரும் விருந்தினரே ஈசனின் வடிவமாக மாறி அருள்புரிவார்; சிவாய எனும் பஞ்சாட்சரமே அவர்களுக்குப் பேரின்ப வாழ்வை நல்கும். உடலைத் துன்புறுத்தும் வீண் தவத்தை விட, ஜீவகாருண்யத்தோடு கூடிய இல்லற நெறியும் அகத்தில் ஓங்கும் சிவ சிந்தனையுமே இறைவனை அடையும் எளிய, உன்னதமான வழியாகும் என்பதைச் சித்தர் உணர்த்துகிறார்.

Hillside ascetics are called out for a diet of fallen leaves and a drink of water. The gloss gives சருகு as the shed leaf. On that food the body shrinks and a restless mind appears. The other picture is a house that is growing: eat and dress with the guest who comes, and take your ease there. That guest becomes the Lord. What gives life is Sivaya itself, the name, standing where the dry leaf stood.

The teaching

Sivavakkiyar directs his sharp polemic against extreme, self-mortifying ascetics (தவசிகள்) who retreat to mountain slopes, starving their bodies on dry leaves and sipping water in hopes of salvation. He exposes the tragic irony of their penance: while they torment the outer physical frame, the sweet, immortal fruit of divine wisdom (பழம் ஒன்று உண்டு) ripens undiscovered within their very own being. Meanwhile, mortal time is running out, and the life-breath (ஆவி) approaches the moment of its inevitable departure from the body. Sivavakkiyar urges these austere hermits to abandon external physical torture, and instead allow the rigid ego to soften and melt in heartfelt contemplation (உருகி வந்து உன்னிலே). Only by turning the awareness inward can one behold the One Supreme Being who has resided within all along.