சிவவாக்கியம்

Verse 505

1மாந்தர்வாழ்வு மண்ணிலே மறந்தபோது விண்ணிலே
2சாந்தனான ஆவியைச் சரிப்படுத்த வல்லீரேல்
3வேந்தன்ஆகி மன்றுளாடும் விமலன்பாதம் காணலாம்
4கூந்தலம்மை கோணல்ஒன்றும் குறிக்கொணாதி துண்மையே.

1Maandharvaazhvu mannilee marandhapodhu vinnilee
2Saandhanaana aaviyais sarippaduththa valliireel
3Veendhanaagi manrulaadum vimalanpaadham kaanalaam
4Kuundhalammai konalonrum kurikkonaadhi thunmaiyee.

மன்று - மன்றம்; சபை; விமலன் - மலமற்றவன்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மண்ணுலக ஆசைகளையும் சிற்றின்ப மயக்கங்களையும் கடந்து, விண்வெளி போன்ற துரிய கபால நிலையில் தன் உயிரை நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்று சிவவாக்கியர் வழிகாட்டுகிறார். அலைபாயும் பிராண வாயுவாகிய ஆவியை வாசிப் பயிற்சியால் அடக்கிச் சாந்தப்படுத்தி, சுழுமுனை நடுநாடியில் நேராகச் செலுத்த வல்ல யோகியர், பொன்னம்பலமாகிய சிதாகாச வெளியில் திருநடனம் புரியும் மும்மலமற்ற விமலனின் (சிவபெருமானின்) திருவடிகளைத் தங்களுக்குள் கண்டு பேரின்பம் எய்துவர். அங்கு சிவத்தோடு பிரியாது வீற்றிருக்கும் பராசக்தியான கூந்தலம்மையின் அருட்பெருக்கில் எவ்விதக் கோணலும் குறையும் இன்றிப் பரிபூரண ஞானம் கிட்டும் என்பது அசைக்க முடியாத உண்மையாகும். புற உலகை மறந்து, வாசியைச் சீராக்கி அகமன்றுள் ஆடும் பரசிவனையும் சக்தியையும் தன்னுள் காண்பதே சிவயோக முக்தியாகும்.

Human life on the soil is treated as something that can be forgotten, and the same line is already in the sky. If you can set right the spirit that has grown calm, you may see the feet of the spotless one. The gloss is plain: the assembly is the court, and the spotless one is the one without impurity, dancing there as king. The close turns to the lady of the long hair. Not one crookedness can be marked in her, and that, the line says, is the truth.

The teaching

Sivavakkiyar addresses the tragic tendency of human beings to neglect the immediate reality of life on earth while anxiously yearning for an imaginary heavenly paradise in the hereafter (விண்ணிலே ஏந்து வாழ்வு). The Siddha rejects the postponement of spiritual fulfillment to a post-mortem celestial realm. Instead, he describes liberation as an intimate, living bridal mysticism experienced within the body: the divine Inner Husband (காந்தன்)—the indwelling Supreme Consciousness—approaches and clasps the soul in loving union (கலவி இன்பம்). This mystical merger within the heart lotus causes consciousness to flourish like a magnificent flower-grove bursting with vibrant green shoots and intoxicating blossoms (பூந்தழையிற் சோலை). Divine beatitude is not a distant reward beyond the clouds, but an ecstatic, blossoming communion to be tasted directly within one's own living vessel.

Verse 506

1சருகருத்தி நீர்குடித்துச் சாரல்வாழ் தவசிகாள்!
2சருகருந்தில் தேகங்குன்றிச் சஞ்சலம் உண்டாகுமே;
3வருவிருந்தோடு உண்டுஉடுத்தி வளர்மனை சுகிப்பிரேல்
4வருவிருந்தோன் ஈசனாகி வாழ்வளிக்கும் சிவாயமே.

1Sarugaruththi niirgudiththus saaralvaazh thavasigaal!
2Sarugarundhil theegangunris sanjalam undaagumee;
3Varuvirundhodu unduuduththi valarmanai sugippireel
4Varuvirundhon iisanaagi vaazhvalikkum sivaayamee.

சருகு - உதிர்ந்த இலை.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காடுகளிலும் மலைச் சாரல்களிலும் தங்கி, உதிர்ந்த சருகுகளையும் தண்ணீரையும் மட்டும் உண்டு உடலை வருத்தும் போலித் தவசியரைச் சிவவாக்கியர் இடித்துரைக்கிறார். வெறும் சருகை உண்பதால் உடல் மெலிந்து நலிவுற்று, உள்ளத்தில் அமைதிக்கு மாறாகச் சஞ்சலமும் சோர்வுமே பெருகும். மாறாக, இல்லறத்தில் இருந்து கொண்டு, பசித்திருக்கும் விருந்தினர்க்கு அன்புடன் உணவளித்து, உடுத்துவித்து, அறநெறியோடு கூடி வாழ்ந்தால், அவ்வாறு தேடி வரும் விருந்தினரே ஈசனின் வடிவமாக மாறி அருள்புரிவார்; சிவாய எனும் பஞ்சாட்சரமே அவர்களுக்குப் பேரின்ப வாழ்வை நல்கும். உடலைத் துன்புறுத்தும் வீண் தவத்தை விட, ஜீவகாருண்யத்தோடு கூடிய இல்லற நெறியும் அகத்தில் ஓங்கும் சிவ சிந்தனையுமே இறைவனை அடையும் எளிய, உன்னதமான வழியாகும் என்பதைச் சித்தர் உணர்த்துகிறார்.

Hillside ascetics are called out for a diet of fallen leaves and a drink of water. The gloss gives சருகு as the shed leaf. On that food the body shrinks and a restless mind appears. The other picture is a house that is growing: eat and dress with the guest who comes, and take your ease there. That guest becomes the Lord. What gives life is Sivaya itself, the name, standing where the dry leaf stood.

The teaching

Sivavakkiyar directs his sharp polemic against extreme, self-mortifying ascetics (தவசிகள்) who retreat to mountain slopes, starving their bodies on dry leaves and sipping water in hopes of salvation. He exposes the tragic irony of their penance: while they torment the outer physical frame, the sweet, immortal fruit of divine wisdom (பழம் ஒன்று உண்டு) ripens undiscovered within their very own being. Meanwhile, mortal time is running out, and the life-breath (ஆவி) approaches the moment of its inevitable departure from the body. Sivavakkiyar urges these austere hermits to abandon external physical torture, and instead allow the rigid ego to soften and melt in heartfelt contemplation (உருகி வந்து உன்னிலே). Only by turning the awareness inward can one behold the One Supreme Being who has resided within all along.

Verse 507

1காடுமேடு குன்றுபள்ளம் கானின்ஆறு அகற்றியும்
2நாடுதேசம் விட்டலைவர் நாதன்பாதம் காண்பரோ?
3கூடுவிட்டு அகன்றுன்ஆவி கூத்தனூர்க்கே நோக்கலால்
4வீடுபெற்ற அரன்பதத்தில் வீற்றிருப்பர் இல்லையே.

1Kaadumeedu kunrupallam kaaninaaru agatriyum
2Naadudheesam vittalaivar naadhanpaadham kaanparo?
3Kuuduvittu aganrunaavi kuuththanuurkkee nokkalaal
4Viidupetra aranpadhaththil viitriruppar illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காடு, மேடு, மலை, பள்ளத்தாக்குகள், காட்டாறுகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து, தம் நாட்டையும் சுற்றத்தையும் துறந்து ஊர் ஊராக அலைந்து திரியும் யாத்திரிகர்கள் ஒருபோதும் நாதனின் திருவடிகளைக் காண முடியாது என்று சிவவாக்கியர் இடித்துரைக்கிறார். உடலாகிய கூட்டைவிட்டு உயிர் பிரியும் நிலைக்குள், புறத்தேயுள்ள கூத்தனூர் போன்ற கோயில்களையே நோக்கி ஓடுவதால் எவ்வித முக்தியும் கிடைக்காது. வீடுபேறு அருளும் அரனின் திருவடிகள் தன்னுடம்பின் உள்ளே இதயக் குகையிலும் கபால வெளியிலும் நிலைபெற்றிருக்க, அதனை அறியாமல் புறத்தே அலைவோர் அந்தப் பரம்பொருளின் திருவடிகளில் ஒருபோதும் நிலைத்து வீற்றிருக்க முடியாது. புற உலக யாத்திரைகளை விடுத்து, அகத்தே சுழுமுனை வழியே செல்லும் உள்முகப் பயணமே ஆன்ம விடுதலைக்கு ஒரே வழி என்பதைச் சித்தர் அறுதியிடுகிறார்.

Forest, mound, hill, hollow, and the river of the grove can all be left behind, and country after country as well. The singer asks whether people who wander off like that will see the Lord's feet. Your soul, out of its cage, looks only toward the dancer's town, and the printed join of those words is tight. Even that look does not seat them on the feet of Hara, the feet that have gained release. Departure and a glance toward the dancer's town still leave them unseated.

The teaching

Sivavakkiyar dismantles the widespread illusion that physical pilgrimage brings spiritual enlightenment. Mortals leave behind their homes, crossing dense forests, mountains, valleys, and wild rivers, yet their frantic wandering across foreign countries never reveals the sacred feet of the Lord (நாதன்பாதம் காண்பரோ). Sivavakkiyar exposes their fundamental error: while their soul remains imprisoned within the physical cage of ignorance (கூடு), they fixate their outward desires exclusively upon physical temple towns—such as the shrine of the Cosmic Dancer (கூத்தனூர்). By seeking the Divine outside themselves, they fail to awaken and stabilize their consciousness upon the liberated feet of Hara (வீடுபெற்ற அரன்பதம்) residing within the inner sanctum of the heart. The true Chidambaram is the inner space of pure awareness; no amount of geographical travel can substitute for internal self-realization.

Verse 508

1கட்டையால்செய் தேவரும் கல்லினால்செய் தேவரும்
2மட்டையால்செய் தேவரும் மஞ்சளால்செய் தேவரும்
3சட்டையால்செய் தேவரும் சாணியால்செய் தேவரும்
4வெட்டவெளிய தன்றிமற்று வேறுதெய்வம் இல்லையே.

1Kattaiyaalsey theevarum kallinaalsey theevarum
2Mattaiyaalsey theevarum manjalaalsey theevarum
3Sattaiyaalsey theevarum saaniyaalsey theevarum
4Vettaveliya thanrimatru veerudheyvam illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதர்கள் மரக்கட்டையாலும், பாறைக் கல்லினாலும், மட்டையாலும், மஞ்சள் பிம்பங்களாலும், துணித் தையலாலும், சாணத்தாலும் உருவங்களைப் பிடித்து வைத்துத் தெய்வம் என்று வணங்குவதைச் சிவவாக்கியர் எள்ளி நகையாடுகிறார். அழியும் ஜடப் பொருட்களால் மனிதனின் கற்பனையில் சமைக்கப்பட்ட உருவங்கள் எதுவும் உண்மையான இறைவனாக முடியாது. எல்லையற்று, உருவமற்று, நாம ரூபங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, அகத்திலும் புறத்திலும் வியாபித்து நிற்கும் பூரணமான 'வெட்டவெளி' (பரவெளி / சிதாகாசம்) ஒன்றே மெய்யான பரம்பொருள்; அதைத் தவிர வேறு தெய்வம் என்று ஒன்றுமே இல்லை. உருவ வழிபாடுகளையும் சடங்குகளையும் அடியோடு கடந்து, உருவமற்ற வெட்டவெளிப் பரம்பொருளைத் தன்னுள் தரிசிப்பதே சித்தர்களின் அத்வைத அனுபூதியாகும்.

Wood and stone come first, then palm-stem and turmeric, then cloth and cow dung, and each material is given a god. The list is a descent, from timber and rock down to a cloth you can sew and dung you can pat into shape. Every one of those gods is somebody's making. The closing line keeps a single deity, the open expanse, and says there is no other. That expanse is the cleared space itself, what remains when every made god has been named.

The teaching

In this iconic and daring verse, Sivavakkiyar levels an uncompromising assault on all forms of idol worship and religious fetishism. He methodically lists the various materials from which humans manufacture their gods: timber, stone, palm-bark, turmeric paste, stitched cloth, and molded cow dung. By placing the sacred and the profane side by side—from prestigious marble statues down to deities patted out of cow dung—the Siddha highlights that every idol is merely an artificial artifact of human imagination and perishable matter. Sweeping aside all anthropomorphic images, Sivavakkiyar proclaims the crowning truth of Siddha non-dual ontology: there is absolutely no deity other than the boundless, radiant Void (வெட்டவெளி / Vetta Veli). The Divine is the infinite, unconditioned expanse of pure cosmic space, forever beyond the containment of temples, rituals, and manufactured forms.

Verse 509

1தங்கள்தேகம் நோய்ப்பெறின் தனைப்பிடாரி கோயிலில்
2பொங்கல்வைத்து ஆடுகோழிப் பூசைப்பலியை இட்டிட
3நங்கச்சொல்லு நலிமிகுந்து நாளும்தேய்ந்து மூஞ்சூராய்
4உங்கள்குலத்துத் தெய்வம்உம்மை உருக்குலைப்ப தில்லையே.

1Thangaldheegam noypperin thanaippidaari koyilil
2Pongalvaiththu aadugozhip puusaippaliyai ittida
3Nangachchollu nalimigundhu naalumdheeyndhu muunjuuraay
4Ungalgulaththuth theyvamummai urukkulaippa thillaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலில் நோய் வந்தவுடன் பிடாரி போன்ற கிராம தேவதைக் கோயில்களுக்கு ஓடி, பொங்கல் வைத்து, ஆடுகளையும் கோழிகளையும் பலியிடும் குருட்டு நம்பிக்கையையும் உயிர்க்கொலையையும் சிவவாக்கியர் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறார். அவ்வாறு வாயில்லா ஜீவன்களை வெட்டிப் பலியிட்டாலும் நோய் தீருவதில்லை; மாறாக, உடல் நலிவுற்று, நாளுக்கு நாள் தேய்ந்து மூஞ்சூறு போல உருக்குலைந்து போகிறது. அப்பாவிக் குருதியைக் கேட்கும் தெய்வங்கள் மனிதனின் நோயையோ கர்ம வினையையோ தீர்த்துவிட முடியாது. உயிர்களைக் கொன்று பலியிடும் அறியாமையை விடுத்து, பிராண சக்தியைச் சீராக்கி, உடம்பினுள்ளே உறைந்து நிற்கும் ஆதிப் பரம்பொருளை உணர்வதே நோயையும் பிறவிப் பிணியையும் போக்கும் ஞான வழியாகும்.

Sickness sends the body to the temple of the solitary Pidari. Pongal is set down, and goat and fowl are offered as worship and as sacrifice. The next line is compressed and strange at the end: the woman's word swells with affliction, the days wear you down, and the word for what you become is the word for a mongoose. Read straight, the close says your clan's deity does not disfigure you. After the wasting already named, that denial sits as a bitter comfort beside a body that is failing.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the cruel superstition and moral bankruptcy of blood sacrifice in folk religion. When stricken with physical illness, terrified devotees rush to the village temple of Pidari, boiling sweet rice and slaughtering innocent goats and chickens in hopes of bargaining for health. Yet despite this bloodshed, the afflicted person receives no cure; the disease intensifies (நலி மிகுந்து), and the body relentlessly withers away day by day, shriveling into an emaciated wreck like a wretched shrew (மூஞ்சூறு). With biting sarcasm, the Siddha points out the bitter absurdity of trusting clan deities (குலதெய்வம்) that demand the murder of defenseless creatures while proving completely powerless to stay the natural course of disease or death. True healing and spiritual peace come from understanding the body's subtle energies and karmic laws, not from the slaughter of animals at village altars.

Verse 510

1ஆசைகொண்டு அனுதினமும் அன்னியர் பொருளினை
2மோசம்செய்து அபகரிக்க முற்றிலும் அலைபவர்
3பூசையோடு நேமநிட்டை பூரிக்கச்செய் பாதகர்
4காசினியில் எழுநரகைக் காத்திருப்பது உண்மையே.

1Aasaigondu anudhinamum anniyar porulinai
2Mosamseydhu apagarikka mutrilum alaipavar
3Puusaiyodu neemanittai puurikkachchey paadhagar
4Kaasiniyil ezhunaragaik kaaththiruppadhu unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பேராசையின் காரணமாக நாள்தோறும் பிறர் பொருளை வஞ்சித்துப் பறித்துக் கொண்டு, அதே வேளையில் உலகத்தார் காணப் பூசைகளும், நிஷ்டைகளும், ஜபங்களும் செய்து தங்களைப் பக்தர்களைப் போலக் காட்டிக் கொள்ளும் கபட வேடதாரிகளைச் சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். பிறர் சொத்தைக் கவரும் பாதகச் செயல்களைச் செய்துவிட்டு, புறத்தே செய்யும் போலி வழிபாடுகளால் பாவங்களைக் கழுவிவிட முடியாது. அத்தகைய வஞ்சகர்களுக்கு இவ்வுலகிலேயே ஏழுகுல நரகத் துன்பங்களும், கர்ம வினையின் கொடிய வேதனைகளும் தவிர்க்க முடியாமல் காத்திருக்கின்றன என்பது அசைக்க முடியாத உண்மையாகும். அறமற்ற முறையில் வாழும் மனிதர்களின் பூசைகள் யாவும் வீண்; மனத் தூய்மையும் பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்படாத நேர்மையுமே இறையருளைப் பெறுவதற்கான அடிப்படைத் தகுதியாகும்.

Other people's property is wanted every day. The same people cheat, seize what is not theirs, and wander with that as the whole of the life. Worship sits inside the charge: daily rites and occasional rites are swelled up, and the people who do it are called sinners. On this earth the seven hells are already waiting, and the line calls the waiting a fact. The rites travel with the theft. The punishment is spoken in the present.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a stern ethical indictment of insatiable greed and deceitful living. Driven by relentless desire (ஆசை), unscrupulous people spend their days swindling and consuming the wealth of others, acting as spiritual fools blinded by material lust. Trapped in the agonizing, suffocating net of worldly attachments and karmic bonds (பாசவலை), they inevitably bring upon themselves catastrophic ruin and endless misery. In their frantic scrambling for illicit worldly gains, they remain entirely ignorant of the incomparable, serene bliss (இன்பம்) that dawns when consciousness centers itself in unbroken, loving contemplation of the indwelling Lord (ஈசனை நினைந்து நிற்கும்). The Siddha warns that dishonest worldly pursuits merely tighten the noose of suffering, while true fulfillment is found solely in anchoring the mind in the divine presence within.