சிவவாக்கியம்

Verse 490

1ஓரெழுத்தில் லிங்கமாக ஓதும்அக் கரத்துளே
2ஓரெழுத்து இயங்குகின்ற உண்மையை அறிகிலீர்
3மூவெழுத்தும் மூவராய் முளைத்தெழுந்த சோதியை
4நாலெழுத்து நாவுளே நவின்றதே சிவாயமே.

1Orezhuththil lingamaaga odhumak karaththulee
2Orezhuththu iyanguginra unmaiyai arigiliir
3Muuvezhuththum muuvaraay mulaiththezhundha sodhiyai
4Naalezhuththu naavulee navinradhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவமாகிய ஓரெழுத்தே (ஓம்) மெய்யான மூல லிங்கம். அந்த ஏக அட்சரத்திற்குள் இயங்கும் அசைவற்ற உண்மைப் பரம்பொருளை அறியாமல் மாந்தர் மயங்குகின்றனர். அ-உ-ம என்ற மூவெழுத்தாய், மும்மூர்த்திகளாய் முளைத்தெழுந்த பரஞ்சோதியை, நான்கு வேதங்களின் சாரமான 'சிவாய' என்ற நாமத்தை நாவில் இடைவிடாது ஓதுவதே முக்திக்கு வித்தாகும்.

One letter is chanted as a linga, and the truth by which that letter moves is what they do not know. Three letters rise as the three, and the light is that sprouting. Four letters on the tongue are what has been recited, and the line calls that recital Sivayam. The counts are the line's own: one, three, and four.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the mystery of the Single Syllable (ஓரெழுத்து / Pranava), which stands as the true internal Linga. Beyond all multi-syllabic mantras and external emblems, the supreme effulgence shines within the darkness of the inner firmament like a beacon through rainclouds. By plunging into the cooling, ambrosial stream of internal meditation (நீரெழுத்து) rather than splashing in physical ponds, the seeker attains unshakeable, eternal liberation (நித்திய முக்தி). When this subtle realization dawns, the universal Light that underpins the entire terrestrial cosmos descends to unite its sacred feet with the seeker's consciousness.

Verse 491

1தூர தூர தூரமும் தொடர்ந்தெழுந்த தூரமும்
2பார பார பாரம் என்று பரிந்திருந்த பாவிகாள்!
3நேர நேர நேரமும் நினைந்திருக்க வல்லீரேல்
4தூர தூர தூரமும் தொடர்ந்துகூடல் ஆகுமே.

1Thuura thuura thuuramum thodarndhezhundha thuuramum
2Paara paara paaram enru parindhirundha paavigaal!
3Neera neera neeramum ninaindhirukka valliireel
4Thuura thuura thuuramum thodarndhuguudal aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறைவன் எங்கோ எட்டாத தொலைவில் இருக்கிறான், பிறவிப் பெருஞ்சுமை தாங்க முடியாத பாரமாய் இருக்கிறது என்று புலம்பும் மூடர்களைச் சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். கணந்தோறும், இடைவிடாது நேருக்கு நேராக அந்தப் பரம்பொருளை உள்ளத்தில் தியானிக்க வல்லவர்க்கு, நெடுந்தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றிய அந்தப் பரம்பொருள் மிக அருகில் வந்து ஆன்மாவோடு இரண்டறக் கூடிவிடும்; தூரமும் பாரமும் மறைந்து பேரின்பம் விளங்கும்.

Distance is said three times, then a further distance that rose by following. Sinners are addressed who fretted, saying burden, burden, a burden. If thought can be held at each time and at every time, those distances go on and become a meeting. Far is not cancelled by a nearer spot. Kept, moment by moment, it is what joins.

The teaching

In a mesmerizing, incantatory rhythm, Sivavakkiyar captures the staggering cosmic omnipresence of the Divine. The supreme reality encompasses the most distant frontiers of space (தூரம்), the dense, mysterious darkness of the unmanifest causal realm (காரம்), the immense weight and breadth of the material universe (பாரம்), and the sweetest garland of divine bliss (ஆரம்). There is no place, dimension, or state of being where the Divine is absent. All polarities of the cosmos—from infinite emptiness to dense physical mass—are gathered, unified, and permanently seated within the sacred vibrational matrix of the Five Letters: Sivayam.

Verse 492

1குண்டலங்கள் பூண்டுநீர் குளங்கள்தோறும் மூழ்குறீர்
2மண்டுகங்கள் போலநீர் மனத்தின் மாசறுக்கிலீர்;
3மண்டைஏந்து கையரை மனத்திருந்த வல்லீரேல்
4பண்டைமால் அயன்தொழப் பணிந்து வாழலாகுமே.

1Kundalangal puunduniir kulangaldhorum muuzhguriir
2Mandugangal polaniir manaththin maasarukkiliir;
3Mandaieendhu kaiyarai manaththirundha valliireel
4Pandaimaal ayandhozhap panindhu vaazhalaagumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 493. It explains a word in this song: மண்டுகம் - தவளை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காதுகளில் குண்டலங்களை அணிந்துகொண்டு தவவேடம் பூண்டு, தவளைகளைப் போல குளங்கள்தோறும் மூழ்கி எழும் போலிகளைச் சாடுகிறார். மனதின் அஞ்ஞான மாசை அறுத்தெறியாமல் புறத்தே நீராடுவதால் என்ன பயன்? பிரம்ம கபாலம் ஏந்திய பிச்சாடன மூர்த்தியான ஈசனைத் தங்கள் உள்ளத்திலே இருத்தி வழிபட வல்லவர்கள், மாலும் அயனும் வணங்கிப் போற்றும் ஞானச் செல்வர்களாக வாழ்வர்.

Earrings on, they dive in tank after tank. Like frogs, as the gloss names மண்டுகம், they have not taken the dirt off the mind. The one to hold in mind lifts a skull in the hand. If that can be done, one may bow and live so that ancient Mal, Tirumal, and Ayan, Brahma, are the worshippers. The tanks are many. The stain is one.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a stinging rebuke to sectarian ascetics who wear elaborate earrings (குண்டலம்) and travel incessantly to immerse themselves in temple tanks. Such outward display is mere mockery when they remain utterly ignorant of the seven spiritual planes (mandalam / chakras) within their own subtle anatomy. Lacking this internal awakening, these pretenders stumble through life like headless trunks (முண்டம்)—senseless, spiritually decapitated beings trapped in a lump of mortal clay, endlessly recycled through birth and death. The Siddha challenges them directly: Can their superficial sectarian garb ever enable them to behold the magnificent Lord who governs all the cosmos from within?

Verse 493

1கூடுகட்டி முட்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த வாறுபோல்
2ஆடிரண்டு கன்றைஈன்ற அம்பலத்துள் ஆடுதே;
3மாடுகொண்டு வெண்ணெய்உண்ணும் மானிடப் பசுக்களே!
4வீடுகண்டு கொண்டபின்பு வெட்டவெளியும் காணுமே.

1Kuudugatti muttaiyittuk kondirundha vaarupol
2Aadirandu kanraiiinra ambalaththul aadudhee;
3Maadugondu venneyunnum maanidap pasukkalee!
4Viidugandu kondapinpu vettaveliyum kaanumee.

Printed in the source at the start of verse 493, this gloss explains a word in verse 492: மண்டுகம் - தவளை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பறவை கூடுகட்டி முட்டையிட்டு வாழ்வது போல, அழியும் உடம்பாகிய கூட்டில் சிக்கி மாயையில் உழலும் மனிதர்களைப் பசுக்கள் என்கிறார். இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு கலைகளும் சுழுமுனையில் ஒன்றிணைந்து அக அம்பலத்தில் ஞான நடனம் புரிகின்றன. உலகியல் பற்றுக்களில் திளைக்கும் மனிதர்கள், நிலையான அக வீடாகிய முக்தியைக் கண்டு கொண்ட பிறகு, எல்லையற்ற பரவெளியான 'வெட்டவெளி' சிவமயமாகப் புலப்படும்.

A nest is built, an egg is laid, and someone stays: that is the likeness. What follows is compressed. A goat that has borne two young dances in the hall, and ஆடு is both the animal and the dance. Human cows, people addressed as பசு, bound soul and grazing beast together, take cattle and eat butter. After the house is seen and held, the bare open is seen as well.

The teaching

With poignant realism, Sivavakkiyar compares human worldliness to a bird that weaves a fragile twig nest, lays its eggs, and fancies itself permanently secure. Wealthy men erect opulent mansions and surround themselves with comforts, yet in an instant, death severs their ties, and their corpses are bound and carted off to the cremation ground. Sivavakkiyar urges the seeker to look past this ephemeral nest of flesh and stone to discover the true, indestructible Home (வீடு / liberation). By transcending the mortal cage, the seeker merges into the 'Open Void' (வெட்டவெளி)—the boundless, unconditioned expanse of pure cosmic Consciousness.

Verse 494

1நட்டகல்லைத் தெய்வம் என்று நாலுபுட்பம் சாத்தியே
2சுற்றிவந்து முணமுணேன்று சொல்லுமந்திரம் ஏதடா
3நட்டகல்லும் பேசுமோ நாதன்உள் இருக்கையில்!
4சுட்டசட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ?

1Nattagallaith theyvam enru naaluputpam saaththiyee
2Sutrivandhu munamuneenru sollumandhiram eedhadaa
3Nattagallum peesumo naadhanul irukkaiyil!
4Suttasatti sattuvam karichchuvai ariyumo?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் உலகப் புகழ்பெற்ற புரட்சிகரமான சித்தர் பாடல் இது. கல்லில் செதுக்கிய உருவத்தைத் தெய்வமென்று நட்டுவைத்து, நான்கு பூக்களைப் போட்டு, வலம் வந்து முணுமுணுக்கும் மந்திரங்களால் என்ன பயன்? நாதன் உயிருக்குயிராய் அகத்தில் வீற்றிருக்கையில், மண்ணில் நட்ட கல் பேசுமோ? சமைத்த சட்டியும் அகப்பையும் சுமக்கின்ற கறியின் சுவையை அறியுமா? ஜடமான சிலைக்கு இறைவனின் பெருமை தெரியாது; உள்ளத்தில் வாழும் உயிரே உண்மையான ஆலயம் என்பதை உணர்வதே மெய்ஞ்ஞானம்.

A stone is planted, named God, and given four flowers. Someone walks around it mumbling, and is asked what mantra that is. A planted stone has nothing to say while the Lord is inside. A fired pot and a ladle do not know the taste of the curry. Flowers, circling, and muttered sound stay with the stone. Taste belongs to whoever can taste.

The teaching

This immortal verse represents the zenith of Sivavakkiyar's revolutionary Siddha iconoclasm. With razor-sharp wit and devastating home-spun imagery, he exposes the supreme folly of idolatry. Men chisel a block of granite, stick it in the dirt, declare it to be God, toss a few blossoms on it, and pace in circles mumbling incomprehensible incantations. Sivavakkiyar fiercely confronts the worshipper: How can a dead, planted stone ever speak or respond, while the living Lord of the cosmos vibrates within your very breast? Just as a baked cooking vessel and a wooden ladle carry delicious food every day without ever experiencing the taste of the curry, so too does a dead stone idol remain utterly oblivious to the divine presence and the prayers muttered before it. True communion is an internal awakening, not traffic with stone.

Verse 495

1நானும்அல்ல நீயும்அல்ல நாதன்அல்ல ஓதுவேன்
2வானில்அல்ல சோதிஅல்ல சோதிநம்முள் உள்ளதே
3நானும்நீயும் ஒத்தபோது நாடிகாண லாகுமோ?
4தான தான தந்தான தாதனான தானனா.

1Naanumalla niiyumalla naadhanalla odhuveen
2Vaanilalla sodhialla sodhinammul ulladhee
3Naanumniiyum oththapodhu naadigaana laagumo?
4Thaana thaana thandhaana thaadhanaana thaananaa.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைதப் பெருவெளியின் உச்சகட்டப் பரவசத்தை இப்பாடல் வடிக்கிறது. 'நான்', 'நீ', 'நாதன்' என்ற முப்பொருள் பேதங்களும் அற்றுப்போன அதீத நிலையைச் சுட்டுகிறார். பேரொளி எங்கோ வானத்தில் இல்லை; அது நமக்குள்ளேயே ஒளிர்கிறது. சீவனும் சிவனும் ஒன்றான பிறகு தேடுவதற்கு யார் உளர்? சொற்கள் மடிந்து, தர்க்கங்கள் ஓய்ந்து, அனுபவம் தாள லயமாய் 'தான தான தந்தான' என்ற பிரபஞ்ச நாதப் பெருவெளியில் கரையும் பேரின்ப நிலையே இதுவாகும்.

The recital is a string of refusals: I am not, you are not, the Lord is not. The light is not in the sky and not a light set apart. It is within us. When I and you have become the same, seeking in order to see is asked whether it can still be done. The last line stops being a sentence and leaves a run of sounded beats on the tongue.

The teaching

In a stunning flight of radical Advaitic mysticism, Sivavakkiyar dismantles all conventional theological constructs: there is no separate 'I', no separate 'you', and no external 'Lord' to be codified in speech. The divine Light is not a celestial beacon shining in an extraterrestrial heaven; it is the self-luminous awareness burning within our own hearts. When the illusory division between seeker and Divine collapses into absolute sameness, the very concept of seeking dissolves—for who is left to find whom? At this transcendent summit where language exhausts itself, intellectual discourse abruptly ceases, giving way to the pure, ecstatic, rhythmic pulse of unconditioned being (தான தான தந்தான...).