சிவவாக்கியம்

522 / 524

Verse 522

  1. 1சாத்திரங்கள் பார்த்துப்பார்த்துத் தான்குருடு ஆவதால்
  2. 2நேத்திரங்கெட வெய்யோனை நேர்துதிசெய் மூடர்காள்
  3. 3பாத்திரம் அறிந்துமோன பக்திசெய்ய வல்லீரேல்
  4. 4சூத்திரப்படி யாவரும் சுத்தர்ஆவர் அங்ஙனே.
  1. 1Saaththirangal paarththuppaarththuth thaangurudu aavadhaal
  2. 2Neeththirangeda veyyonai neerdhudhisey muudargaal
  3. 3Paaththiram arindhumona pakthiseyya valliireel
  4. 4Suuththirappadi yaavarum suththaraavar angnganee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

முடிவில்லாத சாத்திரங்களையும் ஏடுகளையும் படித்துப் படித்து அகக்கண் குருடாகி, புறக்கண்ணும் கெடும்படி சுட்டெரிக்கும் சூரியனைப் பார்த்துப் போலி மந்திரங்களை ஓதும் மூடர்களைச் சித்தர் சாடுகிறார். ஏட்டுச் சுரைக்காய் ஆன்ம பசிக்கு உதவாது; வெறும் நூலறிவால் இறையுணர்வைப் பெற முடியாது. தனது உடலாகிய பாத்திரத்தையும், அதில் உறையும் ஆன்மாவின் தன்மையையும் உணர்ந்து, சொல்லற்ற மவுனத்தில் ஆழ்ந்து மோன பக்தி செய்ய வல்லவர்களானால், சாதி, குல, மத பேதங்களின்றி எவரும் சித்தர்களின் யோக சூத்திர விதியின்படி பரிசுத்தமான ஞானிகளாக (சுத்தர்) ஆகிவிட முடியும். வாக்கு மனாதீதமான மவுன நிலையே பரம ஞானம்; அதுவே மனிதனைப் பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுவிக்கும் ஏகாந்த வழியாகும்.

Looking at the sastras again and again is said to make a person blind. With the eyes already ruined, fools still offer a formal praise to the hot one, the sun. The other way is put as a condition you must be able to meet. If you know the vessel and practice silent devotion, then according to the rule everyone becomes pure, and the line closes on thus. Book-looking and sun-praise are the blindness. Silent devotion, once the vessel is known, is the purity the rule names.

The teaching

Sivavakkiyar exposes the spiritual blindness induced by excessive scholasticism and mechanical ritualism. Endlessly poring over dry treatises, intellectual scriptures, and academic sastras does not illuminate the soul; it merely ruins inner perception, blinding the scholar with pedantic arrogance. Having ruined their inner vision, these intellectual fools stand outside, mechanically saluting and staring into the blazing physical sun with damaged eyes. The Siddha reveals the authentic path of transformation: one must recognize the true vessel (பாத்திரம்)—the human body and consciousness as the living chalice of the Divine—and engage in the communion of profound, wordless silence (மோன பக்தி / Mouna Bhakti). Following this esoteric principle (சூத்திரப்படி), every single human being, entirely liberated from caste barriers and academic dogmatism, is instantly purified and illuminated.

Verse 523

  1. 1மனவுறுதி தானிலாத மட்டிப்பிணை மாடுகள்
  2. 2சினமுறப் பிறர்பொருளைச் சேகரித்து வைத்ததைத்
  3. 3தினந்தினம் ஊர்எங்கும் சுற்றிதிண்டிக்கே அலைபவர்
  4. 4இனமதில் பலரும்வையும் இன்பம் அற்ற பாவிகள்.
  1. 1Manavurudhi thaanilaadha mattippinai maadugal
  2. 2Sinamurap pirarporulais seegariththu vaiththadhaith
  3. 3Thinandhinam uurengum sutridhindikkee alaipavar
  4. 4Inamadhil palarumvaiyum inpam atra paavigal.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மன உறுதி இல்லாத மனிதர்களைத் தறியில் கட்டப்பட்ட அறிவற்ற மாடுகளுக்கு ஒப்பிடுகிறார் சிவவாக்கியர். கோபமும் குரோதமும் கொண்டு பிறர் பொருளை அநியாயமாகச் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டு, அதே சமயம் ஒருவேளை சோற்றுக்காக ஊர் முழுவதும் அலைந்து திரியும் கீழ்த்தரமான வாழ்க்கையை வாழ்கின்றனர். இத்தகைய கஞ்சத்தனமும் வஞ்சகமும் கொண்ட மூடர்களை உலகத்தாரும் பழித்துத் தூற்றுவர்; அவர்களது வாழ்வில் ஒருபோதும் உண்மையான மன அமைதியோ இன்பமோ இருப்பதில்லை. மனத்தை அடக்கி, அறவழியில் நின்று, ஆன்ம விழிப்புணர்வை அடையாத மனிதர்கள், செல்வம் இருந்தாலும் பிச்சைக்காரர்களைப் போலவும் மிருகங்களைப் போலவும் இழிவடைந்து துன்பக் கடலில் வீழ்வர் என்பதை இப்பாடல் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

They are cattle tied at a post, and the tether is the point, because there is no firmness of mind in them. In anger they gather other people's goods and store them away. Every day they circle the whole town, and the circling is only for a meal. The last line is compressed at the word for the herd, then clear in the judgment: many of them, and the world with them, are sinners in whom joy is absent. Hoarding and hunger sit inside the same animal figure.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a biting psychological portrait of individuals who lack spiritual resolve and inner stability (மனவுறுதி). Devoid of mental discipline, they are like cattle tied to a hitching post (மட்டிப்பிணை மாடுகள்)—completely subjugated to their animal drives and conditioned habits. Driven by bitter envy and wrath (சினமுற), they plot and hoard wealth illicitly seized from others, yet live in such spiritual destitution that they wander endlessly through the town merely begging and scavenging for their daily feed. Despised and cursed by society as joyless, miserable sinners, their lives are caught in a tragic contradiction of hoarding and begging. The Siddha demonstrates that without inner self-mastery and ethical grounding, external cunning yields only social disgrace, spiritual poverty, and bitter suffering.

Verse 524

  1. 1சிவாயவசி என்னவும் செபிக்கஇச் சகம்எலாம்
  2. 2சிவாயவசி என்னவும் செபிக்கயாவும் சித்தியாம்
  3. 3சிவாயவசி என்னவும் செபிக்கவானம் ஆளலாம்
  4. 4சிவாயவசி என்பதே இருதலைத்தீ ஆகுமே.
  1. 1Sivaayavasi ennavum sepikkais sagamelaam
  2. 2Sivaayavasi ennavum sepikkayaavum siththiyaam
  3. 3Sivaayavasi ennavum sepikkavaanam aalalaam
  4. 4Sivaayavasi enpadhee irudhalaiththii aagumee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியத்தின் இந்த மகுடப் பாடலில், 'சிவாயவசி' என்னும் மகா மந்திரத்தின் அதியுன்னத ரகசியத்தைச் சிவவாக்கியர் முத்தாய்ப்பாக அருளிச் செய்கிறார். 'சிவாயவசி' என வாசியோடு இணைத்து உள்முகமாக ஜெபிக்க, இந்த அகில உலகமும் வசப்படும்; சகல அஷ்டமா சித்திகளும் ஞானமும் கைக்கூடும்; பேரண்டப் பரவெளியையே தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டு வரலாம். 'சிவாயவசி' என்பது வாசி யோகத்தின் உச்சகட்ட ரகசியம்; வாசி (மூச்சு) தலைகீழாகத் திரும்பும்போது சிவம் ஆகிறது. இதுவே 'இருதலைத்தீ' ஆகும்—அதாவது இடை, பிங்கலை ஆகிய இரு நாடிகளிலும் எரியும் மூச்சுக் கனல் சுழுமுனையில் ஒன்றிணைந்து, கீழேயுள்ள மூலாதாரக் கனலையும் மேலேயுள்ள சகஸ்ரார அமுதத்தையும் இணைத்து இரு முனைகளிலும் கொழுந்துவிட்டு எரியும் ஞானத் தீயாகும். இந்த இருதலைத் தீயில் மாயை, கன்மம், ஆணவம் ஆகிய அனைத்துப் பந்தங்களும் எரிந்து சாம்பலாக, சாதகன் பரசிவப் பேரொளியோடு இரண்டறக் கலந்து மரணமில்லாப் பெருவாழ்வாகிய முக்தியை அடைவான் என்பதே சிவவாக்கியரின் இறுதி உபதேசமாகும்.

The text ends on one utterance, repeated until it fills the line. Sivayavasi can be heard as Sivaya and dwell, and even to say it and chant it is the condition every line sets. The first line names all this world and leaves the clause open. Chant it, and everything becomes attainment. Chant it, and one may rule the sky. The last line adds no further prize. The saying itself becomes a two-headed fire, and the song stops on that fire.

The teaching

In this magnificent, culminating masterpiece of the entire work, Sivavakkiyar unveils the supreme esoteric secret of Siddha mysticism: the sacred mantra Sivayavasi (சிவாயவசி). In the esoteric science of Vasi Yoga, the sacred breath (வாசி / Vasi) inverted becomes Siva (சிவா), revealing that the disciplined breath moving through the Sushumna is identical to Supreme Consciousness. Chanting Sivayavasi harmonizes the entire manifest universe (இச்சகம் எலாம்), effortlessly turns all yogic disciplines into supreme spiritual attainment (யாவும் சித்தியாம்), and elevates consciousness to sovereign mastery over the boundless celestial expanse (வானம் ஆளலாம்). Sivavakkiyar crowns the verse with the awe-inspiring image of the 'two-headed fire' (இருதலைத்தீ)—an intense yogic flame burning simultaneously at both ends, symbolizing the unified fires of Ida and Pingala ascending through Sushumna, incinerating all dualities, egoic identity, and cosmic illusion in the single, radiant fire of non-dual liberation.