சிவவாக்கியம்

Verse 85

1பருகிஓடி உம்முளே பறந்துவந்த வெளிதனை
2நிருவியே நினைந்துபார்க்கில் நின்மனம் அதாகுமே.
3உருகிஓடி எங்குமாய் ஓடும்சோதி தன்னுளே
4கருதுவீர் உமக்குநல்ல காரணம் அதாகுமே.

1Parugiodi ummulee parandhuvandha velidhanai
2Niruviyee ninaindhupaarkkil ninmanam adhaagumee.
3Urugiodi engumaay odumsodhi thannulee
4Karudhuviir umakkunalla kaaranam adhaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிதாகாசப் பெருவெளியை உடலுக்குள் தியானிக்கும் உன்னதமான யோகப் பாடல். அண்டமெங்கும் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் எல்லையற்ற ஆகாசப் பெருவெளி, உங்கள் உடலினுள் பிராணனாகவும் உயிர்வெளியாகவும் வந்து தங்கியுள்ளது. அந்த அகவெளியை வாசி யோகத்தின் மூலம் அசைவற்று நிலைநிறுத்தித் தியானித்தால், உங்கள் சிற்றறிவான மனமானது தன் எல்லைகளை இழந்து அந்தப் பெருவெளியாகவே மாறிவிடும் (நின்மனம் அதாகுமே). எங்கும் நீக்கமறப் பாய்ந்துருகும் அந்த ஆத்ம சோதியோடு தன் மனத்தைக் கரைத்து தியானிப்பதே, பிறவிப் பிணியை அறுத்து முக்தி அடைவதற்கான மூலக் காரணமாகும் என்று சிதம்பர ரகசியத்தை அகத்தில் நிறுவுகிறார்.

A space drank, ran, and came flying inside you. The printed verb for setting it in place is compressed. If you establish it, think, and look, that space is your mind. Light then melts and runs until it is everywhere, and if you consider it inside itself, that is a good cause for you. Mind and cause are what the flying space and the running light become when they are looked at.

The teaching

An exquisite exposition of the Siddha science of inner space (Chidakasha / அந்தரங்கம்). The vast, unconditioned void of cosmic space is not an external emptiness; it is a living, dynamic presence that has flown into and permeated the human vessel. Sivavakkiyar instructs the yogi to firmly anchor this inner space (வெளி) through focused awareness. When the practitioner's contemplation stabilizes, the ordinary conditioned mind dissolves and becomes that very boundless expanse (நின்மனம் அதாகுமே). As this spatial consciousness melts into the omnipresent cosmic effulgence, the seeker realizes the primordial Ground and uncaused Cause of all existence, attaining liberation within the heart of Light.

Verse 86

1சோதியாகி ஆகிநின்ற சுத்தமும் பலித்துவந்து
2போதியாத போதகத்தை ஓதுகின்ற பூரணா,
3வீதியாக ஓடிவந்து விண்ணடியின் ஊடுபோய்
4ஆதிநாதன் தன் நாதன் என்று அனந்தகாலம் உள்ளதே

1Sodhiyaagi aagininra suththamum paliththuvandhu
2Podhiyaadha podhagaththai odhuginra puuranaa,
3Viidhiyaaga odivandhu vinnadiyin uudupoy
4Aadhinaadhan than naadhan enru anandhagaalam ulladhee

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுயம்பிரகாசமான ஜோதி வடிவாகி, உடலையும் உயிரையும் பரிபூரண சுத்த நிலைக்கு உயர்த்திய சித்த புருஷனைப் பூரணன் என்று போற்றுகிறார். ஏட்டுச் சுரைக்காயாக எவராலும் போதிக்க முடியாத அந்தப் போதியாத போதகம் என்னும் மெளன ஞானோபதேசத்தை அவன் அகத்தில் உணர்ந்தவன். சுழுமுனை நாடியாகிய பெருவீதி வழியே பிராண வாயுவை மேலேற்றி, கபால உச்சியாகிய விண்ணடியைத் திறந்து, அண்ட சராசரங்களின் படைப்புக் கடவுளான ஆதிநாதனுக்கும் மேலான பராபரப் பரம்பொருளைத் தரிசித்தவன். அந்த ஆதிப் பரம்பொருள் எல்லையற்ற காலங்களைக் கடந்து தனக்குள்ளேயே நித்தியமாய் விளங்குவதை அவன் மெய்யறிவால் உணர்கிறான்.

Purity stands by having become the light, and it has come to fruit. The complete one is addressed for chanting a teaching that does not settle into a lesson. A path runs like a street and passes through the foot of the sky. What remains, for a time with no end, is the lord of the primal lord. Stacking lord upon lord refuses a last name. Endlessness is how a ripened purity keeps from freezing into a doctrine.

The teaching

Sivavakkiyar extols the consummate Siddha adept (பூரணன்) who has realized the ultimate fruit of spiritual practice: transmuting mortal consciousness into self-luminous purity (சோதியாகி ஆகிநின்ற சுத்தம்). This realization is the 'untaught teaching' (போதியாத போதகம்)—the wordless transmission of the Absolute that eludes scholastic texts. Through the central highway of the Sushumna nadi, the awakened energy ascends, piercing the cranial vault (விண்ணடி) into cosmic consciousness. There, the mystic encounters that timeless Reality which is the Supreme Source behind the primordial Creator Himself (ஆதிநாதன் தன் நாதன்), enduring unchanged across eternal time (அனந்தகாலம்).

Verse 87

1இறைவனால் எடுத்தமாடத் தில்லையம் பலத்திலே
2அறிவினால் அடுத்தகாயம் அஞ்சினால் அமைந்ததே.
3கருவிநாதம் உண்டுபோய்க் கழன்றவாசல் ஒன்பதும்
4ஒருவராய் ஒருவர்கோடி உள்ளுளே அமர்ந்ததே.

1Iraivanaal eduththamaadath thillaiyam palaththilee
2Arivinaal aduththagaayam anjinaal amaindhadhee.
3Karuvinaadham undupoyk kazhanravaasal onpadhum
4Oruvaraay oruvargodi ullulee amarndhadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலே தில்லைப் பொன்னம்பலம் என்ற அகக் கோயில் தத்துவத்தை இப்பாடல் நிலைநாட்டுகிறது. இறைவனால் அமைக்கப்பட்ட மாட மாளிகையான இந்த உடல், பஞ்சபூதங்களின் கூட்டினால் உருவாக்கப்பட்டது. மெய்யறிவினால் இந்த உடலை ஆராய்ந்து, புலன் கருவிகளின் புற ஒலிகளை உள்நோக்கி ஈர்த்து அடக்கி, ஒன்பது வாசல்களின் உலகப் பற்றுகளைக் கழற்றி எறிந்தால், உடலின் உள் அறையில் பரம்பொருள் பிரசன்னமாகும். அந்தப் பரம்பொருள் தனித்த ஏகனாகவும், அதே சமயம் கோடிக்கணக்கான உயிர்களின் கூட்டமாகவும் தன்னுள் வீற்றிருக்கும் ஆச்சரியமான அத்வைத தரிசனத்தை யோகி தன்னுள் கண்டு திளைப்பான்.

The lord raised a storied house, and the house is the hall of Tillai. The printed name of the hall is split. Knowledge draws a body near, and the next verb is tight: fear, or the five, and then it is settled. An instrument's sound is eaten and gone. Nine doors fall away. What sits in the innermost is one person and a crore of persons at once. The hall is being counted from the inside.

The teaching

Sivavakkiyar internalizes Chidambaram (Thillai) as the human body itself. This physical frame is the magnificent 'storied mansion' (மாடம்) constructed by the Divine, built from the five primal elements (அஞ்சினால் அமைந்தது). When the practitioner approaches this vessel with spiritual discernment (அறிவு), the subtle sensory instruments and internal sounds are drawn inward (கருவி நாதம் உண்டுபோய்), and attachment to the nine bodily gates (கழன்ற வாசல் ஒன்பதும்) completely drops away. In the silence of that interior sanctum (உள்ளுளே), the supreme mystery reveals itself: the indwelling Divinity is both the solitary, non-dual One and the infinite multitude of living beings—transcending all concepts of singularity and multiplicity.

Verse 88

1நெஞ்சிலே இருந்திருந்து நெருக்கிஓடும் வாயுவை
2அன்பினால் இருந்துநீர் அருகிருத்த வல்லீரேல்
3அன்பர்கோயில் காணலாம் அகலும்எண் திசைக்குளே
4தும்பிஓடி ஓடியே சொல்லடா சுவாமியே!

1Nenjilee irundhirundhu nerukkiodum vaayuvai
2Anpinaal irundhuniir arugiruththa valliireel
3Anpargoyil kaanalaam agalumen thisaikkulee
4Thumbiodi odiyee solladaa suvaamiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அன்போடு கூடிய வாசி யோகத்தின் மேன்மையை விளக்கும் பாடல். இதயக் கமலத்தில் அடங்காமல் துள்ளிக் குதித்து வெளியே ஓடும் பிராண வாயுவை, பலவந்தமாக அடக்காமல் தூய இறையன்போடு மெல்லத் தழுவி, தன் அருகிலேயே நிலைநிறுத்தப் பழக வேண்டும். அவ்வாறு பிராணனை அன்போடு இதயத்தில் நிலைநிறுத்தினால், எட்டுத் திசைகளிலும் விரிந்து நிற்கும் இறைவனின் உண்மையான அன்பர் கோயில் உங்கள் அகத்திலேயே மலரும். தேனுண்ணும் வண்டு மலரை நாடிப் பறப்பது போல, யோகியின் ஆன்மாவானது சகஸ்ராரத்து அமிர்தத்தை நாடி ஓடி, உள்ளிருக்கும் ஆதிப் பரம்பொருளோடு ஒன்றிணைந்து சுவாமியே என்று பரவசக் கூத்தாடும்.

Breath stays in the heart and runs with a pressure. Love is the way of sitting with it and keeping it near, if you can. Then a temple of lovers can be seen within the eight directions as they open. The last line breaks into a cry: run, bee, and say it, lord. The temple is not entered by leaving the heart. Saying is demanded because the sight still has to be told.

The teaching

A masterclass in Vasi yoga fused with ecstatic divine love (பக்தி). In the heart center (அனாகதம்), the prana surges with restless force and tension (நெருக்கி ஓடும் வாயு). Sivavakkiyar teaches that breath control in Siddha yoga is not a violent suppression, but an act of tender, loving intimacy (அன்பினால் இருந்து அருகிருத்த வல்லீரேல்)—gently pacifying and retaining the vital air in the heart. When the breath is thus stabilized in devotion, the practitioner perceives the sacred 'temple of lovers' (அன்பர் கோயில்) expanding infinitely across all directions. The mind, like a honeybee (தும்பி), intoxicated by the inner nectar of amrita, flies freely, communing directly with the indwelling Lord.

Verse 89

1தில்லையை வணங்கிநின்ற தெண்டனிட்ட வாயுவே
2எல்லையைக் கடந்துநின்ற ஏகபோக மாய்கையே
3எல்லையைக் கடந்துநின்ற சொர்க்கலோக வெளியிலே
4வெள்ளையும் சிவப்புமாகி மெய்கலந்து நின்றதே.

1Thillaiyai vanangininra thendanitta vaayuvee
2Ellaiyaik kadandhuninra eegapoga maaygaiyee
3Ellaiyaik kadandhuninra sorkkaloga veliyilee
4Vellaiyum sivappumaagi meygalandhu ninradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி யோகத்தின் உச்சநிலையான சிவ-சக்தி ஐக்கியத்தையும் சாகாக் கலையையும் இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. உடலாகிய தில்லையம்பலத்தில் வணங்கி நின்ற பிராண வாயுவானது, உலக எல்லைகளைக் கடந்து சுழுமுனை வழியே சகஸ்ராரப் பெருவெளியை (சொர்க்கலோக வெளி) அடையும் போது ஏகபோகப் பேரின்ப சமாதிக் கூத்து நிகழ்கிறது. அங்கே வெண்மையான சந்திர அமுதமும் (சிவம் / சுக்கிலம்), செம்மையான சூரிய அக்னியும் (சக்தி / சுரோணிதம்) ஒன்றோடொன்று இரண்டறக் கலந்து பிண்ட உடலெங்கும் பாய்கிறது. இதனால் யோகியின் ஊன் உடம்பு மறைந்து அழியாத திவ்விய ஞான சரீரமாகத் திகழும் ரசவாத உண்மையைச் சித்தர் விளக்குகிறார்.

The breath stood bowing to Tillai and made the full prostration. It is also the illusion of a single enjoyment, standing beyond the limit. Beyond the limit again, in the open of the heaven-world, it becomes white and red and stands mixed into the body. Heaven here is not a departure from the body. White and red are the colors of that mixing. The bow and the mixing are the same breath.

The teaching

An esoteric revelation of Kundalini culmination and the alchemy of immortal embodiment. The vital prana (வாயு), having surrendered completely at the altar of the heart-space (தில்லை), crosses every mortal boundary into the realm of undivided spiritual bliss (ஏகபோகம்). In the expansive heaven of the Sahasrara (சொர்க்கலோக வெளி), the yogi achieves the mystical union of the 'White' (the cool lunar nectar of Shiva / Bindu) and the 'Red' (the fiery solar energy of Shakti / Rajas). This divine fusion does not vaporize into a disembodied void; rather, it permeates the physical flesh (மெய்கலந்து நின்றது), transmuting the mortal biological vessel into a divinized, immortal Siddha body.

Verse 90

1உடம்புஉயிர் எடுத்ததோ, உயிர்உடம்பு எடுத்ததோ
2உடம்புஉயிர் எடுத்தபோது உருவம்ஏது செப்புவீர்
3உடம்புஉயிர் இறந்தபோது உயிர்இறப்பது இல்லையே
4உடம்புமெய் மறந்துகண்டு உணர்ந்துஞானம் ஓதுமே.

1Udambuuyir eduththadho, uyirudambu eduththadho
2Udambuuyir eduththapodhu uruvameedhu seppuviir
3Udambuuyir irandhapodhu uyirirappadhu illaiyee
4Udambumey marandhugandu unarndhugnaanam odhumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலுக்கும் உயிருக்குமான உறவை ஆழமாகப் பகுத்தாராயும் அத்வைத ஞானப் பாடல். இந்த உடல் உயிரைத் தாங்கியதா, அல்லது உயிர் உடலை எடுத்ததா? கருப்பையில் இவை இரண்டும் இணைந்த தொடக்கக் கணத்தில் இதற்கு என்ன உருவம் இருந்தது என்று விவரியுங்கள்? உலக வழக்கத்தில் உடம்பும் உயிரும் செத்துப் போயிற்று என்று பிதற்றினாலும், உண்மையில் அழியும் உடம்பை விட்டுப் பிரியும் ஆன்மாவுக்கு ஒருபோதும் அழிவே கிடையாது (உயிர் இறப்பது இல்லையே). எனவே அழியும் ஊன் உடலை மெய்யென்று கருதும் மாயையை மறந்து, தன்னுள்ளே சாட்சியாய் விளங்கும் நித்திய ஆத்மாவை உணர்ந்து மெய்ஞ்ஞானத்தை உபதேசியுங்கள் என்று சாதிக்கிறார்.

Did the body take the life, or did the life take the body? When the taking happened, what form was there to report? When body and life are said to have died, the life does not die. The last line is compressed: forgetting the body's truth, seeing and knowing, knowledge itself recites. The riddle refuses an owner between body and life, then refuses death as something the life undergoes.

The teaching

A penetrating ontological interrogation of embodiment and the immortality of the Soul. Sivavakkiyar challenges the foundational assumptions of human identity: which came first—the physical vessel or the animating life-force (உயிர்)? At the moment of conception, before organs and limbs coagulated, what recognizable shape did this union possess? While society laments the "death of body and life," Sivavakkiyar declares the absolute immortality of the Atman: the physical frame dissolves, but the life-spirit is indestructible and eternal (உயிர் இறப்பது இல்லையே). When the seeker abandons the false identification with the mortal flesh (உடம்பு மெய் மறந்து), authentic transcendental wisdom (ஞானம்) awakens, speaking from the eternal ground of pure awareness.