சிவவாக்கியம்

Verse 88

1நெஞ்சிலே இருந்திருந்து நெருக்கிஓடும் வாயுவை
2அன்பினால் இருந்துநீர் அருகிருத்த வல்லீரேல்
3அன்பர்கோயில் காணலாம் அகலும்எண் திசைக்குளே
4தும்பிஓடி ஓடியே சொல்லடா சுவாமியே!

1Nenjilee irundhirundhu nerukkiodum vaayuvai
2Anpinaal irundhuniir arugiruththa valliireel
3Anpargoyil kaanalaam agalumen thisaikkulee
4Thumbiodi odiyee solladaa suvaamiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அன்போடு கூடிய வாசி யோகத்தின் மேன்மையை விளக்கும் பாடல். இதயக் கமலத்தில் அடங்காமல் துள்ளிக் குதித்து வெளியே ஓடும் பிராண வாயுவை, பலவந்தமாக அடக்காமல் தூய இறையன்போடு மெல்லத் தழுவி, தன் அருகிலேயே நிலைநிறுத்தப் பழக வேண்டும். அவ்வாறு பிராணனை அன்போடு இதயத்தில் நிலைநிறுத்தினால், எட்டுத் திசைகளிலும் விரிந்து நிற்கும் இறைவனின் உண்மையான அன்பர் கோயில் உங்கள் அகத்திலேயே மலரும். தேனுண்ணும் வண்டு மலரை நாடிப் பறப்பது போல, யோகியின் ஆன்மாவானது சகஸ்ராரத்து அமிர்தத்தை நாடி ஓடி, உள்ளிருக்கும் ஆதிப் பரம்பொருளோடு ஒன்றிணைந்து சுவாமியே என்று பரவசக் கூத்தாடும்.

Breath stays in the heart and runs with a pressure. Love is the way of sitting with it and keeping it near, if you can. Then a temple of lovers can be seen within the eight directions as they open. The last line breaks into a cry: run, bee, and say it, lord. The temple is not entered by leaving the heart. Saying is demanded because the sight still has to be told.

The teaching

A masterclass in Vasi yoga fused with ecstatic divine love (பக்தி). In the heart center (அனாகதம்), the prana surges with restless force and tension (நெருக்கி ஓடும் வாயு). Sivavakkiyar teaches that breath control in Siddha yoga is not a violent suppression, but an act of tender, loving intimacy (அன்பினால் இருந்து அருகிருத்த வல்லீரேல்)—gently pacifying and retaining the vital air in the heart. When the breath is thus stabilized in devotion, the practitioner perceives the sacred 'temple of lovers' (அன்பர் கோயில்) expanding infinitely across all directions. The mind, like a honeybee (தும்பி), intoxicated by the inner nectar of amrita, flies freely, communing directly with the indwelling Lord.

Verse 89

1தில்லையை வணங்கிநின்ற தெண்டனிட்ட வாயுவே
2எல்லையைக் கடந்துநின்ற ஏகபோக மாய்கையே
3எல்லையைக் கடந்துநின்ற சொர்க்கலோக வெளியிலே
4வெள்ளையும் சிவப்புமாகி மெய்கலந்து நின்றதே.

1Thillaiyai vanangininra thendanitta vaayuvee
2Ellaiyaik kadandhuninra eegapoga maaygaiyee
3Ellaiyaik kadandhuninra sorkkaloga veliyilee
4Vellaiyum sivappumaagi meygalandhu ninradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி யோகத்தின் உச்சநிலையான சிவ-சக்தி ஐக்கியத்தையும் சாகாக் கலையையும் இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. உடலாகிய தில்லையம்பலத்தில் வணங்கி நின்ற பிராண வாயுவானது, உலக எல்லைகளைக் கடந்து சுழுமுனை வழியே சகஸ்ராரப் பெருவெளியை (சொர்க்கலோக வெளி) அடையும் போது ஏகபோகப் பேரின்ப சமாதிக் கூத்து நிகழ்கிறது. அங்கே வெண்மையான சந்திர அமுதமும் (சிவம் / சுக்கிலம்), செம்மையான சூரிய அக்னியும் (சக்தி / சுரோணிதம்) ஒன்றோடொன்று இரண்டறக் கலந்து பிண்ட உடலெங்கும் பாய்கிறது. இதனால் யோகியின் ஊன் உடம்பு மறைந்து அழியாத திவ்விய ஞான சரீரமாகத் திகழும் ரசவாத உண்மையைச் சித்தர் விளக்குகிறார்.

The breath stood bowing to Tillai and made the full prostration. It is also the illusion of a single enjoyment, standing beyond the limit. Beyond the limit again, in the open of the heaven-world, it becomes white and red and stands mixed into the body. Heaven here is not a departure from the body. White and red are the colors of that mixing. The bow and the mixing are the same breath.

The teaching

An esoteric revelation of Kundalini culmination and the alchemy of immortal embodiment. The vital prana (வாயு), having surrendered completely at the altar of the heart-space (தில்லை), crosses every mortal boundary into the realm of undivided spiritual bliss (ஏகபோகம்). In the expansive heaven of the Sahasrara (சொர்க்கலோக வெளி), the yogi achieves the mystical union of the 'White' (the cool lunar nectar of Shiva / Bindu) and the 'Red' (the fiery solar energy of Shakti / Rajas). This divine fusion does not vaporize into a disembodied void; rather, it permeates the physical flesh (மெய்கலந்து நின்றது), transmuting the mortal biological vessel into a divinized, immortal Siddha body.

Verse 90

1உடம்புஉயிர் எடுத்ததோ, உயிர்உடம்பு எடுத்ததோ
2உடம்புஉயிர் எடுத்தபோது உருவம்ஏது செப்புவீர்
3உடம்புஉயிர் இறந்தபோது உயிர்இறப்பது இல்லையே
4உடம்புமெய் மறந்துகண்டு உணர்ந்துஞானம் ஓதுமே.

1Udambuuyir eduththadho, uyirudambu eduththadho
2Udambuuyir eduththapodhu uruvameedhu seppuviir
3Udambuuyir irandhapodhu uyirirappadhu illaiyee
4Udambumey marandhugandu unarndhugnaanam odhumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலுக்கும் உயிருக்குமான உறவை ஆழமாகப் பகுத்தாராயும் அத்வைத ஞானப் பாடல். இந்த உடல் உயிரைத் தாங்கியதா, அல்லது உயிர் உடலை எடுத்ததா? கருப்பையில் இவை இரண்டும் இணைந்த தொடக்கக் கணத்தில் இதற்கு என்ன உருவம் இருந்தது என்று விவரியுங்கள்? உலக வழக்கத்தில் உடம்பும் உயிரும் செத்துப் போயிற்று என்று பிதற்றினாலும், உண்மையில் அழியும் உடம்பை விட்டுப் பிரியும் ஆன்மாவுக்கு ஒருபோதும் அழிவே கிடையாது (உயிர் இறப்பது இல்லையே). எனவே அழியும் ஊன் உடலை மெய்யென்று கருதும் மாயையை மறந்து, தன்னுள்ளே சாட்சியாய் விளங்கும் நித்திய ஆத்மாவை உணர்ந்து மெய்ஞ்ஞானத்தை உபதேசியுங்கள் என்று சாதிக்கிறார்.

Did the body take the life, or did the life take the body? When the taking happened, what form was there to report? When body and life are said to have died, the life does not die. The last line is compressed: forgetting the body's truth, seeing and knowing, knowledge itself recites. The riddle refuses an owner between body and life, then refuses death as something the life undergoes.

The teaching

A penetrating ontological interrogation of embodiment and the immortality of the Soul. Sivavakkiyar challenges the foundational assumptions of human identity: which came first—the physical vessel or the animating life-force (உயிர்)? At the moment of conception, before organs and limbs coagulated, what recognizable shape did this union possess? While society laments the "death of body and life," Sivavakkiyar declares the absolute immortality of the Atman: the physical frame dissolves, but the life-spirit is indestructible and eternal (உயிர் இறப்பது இல்லையே). When the seeker abandons the false identification with the mortal flesh (உடம்பு மெய் மறந்து), authentic transcendental wisdom (ஞானம்) awakens, speaking from the eternal ground of pure awareness.

Verse 91

1அவ்வெனும் எழுத்தினால் அகண்டம்ஏழு ஆக்கினாய்;
2உவ்வெனும் எழுத்தினால் உருத்தரித்து நின்றனை;
3மவ்வெனும் எழுத்தினால் மயங்கினார்கள் வையகம்;
4அவ்வும்உவ்வும் மவ்வுமாய் அமர்ந்ததே சிவாயமே!

1Avvenum ezhuththinaal agandameezhu aakkinaay;
2Uvvenum ezhuththinaal uruththariththu ninranai;
3Mavvenum ezhuththinaal mayanginaargal vaiyagam;
4Avvumuvvum mavvumaay amarndhadhee sivaayamee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவத்தின் மூல எழுத்துக்களான அ, உ, ம என்னும் மூன்றெழுத்தும், சிவாய என்னும் திருவைந்தெழுத்தும் ஒன்றேயான தத்துவத்தை விளக்குகிறார். அகாரமாகிய சிருஷ்டி எழுத்தினால் ஏழு உலகங்களையும் படைத்தாய்; உகாரமாகிய ஸ்திதி எழுத்தினால் உலகைக் காத்து உருவங்கள் தோறும் வியாபித்து நின்றாய்; மகாரமாகிய திரோதான எழுத்தினால் உலக மக்களை மாயையில் ஆழ்த்திப் பின் ஒடுக்கினாய். இங்ஙனம் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களுக்கும் காரணமான ஓங்காரத்தின் அகார, உகார, மகார வடிவங்களே, ஆதிப் பரம்பொருளின் மந்திர வடிவமான சிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்தாக அமர்ந்துள்ளது என்ற பிரணவ ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Three letters are given deeds, addressed to a you who did them. By a, you made seven boundless worlds. By u, you stood wearing a form. By ma, the world was bewildered. Then a, u, and ma are the manner of sitting, and what sits that way is Sivaya. The name is the sitting of the same three that made, wore form, and confused. The world's bewilderment is part of the name, not a mistake beside it.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the cosmic architecture of the sacred syllable AUM (Pranava) and its non-dual identity with the Panchakshara (சிவாய). 'A' (Akara) is the creative surge of Brahma that projects the seven cosmic planes; 'U' (Ukara) is the sustaining power of Vishnu that bestows tangible form and structure; 'M' (Makara) is the veil of Rudra that conceals absolute reality, causing the world to wander in the necessary spell of cosmic illusion (மாயை). These three cosmological functions are not disparate deities or arbitrary sounds; they are the tripartite expression of the single supreme Absolute (Sivayam). To understand the Pranava is to understand that the entire play of creation, preservation, and cosmic enchantment rests as the living seat of Shiva.

Verse 92

1மந்திரங்கள் உண்டுநீர் மயங்குகின்ற மானிடீர்!
2மந்திரங்கள் ஆவதும் மறத்தில்ஊறல் அன்றுகாண்;
3மந்திரங்கள் ஆவது மதத்தெழுந்த வாயுவை;
4மந்திரத்தை உண்டவர்க்கு மரணம்ஏதும் இல்லையே!

1Mandhirangal unduniir mayanguginra maanidiir!
2Mandhirangal aavadhum maraththiluural anrugaan;
3Mandhirangal aavadhu madhaththezhundha vaayuvai;
4Mandhiraththai undavarkku maranameedhum illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மந்திரம் என்ற சொல்லுக்குச் சிவவாக்கியர் வழங்கும் புரட்சிகரமான யோக விளக்கம் இது. ஏடுகளில் உள்ள எழுத்துக்களை வாயால் முணுமுணுத்து மயங்கிக் கிடக்கும் மாந்தர்களே! மந்திரம் என்பது கொடிய சடங்குகளிலோ வாய்மொழியிலோ ஊறிக் கிடப்பது அல்ல; உடலின் மூலாதாரத்தில் மதம்பட்டு அடங்காமல் சீறிப் பாயும் பிராண வாயுவை (வாசியை), யோக உபாயத்தால் சுழுமுனையில் ஏற்றி நிலைநிறுத்துவதே உண்மையான மந்திரமாகும். இத்தகைய வாசி மந்திரத்தை உள்வாங்கி, கபால உச்சியில் ஊறுகின்ற அமிர்தத்தைச் சுவைத்த யோகிகளுக்கு எக்காலத்திலும் மரணம் என்பதே கிடையாது என்று மரணமில்லாப் பெருவாழ்வின் சூட்சுமத்தை உணர்த்துகிறார்.

People eat mantras and stay confused, and they are called human with no flattery. What a mantra becomes is not a seep inside forgetfulness. What a mantra is, is the breath that rose in the mind's heat. For the one who has eaten the mantra, death is nothing. Swallowing formulas and consuming the breath are two meals. Only the second cancels death.

The teaching

A revolutionary Siddha redefinition of 'mantra'. Sivavakkiyar mocks the common religious practice of mechanically mumbling scriptural chants, which only leaves human beings bewildered and spiritually intoxicated without producing inner transformation. A real mantra is not an external string of syllables leaking into subconscious slumber. In esoteric Siddha science, the true mantra is the life-breath itself (வாயு) ignited by intense spiritual willpower and drawn up through the central channel like a blazing column of fire. To 'consume' the mantra means to internalize, tame, and integrate this awakened prana into every fiber of one's being; the adept who masters this living breath conquers mortality itself and attains the deathless state (மரணம் ஏதும் இல்லையே).

Verse 93

1என்ன என்று சொல்லுவேன் இலக்கணம் இலாததை?
2பன்னுகின்ற செந்தமிழ்ப் பதம்கடந்த பண்பென
3மின்னகத்தில் மின்ஒடுங்கி மின்னதான வாறுபோல்
4என்னகத்துள் ஈசனும் யானும்அல்லது இல்லையே!

1Enna enru solluveen ilakkanam ilaadhadhai?
2Pannuginra sendhamizhp padhamgadandha panpena
3Minnagaththil minodungi minnadhaana vaarupol
4Ennagaththul iisanum yaanumalladhu illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சொற்கடந்த பரம்பொருளோடு ஒன்றிணையும் பூரண அத்வைத ஜீவன்முக்தி நிலையைச் சிவவாக்கியர் பாடிய சிகரப் பாடல். எவ்வித இலக்கண வரம்புகளுக்கும் உருவக் குறியீடுகளுக்கும் அடங்காத பரம்பொருளைப் பற்றி என்னவென்று விவரிப்பேன்? இலக்கணச் சிறப்புமிக்க செந்தமிழ்ச் சொற்களின் எல்லைகளையும் கடந்து நிற்கும் பேரனுபவம் அது. வானத்தில் மின்னிய ஒரு மின்னலானது மறுகணமே மின்னலோடு மின்னலாய் ஒடுங்கி மறைந்துபோவது போல, என் அகக் கோயிலுக்குள் உலக மாயைகளும் தனித்த நான் என்ற அகந்தையும் முற்றிலுமாக ஒடுங்கிப் போயிற்று; இப்போது என்னுள்ளே அந்த ஈசனும் அவனோடு இரண்டறக் கலந்த நானுமேயன்றி வேறெதுவும் இல்லை என்று அபேத ஆத்ம அனுபவத்தை முழங்குகிறார்.

What can he call a thing that has no grammar and no mark a treatise could fix? The pure Tamil he is speaking has words, and this is a quality that has already crossed the word. Lightning draws back into its cloud and so becomes the flash. Inside him the lord is there and he is there, and aside from those two there is nothing. The inside has room for two and for no third.

The teaching

A sublime pinnacle of mystical poetry and Advaitic absorption. Sivavakkiyar confronts the ultimate limitation of human language: the Absolute possesses no defining characteristics, gender, form, or grammar (இலக்கணம் இலாதது). Even the most refined classical Tamil (செந்தமிழ்) falls silent before this wordless splendor. The Siddha offers the stunning metaphor of lightning: just as a bolt of lightning flashes from the cloud and withdraws into the thundercloud, merging into its luminous essence, so too the individual soul dissolves into the Divine. In the secret cavern of the heart (என்னகத்துள்), all cosmic multiplicity, dogmas, and third parties vanish; only the intimacy of the indwelling Lord and the awakened Self remains in unbroken, non-dual communion.