சிவவாக்கியம்

Verse 93

1என்ன என்று சொல்லுவேன் இலக்கணம் இலாததை?
2பன்னுகின்ற செந்தமிழ்ப் பதம்கடந்த பண்பென
3மின்னகத்தில் மின்ஒடுங்கி மின்னதான வாறுபோல்
4என்னகத்துள் ஈசனும் யானும்அல்லது இல்லையே!

1Enna enru solluveen ilakkanam ilaadhadhai?
2Pannuginra sendhamizhp padhamgadandha panpena
3Minnagaththil minodungi minnadhaana vaarupol
4Ennagaththul iisanum yaanumalladhu illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சொற்கடந்த பரம்பொருளோடு ஒன்றிணையும் பூரண அத்வைத ஜீவன்முக்தி நிலையைச் சிவவாக்கியர் பாடிய சிகரப் பாடல். எவ்வித இலக்கண வரம்புகளுக்கும் உருவக் குறியீடுகளுக்கும் அடங்காத பரம்பொருளைப் பற்றி என்னவென்று விவரிப்பேன்? இலக்கணச் சிறப்புமிக்க செந்தமிழ்ச் சொற்களின் எல்லைகளையும் கடந்து நிற்கும் பேரனுபவம் அது. வானத்தில் மின்னிய ஒரு மின்னலானது மறுகணமே மின்னலோடு மின்னலாய் ஒடுங்கி மறைந்துபோவது போல, என் அகக் கோயிலுக்குள் உலக மாயைகளும் தனித்த நான் என்ற அகந்தையும் முற்றிலுமாக ஒடுங்கிப் போயிற்று; இப்போது என்னுள்ளே அந்த ஈசனும் அவனோடு இரண்டறக் கலந்த நானுமேயன்றி வேறெதுவும் இல்லை என்று அபேத ஆத்ம அனுபவத்தை முழங்குகிறார்.

What can he call a thing that has no grammar and no mark a treatise could fix? The pure Tamil he is speaking has words, and this is a quality that has already crossed the word. Lightning draws back into its cloud and so becomes the flash. Inside him the lord is there and he is there, and aside from those two there is nothing. The inside has room for two and for no third.

The teaching

A sublime pinnacle of mystical poetry and Advaitic absorption. Sivavakkiyar confronts the ultimate limitation of human language: the Absolute possesses no defining characteristics, gender, form, or grammar (இலக்கணம் இலாதது). Even the most refined classical Tamil (செந்தமிழ்) falls silent before this wordless splendor. The Siddha offers the stunning metaphor of lightning: just as a bolt of lightning flashes from the cloud and withdraws into the thundercloud, merging into its luminous essence, so too the individual soul dissolves into the Divine. In the secret cavern of the heart (என்னகத்துள்), all cosmic multiplicity, dogmas, and third parties vanish; only the intimacy of the indwelling Lord and the awakened Self remains in unbroken, non-dual communion.

Verse 94

1ஆலவித்தில் ஆல்ஒடுங்கி ஆலமான வாறுபோல்
2வேறுவித்தும் இன்றியே விளைந்துபோகம் எய்திடீர்!
3ஆறுவித்தை ஓர்கிலீர் அறிவிலாத மாந்தரே!
4பாரும்இத்தை உம்முளே பரப்பிரமம் ஆனதே!

1Aalaviththil aalodungi aalamaana vaarupol
2Veeruviththum inriyee vilaindhupogam eydhidiir!
3Aaruviththai orgiliir arivilaadha maandharee!
4Paarumiththai ummulee parappiramam aanadhee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆலமரத்தின் சிறு விதைக்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் முழுவதுமாக அடங்கியிருந்து பின் வெளிப்படுவது போல, மனிதனின் இதய வித்துக்குள்ளேயே எல்லையற்ற பரப்பிரம்மம் சூட்சுமமாய் அடங்கியுள்ளது. புறத்தேயுள்ள எவ்விதச் சடங்கு வித்துக்களுமின்றி, தன்னுள்ளேயே மெய்யறிவை விளைவித்து முக்திப் பேரின்பத்தை அடையத் தெரியாமல் மனிதர்கள் வீணாகத் திரிகிறார்கள். உடலின் ஆறு ஆதாரங்களை எழுப்பும் யோக வித்தையை அறியாத அறிவிலிகளே! அங்கும் இங்கும் அலையாமல் உங்கள் உள்ளேயே கூர்ந்து நோக்குங்கள்; அழியும் இந்த உடலின் அகத்திலேயே சாட்சாத் பரப்பிரம்மம் வீற்றிருக்கிறது என்ற உபநிடத மகா வாக்கிய உண்மையைச் சித்தர் எடுத்துரைக்கிறார்.

A banyan draws into a banyan seed and is the banyan by that drawing-in. You are told to ripen and reach enjoyment with no second seed. Then the rebuke: you do not heed the six arts, and you are humans without knowledge. Look: within you it has become the supreme Brahman. The Brahman is not a diploma waiting at the end of the six arts. It is what is already inside.

The teaching

Sivavakkiyar utilizes the classical Upanishadic metaphor of the banyan tree (ஆல்) to demonstrate the latent divinity within the human soul. A colossal banyan tree, with its immense trunk and vast canopy, slumbers fully formed within a tiny seed; when it sprouts, it produces the entire tree without needing any external seed. Similarly, the infinite Supreme Brahman is already fully present in the spiritual seed of the human heart. Sivavakkiyar chides ignorant seekers who wander fruitlessly outside, blind to the six internal esoteric sciences of yoga. He commands them to look directly within (பாரும் இத்தை உம்முளே): the mortal vessel itself is already the blooming, glorious embodiment of the Supreme Brahman.

Verse 95

1அவ்வுதித்த மந்திரம் அகாரமாய் உகாரமாய்
2எவ்வெழுத்து அறிந்தவர்க்கு எழுபிறப்பது இங்கிலை?
3சவ்வுதித்த மந்திரத்தைத் தற்பரத்து இருத்தினால்
4அவ்வும்உவ்வும் மவ்வுமாய் அமர்ந்ததே சிவாயமே.

1Avvudhiththa mandhiram agaaramaay ugaaramaay
2Evvezhuththu arindhavarkku ezhupirappadhu ingilai?
3Savvudhiththa mandhiraththaith tharparaththu iruththinaal
4Avvumuvvum mavvumaay amarndhadhee sivaayamee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 96. It explains a word in this song: தற்பரம் - சுழிமுனை தானம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவத்தின் மூலமான அகார, உகாரங்களிலிருந்து தோன்றிய ஏகாக்ஷர மூல மந்திரத்தை உள்ளவாறு உணர்ந்த ஞானிகளுக்கு மறுபிறவி என்ற துன்பமே கிடையாது. உடலின் சுவாசம் ஸோஹம் என்ற அம்ச மந்திரமாய் இயங்கும்போது, அதில் ஸகாரமாக எழும் பிராண நாதத்தைச் சுழுமுனை வழியே கபால உச்சியாகிய தற்பர வெளியில் (சகஸ்ராரத்தில்) நிலைநிறுத்த வேண்டும். அவ்வாறு பிராணனைப் பிரம்மரந்திரத்தில் லயிக்கச் செய்தால், பிரணவத்தின் அகார, உகார, மகாரங்கள் அனைத்தும் சிவாய என்னும் பரம மங்கள நாதத்தில் ஏகமாய் அமர்ந்து முக்தியளிக்கும் என்ற மந்திர-வாசி யோக ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

A mantra arises as a, and as the letters a and u. For whoever has known the letter, a rising birth is not here. The printed word is tight: birth that rises, or a count of births. Another mantra arises as sa. If it is set at tarparam, the station of the crown-whorl, then a, u, and ma are how it sits, and that sitting is Sivaya. The letters move to a station in the body.

The teaching

A masterstroke of Siddha mantra science connecting the breath to the destruction of rebirth. The primordial sound emerges as 'A' and 'U', embodying creation and sustenance. Whoever masters this foundational single letter (the Pranava / Ekakshara) annihilates the cycle of repeated earthly incarnations (எழுபிறப்பு இங்கிலை). Sivavakkiyar provides a precise yogic technique: take the life-breath mantra rising as 'Sa' (the natural inhalation/exhalation of Soham/Hamsa) and anchor it at the crown of the head (தற்பரம் / Sahasrara / Brahmarandhra). In that exalted spiritual zenith, the three components of Omkara (A, U, M) resolve into their transcendental source, resting majestically as the living reality of Sivayam.

Verse 96

1நவ்விரண்டு காலதாய், நவின்றமவ் வயிறதாய்ச்
2சிவ்விரண்டு தோளதாய்ச் சிறந்தவவ்வு வாயதாய்
3யவ்விரண்டு கண்ணதாய் அழுர்ந்துநின்ற நேர்மையில்
4செவ்வைஒத்து நின்றதே சிவாயஅஞ் செழுத்துமே.

1Navvirandu kaaladhaay, navinramav vayiradhaays
2Sivvirandu tholadhaays sirandhavavvu vaayadhaay
3Yavvirandu kannadhaay azhurndhuninra neermaiyil
4Sevvaioththu ninradhee sivaayaagn sezhuththumee.

Printed in the source at the start of verse 96, this gloss explains a word in verse 95: தற்பரம் - சுழிமுனை தானம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலே திருவைந்தெழுத்தின் அட்சரத் திருமேனி என்ற பிண்ட பஞ்சாட்சர சூட்சுமத்தை (அங்க நியாச தத்துவம்) சிவவாக்கியர் அற்புதமாக வரைகிறார். பஞ்சாட்சரம் என்பது வெறும் வாயால் சொல்லும் எழுத்தன்று; மனிதனின் இரண்டு கால்களும் நகாரம் (பிருத்வி), வயிறு மகாரம் (அப்பு), இரண்டு தோள்களும் மார்பும் சிகாரம் (தேயு), திருவாய் வகாரம் (வாயு), இரண்டு கண்களும் யகாரம் (ஆகாயம்) என ஐந்து பூதங்களும் ஐந்து அட்சரங்களாக உடலெங்கும் செவ்வனே பொருந்தி நிற்கின்றன. இந்த உண்மையை உணர்ந்த யோகிக்கு, ஊன் உடம்பே பஞ்சாட்சரக் கோயிலாகவும், சிவத்தின் நேரடி வெளிப்பாடாகவும் மாறித் திவ்வியப் பிரகாசம் அடைகிறது.

The five letters are portioned on the body, in compressed spellings. Two na are the leg, the spoken ma the belly, two si the shoulder, the fine va the mouth, two ya the eye. Paired letters go to paired parts. They stand in a straightness pressed in, matched in rightness, and what stands that way is the five letters of Sivaya. The limbs are where the letters already are.

The teaching

The definitive anthropomorphic mapping of the Panchakshara onto the human microcosm (அங்க நியாசம் / Pinda Panchakshara). Sivavakkiyar shatters the orthodox notion that the Five Letters are merely an external chant to be muttered by the mouth. The human body itself is the living, breathing physical architecture of the mantra: the two legs are 'Na' (Prithvi / earth), the abdomen is 'Ma' (Apas / water), the shoulders and chest are 'Si' (Agni / fire), the mouth of expression is 'Va' (Vayu / air), and the eyes of vision are 'Ya' (Akasha / space). When the yogi realizes this sacred anatomical alignment (செவ்வை ஒத்து நின்றது), the physical body is no longer a trap of flesh, but the consecrated temple of the Five Letters, radiating the pure presence of Shiva.

Verse 97

1இரண்டுமொன்று மூலமாய் இயங்கு சக்கரத்துளே
2சுருண்டுமூன்று வளையமாய் சுணங்குபோல் கிடந்தநீ
3முரண்டெழுந்த சங்கின்ஓசை மூலநாடி ஊடுபோய்
4அரங்கன் பட்டணத்திலே அமர்ந்ததே சிவாயமே!

1Irandumonru muulamaay iyangu sakkaraththulee
2Surundumuunru valaiyamaay sunangupol kidandhanii
3Murandezhundha sanginosai muulanaadi uudupoy
4Arangan pattanaththilee amarndhadhee sivaayamee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை ஆகிய மூன்று நாடிகளும் சங்கமிக்கும் மூலாதாரச் சக்கரத்தில், ஆதி குண்டலினி சக்தியானது மூன்றரைச் சுற்றுகளாய் ஒரு சிறிய தழும்பு போல் அமைதியாகச் சுருண்டு கிடக்கிறது. வாசி யோகக் கனலால் விழித்தெழும் அந்தச் சக்தி, அனாகத நாதத்தின் கம்பீரமான சங்கு ஒலி முழங்க, சுழுமுனையாகிய மூலநாடி வழியே மேல்நோக்கிப் பாய்கிறது. ஆறு சக்கரங்களையும் கடந்து சென்று, கபால உச்சியில் உள்ள சகஸ்ராரமாகிய அரங்கன் பட்டணத்தில் (பரமபதம் / சிவலோகம்) அமிர்தப் பெருவெள்ளத்தில் நிலைபெற்று, என்றும் மாறாத சிவாய என்னும் பரம சாந்தத்தில் அமர்கிறது என்று குண்டலினி நாத யோகத்தை விளக்குகிறார்.

Two and one are the root, inside a wheel that moves. You lie curled as three rings, small as a mark on the skin. A conch-sound rises with force and goes through the root channel. Sivaya sits in the city of the hall's lord. Sound travels between the mark-like coils and the city, and the name is what is seated when the sound has gone through. The you of the coils is addressed directly.

The teaching

A vivid, breathtaking depiction of Kundalini awakening through Nada yoga. In the dynamic base wheel (the Muladhara, where Ida, Pingala, and Sushumna converge), the primordial cosmic energy slumbers as the Kundalini serpent, coiled three-and-a-half times (மூன்று வளையமாய்), resting inconspicuous like a tiny birthmark. When awakened through pranayama and yogic intent, a mighty internal cosmic sound—the primordial resonance of the divine conch (சங்கின் ஓசை / Anahata Nada)—surges upward through the central Sushumna channel (மூலநாடி ஊடுபோய்). Ascending through the centers, it reaches the supreme city of the Divine Lord in the Sahasrara (அரங்கன் பட்டணம்), where it dissolves into supreme, transcendent stillness as the ever-abiding Sivayam.

Verse 98

1கடலிலே திரியும் ஆமை கரையிலேறி முட்டையிட்டுக்
2கடலிலே திரிந்தபோது ரூபமான வாறுபோல்
3மடலுளே இருக்கும்எங்கள் மணியரங்க சோதியை
4உடலுளே நினைந்துநல்ல உண்மையானது உண்மையே!

1Kadalilee thiriyum aamai karaiyileeri muttaiyittuk
2Kadalilee thirindhapodhu ruupamaana vaarupol
3Madalulee irukkumengal maniyaranga sodhiyai
4Udalulee ninaindhunalla unmaiyaanadhu unmaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் மரபில் கூறப்படும் கூர்ம நியாய தியான முறையை சிவவாக்கியர் இங்கு அருமையாக விளக்குகிறார். கடலில் வாழும் ஆமையானது கடற்கரை மணலில் ஏறி முட்டையிட்டுவிட்டு மீண்டும் ஆழ்கடலுக்குள் சென்றுவிடும்; ஆனால், அது கடலுக்குள் இருந்தபடியே தன் உள்ளுணர்வாலும் அன்பு நினைவாலும் கரையிலுள்ள முட்டைகளைத் தியானித்துக் குஞ்சு பொரிக்கச் செய்யும். அதுபோலவே, உலக வாழ்க்கையில் வாழ்ந்தாலும், உடலின் இதயத் தாமரை மடலுக்குள் வீற்றிருக்கும் மணியரங்கப் பரஞ்சோதியை ஒருவன் தன் உடலுக்குள்ளேயே இடைவிடாது ஒருமுகப்பட்டுத் தியானித்து வந்தால், அவனது ஆன்மா விழிப்படைந்து மெய்ப்பொருளோடு இரண்டறக் கலக்கும் என்பது சத்தியமான உண்மை என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்.

A turtle roams the sea, climbs the shore, lays eggs, and the likeness says that when it roams the sea again, form comes to be. The comparison is compressed. Beside it is our light of the jewel-hall, staying in the sheath. Remembered in the body, that good truth is the truth. The turtle's leaving and returning is the figure. Remembering inside the body is the claim the figure carries.

The teaching

Sivavakkiyar invokes the classical Siddha allegory of the turtle (கூர்ம நியாயம் / Kurma Dhyana). The mother turtle deposits her eggs on the distant sandy shore and swims back into the vast depths of the ocean; yet, solely through her unbroken, focused maternal concentration and love, the eggs incubate and hatch. In precisely the same manner, the brilliant Divine Light (மணியரங்க சோதி) dwells within the inner sheath of the human vessel. The seeker does not need to abandon the world or wander to physical shrines; by maintaining continuous, loving, and focused remembrance of the Divine within the core of the physical body (உடலுளே நினைந்து), spiritual rebirth occurs spontaneously, and the supreme Truth blossoms into living, undeniable reality.