சிவவாக்கியம்

98 / 524

Verse 98

  1. 1கடலிலே திரியும் ஆமை கரையிலேறி முட்டையிட்டுக்
  2. 2கடலிலே திரிந்தபோது ரூபமான வாறுபோல்
  3. 3மடலுளே இருக்கும்எங்கள் மணியரங்க சோதியை
  4. 4உடலுளே நினைந்துநல்ல உண்மையானது உண்மையே!
  1. 1Kadalilee thiriyum aamai karaiyileeri muttaiyittuk
  2. 2Kadalilee thirindhapodhu ruupamaana vaarupol
  3. 3Madalulee irukkumengal maniyaranga sodhiyai
  4. 4Udalulee ninaindhunalla unmaiyaanadhu unmaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் மரபில் கூறப்படும் கூர்ம நியாய தியான முறையை சிவவாக்கியர் இங்கு அருமையாக விளக்குகிறார். கடலில் வாழும் ஆமையானது கடற்கரை மணலில் ஏறி முட்டையிட்டுவிட்டு மீண்டும் ஆழ்கடலுக்குள் சென்றுவிடும்; ஆனால், அது கடலுக்குள் இருந்தபடியே தன் உள்ளுணர்வாலும் அன்பு நினைவாலும் கரையிலுள்ள முட்டைகளைத் தியானித்துக் குஞ்சு பொரிக்கச் செய்யும். அதுபோலவே, உலக வாழ்க்கையில் வாழ்ந்தாலும், உடலின் இதயத் தாமரை மடலுக்குள் வீற்றிருக்கும் மணியரங்கப் பரஞ்சோதியை ஒருவன் தன் உடலுக்குள்ளேயே இடைவிடாது ஒருமுகப்பட்டுத் தியானித்து வந்தால், அவனது ஆன்மா விழிப்படைந்து மெய்ப்பொருளோடு இரண்டறக் கலக்கும் என்பது சத்தியமான உண்மை என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்.

A turtle roams the sea, climbs the shore, lays eggs, and the likeness says that when it roams the sea again, form comes to be. The comparison is compressed. Beside it is our light of the jewel-hall, staying in the sheath. Remembered in the body, that good truth is the truth. The turtle's leaving and returning is the figure. Remembering inside the body is the claim the figure carries.

The teaching

Sivavakkiyar invokes the classical Siddha allegory of the turtle (கூர்ம நியாயம் / Kurma Dhyana). The mother turtle deposits her eggs on the distant sandy shore and swims back into the vast depths of the ocean; yet, solely through her unbroken, focused maternal concentration and love, the eggs incubate and hatch. In precisely the same manner, the brilliant Divine Light (மணியரங்க சோதி) dwells within the inner sheath of the human vessel. The seeker does not need to abandon the world or wander to physical shrines; by maintaining continuous, loving, and focused remembrance of the Divine within the core of the physical body (உடலுளே நினைந்து), spiritual rebirth occurs spontaneously, and the supreme Truth blossoms into living, undeniable reality.

Verse 99

  1. 1மூன்றுமண்ட லத்தினும் முட்டிநின்ற தூணிலும்
  2. 2நான்றபாம்பின் வாயிலும் நவின்றெழுந்த அட்சரம்;
  3. 3ஈன்றதாயும் அப்பனும் எடுத்துரைத்த மந்திரம்;
  4. 4தோன்றும்ஓர் எழுத்துளே சொல்லஎங்கும் இல்லையே!
  1. 1Muunrumanda laththinum muttininra thuunilum
  2. 2Naanrapaambin vaayilum navinrezhundha atsaram;
  3. 3Iinradhaayum appanum eduththuraiththa mandhiram;
  4. 4Thonrumor ezhuththulee sollaengum illaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பது பாடல்களின் நிறைவாக வாசி, குண்டலினி, ஏகாக்ஷரப் பிரணவத்தின் உச்சக்கட்ட ரகசியத்தைச் சித்தர் இப்பாடலில் பொதிந்து வைத்துள்ளார். உடலின் அக்னி, சூரிய, சந்திர மண்டலங்கள் ஆகிய மூன்று மண்டலங்களையும் ஊடுருவி நிற்கும் சுழுமுனை என்னும் பிரம்மத் தூணிலும், கீழ்நோக்கித் தொங்கும் குண்டலினிப் பாம்பின் வாயிலும் எழும் மூல அட்சரமே அது. ஆதி தாய்-தந்தையரான சிவசக்தியர் சிருஷ்டியின் தொடக்கத்தில் உரைத்த ஆதி மந்திரமும் அதுவே ஆகும். அந்த ஒப்பற்ற ஏகாக்ஷரமாகிய மௌனப் பிரணவ எழுத்து அகத்தில் தோன்றிப் பிரகாசிக்கும்போது, புறத்தேயுள்ள அனைத்துப் பேச்சுக்களும், சாத்திரங்களும், வாதங்களும் சொல்லொணாத மௌனத்தில் ஒடுங்கிவிடும் என்ற அத்வைத மௌன முக்தியை நிலைநாட்டுகிறார்.

In the three spheres, in the pillar that butts them, and in the mouth of the good serpent, a syllable rises already spoken. The mother who gave birth and the father took up a mantra and told it. Then a letter appears, and there is nowhere to say it. Worlds, pillar, serpent, and parents were places of rising. They are not a where for this letter. The song stops on that nowhere.

The teaching

The magnificent grand finale of this fifty-verse cycle, weaving together Kundalini, the Mandalas, and the silent Ekakshara. In Siddha subtle anatomy, the body contains the Three Spheres of Fire, Sun, and Moon (மூன்று மண்டலம்), pierced through by the central cosmic pillar of the Sushumna (முட்டி நின்ற தூண்). From the mouth of the awakened Kundalini serpent, the primordial vibration naturally resounds. This sacred Word is the primordial wisdom bestowed by the divine cosmic parents—Shiva and Shakti. When this solitary, transcendent Letter (ஓர் எழுத்து / the supreme unwritten Pranava) dawns in the zenith of consciousness, all speech, language, scriptures, and worldly sounds are swallowed into absolute, stunned silence. In that sublime stillness, the seeker realizes that the Truth cannot be spoken abroad—it can only be lived as pure, non-dual Being.

Verse 100

  1. 1மூன்று மூன்று மூன்றுமே மூவர்தேவர் தேடிடும்
  2. 2மூன்றும்அஞ் செழுத்துமாய் முழங்கும் அவ்வெழுத்துளே
  3. 3ஈன்றதாயும் அப்பனும் இயங்குகின்ற நாதமும்
  4. 4தோன்றும்மண்டலத்திலே சொல்லஎங்கும் இல்லையே!
  1. 1Muunru muunru muunrumee muuvardheevar theedidum
  2. 2Muunrumagn sezhuththumaay muzhangum avvezhuththulee
  3. 3Iinradhaayum appanum iyanguginra naadhamum
  4. 4Thonrummandalaththilee sollaengum illaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் மும்மூர்த்திகளான பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் ஆகியோரும், முக்குணங்கள் மற்றும் நனவு-கனவு-உறக்கம் எனும் முப்பரிமாண நிலைகளும் தேடி அலைகின்ற அந்த முழுமுதற் பரம்பொருள் வேறெங்கோ புறத்தில் இல்லை. அண்டசராசரங்களை இயக்கும் அனைத்து முத்துவங்களும் நமசிவாய எனும் திருவைந்தெழுத்துக்குள்ளேயே அடங்கி, அதிலுள்ள ஏக பிரணவ நாதத்துள்ளேயே பேரொலியாய் முழங்குகின்றன. இவ்வியக்கத்தின் மூல காரணங்களான தாயாகிய பராசக்தியும், தந்தையாகிய பரமசிவனும், அவர்களினின்று எழும் ஆதி நாத-பிந்துக்களும் யோகியின் கபால உச்சியில் விளங்கும் சஹஸ்ரார மண்டலத்திலேதான் ஒன்றாகத் தோன்றி அருளாட்சி புரிகின்றனர். அத்தகைய உள்மண்டலத்தின் அத்துவித ஐக்கியப் பெருவெளியை வாசி யோகத்தால் தரிசித்துவிட்டால், சொல்லாலும் மனத்தாலும் எட்ட முடியாத அந்த மெய்ப்பொருளை எடுத்துரைக்க புறவுலகில் வேறொரு இடமே இல்லை என்பதை உணர்ந்து மௌனத்தில் லயிக்கலாம்.

The previous song had already shut the hunt for a place to speak the letter. Here the three gods are sent through three, and three, and three, and the hunt still ends inside the five letters, roaring in that same letter. The mother who bore you, the father, and the sound that moves all appear in one circle. You are told there is nowhere else left in which the word can be said.

The teaching

The cosmic Trinity—Brahma, Vishnu, and Rudra—tirelessly search for the Absolute through triadic classifications: the three gunas, the three states of waking, dreaming, and deep sleep, and the threefold divisions of space and time. Yet Sivavakkiyar declares that all these triads collapse into and roar within the primordial Five Letters (Panchakshara / நமச்சிவாயம்). Within this primal acoustic vibration, the cosmic parents—Shiva as the transcendent Father and Shakti as the creative Mother—move in inseparable union as the vibrant Nada-Bindu. This eternal conjunction reveals itself not in external temples, but within the mystic inner mandala (the Sahasrara / cranial sphere) of the practitioner's own being. Once this radiant interior sphere is pierced through yogic awakening, the Siddha recognizes that there is no other place in the entire cosmos where the ultimate Truth can be uttered or found.

Verse 101

  1. 1சோறுகின்ற பூதம்போல சுணங்குபோல் கிடந்தநீர்
  2. 2நாறுகின்ற கும்பியில் நயந்தெழுந்த மூடரே,
  3. 3சீறுகின்ற ஐவரைச் சிணுக்கறுக்க வல்லீரேல்
  4. 4ஆறுகோடி வேணியார் ஆறில்ஒன்றில் ஆவிரே!
  1. 1Soruginra puudhambola sunangupol kidandhaniir
  2. 2Naaruginra kumbiyil nayandhezhundha muudaree,
  3. 3Siiruginra aivarais sinukkarukka valliireel
  4. 4Aarugodi veeniyaar aarilonril aaviree!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மண்ணும் நீரும் கலந்து அழுகி நாறும் குப்பையாகவும், தோலில் படரும் சுணங்கு போலவும் அநித்தியமான இந்த பஞ்சபூத சட உடல், துர்நாற்றம் வீசும் கருப்பைக் கும்பியிலே தோன்றி வளர்ந்த இழிவை உணராமல் மனிதர்கள் ஆணவத்தில் திளைக்கின்றனர். பாம்புகளெனச் சீறித் திரியும் ஐம்புலன்களின் ஆசைப் பிடிப்புகளை வாசி யோகத்தின் துணைகொண்டு வேரறுக்க வல்ல ஞானிகளுக்கு, சட உடலின் மரணம் ஒரு பொருட்டே அல்ல. கோடானுகோடி விரிந்த கதிர்களையுடைய சடைமுடியைக் கொண்ட பரமசிவனின் திருவருளால், உடலிலுள்ள ஆறு மூலாதாரச் சக்கரங்களையும் கடந்து விளங்கும் துரியாதீதப் பேரின்பப் பெருவெளியில் (ஆறில் ஒன்றாகிய பரமத்தில்) ஆன்மா இரண்டறக் கலந்து அழியா முக்தி நிலையை எய்திவிடும் என்று சிவவாக்கியர் எச்சரித்து வழிகாட்டுகிறார்.

The song turns on you and names the body you are proud of. It is a wasting elemental thing, water lying like scurf, and you are the fool who rose with pleasure inside a pot that stinks. The way out is narrow. If the irritation of the five who rage can be cut, you become breath in one of the six of the lord whose matted hair is counted in crores.

The teaching

A scathing, uncompromising reality check on human arrogance and bodily vanity. The poet compares the frail, decomposing physical frame to an unstable heap of elements and diseased scum (சுணங்கு), born from a foul, boiling womb-pot (நாறுகின்ற கும்பி) filled with impure fluids. Despite such humble and perishable biological origins, humans puff themselves up with egoic pride. Sivavakkiyar presents the only true way of transcendence: mastering and severing the turbulent attachments of the five raging senses (சீறுகின்ற ஐவர்). For the yogi who tames these five feral faculties, the soul ascends through the central spinal channel to unite with Shiva—the cosmic ascetic whose matted hair radiates in millions of luminous rays (ஆறுகோடி வேணியார்)—becoming absorbed into the transcendent sixth state of pure, immortal consciousness beyond bodily corruption.

Verse 102

  1. 1வட்டமென்று உம்முளே மயக்கிவிட்ட திவ்வெளி
  2. 2அட்டவக் கரத்துளே அடக்கமும் ஒடுக்கமும்
  3. 3எட்டும் எட்டும் எட்டுமாய் இயங்கு சக்கரத்துளே
  4. 4எட்டலாம் உதித்தது எம்பிரானைநாம் அறிந்தபின்.
  1. 1Vattamenru ummulee mayakkivitta thivveli
  2. 2Attavak karaththulee adakkamum odukkamum
  3. 3Ettum ettum ettumaay iyangu sakkaraththulee
  4. 4Ettalaam udhiththadhu embiraanainaam arindhapin.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மாயையின் மயக்கத்தால் மனித மனம் அகவெளியை வெறுமனே ஒரு பாழ்வெளியாகவோ சூனிய வட்டமாகவோ எண்ணி மருள்கிறது. ஆனால், அஷ்டவக்கரம் எனப்படும் எட்டெழுத்து மந்திரச் சூட்சுமத்தில் மனத்தையும் பிராணனையும் நிலைநிறுத்தி அடக்கி ஒடுக்கும்போது, இருபத்து நான்கு தத்துவங்களும் (எட்டும் எட்டும் எட்டுமாய்) சுழன்று இயங்கும் நாடிச் சக்கரங்களின் உண்மை விளங்கும். புற உலகிலே தேடி அலையாமல், தன் அகத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு வாசியை ஒடுக்கி, நம்முள் எழுந்தருளியுள்ள எம்பிரானை மெய்யனுபவமாக உணர்ந்துவிட்டால், இதுவரை எட்டாததாகத் தோன்றிய பரவெளியின் சுயஞ்சோதி உள்ளொளியாய் தானே உதித்து அருளும் என்ற யோக இரகசியத்தை இப்பாடல் புகட்டுகிறது.

A bright space inside you has called itself a circle and left you confused. The line then sets restraint and drawing-in inside a compressed eightfold curve, and a wheel that turns as eight and eight and eight. Only the last line changes the mood. Once our Lord is known, what can be reached has already risen.

The teaching

An esoteric exposition of yogic geometry and the transcendence of mental illusion. The uninitiated mind is easily hypnotized by the concept of the void or inner space (வெளி) conceptualized as a mere external geometric circle (வட்டம்). Sivavakkiyar points to the Ashtakshara (அட்டவக்கரம் / the eightfold mystic matrix or the eight-petaled lotus of the heart/Ajna), wherein all sensory movements must be restrained and gathered into absolute yogic stillness (அடக்கமும் ஒடுக்கமும்). Operating within the mystic wheel that pulses in dynamic octaves (twenty-four tattvas of psycho-physical reality), the radiant presence of the Divine suddenly dawns. Once our indwelling Lord is experientially realized through internal concentration, the seeker effortlessly attains that which was previously deemed unreachable by the analytical intellect.

Verse 103

  1. 1பேசுவானும் ஈசனே, பிரமஞானம் உம்முளே;
  2. 2ஆசையான ஐவரும் அலைந்தருள் செய்கிறார்;
  3. 3ஆசையானா ஐவரே அடக்கிஓர் எழுத்திலே
  4. 4பேசிடாது இருப்பிரேல் நாதன்வந்து பேசுமே.
  1. 1Peesuvaanum iisanee, piramagnaanam ummulee;
  2. 2Aasaiyaana aivarum alaindharul seygiraar;
  3. 3Aasaiyaanaa aivaree adakkior ezhuththilee
  4. 4Peesidaadhu iruppireel naadhanvandhu peesumee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதனின் நாவில் நின்று சொல்லாகவும், அகத்தில் நின்று மெய்யுணர்வாகவும் விளங்குபவன் உள்ளுறையும் ஈசனேயன்றி வேறில்லை; பிரம்ம ஞானம் என்பது சாத்திரங்களிலோ வெளியிலோ தேடத்தக்கதல்ல, அது தன்னுணர்வுக்குள்ளேயே இயற்கையாய் விளங்குவது. ஆனால், வெளியுலகப் பொருள்களை நாடி ஓடும் ஐம்புலன்களின் பேராசைக் கூச்சல் இந்த அகவொலியை மறைத்து விடுகிறது. அலைபாயும் அந்த ஐம்புலன்களையும் வாசியால் ஒருமுகப்படுத்தி, மூலப் பிரணவமாகிய ஏகாக்ஷரத்துள் (ஓர் எழுத்திலே) ஒடுக்கி, மனத்தின் ஓட்டத்தை நிறுத்தி நிர்விகற்ப மௌனத்தில் நிலைத்திருந்தால், அகத்தின் நாயகனான சிவமே சுயமாக வெளிப்பட்டுத் தன்னுணர்வாகப் பேசத் தொடங்கும் என்ற அத்வைத மௌன ரகசியத்தை இப்பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

The one who speaks is the Lord, and the knowledge of the supreme is already in you. Against that, the five who are desire wander and perform what they call grace. The song's demand is to hold those five inside one letter and to keep from speaking. Then the Lord is the one who comes and talks.

The teaching

Advaitic self-realization through inner stillness and the silencing of sensory turmoil. The ultimate speaker behind every word uttered and every thought formed is none other than the indwelling Lord (பேசுவானும் ஈசனே); supreme divine gnosis (பிரமஞானம் / Brahma Jnana) is not an external attainment, but an inherent, living reality already present within one's own consciousness. However, the five outward-seeking senses (ஆசையான ஐவர்), masquerading as providers of fulfillment and pleasure, distract and scatter the vital energy. Sivavakkiyar instructs the seeker to rein in these five wanderers and dissolve them into the single primordial seed syllable (ஓர் எழுத்து—the Pranava Om / Ekakshara). By abiding in radical, thought-free inner silence (பேசிடாது இருப்பிரேல்), the personal ego recedes, and the Supreme Master Himself steps forth to illuminate the silence with divine speech.