சிவவாக்கியம்

Verse 101

1சோறுகின்ற பூதம்போல சுணங்குபோல் கிடந்தநீர்
2நாறுகின்ற கும்பியில் நயந்தெழுந்த மூடரே,
3சீறுகின்ற ஐவரைச் சிணுக்கறுக்க வல்லீரேல்
4ஆறுகோடி வேணியார் ஆறில்ஒன்றில் ஆவிரே!

1Soruginra puudhambola sunangupol kidandhaniir
2Naaruginra kumbiyil nayandhezhundha muudaree,
3Siiruginra aivarais sinukkarukka valliireel
4Aarugodi veeniyaar aarilonril aaviree!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மண்ணும் நீரும் கலந்து அழுகி நாறும் குப்பையாகவும், தோலில் படரும் சுணங்கு போலவும் அநித்தியமான இந்த பஞ்சபூத சட உடல், துர்நாற்றம் வீசும் கருப்பைக் கும்பியிலே தோன்றி வளர்ந்த இழிவை உணராமல் மனிதர்கள் ஆணவத்தில் திளைக்கின்றனர். பாம்புகளெனச் சீறித் திரியும் ஐம்புலன்களின் ஆசைப் பிடிப்புகளை வாசி யோகத்தின் துணைகொண்டு வேரறுக்க வல்ல ஞானிகளுக்கு, சட உடலின் மரணம் ஒரு பொருட்டே அல்ல. கோடானுகோடி விரிந்த கதிர்களையுடைய சடைமுடியைக் கொண்ட பரமசிவனின் திருவருளால், உடலிலுள்ள ஆறு மூலாதாரச் சக்கரங்களையும் கடந்து விளங்கும் துரியாதீதப் பேரின்பப் பெருவெளியில் (ஆறில் ஒன்றாகிய பரமத்தில்) ஆன்மா இரண்டறக் கலந்து அழியா முக்தி நிலையை எய்திவிடும் என்று சிவவாக்கியர் எச்சரித்து வழிகாட்டுகிறார்.

The song turns on you and names the body you are proud of. It is a wasting elemental thing, water lying like scurf, and you are the fool who rose with pleasure inside a pot that stinks. The way out is narrow. If the irritation of the five who rage can be cut, you become breath in one of the six of the lord whose matted hair is counted in crores.

The teaching

A scathing, uncompromising reality check on human arrogance and bodily vanity. The poet compares the frail, decomposing physical frame to an unstable heap of elements and diseased scum (சுணங்கு), born from a foul, boiling womb-pot (நாறுகின்ற கும்பி) filled with impure fluids. Despite such humble and perishable biological origins, humans puff themselves up with egoic pride. Sivavakkiyar presents the only true way of transcendence: mastering and severing the turbulent attachments of the five raging senses (சீறுகின்ற ஐவர்). For the yogi who tames these five feral faculties, the soul ascends through the central spinal channel to unite with Shiva—the cosmic ascetic whose matted hair radiates in millions of luminous rays (ஆறுகோடி வேணியார்)—becoming absorbed into the transcendent sixth state of pure, immortal consciousness beyond bodily corruption.

Verse 102

1வட்டமென்று உம்முளே மயக்கிவிட்ட திவ்வெளி
2அட்டவக் கரத்துளே அடக்கமும் ஒடுக்கமும்
3எட்டும் எட்டும் எட்டுமாய் இயங்கு சக்கரத்துளே
4எட்டலாம் உதித்தது எம்பிரானைநாம் அறிந்தபின்.

1Vattamenru ummulee mayakkivitta thivveli
2Attavak karaththulee adakkamum odukkamum
3Ettum ettum ettumaay iyangu sakkaraththulee
4Ettalaam udhiththadhu embiraanainaam arindhapin.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மாயையின் மயக்கத்தால் மனித மனம் அகவெளியை வெறுமனே ஒரு பாழ்வெளியாகவோ சூனிய வட்டமாகவோ எண்ணி மருள்கிறது. ஆனால், அஷ்டவக்கரம் எனப்படும் எட்டெழுத்து மந்திரச் சூட்சுமத்தில் மனத்தையும் பிராணனையும் நிலைநிறுத்தி அடக்கி ஒடுக்கும்போது, இருபத்து நான்கு தத்துவங்களும் (எட்டும் எட்டும் எட்டுமாய்) சுழன்று இயங்கும் நாடிச் சக்கரங்களின் உண்மை விளங்கும். புற உலகிலே தேடி அலையாமல், தன் அகத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு வாசியை ஒடுக்கி, நம்முள் எழுந்தருளியுள்ள எம்பிரானை மெய்யனுபவமாக உணர்ந்துவிட்டால், இதுவரை எட்டாததாகத் தோன்றிய பரவெளியின் சுயஞ்சோதி உள்ளொளியாய் தானே உதித்து அருளும் என்ற யோக இரகசியத்தை இப்பாடல் புகட்டுகிறது.

A bright space inside you has called itself a circle and left you confused. The line then sets restraint and drawing-in inside a compressed eightfold curve, and a wheel that turns as eight and eight and eight. Only the last line changes the mood. Once our Lord is known, what can be reached has already risen.

The teaching

An esoteric exposition of yogic geometry and the transcendence of mental illusion. The uninitiated mind is easily hypnotized by the concept of the void or inner space (வெளி) conceptualized as a mere external geometric circle (வட்டம்). Sivavakkiyar points to the Ashtakshara (அட்டவக்கரம் / the eightfold mystic matrix or the eight-petaled lotus of the heart/Ajna), wherein all sensory movements must be restrained and gathered into absolute yogic stillness (அடக்கமும் ஒடுக்கமும்). Operating within the mystic wheel that pulses in dynamic octaves (twenty-four tattvas of psycho-physical reality), the radiant presence of the Divine suddenly dawns. Once our indwelling Lord is experientially realized through internal concentration, the seeker effortlessly attains that which was previously deemed unreachable by the analytical intellect.

Verse 103

1பேசுவானும் ஈசனே, பிரமஞானம் உம்முளே;
2ஆசையான ஐவரும் அலைந்தருள் செய்கிறார்;
3ஆசையானா ஐவரே அடக்கிஓர் எழுத்திலே
4பேசிடாது இருப்பிரேல் நாதன்வந்து பேசுமே.

1Peesuvaanum iisanee, piramagnaanam ummulee;
2Aasaiyaana aivarum alaindharul seygiraar;
3Aasaiyaanaa aivaree adakkior ezhuththilee
4Peesidaadhu iruppireel naadhanvandhu peesumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதனின் நாவில் நின்று சொல்லாகவும், அகத்தில் நின்று மெய்யுணர்வாகவும் விளங்குபவன் உள்ளுறையும் ஈசனேயன்றி வேறில்லை; பிரம்ம ஞானம் என்பது சாத்திரங்களிலோ வெளியிலோ தேடத்தக்கதல்ல, அது தன்னுணர்வுக்குள்ளேயே இயற்கையாய் விளங்குவது. ஆனால், வெளியுலகப் பொருள்களை நாடி ஓடும் ஐம்புலன்களின் பேராசைக் கூச்சல் இந்த அகவொலியை மறைத்து விடுகிறது. அலைபாயும் அந்த ஐம்புலன்களையும் வாசியால் ஒருமுகப்படுத்தி, மூலப் பிரணவமாகிய ஏகாக்ஷரத்துள் (ஓர் எழுத்திலே) ஒடுக்கி, மனத்தின் ஓட்டத்தை நிறுத்தி நிர்விகற்ப மௌனத்தில் நிலைத்திருந்தால், அகத்தின் நாயகனான சிவமே சுயமாக வெளிப்பட்டுத் தன்னுணர்வாகப் பேசத் தொடங்கும் என்ற அத்வைத மௌன ரகசியத்தை இப்பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

The one who speaks is the Lord, and the knowledge of the supreme is already in you. Against that, the five who are desire wander and perform what they call grace. The song's demand is to hold those five inside one letter and to keep from speaking. Then the Lord is the one who comes and talks.

The teaching

Advaitic self-realization through inner stillness and the silencing of sensory turmoil. The ultimate speaker behind every word uttered and every thought formed is none other than the indwelling Lord (பேசுவானும் ஈசனே); supreme divine gnosis (பிரமஞானம் / Brahma Jnana) is not an external attainment, but an inherent, living reality already present within one's own consciousness. However, the five outward-seeking senses (ஆசையான ஐவர்), masquerading as providers of fulfillment and pleasure, distract and scatter the vital energy. Sivavakkiyar instructs the seeker to rein in these five wanderers and dissolve them into the single primordial seed syllable (ஓர் எழுத்து—the Pranava Om / Ekakshara). By abiding in radical, thought-free inner silence (பேசிடாது இருப்பிரேல்), the personal ego recedes, and the Supreme Master Himself steps forth to illuminate the silence with divine speech.

Verse 104

1நமசிவாய அஞ்செழுத்தும் நல்குமேல் நிலைகளும்
2நமசிவாய அஞ்சில்அஞ்சும் புராணமான மாயையும்
3நமசிவாய அஞ்செழுத்து நம்முளே இருக்கவே!
4நமசிவாய உண்மையை நன்குஉரைசெய் நாதனே!

1Namasivaaya anjezhuththum nalgumeel nilaigalum
2Namasivaaya anjilanjum puraanamaana maayaiyum
3Namasivaaya anjezhuththu nammulee irukkavee!
4Namasivaaya unmaiyai nanguuraisey naadhanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆன்மாவின் சகல உன்னத உயர் நிலைகளையும் நல்கும் மகாசக்தியாக விளங்குவது நமசிவாய என்னும் திருவைந்தெழுத்தே ஆகும். அண்ட சராசரத்தின் பஞ்ச பூதங்களும், புலன் இயக்கங்களும், புராண இதிகாசங்களாக விரிந்த அத்தனை மாயா தோற்றங்களும் இந்த ஐந்தெழுத்தின் விரிவும் சுருக்கமுமே அன்றி வேறில்லை. இத்தகைய ஒப்பற்ற அஞ்செழுத்து மந்திரம் வெளியிலோ ஏடுகளிலோ அன்றி, நம் உயிரின் சுவாசமாகவும் பிராண நாடியாகவும் உடலுக்குள்ளேயே சதா ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. புறச்சடங்குகளில் காலத்தை வீணடிக்காமல், நம்முள் உறையும் அந்த நமசிவாயத்தின் சூட்சுமப் பேருண்மையை அகக்கண் திறந்து குருவருளாய் உணர்த்துமாறு சிவவாக்கியர் தன்னுள் நின்ற நாதனை வேண்டுகிறார்.

The five letters Na-ma-si-va-ya are struck four times, and each time they take a different burden. Granted, they bring the states with them. The maya that has turned into purana fears inside those five. Then the claim drops to its plainest form: the five letters are inside us. The last line asks the Lord to say that truth well.

The teaching

The supreme efficacy, cosmic scope, and intimate presence of the Five Letters (Panchakshara / நமசிவாய). Sivavakkiyar strikes the sacred five syllables four times, demonstrating how they encapsulate all levels of spiritual attainment and metaphysical planes of consciousness (மேல் நிலைகள்). Simultaneously, the five cosmic elements, the five sheaths, and the entire mythological illusion of the external universe (புராணமான மாயை) unfold from and dissolve back into these very five vibrations. Rather than searching for holy formulas in external texts or distant shrines, the Siddha boldly proclaims that the Five Letters are already naturally vibrating within our own breath, pulse, and spinal axis (நம்முளே இருக்கவே). The verse concludes with an earnest petition to the indwelling Satguru to unveil the living, experiential truth of Namasivaya within direct subjective awareness.

Verse 105

1பரம்உனக்கு எனக்குவேறு பயம்இலை பரா பரா!
2கரம்எடுத்து நிற்றலும் குவித்திடக் கடவதும்
3சிரம்உருகி அமுதளித்த சீருலாவு நாதனே;
4உரம்எனக்கு நீ அளித்த ஓம்நமசி வாயவே!

1Paramunakku enakkuveeru payamilai paraa paraa!
2Karameduththu nitralum kuviththidak kadavadhum
3Siramurugi amudhaliththa siirulaavu naadhanee;
4Uramenakku nii aliththa omnamasi vaayavee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

முழுமுதற் பரம்பொருளுக்கும் தன் ஆன்மாவிற்கும் இடையே எவ்வித பேதமும் இல்லை என்ற அபேத அத்வைத உண்மையை உணர்ந்தவனுக்குப் பிறவித் துயரமோ எம பயமோ துளியும் இல்லை. வெறும் கைகூப்பித் தொழும் புற வழிபாட்டு சடங்குகளுக்கு அப்பால், மூலாதாரக் கனல் மூண்டு கபால உச்சி உருகும்போது சஹஸ்ராரத்திலிருந்து பொழியும் அமிர்தப் பெருக்கை நல்கியவனே அகத்து நாதன் ஆவான். ஆன்ம ஞானத்திற்கு வஜ்ஜிரம் போன்ற ஆன்ம பலத்தையும் (உரம்) மரணமில்லாப் பெருவாழ்வையும் தருவது உள்ளுக்குள் இடையறாது ஒலிக்கும் 'ஓம் நமசிவாய' என்ற தாரகப் பிரணவமே எனச் சித்தர் இன்பப் பரவசத்துடன் முழங்குகிறார்.

The address grows close. Between the supreme and the singer there is no separate fear, and the cry is Para, Para. Raised hands and joined palms are named as what is owed, then the Lord is the one who melted the head and gave nectar while moving in splendor. The strength that was given is not a mood. It is Om Namasivaya.

The teaching

A sublime expression of non-dual devotion and Siddha cranial alchemy. Between the Supreme Absolute (பரம்) and the seeker's awakened consciousness, there exists no real separation; once this non-duality is understood, all existential terror and worldly fear evaporate (பயம் இலை). Raising hands in outward supplication or joining palms in mechanical temple worship are merely superficial religious gestures. The true, internal spiritual transformation occurs when the radiant Lord of Splendor (சீருலாவு நாதன்) melts the cranial vault (சிரம் உருகி) at the Sahasrara, showering the seeker's nervous system with the ambrosial nectar of immortality (அமுது). The impenetrable fortress and supreme spiritual vigor (உரம்) bestowed upon the mystic is the primal, resonant vibration of Om Namasivaya pulsating through the awakened Sushumna.

Verse 106

1பச்சைமண் பதுப்பிலே பழுப்பதிந்த வேட்டுவன்
2நிச்சலும் நினைந்திட நினைத்தவண்ணம் ஆயிடும்;
3பச்சைமண் இடிந்துபோய் பறந்ததும்பி ஆயிடும்
4பிச்சர்காள் அறிந்துகொள்க பிரான்இயற்று கோலமே.

1Pachchaiman padhuppilee pazhuppadhindha veettuvan
2Nichchalum ninaindhida ninaiththavannam aayidum;
3Pachchaiman idindhupoy parandhadhumbi aayidum
4Pichchargaal arindhugolga piraaniyatru kolamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குளவியானது (வேட்டுவன்) பச்சைக் கூட்டுக்குள் புழுவை அடைத்துத் தன் ரீங்காரத்தினால் சதா தியானிக்கச் செய்ய, அந்தப் புழுவும் பயத்தோடு கூடிய ஏகாக்ர சிந்தனையால் குளவியையே இடைவிடாது நினைந்து முடிவில் தன் பழைய புழுவடிவம் அழிந்து தானும் சிறகு முளைத்த தும்பியாகப் பறந்துவிடுகிறது (கீட-பிருங்க நியாயம்). மாயைப் பச்சைக் கூண்டாகிய இந்த மாமிச உடலுக்குள் கட்டுண்டு கிடக்கும் மனித ஆன்மாவும், இடைவிடாது பரம்பொருளையே தியானித்துக் கலந்திருக்குமானால், இத்தேகக் கூண்டு உதிர்ந்து ஆன்மா பரசிவத்தோடு ஒன்றிச் சுதந்திரப் பேரின்பப் பெருவெளியில் சிறகடித்துப் பறக்கும். இந்த இறைவனின் மெய்ஞ்ஞான லீலையை அறியாது புறத்தே உழலும் உலகத்தவரைப் 'பிச்சர்காள்' என விளித்துச் சித்தர் உண்மையை உணர்த்துகிறார்.

A hunter sits in a hut of raw green clay, the tawny color settled in him. Think of him without a gap and the thought becomes the form. Then the same green clay collapses and turns into a beetle that has taken wing. The mad ones are told to recognize this as the guise the Lord himself puts on.

The teaching

The classic Siddha and Vedantic analogy of the wasp and the caterpillar (கீட-பிருங்க நியாயம் / Bhramara-Kita Nyaya). A predatory hunting-wasp (வேட்டுவன்) imprisons a caterpillar within a cell of damp green clay (பச்சைமண்); through constant, uninterrupted contemplation born of intense focus, the earth-bound worm undergoes a complete biological metamorphosis, taking on the winged form of the very insect it meditates upon, until the clay prison shatters and it takes flight as a beetle (தும்பி). Addressing worldly fools as madmen (பிச்சர்காள்), Sivavakkiyar reveals this parable as the mysterious transmutation wrought by the Divine. If the soul, currently trapped in a mortal frame of perishable red and green clay, fixes its awareness unceasingly upon the Supreme, the physical shell collapses, and consciousness takes flight as liberated, radiant Spirit.