சிவவாக்கியம்

103 / 524

Verse 103

  1. 1பேசுவானும் ஈசனே, பிரமஞானம் உம்முளே;
  2. 2ஆசையான ஐவரும் அலைந்தருள் செய்கிறார்;
  3. 3ஆசையானா ஐவரே அடக்கிஓர் எழுத்திலே
  4. 4பேசிடாது இருப்பிரேல் நாதன்வந்து பேசுமே.
  1. 1Peesuvaanum iisanee, piramagnaanam ummulee;
  2. 2Aasaiyaana aivarum alaindharul seygiraar;
  3. 3Aasaiyaanaa aivaree adakkior ezhuththilee
  4. 4Peesidaadhu iruppireel naadhanvandhu peesumee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதனின் நாவில் நின்று சொல்லாகவும், அகத்தில் நின்று மெய்யுணர்வாகவும் விளங்குபவன் உள்ளுறையும் ஈசனேயன்றி வேறில்லை; பிரம்ம ஞானம் என்பது சாத்திரங்களிலோ வெளியிலோ தேடத்தக்கதல்ல, அது தன்னுணர்வுக்குள்ளேயே இயற்கையாய் விளங்குவது. ஆனால், வெளியுலகப் பொருள்களை நாடி ஓடும் ஐம்புலன்களின் பேராசைக் கூச்சல் இந்த அகவொலியை மறைத்து விடுகிறது. அலைபாயும் அந்த ஐம்புலன்களையும் வாசியால் ஒருமுகப்படுத்தி, மூலப் பிரணவமாகிய ஏகாக்ஷரத்துள் (ஓர் எழுத்திலே) ஒடுக்கி, மனத்தின் ஓட்டத்தை நிறுத்தி நிர்விகற்ப மௌனத்தில் நிலைத்திருந்தால், அகத்தின் நாயகனான சிவமே சுயமாக வெளிப்பட்டுத் தன்னுணர்வாகப் பேசத் தொடங்கும் என்ற அத்வைத மௌன ரகசியத்தை இப்பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

The one who speaks is the Lord, and the knowledge of the supreme is already in you. Against that, the five who are desire wander and perform what they call grace. The song's demand is to hold those five inside one letter and to keep from speaking. Then the Lord is the one who comes and talks.

The teaching

Advaitic self-realization through inner stillness and the silencing of sensory turmoil. The ultimate speaker behind every word uttered and every thought formed is none other than the indwelling Lord (பேசுவானும் ஈசனே); supreme divine gnosis (பிரமஞானம் / Brahma Jnana) is not an external attainment, but an inherent, living reality already present within one's own consciousness. However, the five outward-seeking senses (ஆசையான ஐவர்), masquerading as providers of fulfillment and pleasure, distract and scatter the vital energy. Sivavakkiyar instructs the seeker to rein in these five wanderers and dissolve them into the single primordial seed syllable (ஓர் எழுத்து—the Pranava Om / Ekakshara). By abiding in radical, thought-free inner silence (பேசிடாது இருப்பிரேல்), the personal ego recedes, and the Supreme Master Himself steps forth to illuminate the silence with divine speech.

Verse 104

  1. 1நமசிவாய அஞ்செழுத்தும் நல்குமேல் நிலைகளும்
  2. 2நமசிவாய அஞ்சில்அஞ்சும் புராணமான மாயையும்
  3. 3நமசிவாய அஞ்செழுத்து நம்முளே இருக்கவே!
  4. 4நமசிவாய உண்மையை நன்குஉரைசெய் நாதனே!
  1. 1Namasivaaya anjezhuththum nalgumeel nilaigalum
  2. 2Namasivaaya anjilanjum puraanamaana maayaiyum
  3. 3Namasivaaya anjezhuththu nammulee irukkavee!
  4. 4Namasivaaya unmaiyai nanguuraisey naadhanee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆன்மாவின் சகல உன்னத உயர் நிலைகளையும் நல்கும் மகாசக்தியாக விளங்குவது நமசிவாய என்னும் திருவைந்தெழுத்தே ஆகும். அண்ட சராசரத்தின் பஞ்ச பூதங்களும், புலன் இயக்கங்களும், புராண இதிகாசங்களாக விரிந்த அத்தனை மாயா தோற்றங்களும் இந்த ஐந்தெழுத்தின் விரிவும் சுருக்கமுமே அன்றி வேறில்லை. இத்தகைய ஒப்பற்ற அஞ்செழுத்து மந்திரம் வெளியிலோ ஏடுகளிலோ அன்றி, நம் உயிரின் சுவாசமாகவும் பிராண நாடியாகவும் உடலுக்குள்ளேயே சதா ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. புறச்சடங்குகளில் காலத்தை வீணடிக்காமல், நம்முள் உறையும் அந்த நமசிவாயத்தின் சூட்சுமப் பேருண்மையை அகக்கண் திறந்து குருவருளாய் உணர்த்துமாறு சிவவாக்கியர் தன்னுள் நின்ற நாதனை வேண்டுகிறார்.

The five letters Na-ma-si-va-ya are struck four times, and each time they take a different burden. Granted, they bring the states with them. The maya that has turned into purana fears inside those five. Then the claim drops to its plainest form: the five letters are inside us. The last line asks the Lord to say that truth well.

The teaching

The supreme efficacy, cosmic scope, and intimate presence of the Five Letters (Panchakshara / நமசிவாய). Sivavakkiyar strikes the sacred five syllables four times, demonstrating how they encapsulate all levels of spiritual attainment and metaphysical planes of consciousness (மேல் நிலைகள்). Simultaneously, the five cosmic elements, the five sheaths, and the entire mythological illusion of the external universe (புராணமான மாயை) unfold from and dissolve back into these very five vibrations. Rather than searching for holy formulas in external texts or distant shrines, the Siddha boldly proclaims that the Five Letters are already naturally vibrating within our own breath, pulse, and spinal axis (நம்முளே இருக்கவே). The verse concludes with an earnest petition to the indwelling Satguru to unveil the living, experiential truth of Namasivaya within direct subjective awareness.

Verse 105

  1. 1பரம்உனக்கு எனக்குவேறு பயம்இலை பரா பரா!
  2. 2கரம்எடுத்து நிற்றலும் குவித்திடக் கடவதும்
  3. 3சிரம்உருகி அமுதளித்த சீருலாவு நாதனே;
  4. 4உரம்எனக்கு நீ அளித்த ஓம்நமசி வாயவே!
  1. 1Paramunakku enakkuveeru payamilai paraa paraa!
  2. 2Karameduththu nitralum kuviththidak kadavadhum
  3. 3Siramurugi amudhaliththa siirulaavu naadhanee;
  4. 4Uramenakku nii aliththa omnamasi vaayavee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

முழுமுதற் பரம்பொருளுக்கும் தன் ஆன்மாவிற்கும் இடையே எவ்வித பேதமும் இல்லை என்ற அபேத அத்வைத உண்மையை உணர்ந்தவனுக்குப் பிறவித் துயரமோ எம பயமோ துளியும் இல்லை. வெறும் கைகூப்பித் தொழும் புற வழிபாட்டு சடங்குகளுக்கு அப்பால், மூலாதாரக் கனல் மூண்டு கபால உச்சி உருகும்போது சஹஸ்ராரத்திலிருந்து பொழியும் அமிர்தப் பெருக்கை நல்கியவனே அகத்து நாதன் ஆவான். ஆன்ம ஞானத்திற்கு வஜ்ஜிரம் போன்ற ஆன்ம பலத்தையும் (உரம்) மரணமில்லாப் பெருவாழ்வையும் தருவது உள்ளுக்குள் இடையறாது ஒலிக்கும் 'ஓம் நமசிவாய' என்ற தாரகப் பிரணவமே எனச் சித்தர் இன்பப் பரவசத்துடன் முழங்குகிறார்.

The address grows close. Between the supreme and the singer there is no separate fear, and the cry is Para, Para. Raised hands and joined palms are named as what is owed, then the Lord is the one who melted the head and gave nectar while moving in splendor. The strength that was given is not a mood. It is Om Namasivaya.

The teaching

A sublime expression of non-dual devotion and Siddha cranial alchemy. Between the Supreme Absolute (பரம்) and the seeker's awakened consciousness, there exists no real separation; once this non-duality is understood, all existential terror and worldly fear evaporate (பயம் இலை). Raising hands in outward supplication or joining palms in mechanical temple worship are merely superficial religious gestures. The true, internal spiritual transformation occurs when the radiant Lord of Splendor (சீருலாவு நாதன்) melts the cranial vault (சிரம் உருகி) at the Sahasrara, showering the seeker's nervous system with the ambrosial nectar of immortality (அமுது). The impenetrable fortress and supreme spiritual vigor (உரம்) bestowed upon the mystic is the primal, resonant vibration of Om Namasivaya pulsating through the awakened Sushumna.

Verse 106

  1. 1பச்சைமண் பதுப்பிலே பழுப்பதிந்த வேட்டுவன்
  2. 2நிச்சலும் நினைந்திட நினைத்தவண்ணம் ஆயிடும்;
  3. 3பச்சைமண் இடிந்துபோய் பறந்ததும்பி ஆயிடும்
  4. 4பிச்சர்காள் அறிந்துகொள்க பிரான்இயற்று கோலமே.
  1. 1Pachchaiman padhuppilee pazhuppadhindha veettuvan
  2. 2Nichchalum ninaindhida ninaiththavannam aayidum;
  3. 3Pachchaiman idindhupoy parandhadhumbi aayidum
  4. 4Pichchargaal arindhugolga piraaniyatru kolamee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

குளவியானது (வேட்டுவன்) பச்சைக் கூட்டுக்குள் புழுவை அடைத்துத் தன் ரீங்காரத்தினால் சதா தியானிக்கச் செய்ய, அந்தப் புழுவும் பயத்தோடு கூடிய ஏகாக்ர சிந்தனையால் குளவியையே இடைவிடாது நினைந்து முடிவில் தன் பழைய புழுவடிவம் அழிந்து தானும் சிறகு முளைத்த தும்பியாகப் பறந்துவிடுகிறது (கீட-பிருங்க நியாயம்). மாயைப் பச்சைக் கூண்டாகிய இந்த மாமிச உடலுக்குள் கட்டுண்டு கிடக்கும் மனித ஆன்மாவும், இடைவிடாது பரம்பொருளையே தியானித்துக் கலந்திருக்குமானால், இத்தேகக் கூண்டு உதிர்ந்து ஆன்மா பரசிவத்தோடு ஒன்றிச் சுதந்திரப் பேரின்பப் பெருவெளியில் சிறகடித்துப் பறக்கும். இந்த இறைவனின் மெய்ஞ்ஞான லீலையை அறியாது புறத்தே உழலும் உலகத்தவரைப் 'பிச்சர்காள்' என விளித்துச் சித்தர் உண்மையை உணர்த்துகிறார்.

A hunter sits in a hut of raw green clay, the tawny color settled in him. Think of him without a gap and the thought becomes the form. Then the same green clay collapses and turns into a beetle that has taken wing. The mad ones are told to recognize this as the guise the Lord himself puts on.

The teaching

The classic Siddha and Vedantic analogy of the wasp and the caterpillar (கீட-பிருங்க நியாயம் / Bhramara-Kita Nyaya). A predatory hunting-wasp (வேட்டுவன்) imprisons a caterpillar within a cell of damp green clay (பச்சைமண்); through constant, uninterrupted contemplation born of intense focus, the earth-bound worm undergoes a complete biological metamorphosis, taking on the winged form of the very insect it meditates upon, until the clay prison shatters and it takes flight as a beetle (தும்பி). Addressing worldly fools as madmen (பிச்சர்காள்), Sivavakkiyar reveals this parable as the mysterious transmutation wrought by the Divine. If the soul, currently trapped in a mortal frame of perishable red and green clay, fixes its awareness unceasingly upon the Supreme, the physical shell collapses, and consciousness takes flight as liberated, radiant Spirit.

Verse 107

  1. 1ஒளியதான காசிமீது வந்துதங்கு வோர்க்கெலாம்
  2. 2வெளியதான சோதிமேனி விஸ்வநாத னானவன்
  3. 3தெளியுமங்கை உடன்இருந்து செப்புகின்ற தாரகம்
  4. 4எளியதோர் இராமராம ராமமிர்த நாமமே.
  1. 1Oliyadhaana kaasimiidhu vandhudhangu vorkkelaam
  2. 2Veliyadhaana sodhimeeni visvanaadha naanavan
  3. 3Theliyumangai udanirundhu seppuginra thaaragam
  4. 4Eliyadhor iraamaraama raamamirdha naamamee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தே ஓடும் கங்கைக் கரையிலுள்ள காசி நகரைத் தேடி ஓடாமல், இடை-பிங்கலை நாடிகள் இணையும் புருவமத்தியான ஆக்ஞா சக்கரமே உண்மையான ஞானக் காசியாகும் (ஒளியதான காசி). அங்கு பரவெளியாகிய விஸ்வநாதப் பரமசிவனும் அவர்தம் அருள்வடிவான பராசக்தியும் நீங்காது எழுந்தருளி ஆனந்தத் தாண்டவம் புரிகின்றனர். உலகப் பற்றுகளை நீக்கி அந்த ஆக்ஞா மண்டலத்தில் குண்டலினி சக்தியோடு ஒன்றி நிற்கும் யோகிக்கு, எமவாதனை தீர்க்கும் அமிர்த தாரக மந்திரமான 'இராம' நாமம் (அகத்தில் பிரகாசிக்கும் ஆத்ம ராம சோதி) மிக எளிதாகத் தன் பிராணனில் சுடர்விட்டு அமிர்தமாய் இனிக்கும் என்று சிவவாக்கியர் இயம்புகிறார்.

The song speaks to everyone who comes and stays on Kashi that is light. Visvanatha is named as the body of light that is open space, and the clear lady seated with him utters a saving word. That word is not a long rite. It is the easy nectar of the name Rama, Rama, Rama.

The teaching

The internalization of the sacred pilgrimage city of Kashi (Varanasi) into the landscape of yogic physiology. In the esoteric Siddha tradition, Kashi does not refer to a geographical city of stone temples by a muddy river, but to the luminous Ajna chakra located between the eyebrows, where the Ida (Varana) and Pingala (Asi) channels converge into the Sushumna. For the yogi who ascends to dwell in this inner holy center of light (ஒளியதான காசி), the Supreme Lord Visvanatha—whose very body is boundless space and transcendent radiance (வெளியதான சோதி)—seated in inseparable union with the awakened Mother Shakti (தெளியுமங்கை), whispers the ultimate liberating mantra (தாரக மந்திரம் / Taraka mantra) into the dying ego. That liberating nectar is not a complex, exhausting ritual, but the sweet, accessible vibration of the Rama mantra, signifying the radiant, indwelling light of the Self.

Verse 108

  1. 1விழியினோடு புனல்விளைந்த வில்லவல்லி யோனியும்
  2. 2வெளியிலே பிதற்றலாம் விளைவுநின்றது இல்லையே
  3. 3வெளிபரந்த தேசமும் வெளிக்குள்மூல வித்தையும்
  4. 4தெளியும் வல்லஞானிகள் தெளிந்திருத்தல் திண்ணமே.
  1. 1Vizhiyinodu punalvilaindha villavalli yoniyum
  2. 2Veliyilee pidhatralaam vilaivuninradhu illaiyee
  3. 3Veliparandha theesamum velikkulmuula viththaiyum
  4. 4Theliyum vallagnaanigal thelindhiruththal thinnamee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

காமப் பார்வைகளும், உடற் கலவியும், பிறப்புக்குக் காரணமான பெண்வயிற்று யோனி வழியும் அநித்தியமான உலகியல் மாயைச் சுழல்களே; இவற்றை மெய்யெனப் புறத்தே வாதாடும் மூடர்களின் தர்க்கக் கூச்சலால் ஆன்ம விளைவு எதுவும் விளையப்போவதில்லை. உண்மை ஞானிகள் இந்தச் சிற்றின்பப் பற்றுகளைத் தாண்டி, கபால உச்சியில் எல்லையற்றுப் பரந்து விரிந்திருக்கும் சிதம்பர மகா வெளியையும் (வெளிபரந்த தேசம்), அந்த வெளிக்குள் சுடர்விடும் மூல வாசி வித்தையையும் அகத்தவத்தால் உணர்வர். அத்தகைய சித்த புருஷர்கள் உலக மாயைகளுக்கு ஆட்படாமல் சலனமற்ற பேரமைதியில் சிவத்தோடு இரண்டறக் கலந்து தெளிந்திருப்பர் என்பது திண்ணம்.

Eye and stream have ripened together with the yoni the line calls Villavalli, a compressed name left as printed. Babble in the open is allowed, and the fruit is said not to stand there. What remains is the country spread in space and the root art inside space. Knowers who can become clear are told that their clarity will hold.

The teaching

Transcending gross biological reproduction and superficial sensory perception to attain the spatial void of supreme consciousness (சிதம்பர வெளி). Sivavakkiyar juxtaposes the wet, physical mechanics of carnal conception—the gaze of the eyes, the mingling of bodily fluids, and the generative feminine organ (யோனி)—with the vain philosophical babble of worldly scholars who argue in the open without tasting spiritual fruition. The true Siddha Jnani bypasses external sexuality and scholastic debate, turning inward to the vast spatial expanse of the Sahasrara (வெளிபரந்த தேசம்) and mastering the primordial root-science (வெளிக்குள் மூல வித்தை) of breath and consciousness. Those illumined masters who cultivate this pristine, non-dual clarity abide immovably in unshakeable spiritual stillness.