சிவவாக்கியம்

Verse 107

1ஒளியதான காசிமீது வந்துதங்கு வோர்க்கெலாம்
2வெளியதான சோதிமேனி விஸ்வநாத னானவன்
3தெளியுமங்கை உடன்இருந்து செப்புகின்ற தாரகம்
4எளியதோர் இராமராம ராமமிர்த நாமமே.

1Oliyadhaana kaasimiidhu vandhudhangu vorkkelaam
2Veliyadhaana sodhimeeni visvanaadha naanavan
3Theliyumangai udanirundhu seppuginra thaaragam
4Eliyadhor iraamaraama raamamirdha naamamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தே ஓடும் கங்கைக் கரையிலுள்ள காசி நகரைத் தேடி ஓடாமல், இடை-பிங்கலை நாடிகள் இணையும் புருவமத்தியான ஆக்ஞா சக்கரமே உண்மையான ஞானக் காசியாகும் (ஒளியதான காசி). அங்கு பரவெளியாகிய விஸ்வநாதப் பரமசிவனும் அவர்தம் அருள்வடிவான பராசக்தியும் நீங்காது எழுந்தருளி ஆனந்தத் தாண்டவம் புரிகின்றனர். உலகப் பற்றுகளை நீக்கி அந்த ஆக்ஞா மண்டலத்தில் குண்டலினி சக்தியோடு ஒன்றி நிற்கும் யோகிக்கு, எமவாதனை தீர்க்கும் அமிர்த தாரக மந்திரமான 'இராம' நாமம் (அகத்தில் பிரகாசிக்கும் ஆத்ம ராம சோதி) மிக எளிதாகத் தன் பிராணனில் சுடர்விட்டு அமிர்தமாய் இனிக்கும் என்று சிவவாக்கியர் இயம்புகிறார்.

The song speaks to everyone who comes and stays on Kashi that is light. Visvanatha is named as the body of light that is open space, and the clear lady seated with him utters a saving word. That word is not a long rite. It is the easy nectar of the name Rama, Rama, Rama.

The teaching

The internalization of the sacred pilgrimage city of Kashi (Varanasi) into the landscape of yogic physiology. In the esoteric Siddha tradition, Kashi does not refer to a geographical city of stone temples by a muddy river, but to the luminous Ajna chakra located between the eyebrows, where the Ida (Varana) and Pingala (Asi) channels converge into the Sushumna. For the yogi who ascends to dwell in this inner holy center of light (ஒளியதான காசி), the Supreme Lord Visvanatha—whose very body is boundless space and transcendent radiance (வெளியதான சோதி)—seated in inseparable union with the awakened Mother Shakti (தெளியுமங்கை), whispers the ultimate liberating mantra (தாரக மந்திரம் / Taraka mantra) into the dying ego. That liberating nectar is not a complex, exhausting ritual, but the sweet, accessible vibration of the Rama mantra, signifying the radiant, indwelling light of the Self.

Verse 108

1விழியினோடு புனல்விளைந்த வில்லவல்லி யோனியும்
2வெளியிலே பிதற்றலாம் விளைவுநின்றது இல்லையே
3வெளிபரந்த தேசமும் வெளிக்குள்மூல வித்தையும்
4தெளியும் வல்லஞானிகள் தெளிந்திருத்தல் திண்ணமே.

1Vizhiyinodu punalvilaindha villavalli yoniyum
2Veliyilee pidhatralaam vilaivuninradhu illaiyee
3Veliparandha theesamum velikkulmuula viththaiyum
4Theliyum vallagnaanigal thelindhiruththal thinnamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காமப் பார்வைகளும், உடற் கலவியும், பிறப்புக்குக் காரணமான பெண்வயிற்று யோனி வழியும் அநித்தியமான உலகியல் மாயைச் சுழல்களே; இவற்றை மெய்யெனப் புறத்தே வாதாடும் மூடர்களின் தர்க்கக் கூச்சலால் ஆன்ம விளைவு எதுவும் விளையப்போவதில்லை. உண்மை ஞானிகள் இந்தச் சிற்றின்பப் பற்றுகளைத் தாண்டி, கபால உச்சியில் எல்லையற்றுப் பரந்து விரிந்திருக்கும் சிதம்பர மகா வெளியையும் (வெளிபரந்த தேசம்), அந்த வெளிக்குள் சுடர்விடும் மூல வாசி வித்தையையும் அகத்தவத்தால் உணர்வர். அத்தகைய சித்த புருஷர்கள் உலக மாயைகளுக்கு ஆட்படாமல் சலனமற்ற பேரமைதியில் சிவத்தோடு இரண்டறக் கலந்து தெளிந்திருப்பர் என்பது திண்ணம்.

Eye and stream have ripened together with the yoni the line calls Villavalli, a compressed name left as printed. Babble in the open is allowed, and the fruit is said not to stand there. What remains is the country spread in space and the root art inside space. Knowers who can become clear are told that their clarity will hold.

The teaching

Transcending gross biological reproduction and superficial sensory perception to attain the spatial void of supreme consciousness (சிதம்பர வெளி). Sivavakkiyar juxtaposes the wet, physical mechanics of carnal conception—the gaze of the eyes, the mingling of bodily fluids, and the generative feminine organ (யோனி)—with the vain philosophical babble of worldly scholars who argue in the open without tasting spiritual fruition. The true Siddha Jnani bypasses external sexuality and scholastic debate, turning inward to the vast spatial expanse of the Sahasrara (வெளிபரந்த தேசம்) and mastering the primordial root-science (வெளிக்குள் மூல வித்தை) of breath and consciousness. Those illumined masters who cultivate this pristine, non-dual clarity abide immovably in unshakeable spiritual stillness.

Verse 109

1ஓம்நமசி வாயமே உணர்ந்துமெய் உணர்ந்தபின்
2ஓம்நமசி வாயமே உணர்ந்துமெய் தெளிந்தபின்
3ஓம்நமசி வாயமே உணர்ந்துமெய் உணர்ந்தபின்
4ஓம்நமசி வாயமே உட்கலந்து நிற்குமே!

1Omnamasi vaayamee unarndhumey unarndhapin
2Omnamasi vaayamee unarndhumey thelindhapin
3Omnamasi vaayamee unarndhumey unarndhapin
4Omnamasi vaayamee utkalandhu nirkumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

'ஓம் நமசிவாய' என்னும் மகாமந்திரத்தை நாவினால் உச்சரிக்கும் சாதாரண நிலை கடந்து, உள்ளுணர்வில் அதன் ஆழமான பிரணவ தத்துவத்தை உணர்ந்து மெய்யை அறிகிறான் சாதகன். அடுத்த படியில், அந்த உணர்தல் மேலும் முதிர்ந்து பிறவி மயக்கங்கள் அகன்ற தெளிந்த மெய்ஞ்ஞானமாய் மலர்கிறது. பின்னர், அத்தெளிவும் கடந்து தானும் மந்திரமும் பரம்பொருளும் வேறல்ல என்ற அத்வைத அனுபவத்தில் ஐக்கியமாகிறது. முடிவில், புறத்தே சொல்லப்படும் மந்திரச் சத்தம் மறைந்து, ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உயிர்த்துடிப்பிலும் பரசிவமே 'உட்கலந்து' தானாய் நின்று ஒளிரும் நிலையை சிவவாக்கியர் தனது நான்கு வரிகளின் தொடர் மந்திர அடுக்கு மூலம் மெய்ப்பிக்கிறார்.

The same opening, Om Namasivaya, is said four times, and the first three lines stay almost still. Knowing the truth, growing clear in the truth, and knowing the truth again: the repetition is the work. Only the fourth line moves. The name stands mingled within.

The teaching

The progressive stages of yogic absorption and mantric transmutation through the Five Letters (Panchakshara / ஓம்நமசிவாய). Sivavakkiyar repeats the sacred mantra across four successive lines, illustrating the experiential ladder of mystical awakening: first, the intellectual recitation of the mantra transforms into direct, intuitive perception of Reality (உணர்ந்து மெய் உணர்ந்தபின்); this perception then deepens into a luminous spiritual clarity that effortlessly dissolves all karmic illusions and doubts (மெய் தெளிந்தபின்); and finally, the mantra ceases to be an external sonic practice and merges completely into the seeker's inner being (உட்கலந்து நிற்குமே). The chanter, the chanting, and the chanted Lord dissolve into an indivisible unity of pure consciousness.

Verse 110

1அல்லல்வாசல் ஒன்பதும் அருத்தடைந்த வாசலும்
2சொல்லும்வாசல் ஓர் ஐந்தும் சொம்மிவிம்மி நின்றதும்
3நல்லவாச லைத்திறந்து ஞானவாசல் ஊடுபோய்
4எல்லைவாசல் கண்டவர் இனிப்பிறப்பது இல்லையே.

1Allalvaasal onpadhum aruththadaindha vaasalum
2Sollumvaasal or aindhum sommivimmi ninradhum
3Nallavaasa laiththirandhu gnaanavaasal uudupoy
4Ellaivaasal kandavar inippirappadhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலானது பிறவித் துன்பங்களை அள்ளித் தரும் ஒன்பது புற வாசல்களாலும் (நவதுவாரங்கள்), உலகைப் பற்றும் ஐம்பொறிகளாலும் கட்டப்பட்டு அலைக்கழிகிறது. இந்த மாய வாசல்களின் வழியே பிராணன் சிதறிப் போவதைத் தடுத்து, மூலாதாரத்தில் உறங்கும் 'நல்வாசல்' ஆகிய சுழுமுனை நாடியைத் திறந்து, வாசியைக் கொண்டு புருவமத்தி மற்றும் கபால உச்சியிலுள்ள 'ஞான வாசல்' வழியாக ஆன்மாவை மேலேற்றி, அண்ட பகிரண்டங்களைக் கடந்து நிற்கும் சஹஸ்ரார 'எல்லை வாசலைத்' தரிசித்த மெய்ஞ்ஞானிகள், மீண்டும் இப்பூமியில் பிறவியெடுத்துப் பிறவித் துன்பத்தில் உழல்வதே இல்லை என்று உடற்கூறியல் யோக விடுதலையை இப்பாடல் சாற்றுகிறது.

The body is counted as doors. Nine gates of distress, a gate where meaning arrived, five gates that speak, and something that stood drooping and out of breath. The way through is to open the good gate, pass the gate of knowledge, and see the gate of the limit. Whoever has seen that last door is not born again.

The teaching

The esoteric architecture of the human body and the ascent through the portals of liberation. The physical organism is governed by nine turbulent gates (அல்லல் வாசல் ஒன்பது—the sensory and excretory orifices) that leak vital energy outward, embroiling the soul in worldly affliction, alongside the five organs of perception and expression. The yogic disciple must withdraw attention from these nine outer apertures and unlock the "good gate" (நல்வாசல்)—the dormant Sushumna channel at the base of the spine. Rising through the ascending centers of awareness, the yogi passes through the "gate of wisdom" (ஞான வாசல்—the Ajna chakra and the cranial aperture) to behold the ultimate cosmic portal (எல்லை வாசல்—the boundless Sahasrara / supreme boundary). Those who pass through this final threshold transcend mortality and will never again be trapped in the womb of rebirth.

Verse 111

1ஆதியானது ஒன்றுமே அநேக்அநேக ரூபமாய்
2சாதிபேத மாய்எழுந்து சர்வசீவன் ஆனபின்
3ஆதியோடு இருந்துமீண்டு எழுந்துசென்மம் ஆனபின்
4சோதியான ஞானியாகிச் சுத்தமாய் இருப்பனே.

1Aadhiyaanadhu onrumee aneekaneega ruupamaay
2Saadhipeedha maayezhundhu sarvasiivan aanapin
3Aadhiyodu irundhumiindu ezhundhusenmam aanapin
4Sodhiyaana gnaaniyaagis suththamaay iruppanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொடக்கமும் முடிவும் அற்ற ஆதிப் பரம்பொருள் ஒன்றே; அந்த ஏக மூலமே பிரபஞ்சத்தின் எண்ணற்ற வடிவங்களாகவும், அனைத்து உயிர்களாகவும் (சர்வசீவன்) விரிந்து நிற்கிறது. உண்மை இவ்வாறிருக்க, மனிதன் தமக்குள் கற்பித்துக்கொண்ட சாதி, குல, மத பேதங்கள் யாவும் அறியாமையால் விளைந்த வெறும் பொய்ம்மாயைகளே. எண்ணற்ற பிறவிகளின் பரிணாமச் சுழற்சியைக் கடந்து, மீண்டும் தன் ஆதி மூலமான அந்தப் பரவொளியை அகத்தில் உணர்ந்து அடையும் யோகியே சோதியான மெய்ஞ்ஞானி ஆகிறான்; அவன் தீட்டு, சடங்கு, சாதி முதலான சகல கற்பிதங்களையும் கடந்து களங்கமற்ற சுத்த சிவமாய் விளங்குவான்.

What began as one has become form after form, then risen as caste-difference until it is every living being. Staying with that beginning, returning, and rising into birth are the middle of the road. The end the song wants is a knower made of light who remains pure.

The teaching

A radical Advaitic declaration of primordial oneness and the complete annihilation of social and caste hierarchies. In the beginningless origin, only the singular, undivided Divine Essence (ஆதியானது ஒன்றுமே) existed. It is that very same unified Source that diversified into countless forms, manifestations, and every living creature (சர்வசீவன்) upon the earth. The artificial divisions of caste, lineage, and social privilege (சாதி பேதம்) are merely ignorant human contrivances projected onto this cosmic unity. After journeying through countless incarnations, when the soul re-awakens to its pristine beginning and identifies with that all-pervading primordial Light, it emerges as a true, liberated Jnani (சோதியான ஞானி), utterly purified of orthodox delusions and sectarian prejudices.

Verse 112

1மலர்ந்ததாது மூலம்மாய் இவ்வையகம் மலர்ந்ததும்
2மலர்ந்தபூ மயக்கம்வந்து அருத்ததும் விடுத்ததும்
3புலன்கள்ஐந்தும் பொறிகலங்கி பூமிமேல் விழுந்ததும்
4இலங்கலங்கி நின்றமாயம் என்னமாயம் ஈசனே.

1Malarndhadhaadhu muulammaay ivvaiyagam malarndhadhum
2Malarndhapuu mayakkamvandhu aruththadhum viduththadhum
3Pulangalaindhum porigalangi puumimeel vizhundhadhum
4Ilangalangi ninramaayam ennamaayam iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் தாது மூலத்திலிருந்தும், விந்தும் நாதமும் கலந்த கரு மூலத்திலிருந்தும் இந்த உலக வாழ்க்கை ஒரு பூவைப் போல மலர்ந்து விரிகிறது. மலர்ந்த மலர் போன்ற இளமையும் சிற்றின்பங்களும் ஆன்மாவைத் தன் கவர்ச்சியால் மயக்கி, சுவைக்க வைத்து, முடிவில் தீராத துயரிலும் சோர்விலும் ஆழ்த்தி விடுகின்றன. ஐம்புலன்களின் இடைவிடாத தாக்குதலால் அறிவு கலங்கி, நிலைதடுமாறி மனிதன் மரணத்தின் பிடியில் இந்த பூமியில் வீழ்ந்து மடிகிறான். பிரபஞ்சமெங்கும் மினுக்கி மயக்கும் இந்த மாயா விளையாட்டின் விசித்திரம்தான் என்னே என்று சிவவாக்கியர் திகைப்புடனும் தத்துவ விசாரணையோடும் ஈசனை நோக்கிக் கேள்வியெழுப்புகிறார்.

The world is said to have flowered from a blossomed essence taken as root. Then the opened flower brings delusion, something is seized and released, and the five senses with their organs fall to the earth in confusion. The singer turns to the Lord and asks what this glittering, swaying maya is.

The teaching

The cosmic enigma of Maya and the tragic entrapment of consciousness within physical embodiment. From the primordial seed of primal essence (தாது மூலம்), the entire phenomenal cosmos blossoms forth like a radiant, expansive flower. Yet this unfolding manifestation casts an intoxicating spell of delusion over the soul: caught in the whirlwind of worldly desires, humanity grasps at fleeting sensations only to discard them in exhaustion. Bewildered and disoriented by the clamor of the five sensory organs (புலன்கள் ஐந்தும் பொறி கலங்கி), living beings collapse helplessly into the dust of material existence. Sivavakkiyar calls upon the Lord in profound philosophical wonder, interrogating the dazzling, hypnotic nature of this cosmic illusion that perpetually entraps the unwary soul.