சிவவாக்கியம்

Verse 111

1ஆதியானது ஒன்றுமே அநேக்அநேக ரூபமாய்
2சாதிபேத மாய்எழுந்து சர்வசீவன் ஆனபின்
3ஆதியோடு இருந்துமீண்டு எழுந்துசென்மம் ஆனபின்
4சோதியான ஞானியாகிச் சுத்தமாய் இருப்பனே.

1Aadhiyaanadhu onrumee aneekaneega ruupamaay
2Saadhipeedha maayezhundhu sarvasiivan aanapin
3Aadhiyodu irundhumiindu ezhundhusenmam aanapin
4Sodhiyaana gnaaniyaagis suththamaay iruppanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொடக்கமும் முடிவும் அற்ற ஆதிப் பரம்பொருள் ஒன்றே; அந்த ஏக மூலமே பிரபஞ்சத்தின் எண்ணற்ற வடிவங்களாகவும், அனைத்து உயிர்களாகவும் (சர்வசீவன்) விரிந்து நிற்கிறது. உண்மை இவ்வாறிருக்க, மனிதன் தமக்குள் கற்பித்துக்கொண்ட சாதி, குல, மத பேதங்கள் யாவும் அறியாமையால் விளைந்த வெறும் பொய்ம்மாயைகளே. எண்ணற்ற பிறவிகளின் பரிணாமச் சுழற்சியைக் கடந்து, மீண்டும் தன் ஆதி மூலமான அந்தப் பரவொளியை அகத்தில் உணர்ந்து அடையும் யோகியே சோதியான மெய்ஞ்ஞானி ஆகிறான்; அவன் தீட்டு, சடங்கு, சாதி முதலான சகல கற்பிதங்களையும் கடந்து களங்கமற்ற சுத்த சிவமாய் விளங்குவான்.

What began as one has become form after form, then risen as caste-difference until it is every living being. Staying with that beginning, returning, and rising into birth are the middle of the road. The end the song wants is a knower made of light who remains pure.

The teaching

A radical Advaitic declaration of primordial oneness and the complete annihilation of social and caste hierarchies. In the beginningless origin, only the singular, undivided Divine Essence (ஆதியானது ஒன்றுமே) existed. It is that very same unified Source that diversified into countless forms, manifestations, and every living creature (சர்வசீவன்) upon the earth. The artificial divisions of caste, lineage, and social privilege (சாதி பேதம்) are merely ignorant human contrivances projected onto this cosmic unity. After journeying through countless incarnations, when the soul re-awakens to its pristine beginning and identifies with that all-pervading primordial Light, it emerges as a true, liberated Jnani (சோதியான ஞானி), utterly purified of orthodox delusions and sectarian prejudices.

Verse 112

1மலர்ந்ததாது மூலம்மாய் இவ்வையகம் மலர்ந்ததும்
2மலர்ந்தபூ மயக்கம்வந்து அருத்ததும் விடுத்ததும்
3புலன்கள்ஐந்தும் பொறிகலங்கி பூமிமேல் விழுந்ததும்
4இலங்கலங்கி நின்றமாயம் என்னமாயம் ஈசனே.

1Malarndhadhaadhu muulammaay ivvaiyagam malarndhadhum
2Malarndhapuu mayakkamvandhu aruththadhum viduththadhum
3Pulangalaindhum porigalangi puumimeel vizhundhadhum
4Ilangalangi ninramaayam ennamaayam iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் தாது மூலத்திலிருந்தும், விந்தும் நாதமும் கலந்த கரு மூலத்திலிருந்தும் இந்த உலக வாழ்க்கை ஒரு பூவைப் போல மலர்ந்து விரிகிறது. மலர்ந்த மலர் போன்ற இளமையும் சிற்றின்பங்களும் ஆன்மாவைத் தன் கவர்ச்சியால் மயக்கி, சுவைக்க வைத்து, முடிவில் தீராத துயரிலும் சோர்விலும் ஆழ்த்தி விடுகின்றன. ஐம்புலன்களின் இடைவிடாத தாக்குதலால் அறிவு கலங்கி, நிலைதடுமாறி மனிதன் மரணத்தின் பிடியில் இந்த பூமியில் வீழ்ந்து மடிகிறான். பிரபஞ்சமெங்கும் மினுக்கி மயக்கும் இந்த மாயா விளையாட்டின் விசித்திரம்தான் என்னே என்று சிவவாக்கியர் திகைப்புடனும் தத்துவ விசாரணையோடும் ஈசனை நோக்கிக் கேள்வியெழுப்புகிறார்.

The world is said to have flowered from a blossomed essence taken as root. Then the opened flower brings delusion, something is seized and released, and the five senses with their organs fall to the earth in confusion. The singer turns to the Lord and asks what this glittering, swaying maya is.

The teaching

The cosmic enigma of Maya and the tragic entrapment of consciousness within physical embodiment. From the primordial seed of primal essence (தாது மூலம்), the entire phenomenal cosmos blossoms forth like a radiant, expansive flower. Yet this unfolding manifestation casts an intoxicating spell of delusion over the soul: caught in the whirlwind of worldly desires, humanity grasps at fleeting sensations only to discard them in exhaustion. Bewildered and disoriented by the clamor of the five sensory organs (புலன்கள் ஐந்தும் பொறி கலங்கி), living beings collapse helplessly into the dust of material existence. Sivavakkiyar calls upon the Lord in profound philosophical wonder, interrogating the dazzling, hypnotic nature of this cosmic illusion that perpetually entraps the unwary soul.

Verse 113

1பாரடங்க உள்ளதும் பரந்தவானம் உள்ளதும்
2ஓரிடமும் இன்றியே ஒன்றிநின்ற ஒண்சுடர்
3ஆரிடமும் இன்றியே அகத்துளும் புறத்துளும்
4சீரிடங்கள் கண்டவன் சிவன்தெரிந்து ஞானியே!

1Paaradanga ulladhum parandhavaanam ulladhum
2Oridamum inriyee onrininra onsudar
3Aaridamum inriyee agaththulum puraththulum
4Siiridangal kandavan sivandherindhu gnaaniyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பூமி முழுவதும் நிறைந்திருப்பதும், எல்லையற்றுப் பரந்த ஆகாயம் முழுதும் வியாபித்திருப்பதும் ஆகிய முழுமுதற் பரம்பொருள் ஏதோ ஒரு கோயிலிலோ அல்லது குறிப்பிட்ட ஒரு திசையிலோ மட்டும் அடைபட்டுக் கிடப்பதன்று. அது தனக்கென ஒரு தனி இடமோ எல்லைகளோ இன்றி, அகத்திலும் புறத்திலும் எங்கும் நிறைந்து ஒளிரும் ஏக ஒளிப்பிழம்பாகும். நட்ட கல்லிலும் செம்பிலும் அன்றி, தன் ஆன்மாவினுள்ளும் புறவுலகின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் அந்த உன்னதச் சீரிடங்களை (சிவ சந்நிதியை) அகக்கண்ணால் கண்டுகொண்டவனே சிவதத்துவத்தை மெய்யாக உணர்ந்த ஞானியாவான் எனச் சித்தர் அருள்நெறி புகட்டுகிறார்.

Earth held in, sky spread wide, and between them a bright flame that is one without occupying any single place. A second line, its wording compressed, says the same flame is inside and outside without a place one could point to. The person who has seen those seats of glory is the knower who has discerned Siva.

The teaching

The radical omnipresence of the Divine Flame and the true hallmark of an enlightened Jnani. The Supreme Consciousness is not an idol imprisoned inside a stone sanctum, nor is it confined to any mythological paradise. It encompasses the entirety of the dense earth, permeates the vast reaches of the open sky, and blazes as a singular, undivided flame (ஒண்சுடர்) without being localized in any specific physical point. It resides simultaneously within the deepest cave of the human heart (அகத்துள்) and throughout the cosmic exterior (புறத்துள்), belonging to no exclusive sect or altar, yet sustaining everything. The illumined mystic who has directly perceived these glorious, sacred spaces within their own awareness is the true knower who has realized Shiva.

Verse 114

1மண்கிடார மேசுமந்து மலையுள்ஏறி மறுகுறீர்,
2எண்படாத காரியங்கள் இயலும் என்று கூறுகிறீர்,
3தம்பிரானை நாள்தோறும் தரையிலே தலைபடக்
4கும்பிடாத மாந்தரோடு கூடிவாழ்வது எங்ஙனே?

1Mangidaara meesumandhu malaiyuleeri maruguriir,
2Enpadaadha kaariyangal iyalum enru kuurugiriir,
3Thambiraanai naaldhorum tharaiyilee thalaipadak
4Kumbidaadha maandharodu kuudivaazhvadhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மண்ணால் ஆன இந்த அநித்திய உடம்பைச் சுமந்துகொண்டு, காடுகளிலும் மலைகளிலும் அலைந்து திரிந்து உடல் வருந்தும் மூடர்கள், மனத்தை அடக்காது அசாத்திய காரியங்களைச் சாதிக்கப் போவதாக வீண் தம்பட்டம் அடிக்கின்றனர். ஆனால், தன்னுள் உறையும் தலைவனான தம்பிரானை நாள்தோறும் தன் அகங்காரம் அழியத் தலைவணங்கி அடிபணியாத அத்தகைய கபட வேடதாரிகளோடும் பாமரர்களோடும் கூடி வாழ்வது எவ்வாறு சாத்தியமாகும்? அகப்பணிவும் ஆத்ம சரணாகதியும் இன்றி புறவேடம் தரிப்போரைச் சித்தர் வன்மையாகச் சாடுகிறார்.

You carry an earthen vessel as a load, climb into the hill, and roam, and you say that deeds which cannot be reckoned will come to pass. The song then asks a hard question about company. How is one to live joined with people who will not, day after day, bow to our Lord until the head meets the ground?

The teaching

A stinging critique of theatrical asceticism versus authentic, ego-shattering surrender. Sivavakkiyar ridicules wandering ascetics and pseudo-yogis who shoulder earthen vessels, wander pointlessly across rugged mountains, and boast of their capacity to perform unimaginable, miraculous feats (எண்படாத காரியங்கள்). What spiritual value lies in arduous bodily mortification and miraculous claims if the heart remains swollen with pride? Authentic spirituality requires daily, radical humility—bowing one's head fully to the earth before the indwelling Lord of Grace. The poet questions how an authentic seeker of Truth can keep company with such pompous hypocrites who refuse to submit their pride in genuine, prostrate surrender.

Verse 115

1நாவில்நூல் அழிந்ததும் நலம்குலம் அழிந்ததும்
2மேவுதேர் அழிந்ததும் விசாரம் குறைந்ததும்
3பாவிகாள் இதென்னமாயம் வாமநாடு பூசலாய்
4ஆவியார் அடங்குநாளில் ஐவரும் அடங்குவார்.

1Naavilnuul azhindhadhum nalamgulam azhindhadhum
2Meevudheer azhindhadhum visaaram kuraindhadhum
3Paavigaal idhennamaayam vaamanaadu puusalaay
4Aaviyaar adangunaalil aivarum adanguvaar.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறுதி மூச்சாகிய ஆவி அடங்கும் சாவின் காலம் வருகையில், நாவினால் கற்ற சாத்திரங்களும் வேதாந்த நூல்களும் அழிந்துபோம்; பெருமை பேசிய குலமும் குடியும் மண்ணோடு மண்ணாகும்; வீதியில் பவனி வந்த அலங்காரத் தேர்களும் செல்வங்களும் பயனற்றுப் போகும்; அகங்கார விசாரங்கள் யாவும் ஒடுங்கும். உலகம் பூசலிட்டு மாயையில் உழல்கின்றதே, ஆவி பிரியும்போது உடலை ஆட்டிப்படைத்த ஐம்புலன்களும் அடங்கிச் சடலமாகிவிடுமே! இந்த அநித்தியத்தை உணராமல் வீண் சண்டை சச்சரவுகளிலும் ஜாதி பெருமையிலும் காலத்தைக் கழிக்கும் பாவிகளைச் சித்தர் விழிப்படையுமாறு அறைந்துரைக்கிறார்.

A list of ruins is read out: the text on the tongue, the good clan, the chariot one mounts, and inquiry itself, grown small. The sinners are asked what maya this is, a left-hand land in uproar, the printed name left unexpanded. The answer sits in the last line. On the day the living grow still, the five grow still with them.

The teaching

The inevitable, ruthless dissolution of worldly vanity, scriptural learning, and social prestige at the moment of death. When the final hour arrives, all human conceits vanish into dust: the sacred scriptures glibly recited on the tongue are silenced, aristocratic lineage and caste pretensions (நலம்குலம்) are obliterated, magnificent chariots and symbols of material wealth crumble, and dry intellectual debates cease. Sivavakkiyar confronts worldly fools absorbed in the chaotic squabbles and political uproars of earthly life (வாமநாடு பூசல்). On the day the vital soul-breath (ஆவி / prana) withdraws into stillness, the five rebellious senses naturally collapse—exposing the bitter truth that all external social distinctions and mental acrobatics were merely transient maya.

Verse 116

1இல்லை இல்லை என்றுநீர் இயம்புகின்ற ஏழைகாள்,
2இல்லை என்று நின்றதொன்றை இல்லை என்னலாகுமோ?
3இல்லைஅல்ல ஒன்றுமல்ல இரண்டும்ஒன்றி நின்றதை
4எல்லைகண்டு கொண்டபேர் இனிப்பிறப்பது இல்லையே.

1Illai illai enruniir iyambuginra eezhaigaal,
2Illai enru ninradhonrai illai ennalaagumo?
3Illaialla onrumalla irandumonri ninradhai
4Ellaigandu kondapeer inippirappadhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்பதாலேயே இறைவன் 'இல்லை, இல்லை' என்று பிதற்றும் ஆன்மீக ஏழைகளே! உலகப் பொருள்களைப் போல புறக்கண்களுக்குத் தோன்றாதபோதிலும், அனைத்திற்கும் ஆதாரமாய் உள்ளொளிரும் அந்த மெய்ப்பொருளை இல்லை என்று புறந்தள்ள முடியுமோ? அது உண்டு என்பதும் இல்லை என்பதும் ஆகிய மனித மனத்தின் துவிதக் கற்பனைகளைக் கடந்தது; ஒன்றுமில்லை என்ற சூனியமுமன்று, வேறொன்று என்ற பேதமுமன்று; இரண்டும் ஒன்றாய் சமரசமாய் விளங்கும் அத்துவிதப் பெருநிலையாகும். அந்த எல்லை காணா எல்லையைத் தன்னுள் தரிசித்து உணர்ந்த ஞானிகளுக்கு மறுபிறவி என்பதே இல்லை.

Poor ones keep declaring that it is nothing, it is nothing. The song asks whether the one thing that stands as nothing can be dismissed with that word. It is not nothing, and it is not merely one: the two stand as one. People who have seen that limit and taken it are not born again.

The teaching

The transcendence of nihilism, naive materialism, and dualism in the non-dual Absolute. Sivavakkiyar reproves spiritual paupers and shallow skeptics (ஏழைகாள்) who mechanically assert that God or Ultimate Reality is non-existent (இல்லை இல்லை) simply because the Absolute cannot be perceived by fleshy senses or grasped as an objective phenomenon. How can one deny the existence of That which stands as the very conscious witness behind all negation? The Supreme is neither a void of nothingness (இல்லை அல்ல) nor is it an objective, quantifiable entity among entities (ஒன்றுமல்ல); rather, transcendent consciousness and immanent manifestation stand indivisibly fused as one non-dual Reality (இரண்டும் ஒன்றி நின்றதை). Those who perceive this ultimate boundary of consciousness cross beyond the cycle of birth and death forever.