சிவவாக்கியம்

Verse 114

1மண்கிடார மேசுமந்து மலையுள்ஏறி மறுகுறீர்,
2எண்படாத காரியங்கள் இயலும் என்று கூறுகிறீர்,
3தம்பிரானை நாள்தோறும் தரையிலே தலைபடக்
4கும்பிடாத மாந்தரோடு கூடிவாழ்வது எங்ஙனே?

1Mangidaara meesumandhu malaiyuleeri maruguriir,
2Enpadaadha kaariyangal iyalum enru kuurugiriir,
3Thambiraanai naaldhorum tharaiyilee thalaipadak
4Kumbidaadha maandharodu kuudivaazhvadhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மண்ணால் ஆன இந்த அநித்திய உடம்பைச் சுமந்துகொண்டு, காடுகளிலும் மலைகளிலும் அலைந்து திரிந்து உடல் வருந்தும் மூடர்கள், மனத்தை அடக்காது அசாத்திய காரியங்களைச் சாதிக்கப் போவதாக வீண் தம்பட்டம் அடிக்கின்றனர். ஆனால், தன்னுள் உறையும் தலைவனான தம்பிரானை நாள்தோறும் தன் அகங்காரம் அழியத் தலைவணங்கி அடிபணியாத அத்தகைய கபட வேடதாரிகளோடும் பாமரர்களோடும் கூடி வாழ்வது எவ்வாறு சாத்தியமாகும்? அகப்பணிவும் ஆத்ம சரணாகதியும் இன்றி புறவேடம் தரிப்போரைச் சித்தர் வன்மையாகச் சாடுகிறார்.

You carry an earthen vessel as a load, climb into the hill, and roam, and you say that deeds which cannot be reckoned will come to pass. The song then asks a hard question about company. How is one to live joined with people who will not, day after day, bow to our Lord until the head meets the ground?

The teaching

A stinging critique of theatrical asceticism versus authentic, ego-shattering surrender. Sivavakkiyar ridicules wandering ascetics and pseudo-yogis who shoulder earthen vessels, wander pointlessly across rugged mountains, and boast of their capacity to perform unimaginable, miraculous feats (எண்படாத காரியங்கள்). What spiritual value lies in arduous bodily mortification and miraculous claims if the heart remains swollen with pride? Authentic spirituality requires daily, radical humility—bowing one's head fully to the earth before the indwelling Lord of Grace. The poet questions how an authentic seeker of Truth can keep company with such pompous hypocrites who refuse to submit their pride in genuine, prostrate surrender.

Verse 115

1நாவில்நூல் அழிந்ததும் நலம்குலம் அழிந்ததும்
2மேவுதேர் அழிந்ததும் விசாரம் குறைந்ததும்
3பாவிகாள் இதென்னமாயம் வாமநாடு பூசலாய்
4ஆவியார் அடங்குநாளில் ஐவரும் அடங்குவார்.

1Naavilnuul azhindhadhum nalamgulam azhindhadhum
2Meevudheer azhindhadhum visaaram kuraindhadhum
3Paavigaal idhennamaayam vaamanaadu puusalaay
4Aaviyaar adangunaalil aivarum adanguvaar.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இறுதி மூச்சாகிய ஆவி அடங்கும் சாவின் காலம் வருகையில், நாவினால் கற்ற சாத்திரங்களும் வேதாந்த நூல்களும் அழிந்துபோம்; பெருமை பேசிய குலமும் குடியும் மண்ணோடு மண்ணாகும்; வீதியில் பவனி வந்த அலங்காரத் தேர்களும் செல்வங்களும் பயனற்றுப் போகும்; அகங்கார விசாரங்கள் யாவும் ஒடுங்கும். உலகம் பூசலிட்டு மாயையில் உழல்கின்றதே, ஆவி பிரியும்போது உடலை ஆட்டிப்படைத்த ஐம்புலன்களும் அடங்கிச் சடலமாகிவிடுமே! இந்த அநித்தியத்தை உணராமல் வீண் சண்டை சச்சரவுகளிலும் ஜாதி பெருமையிலும் காலத்தைக் கழிக்கும் பாவிகளைச் சித்தர் விழிப்படையுமாறு அறைந்துரைக்கிறார்.

A list of ruins is read out: the text on the tongue, the good clan, the chariot one mounts, and inquiry itself, grown small. The sinners are asked what maya this is, a left-hand land in uproar, the printed name left unexpanded. The answer sits in the last line. On the day the living grow still, the five grow still with them.

The teaching

The inevitable, ruthless dissolution of worldly vanity, scriptural learning, and social prestige at the moment of death. When the final hour arrives, all human conceits vanish into dust: the sacred scriptures glibly recited on the tongue are silenced, aristocratic lineage and caste pretensions (நலம்குலம்) are obliterated, magnificent chariots and symbols of material wealth crumble, and dry intellectual debates cease. Sivavakkiyar confronts worldly fools absorbed in the chaotic squabbles and political uproars of earthly life (வாமநாடு பூசல்). On the day the vital soul-breath (ஆவி / prana) withdraws into stillness, the five rebellious senses naturally collapse—exposing the bitter truth that all external social distinctions and mental acrobatics were merely transient maya.

Verse 116

1இல்லை இல்லை என்றுநீர் இயம்புகின்ற ஏழைகாள்,
2இல்லை என்று நின்றதொன்றை இல்லை என்னலாகுமோ?
3இல்லைஅல்ல ஒன்றுமல்ல இரண்டும்ஒன்றி நின்றதை
4எல்லைகண்டு கொண்டபேர் இனிப்பிறப்பது இல்லையே.

1Illai illai enruniir iyambuginra eezhaigaal,
2Illai enru ninradhonrai illai ennalaagumo?
3Illaialla onrumalla irandumonri ninradhai
4Ellaigandu kondapeer inippirappadhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்பதாலேயே இறைவன் 'இல்லை, இல்லை' என்று பிதற்றும் ஆன்மீக ஏழைகளே! உலகப் பொருள்களைப் போல புறக்கண்களுக்குத் தோன்றாதபோதிலும், அனைத்திற்கும் ஆதாரமாய் உள்ளொளிரும் அந்த மெய்ப்பொருளை இல்லை என்று புறந்தள்ள முடியுமோ? அது உண்டு என்பதும் இல்லை என்பதும் ஆகிய மனித மனத்தின் துவிதக் கற்பனைகளைக் கடந்தது; ஒன்றுமில்லை என்ற சூனியமுமன்று, வேறொன்று என்ற பேதமுமன்று; இரண்டும் ஒன்றாய் சமரசமாய் விளங்கும் அத்துவிதப் பெருநிலையாகும். அந்த எல்லை காணா எல்லையைத் தன்னுள் தரிசித்து உணர்ந்த ஞானிகளுக்கு மறுபிறவி என்பதே இல்லை.

Poor ones keep declaring that it is nothing, it is nothing. The song asks whether the one thing that stands as nothing can be dismissed with that word. It is not nothing, and it is not merely one: the two stand as one. People who have seen that limit and taken it are not born again.

The teaching

The transcendence of nihilism, naive materialism, and dualism in the non-dual Absolute. Sivavakkiyar reproves spiritual paupers and shallow skeptics (ஏழைகாள்) who mechanically assert that God or Ultimate Reality is non-existent (இல்லை இல்லை) simply because the Absolute cannot be perceived by fleshy senses or grasped as an objective phenomenon. How can one deny the existence of That which stands as the very conscious witness behind all negation? The Supreme is neither a void of nothingness (இல்லை அல்ல) nor is it an objective, quantifiable entity among entities (ஒன்றுமல்ல); rather, transcendent consciousness and immanent manifestation stand indivisibly fused as one non-dual Reality (இரண்டும் ஒன்றி நின்றதை). Those who perceive this ultimate boundary of consciousness cross beyond the cycle of birth and death forever.

Verse 117

1கார கார கார கார காவல்ஊழி காவலன்
2போர போர போர போர போரில்நின்ற புண்ணியன்
3மார மார மார மார மரங்கள்ஏழும் எய்தசீ
4ராம ராம ராம ராம ராம என்னும் நாமமே.

1Kaara kaara kaara kaara kaavaluuzhi kaavalan
2Pora pora pora pora porilninra punniyan
3Maara maara maara maara marangaleezhum eydhasii
4Raama raama raama raama raama ennum naamamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இடிமுழக்கம் போல 'கார கார' எனப் பிரபஞ்சத்தைக் காக்கும் ஊழியிறுதி நாயகனாகவும், 'போர போர' எனப் புலன்களோடும் மாயையோடும் நிகழும் அகப்போரில் முன்னிற்கும் புண்ணிய மூர்த்தியாகவும் விளங்குவது உள்ளொளியே. அறியாமை மற்றும் ஆறு ஆதாரங்களைக் குறிக்கும் ஏழு மராமரங்களையும் ஒரே ஞானக் கணையால் துளைத்த அந்த பரம்பொருளின் தாரக மந்திரமே 'ராம ராம' என்ற நாதப் பெருவெள்ளமாகும். புறத்தே அரக்கர்களை வென்ற சரித்திரக் கதையாக மட்டுமன்றி, யோக சாதகனின் இதயத்தில் காமக் குரோதங்களை அழித்து முக்தியைத் தரும் பிரணவ சூட்சுமமாக இந்த நாமத்தை ஓதுமாறு சிவவாக்கியர் சந்த நயத்தோடு முழங்குகிறார்.

Four drumbeats of sound lead into one name. Kara, kara, the guardian of the watching age; pora, pora, the meritorious one who stood in the war; mara, mara, the one who shot all seven trees, the Sri broken by the line end; and then Rama, five times, the name itself. The verse is a roll of that name and of the acts the lines hang on it.

The teaching

The thunderous incantation of the Taraka mantra and the spiritual conquest of internal obstacles. Through an electrifying, rhythmic cadence of percussive seed syllables (கார, போர, மார), Sivavakkiyar invokes the archetype of the primordial protector who guards the cosmic ages (ஊழி காவலன்) and stands undefeated in the battlefield of life. Esoterically, the mythic piercing of the seven sal trees (மரங்கள் ஏழும் எய்த) signifies the yogic piercing of the seven bodily chakras or the total destruction of the seven foundational layers of karmic illusion. By culminating in the fivefold repetition of the sacred name of Rama, the poet reveals that this sound is not merely an external epic tale, but the vibrant, internal Taraka fire that consumes all mental impurities and establishes eternal peace.

Verse 118

1நீடுபாரி லேபிறந்து நேரமான காயந்தான்
2வீடுபேறி தென்றபோது வேண்டிஇன்பம் வேண்டுமோ?
3பாடிநாலு வேதமும் பாரிலே படர்ந்ததோ?
4நாடுராம ராம ராம ராமமென்னுன் நாமமே!

1Niidupaari leepirandhu neeramaana kaayandhaan
2Viidupeeri thenrapodhu veendiinpam veendumo?
3Paadinaalu veedhamum paarilee padarndhadho?
4Naaduraama raama raama raamamennun naamamee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நெடுங்காலம் தவமிருந்து பெறற்கரிய மானிட உடலை இப்பூமியில் பெற்றுள்ளோம்; இந்த அரிய உடம்பே வீடுபேறு அடைவதற்கான ஞானக் கருவியாகும். இத்தகைய முக்திப் பேறு கைகூடும் வாய்ப்பிருக்க, அழியும் அற்ப உலகச் சிற்றின்பங்களை விரும்பி வீணே அலைவது தகுமோ? நான்கு வேதங்களைப் புறத்தே உரக்கப் பாடி உலகெங்கும் பரப்பியதால் மட்டும் உண்மை கிட்டிவிடுமா? ஆகவே, இதயக் கமலத்தில் ஆத்ம ஜோதியாய் விளங்கும் அந்த தாரக 'ராம' நாமத்தின் (சிவன்-விஷ்ணு பேதமற்ற பிரணவத்தின்) உள்ளார்ந்த நாதத்தை நாடிப் பற்றுவதே பிறவியின் ஈடேற்றம் ஆகும்.

Born on the long earth, this body has come to its hour. Once liberation is known as gained, the song asks whether wanted pleasure is still wanted. The four Vedas were sung: did they spread over the earth? The command that remains is to seek your own name, the name that says Rama, Rama, Rama.

The teaching

The urgency of liberation and the radical inwardization of the sacred Name. Having obtained this exceedingly rare human birth upon the earth, the body's allotted time is rapidly ticking away toward death. Once the soul awakens to the supreme imperative of spiritual liberation (வீடுபேறு), can it still chase after the petty, fleeting titillations of the senses? The endless chanting of the four Vedas has echoed across the earth for centuries, yet what lasting transformation did it bring if inner stillness was never attained? Sivavakkiyar urges the seeker to abandon scriptural vanity and turn inward to seek their own true identity, perpetually vibrating with the sweet, liberating nectar of the Rama mantra.

Verse 119

1உயிருநன்மை யால்உடல் எடுத்துவந்து இருந்திடும்!
2உயிர்உடம்பு ஒழிந்தபோது ரூப ரூப மாயிடும்
3உயிர்சிவத்தின் மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று கொன்றிடும்
4உயிரும்சத்தி மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று தின்னுமே.

1Uyirunanmai yaaludal eduththuvandhu irundhidum!
2Uyirudambu ozhindhapodhu ruupa ruupa maayidum
3Uyirsivaththin maayaiaagi onraionru konridum
4Uyirumsaththi maayaiaagi onraionru thinnumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செய்த நல்வினையின் பயனாக ஆன்மா இந்த மானிட உடலைப் பெற்று வாழ்கிறது; ஆனால் அந்த உயிர் உடலை விட்டு நீங்கிய மாத்திரத்தில், பேரபிமானத்தோடு போற்றிய அழகிய உருவங்கள் யாவும் உருவமற்ற சூனியமாய்க் காற்றில் கரைகின்றன. சிவதத்துவத்தின் மாயா லீலையினால் இவ்வுலக உயிர்கள் ஒன்றையொன்று வேட்டையாடிக் கொல்கின்றன; சக்தி தத்துவத்தின் ஆதிப் பிரகிருதி மாயையினால் பசியும் பிணியும் பெருகி உயிர்கள் ஒன்றையொன்று தின்று உயிர்வாழும் பயங்கரச் சுழற்சி நிகழ்கிறது. இயற்கையின் இத்தகைய கொடூரமான மாயா வலையை உணர்ந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு அழியாத பரசிவத்தைத் தேடுமாறு சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார்.

Life's good is what takes up a body and keeps it here. When life and body are left, there is form and form. Then the song grows harsh. Life, become the maya of Siva, kills one with another, and life together with sakti, become maya, eat one another.

The teaching

The ferocious, predatory play of biological nature (Prakriti / Maya) and the transience of embodied existence. The soul assumes an earthly body due to the momentum of accumulated karma, but the moment life departs, the cherished physical form disintegrates into empty phantoms. Sivavakkiyar depicts the visceral, cannibalistic cycle of physical nature: life becomes the illusion of Shiva, locked in relentless struggle, while Shakti's creative and destructive energies perpetually devour one another (ஒன்றை ஒன்று தின்னுமே)—where organisms survive solely by consuming other organisms. By laying bare the brutal savagery and perishable horror of bodily entrapment, the Siddha violently shocks the seeker out of biological complacency, demanding that they seek the immortal essence beyond nature's jaws.