சிவவாக்கியம்

Verse 119

1உயிருநன்மை யால்உடல் எடுத்துவந்து இருந்திடும்!
2உயிர்உடம்பு ஒழிந்தபோது ரூப ரூப மாயிடும்
3உயிர்சிவத்தின் மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று கொன்றிடும்
4உயிரும்சத்தி மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று தின்னுமே.

1Uyirunanmai yaaludal eduththuvandhu irundhidum!
2Uyirudambu ozhindhapodhu ruupa ruupa maayidum
3Uyirsivaththin maayaiaagi onraionru konridum
4Uyirumsaththi maayaiaagi onraionru thinnumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செய்த நல்வினையின் பயனாக ஆன்மா இந்த மானிட உடலைப் பெற்று வாழ்கிறது; ஆனால் அந்த உயிர் உடலை விட்டு நீங்கிய மாத்திரத்தில், பேரபிமானத்தோடு போற்றிய அழகிய உருவங்கள் யாவும் உருவமற்ற சூனியமாய்க் காற்றில் கரைகின்றன. சிவதத்துவத்தின் மாயா லீலையினால் இவ்வுலக உயிர்கள் ஒன்றையொன்று வேட்டையாடிக் கொல்கின்றன; சக்தி தத்துவத்தின் ஆதிப் பிரகிருதி மாயையினால் பசியும் பிணியும் பெருகி உயிர்கள் ஒன்றையொன்று தின்று உயிர்வாழும் பயங்கரச் சுழற்சி நிகழ்கிறது. இயற்கையின் இத்தகைய கொடூரமான மாயா வலையை உணர்ந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு அழியாத பரசிவத்தைத் தேடுமாறு சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார்.

Life's good is what takes up a body and keeps it here. When life and body are left, there is form and form. Then the song grows harsh. Life, become the maya of Siva, kills one with another, and life together with sakti, become maya, eat one another.

The teaching

The ferocious, predatory play of biological nature (Prakriti / Maya) and the transience of embodied existence. The soul assumes an earthly body due to the momentum of accumulated karma, but the moment life departs, the cherished physical form disintegrates into empty phantoms. Sivavakkiyar depicts the visceral, cannibalistic cycle of physical nature: life becomes the illusion of Shiva, locked in relentless struggle, while Shakti's creative and destructive energies perpetually devour one another (ஒன்றை ஒன்று தின்னுமே)—where organisms survive solely by consuming other organisms. By laying bare the brutal savagery and perishable horror of bodily entrapment, the Siddha violently shocks the seeker out of biological complacency, demanding that they seek the immortal essence beyond nature's jaws.

Verse 120

1நெட்டெழுத்து வட்டமே நிறைந்தவல்லி யோனியும்,
2நெட்டெழுத்து வட்டமொன்று நின்றதொன்று கண்டிலேன்
3குற்றெழுத்தில் உற்றதென்று கொம்புகால் குறித்திடில்
4நெட்டெழுத்தில் வட்டம்ஒன்றில் நேர்படான் நம்ஈசனே!

1Nettezhuththu vattamee niraindhavalli yoniyum,
2Nettezhuththu vattamonru ninradhonru kandileen
3Kutrezhuththil utradhenru kombugaal kuriththidil
4Nettezhuththil vattamonril neerpadaan namiisanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மந்திர எந்திரங்களில் வரையப்படும் நெட்டெழுத்துக்களும், வட்ட வடிவங்களும், சக்தி பீட யோனிச் சக்கரங்களும், சுழி, கொம்பு, கால் முதலான இலக்கணக் குறியீடுகளும் வெளிமுகச் சடங்குகளே அன்றி வேறல்ல. மனிதனால் கீறப்படும் ஒரு வட்டத்திலோ, எழுத்திலோ பரம்பொருளை அடைத்துவிட முடியாது. நெட்டெழுத்து, குற்றெழுத்து முதலான அட்சர வரம்புகளுக்கும், கோடுகளுக்கும் நம் எம்பிரான் கட்டுப்பட்டவன் அல்லன்; அவன் சகல நாம ரூபங்களையும் எந்திர தந்திரங்களையும் கடந்து, இதய வெளியிலே தன்னுணர்வாக ஒளிரும் அரூபச் சோதி என்பதை இப்பாடல் அறுதியிடுகிறது.

Long letters, their circle, and a yoni of the filled valli are set out like a diagram. The singer says the one circle of long letters standing as one was never seen. If horn and leg are marked because something is caught in the short letter, our Lord still does not line up inside one circle of the long letter.

The teaching

The transcendence of rigid geometric diagrams, yantras, and linguistic pedantry in divine realization. Practitioners of external occultism and formal Tantra often become ensnared in mechanical rituals—drawing long vowel characters (நெட்டெழுத்து), geometric circles (வட்டம்), and feminine generative diagrams (யோனி / சக்தி பீடம்), while obsessing over scriptural grammar and diacritical marks (கொம்புகால்). Sivavakkiyar boldly dismisses the naive belief that the Supreme Lord can be confined within a geometric drawing, a phonetic glyph, or an external yantric circle. Our indwelling Lord (நம் ஈசன்) completely transcends all physical alphabets, scribal symbols, and geometric boundaries; He can be realized only through formless, experiential meditation within the heart.

Verse 121

1விண்ணிலுள்ள தேவர்கள் அறியொணாத மெய்ப்பொருள்
2கண்ணிலாணி யாகவே கலந்துநின்ற தெம்பிரான்
3மண்ணிலாம் பிறப்பறுத்து மலரடிகள் வைத்தபின்
4அண்ணலாரும் எம்முளே அமர்ந்துவாழ்வ துண்மையே.

1Vinnilulla theevargal ariyonaadha meypporul
2Kannilaani yaagavee kalandhuninra thembiraan
3Mannilaam pirapparuththu malaradigal vaiththapin
4Annalaarum emmulee amarndhuvaazhva thunmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தேவலோகத்தில் வாழும் அமரர்களாலும் தேடி அறிய முடியாத அந்த உன்னத மெய்ப்பொருள், நம் அகக்கண்ணின் உள்மணியாக (கண்ணின் பாவை/ஆணியாக) நம்முடனேயே இரண்டறக் கலந்து நிற்கின்றது. குருவருளால் பூமியின் மாயப் பிறவித் தளை அறுபட்டு, ஞான மலரடிகள் சாதகனின் இதயத்தில் பதியும்போது, அந்தப் பரம்பொருளே நம்முள் குடிகொண்டு நிலையாக அமர்ந்து வாழ்கிறான். இது வெறும் கற்பனையோ கவிதையோ அன்று, நேரடி அனுபவ உண்மை என்று சிவவாக்கியர் ஆணித்தரமாகப் பறைசாற்றுகிறார்.

What the gods in the sky cannot know is called the true substance, and our Lord is that substance standing mingled as the very pin of the eye. After birth on earth is cut off and the flower-feet are set down, the great ones too sit and live inside us. The line calls that a fact.

The teaching

The wondrous paradox of the Transcendent Absolute indwelling human consciousness as intimate inner light. The Supreme Reality (மெய்ப்பொருள்) remains completely incomprehensible and inaccessible to the celestial gods in the heavens who seek Him through outward rituals and mythic heavens. Yet that very same Transcendent Lord intimately permeates human awareness—residing as closely as the central pupil or radiant pin of the eye (கண்ணில் ஆணியாக). When the grace of the Satguru severs the relentless knot of earthly reincarnation and implants the luminous flower-feet of divine wisdom within the seeker's consciousness, the Supreme Master takes up permanent residence within the heart. Sivavakkiyar attests with unshakable authority that this inner indwelling is an absolute, undeniable reality.

Verse 122

1விண்கடந்து நின்றசோதி மேலைவாச லைத்திறந்து
2கண்களிக்க உள்ளுளே கலந்துபுக் கிருந்தபின்
3மண்பிறந்த மாயமும் மயக்கமும் மறந்துபோய்
4எண்கலந்த ஈசனோடு இசைந்திருப்பது உண்மையே.

1Vingadandhu ninrasodhi meelaivaasa laiththirandhu
2Kangalikka ullulee kalandhupuk kirundhapin
3Manpirandha maayamum mayakkamum marandhupoy
4Engalandha iisanodu isaindhiruppadhu unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட பகிரண்டங்களையும் ஆகாயத்தையும் கடந்து நிற்கும் சுயஞ்சோதி, வாசி யோக முதிர்வினால் கபால உச்சியிலுள்ள 'மேலை வாசல்' (பிரம்மரந்திரம்) திறக்கப்படுகையில், யோகியின் அகக் கண்கள் பேரின்பக் களிப்படைய உள்ளே பிரவேசிக்கிறது. அந்த அமுத ஒளி உள்ளே பரவியதும், மண்ணுலகில் பிறந்ததால் விளைந்த மாயா பந்தங்களும் மன மயக்கங்களும் தடம் தெரியாமல் அழிந்துபோகின்றன. எண் திசைகளிலும் அனைத்துத் தத்துவங்களிலும் கலந்திருக்கும் ஈசனோடு தன் ஆன்மா பேதமற்று இசைந்திருக்கும் அத்துவிதப் பெருநிலையே நித்திய சத்தியம் எனச் சித்தர் பாடுகிறார்.

Light that stands beyond the sky opens the upper door. After it enters and mixes within, so that the eyes rejoice, the maya born of earth and its confusion are forgotten. What is true then is abiding in tune with the Lord who is mingled with the number, the printed எண் left to carry both count and the eight.

The teaching

The yogic ascent through the fontanelle and ecstatic union with the Infinite Radiance. The supreme Light that transcends the physical heavens (விண்கடந்து நின்ற சோதி) pours into human awareness when the advanced yogi unlatches the cranial portal—the upper gate (மேலை வாசல் / Brahmarandhra at the crown). As this divine light cascades into the inner channels, the spiritual eye is inundated with boundless bliss. In an instant, the hypnotic delusions, worldly entanglements, and mental confusions born of earthly embodiment dissolve without a trace. The individual soul harmoniously merges with the omnipresent Lord who pervades the eight directions and the cosmic elements—an exalted state of non-dual union that the poet declares as absolute Truth.

Verse 123

1மூலமான மூச்சதில் மூச்சறிந்து விட்டபின்
2நாளு நாளு முன்னிலொரு நாட்டமாகி நாட்டிடில்
3பாலனாகி நீடலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்
4ஆலம்உண்ட கண்டர்ஆணை அம்மைஆணை உண்மையே!

1Muulamaana muuchchadhil muuchcharindhu vittapin
2Naalu naalu munniloru naattamaagi naattidil
3Paalanaagi niidalaam parappiramam aagalaam
4Aalamunda kandaraanai ammaiaanai unmaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரத்தில் கனன்று எழும் மூல மூச்சாகிய பிராணனின் சூட்சும ஓட்டத்தை அறிந்து, இடை-பிங்கலைகளைச் சமன் செய்து சுழுமுனையில் ஏற்றி, நாள்தோறும் தன் அகக்கண்ணை அந்த உள்ஜோதியிலேயே நிலைநிறுத்திப் பழகினால், உடல் மூப்படைந்து அழியாமல் என்றும் இளமை பொருந்திய பாலனைப் போல நெடுங்காலம் வாழலாம் (காயகற்ப சித்தி); முடிவில் சர்வ வியாபக பரப்பிரம்மமாகவும் இரண்டறக் கலக்கலாம். இது ஆலகால நஞ்சுண்ட நீலகண்டப் பெருமான் மீதும், அகிலாண்டேஸ்வரியான அன்னை மீதும் இடப்பட்ட மாறாத சத்திய ஆணை என்று சிவவாக்கியர் அறுதியிடுகிறார்.

Once the breath is known in the root breath, and day by day a gaze in front becomes a real fixing, two outcomes are allowed. One may last as a child, and one may become the supreme Brahman. The oath that seals it is the oath of the throat that drank the poison, and mother's oath. The line calls this true.

The teaching

Siddha kaya-kalpa (yogic rejuvenation) and non-dual realization through the mastery of primordial breath (Vasi Yoga). By identifying and mastering the primordial breath (மூலமான மூச்சு / prana) at the root center (Muladhara) and regulating its movement through disciplined yogic control, the seeker anchors an unwavering gaze upon the inner flame day after day. Through this sustained practice, the yogi attains physical immortality, reverses the aging process to remain radiant like an eternal youth (பாலன்), and ultimately merges into the Supreme Brahman (பரப்பிரமம்). Sivavakkiyar seals this profound yogic promise with an inviolable, sacred double oath: upon Shiva, who consumed the cosmic poison, and upon the Divine Mother herself.

Verse 124

1மின்எழுந்து மின்பரந்து மின்ஒடுங்கு மாறுபோல்
2என்னுள்நின்ற என்னுள்ஈசன் என்னுள்ளே அடங்குமே,
3கண்ணுள்நின்ற கண்ணில்நேர் மைகண்அறி விலாமையால்
4என்னுள்நின்ற வென்னையன்றி யான்அறிந்ததில்லையே!

1Minezhundhu minparandhu minodungu maarupol
2Ennulninra ennuliisan ennullee adangumee,
3Kannulninra kannilneer maiganari vilaamaiyaal
4Ennulninra vennaiyanri yaanarindhadhillaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கார்மேகத்தில் ஒரு மின்னல் தோன்றி, விண்வெளியெங்கும் ஒளி பரப்பி, பின் அந்த வானத்திலேயே ஒடுங்கி மறைவது போல, என் அகத்தில் சுயம்பாய் எழுந்த ஈசன் என் தன்னுணர்விலேயே விரிந்து என்னுள்ளேயே ஒடுங்குகிறான். ஊனக்கண்ணின் பார்வைக்குள்ளே நின்று பார்க்கின்ற உள்விழிப் பார்வையை அறியாமையால் மனிதன் உணரத் தவறுகிறான். ஆனால் அக விழிப்பு பெற்ற பின், என்னுள் மெய்யறிவாய் நின்ற அந்தச் சிவமாகிய என்னையன்றி, இவ்வுலகில் வேறு எதையும் நான் அறிந்ததில்லை என சிவவாக்கியர் அத்வைத ஞானத்தின் உச்சநிலையைப் பிரகடனம் செய்கிறார்.

Lightning rises, spreads, and withdraws, and in that same manner the Lord who stood within the singer is contained within. The eye inside the eye, lined straight, still does not know, because the collyrium-dark eye lacks knowing. Apart from the butter that stood inside, the singer has known nothing.

The teaching

The instantaneous flash of non-dual awakening and the dissolution of the separate ego. Just as a streak of lightning suddenly flashes across the dark sky, illuminates the entire horizon in a blaze of light, and dissolves back into the invisible expanse, the indwelling Lord arises, expands, and withdraws within the seeker's own consciousness. The fleshy eye, obscured by the darkness of ignorance, is incapable of perceiving the true Vision that sees through it. Sivavakkiyar concludes in breathtaking Advaitic union: having stripped away all external identities and intellectual projections, he confesses that apart from the indwelling True Self (என்னுள் நின்ற என்னை அன்றி) that is one with Shiva, he has known nothing else in existence.