சிவவாக்கியம்

121 / 524

Verse 121

  1. 1விண்ணிலுள்ள தேவர்கள் அறியொணாத மெய்ப்பொருள்
  2. 2கண்ணிலாணி யாகவே கலந்துநின்ற தெம்பிரான்
  3. 3மண்ணிலாம் பிறப்பறுத்து மலரடிகள் வைத்தபின்
  4. 4அண்ணலாரும் எம்முளே அமர்ந்துவாழ்வ துண்மையே.
  1. 1Vinnilulla theevargal ariyonaadha meypporul
  2. 2Kannilaani yaagavee kalandhuninra thembiraan
  3. 3Mannilaam pirapparuththu malaradigal vaiththapin
  4. 4Annalaarum emmulee amarndhuvaazhva thunmaiyee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

தேவலோகத்தில் வாழும் அமரர்களாலும் தேடி அறிய முடியாத அந்த உன்னத மெய்ப்பொருள், நம் அகக்கண்ணின் உள்மணியாக (கண்ணின் பாவை/ஆணியாக) நம்முடனேயே இரண்டறக் கலந்து நிற்கின்றது. குருவருளால் பூமியின் மாயப் பிறவித் தளை அறுபட்டு, ஞான மலரடிகள் சாதகனின் இதயத்தில் பதியும்போது, அந்தப் பரம்பொருளே நம்முள் குடிகொண்டு நிலையாக அமர்ந்து வாழ்கிறான். இது வெறும் கற்பனையோ கவிதையோ அன்று, நேரடி அனுபவ உண்மை என்று சிவவாக்கியர் ஆணித்தரமாகப் பறைசாற்றுகிறார்.

What the gods in the sky cannot know is called the true substance, and our Lord is that substance standing mingled as the very pin of the eye. After birth on earth is cut off and the flower-feet are set down, the great ones too sit and live inside us. The line calls that a fact.

The teaching

The wondrous paradox of the Transcendent Absolute indwelling human consciousness as intimate inner light. The Supreme Reality (மெய்ப்பொருள்) remains completely incomprehensible and inaccessible to the celestial gods in the heavens who seek Him through outward rituals and mythic heavens. Yet that very same Transcendent Lord intimately permeates human awareness—residing as closely as the central pupil or radiant pin of the eye (கண்ணில் ஆணியாக). When the grace of the Satguru severs the relentless knot of earthly reincarnation and implants the luminous flower-feet of divine wisdom within the seeker's consciousness, the Supreme Master takes up permanent residence within the heart. Sivavakkiyar attests with unshakable authority that this inner indwelling is an absolute, undeniable reality.

Verse 122

  1. 1விண்கடந்து நின்றசோதி மேலைவாச லைத்திறந்து
  2. 2கண்களிக்க உள்ளுளே கலந்துபுக் கிருந்தபின்
  3. 3மண்பிறந்த மாயமும் மயக்கமும் மறந்துபோய்
  4. 4எண்கலந்த ஈசனோடு இசைந்திருப்பது உண்மையே.
  1. 1Vingadandhu ninrasodhi meelaivaasa laiththirandhu
  2. 2Kangalikka ullulee kalandhupuk kirundhapin
  3. 3Manpirandha maayamum mayakkamum marandhupoy
  4. 4Engalandha iisanodu isaindhiruppadhu unmaiyee.
ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட பகிரண்டங்களையும் ஆகாயத்தையும் கடந்து நிற்கும் சுயஞ்சோதி, வாசி யோக முதிர்வினால் கபால உச்சியிலுள்ள 'மேலை வாசல்' (பிரம்மரந்திரம்) திறக்கப்படுகையில், யோகியின் அகக் கண்கள் பேரின்பக் களிப்படைய உள்ளே பிரவேசிக்கிறது. அந்த அமுத ஒளி உள்ளே பரவியதும், மண்ணுலகில் பிறந்ததால் விளைந்த மாயா பந்தங்களும் மன மயக்கங்களும் தடம் தெரியாமல் அழிந்துபோகின்றன. எண் திசைகளிலும் அனைத்துத் தத்துவங்களிலும் கலந்திருக்கும் ஈசனோடு தன் ஆன்மா பேதமற்று இசைந்திருக்கும் அத்துவிதப் பெருநிலையே நித்திய சத்தியம் எனச் சித்தர் பாடுகிறார்.

Light that stands beyond the sky opens the upper door. After it enters and mixes within, so that the eyes rejoice, the maya born of earth and its confusion are forgotten. What is true then is abiding in tune with the Lord who is mingled with the number, the printed எண் left to carry both count and the eight.

The teaching

The yogic ascent through the fontanelle and ecstatic union with the Infinite Radiance. The supreme Light that transcends the physical heavens (விண்கடந்து நின்ற சோதி) pours into human awareness when the advanced yogi unlatches the cranial portal—the upper gate (மேலை வாசல் / Brahmarandhra at the crown). As this divine light cascades into the inner channels, the spiritual eye is inundated with boundless bliss. In an instant, the hypnotic delusions, worldly entanglements, and mental confusions born of earthly embodiment dissolve without a trace. The individual soul harmoniously merges with the omnipresent Lord who pervades the eight directions and the cosmic elements—an exalted state of non-dual union that the poet declares as absolute Truth.

Verse 123

  1. 1மூலமான மூச்சதில் மூச்சறிந்து விட்டபின்
  2. 2நாளு நாளு முன்னிலொரு நாட்டமாகி நாட்டிடில்
  3. 3பாலனாகி நீடலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்
  4. 4ஆலம்உண்ட கண்டர்ஆணை அம்மைஆணை உண்மையே!
  1. 1Muulamaana muuchchadhil muuchcharindhu vittapin
  2. 2Naalu naalu munniloru naattamaagi naattidil
  3. 3Paalanaagi niidalaam parappiramam aagalaam
  4. 4Aalamunda kandaraanai ammaiaanai unmaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரத்தில் கனன்று எழும் மூல மூச்சாகிய பிராணனின் சூட்சும ஓட்டத்தை அறிந்து, இடை-பிங்கலைகளைச் சமன் செய்து சுழுமுனையில் ஏற்றி, நாள்தோறும் தன் அகக்கண்ணை அந்த உள்ஜோதியிலேயே நிலைநிறுத்திப் பழகினால், உடல் மூப்படைந்து அழியாமல் என்றும் இளமை பொருந்திய பாலனைப் போல நெடுங்காலம் வாழலாம் (காயகற்ப சித்தி); முடிவில் சர்வ வியாபக பரப்பிரம்மமாகவும் இரண்டறக் கலக்கலாம். இது ஆலகால நஞ்சுண்ட நீலகண்டப் பெருமான் மீதும், அகிலாண்டேஸ்வரியான அன்னை மீதும் இடப்பட்ட மாறாத சத்திய ஆணை என்று சிவவாக்கியர் அறுதியிடுகிறார்.

Once the breath is known in the root breath, and day by day a gaze in front becomes a real fixing, two outcomes are allowed. One may last as a child, and one may become the supreme Brahman. The oath that seals it is the oath of the throat that drank the poison, and mother's oath. The line calls this true.

The teaching

Siddha kaya-kalpa (yogic rejuvenation) and non-dual realization through the mastery of primordial breath (Vasi Yoga). By identifying and mastering the primordial breath (மூலமான மூச்சு / prana) at the root center (Muladhara) and regulating its movement through disciplined yogic control, the seeker anchors an unwavering gaze upon the inner flame day after day. Through this sustained practice, the yogi attains physical immortality, reverses the aging process to remain radiant like an eternal youth (பாலன்), and ultimately merges into the Supreme Brahman (பரப்பிரமம்). Sivavakkiyar seals this profound yogic promise with an inviolable, sacred double oath: upon Shiva, who consumed the cosmic poison, and upon the Divine Mother herself.

Verse 124

  1. 1மின்எழுந்து மின்பரந்து மின்ஒடுங்கு மாறுபோல்
  2. 2என்னுள்நின்ற என்னுள்ஈசன் என்னுள்ளே அடங்குமே,
  3. 3கண்ணுள்நின்ற கண்ணில்நேர் மைகண்அறி விலாமையால்
  4. 4என்னுள்நின்ற வென்னையன்றி யான்அறிந்ததில்லையே!
  1. 1Minezhundhu minparandhu minodungu maarupol
  2. 2Ennulninra ennuliisan ennullee adangumee,
  3. 3Kannulninra kannilneer maiganari vilaamaiyaal
  4. 4Ennulninra vennaiyanri yaanarindhadhillaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

கார்மேகத்தில் ஒரு மின்னல் தோன்றி, விண்வெளியெங்கும் ஒளி பரப்பி, பின் அந்த வானத்திலேயே ஒடுங்கி மறைவது போல, என் அகத்தில் சுயம்பாய் எழுந்த ஈசன் என் தன்னுணர்விலேயே விரிந்து என்னுள்ளேயே ஒடுங்குகிறான். ஊனக்கண்ணின் பார்வைக்குள்ளே நின்று பார்க்கின்ற உள்விழிப் பார்வையை அறியாமையால் மனிதன் உணரத் தவறுகிறான். ஆனால் அக விழிப்பு பெற்ற பின், என்னுள் மெய்யறிவாய் நின்ற அந்தச் சிவமாகிய என்னையன்றி, இவ்வுலகில் வேறு எதையும் நான் அறிந்ததில்லை என சிவவாக்கியர் அத்வைத ஞானத்தின் உச்சநிலையைப் பிரகடனம் செய்கிறார்.

Lightning rises, spreads, and withdraws, and in that same manner the Lord who stood within the singer is contained within. The eye inside the eye, lined straight, still does not know, because the collyrium-dark eye lacks knowing. Apart from the butter that stood inside, the singer has known nothing.

The teaching

The instantaneous flash of non-dual awakening and the dissolution of the separate ego. Just as a streak of lightning suddenly flashes across the dark sky, illuminates the entire horizon in a blaze of light, and dissolves back into the invisible expanse, the indwelling Lord arises, expands, and withdraws within the seeker's own consciousness. The fleshy eye, obscured by the darkness of ignorance, is incapable of perceiving the true Vision that sees through it. Sivavakkiyar concludes in breathtaking Advaitic union: having stripped away all external identities and intellectual projections, he confesses that apart from the indwelling True Self (என்னுள் நின்ற என்னை அன்றி) that is one with Shiva, he has known nothing else in existence.

Verse 125

  1. 1இருக்கலாம் இருக்கலாம் அவனியில் இருக்கலாம்,
  2. 2அரிக்குமால் பிரமனும் அண்டம்ஏழு அகற்றலாம்.
  3. 3கருக்கொளாத குழியிலே காலிலாத தூணிலே
  4. 4நெருப்பறை திறந்தபின்பு நீயும்நானும் ஈசனே!
  1. 1Irukkalaam irukkalaam avaniyil irukkalaam,
  2. 2Arikkumaal piramanum andameezhu agatralaam.
  3. 3Karukkolaadha kuzhiyilee kaalilaadha thuunilee
  4. 4Nerupparai thirandhapinpu niiyumnaanum iisanee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் ஏழு உலகங்களையும் கடந்து தேடினாலும் எட்ட முடியாத பரம்பொருள், புறத்தே இல்லை. எவ்விதக் கருவும் இல்லாத யோகக் குழியாகிய மூலாதாரத்தில், கால்கள் இல்லாத தூணாக நிமிர்ந்து நிற்கும் சுழுமுனை நாடியின் வழியே வாசியைச் செலுத்தி, அங்குள்ள குண்டலினி நெருப்பறையைத் திறந்துவிட்டால் (மூலக்கனலை மூட்டிவிட்டால்), ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் பேதமற்று ஒன்றிணைந்துவிடும். 'நீயும் நானும் ஈசனே' என்ற இந்த அத்துவிதப் பெருநிலையை அடைந்தவனுக்குப் புறச் சடங்குகளோ, தேவ தேவதா பேதங்களோ தேவையில்லை என்ற அத்வைதக் குண்டலினி யோக ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது.

He may be, he may be, he may be on the earth: the line allows the Lord that much room, and allows Hari, Mal, and Brahma, run together in the print, to clear away the seven universes. The real site is narrower. In the pit that takes no embryo, in the pillar that has no foot, once the fire-room opens, you and I are the Lord.

The teaching

A fiery revelation of Kundalini yoga and the collapse of external religious cosmology into non-dual identity. The celestial deities—Vishnu and Brahma—may search across all seven cosmic spheres in their mythological quest for the Supreme, yet such outward seeking remains futile. Sivavakkiyar directs the seeker to the true mystical crucible: the embryonic pit that conceives no mortal child (கருக்கொளாத குழி / the Muladhara and the womb of the void) and the footless spinal pillar (காலிலாத தூண் / the Sushumna column). When the dormant serpentine fire of Kundalini is awakened and bursts open the fiery cranial chamber (நெருப்பறை) at the Sahasrara, all subject-object duality is vaporized in an instant. In this ecstatic summit of yogic realization, the mystic boldly declares the ultimate Advaitic truth: "You and I are Shiva" (நீயும் நானும் ஈசனே).

Verse 126

  1. 1ஏகபோகம் ஆகியே இருவரும் ஒருவராய்
  2. 2போகமும் புணர்ச்சியும் பொருந்துமாறது எங்ஙனே?
  3. 3ஆகலும் அழிதலும் அதன்கண்ணேயம் ஆனபின்
  4. 4சாகலும் பிறத்தலும் இல்லை இல்லை இல்லையே!
  1. 1Eegapogam aagiyee iruvarum oruvaraay
  2. 2Pogamum punarchchiyum porundhumaaradhu engnganee?
  3. 3Aagalum azhidhalum adhanganneeyam aanapin
  4. 4Saagalum piraththalum illai illai illaiyee!
ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் 'இருவரும் ஒருவராய்' பேதமற்று இணைகின்ற ஏகபோக முக்தி நிலையை அடைந்த பின், அங்கே உலகியல் போகத்திற்கோ, தனித்த ஆன்மீகப் புணர்ச்சிக்கோ இடமேது? அண்டமும் பிண்டமும் தோன்றுதலும் அழிதலும் ஆகிய இயற்கை மாற்றங்கள் யாவும் அந்த ஏகப் பரவெளியின் கண் நிகழும் வெறும் மாயா அலைகளே என்று உணர்ந்துவிட்ட ஞானிக்கு, இறப்பு என்பதும் பிறப்பு என்பதும் துளியும் இல்லை. சதாசிவத்தோடு இரண்டறக் கலந்த சகஜ சமாதி நிலையில் காலனையும் பிறவிச் சுழலையும் முற்றிலும் வென்றுவிடலாம் என்ற இறவா நிலையைச் சித்தர் உறுதியாக அறிவிக்கிறார்.

Two have become one enjoyment and one person, and the song asks how enjoyment and coupling can still match. Once arising and perishing have happened in that very point, the conclusion is hammered three times. Dying and being born are not.

The teaching

The attainment of Sahaja Samadhi and the absolute conquest of mortality. Sivavakkiyar moves beyond dualistic notions of spiritual union—whether framed as the external coupling of male and female or the tantric duality of Shiva and Shakti. When the individual soul and the Divine coalesce into a singular, undivided enjoyment of being (ஏகபோகம்), the conventional concepts of spiritual enjoyment and union (போகமும் புணர்ச்சியும்) become entirely obsolete. In this transcendent center of awareness, cosmic manifestation and cosmic dissolution (ஆகலும் அழிதலும்) are simultaneously witnessed and resolved. Because the illusion of the separate ego has been dissolved at its very source, the dualities of birth and death are eradicated forever—there is neither dying nor being born (சாகலும் பிறத்தலும் இல்லை இல்லை இல்லையே).