சிவவாக்கியம்

Verse 124

1மின்எழுந்து மின்பரந்து மின்ஒடுங்கு மாறுபோல்
2என்னுள்நின்ற என்னுள்ஈசன் என்னுள்ளே அடங்குமே,
3கண்ணுள்நின்ற கண்ணில்நேர் மைகண்அறி விலாமையால்
4என்னுள்நின்ற வென்னையன்றி யான்அறிந்ததில்லையே!

1Minezhundhu minparandhu minodungu maarupol
2Ennulninra ennuliisan ennullee adangumee,
3Kannulninra kannilneer maiganari vilaamaiyaal
4Ennulninra vennaiyanri yaanarindhadhillaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கார்மேகத்தில் ஒரு மின்னல் தோன்றி, விண்வெளியெங்கும் ஒளி பரப்பி, பின் அந்த வானத்திலேயே ஒடுங்கி மறைவது போல, என் அகத்தில் சுயம்பாய் எழுந்த ஈசன் என் தன்னுணர்விலேயே விரிந்து என்னுள்ளேயே ஒடுங்குகிறான். ஊனக்கண்ணின் பார்வைக்குள்ளே நின்று பார்க்கின்ற உள்விழிப் பார்வையை அறியாமையால் மனிதன் உணரத் தவறுகிறான். ஆனால் அக விழிப்பு பெற்ற பின், என்னுள் மெய்யறிவாய் நின்ற அந்தச் சிவமாகிய என்னையன்றி, இவ்வுலகில் வேறு எதையும் நான் அறிந்ததில்லை என சிவவாக்கியர் அத்வைத ஞானத்தின் உச்சநிலையைப் பிரகடனம் செய்கிறார்.

Lightning rises, spreads, and withdraws, and in that same manner the Lord who stood within the singer is contained within. The eye inside the eye, lined straight, still does not know, because the collyrium-dark eye lacks knowing. Apart from the butter that stood inside, the singer has known nothing.

The teaching

The instantaneous flash of non-dual awakening and the dissolution of the separate ego. Just as a streak of lightning suddenly flashes across the dark sky, illuminates the entire horizon in a blaze of light, and dissolves back into the invisible expanse, the indwelling Lord arises, expands, and withdraws within the seeker's own consciousness. The fleshy eye, obscured by the darkness of ignorance, is incapable of perceiving the true Vision that sees through it. Sivavakkiyar concludes in breathtaking Advaitic union: having stripped away all external identities and intellectual projections, he confesses that apart from the indwelling True Self (என்னுள் நின்ற என்னை அன்றி) that is one with Shiva, he has known nothing else in existence.

Verse 125

1இருக்கலாம் இருக்கலாம் அவனியில் இருக்கலாம்,
2அரிக்குமால் பிரமனும் அண்டம்ஏழு அகற்றலாம்.
3கருக்கொளாத குழியிலே காலிலாத தூணிலே
4நெருப்பறை திறந்தபின்பு நீயும்நானும் ஈசனே!

1Irukkalaam irukkalaam avaniyil irukkalaam,
2Arikkumaal piramanum andameezhu agatralaam.
3Karukkolaadha kuzhiyilee kaalilaadha thuunilee
4Nerupparai thirandhapinpu niiyumnaanum iisanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் ஏழு உலகங்களையும் கடந்து தேடினாலும் எட்ட முடியாத பரம்பொருள், புறத்தே இல்லை. எவ்விதக் கருவும் இல்லாத யோகக் குழியாகிய மூலாதாரத்தில், கால்கள் இல்லாத தூணாக நிமிர்ந்து நிற்கும் சுழுமுனை நாடியின் வழியே வாசியைச் செலுத்தி, அங்குள்ள குண்டலினி நெருப்பறையைத் திறந்துவிட்டால் (மூலக்கனலை மூட்டிவிட்டால்), ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் பேதமற்று ஒன்றிணைந்துவிடும். 'நீயும் நானும் ஈசனே' என்ற இந்த அத்துவிதப் பெருநிலையை அடைந்தவனுக்குப் புறச் சடங்குகளோ, தேவ தேவதா பேதங்களோ தேவையில்லை என்ற அத்வைதக் குண்டலினி யோக ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது.

He may be, he may be, he may be on the earth: the line allows the Lord that much room, and allows Hari, Mal, and Brahma, run together in the print, to clear away the seven universes. The real site is narrower. In the pit that takes no embryo, in the pillar that has no foot, once the fire-room opens, you and I are the Lord.

The teaching

A fiery revelation of Kundalini yoga and the collapse of external religious cosmology into non-dual identity. The celestial deities—Vishnu and Brahma—may search across all seven cosmic spheres in their mythological quest for the Supreme, yet such outward seeking remains futile. Sivavakkiyar directs the seeker to the true mystical crucible: the embryonic pit that conceives no mortal child (கருக்கொளாத குழி / the Muladhara and the womb of the void) and the footless spinal pillar (காலிலாத தூண் / the Sushumna column). When the dormant serpentine fire of Kundalini is awakened and bursts open the fiery cranial chamber (நெருப்பறை) at the Sahasrara, all subject-object duality is vaporized in an instant. In this ecstatic summit of yogic realization, the mystic boldly declares the ultimate Advaitic truth: "You and I are Shiva" (நீயும் நானும் ஈசனே).

Verse 126

1ஏகபோகம் ஆகியே இருவரும் ஒருவராய்
2போகமும் புணர்ச்சியும் பொருந்துமாறது எங்ஙனே?
3ஆகலும் அழிதலும் அதன்கண்ணேயம் ஆனபின்
4சாகலும் பிறத்தலும் இல்லை இல்லை இல்லையே!

1Eegapogam aagiyee iruvarum oruvaraay
2Pogamum punarchchiyum porundhumaaradhu engnganee?
3Aagalum azhidhalum adhanganneeyam aanapin
4Saagalum piraththalum illai illai illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் 'இருவரும் ஒருவராய்' பேதமற்று இணைகின்ற ஏகபோக முக்தி நிலையை அடைந்த பின், அங்கே உலகியல் போகத்திற்கோ, தனித்த ஆன்மீகப் புணர்ச்சிக்கோ இடமேது? அண்டமும் பிண்டமும் தோன்றுதலும் அழிதலும் ஆகிய இயற்கை மாற்றங்கள் யாவும் அந்த ஏகப் பரவெளியின் கண் நிகழும் வெறும் மாயா அலைகளே என்று உணர்ந்துவிட்ட ஞானிக்கு, இறப்பு என்பதும் பிறப்பு என்பதும் துளியும் இல்லை. சதாசிவத்தோடு இரண்டறக் கலந்த சகஜ சமாதி நிலையில் காலனையும் பிறவிச் சுழலையும் முற்றிலும் வென்றுவிடலாம் என்ற இறவா நிலையைச் சித்தர் உறுதியாக அறிவிக்கிறார்.

Two have become one enjoyment and one person, and the song asks how enjoyment and coupling can still match. Once arising and perishing have happened in that very point, the conclusion is hammered three times. Dying and being born are not.

The teaching

The attainment of Sahaja Samadhi and the absolute conquest of mortality. Sivavakkiyar moves beyond dualistic notions of spiritual union—whether framed as the external coupling of male and female or the tantric duality of Shiva and Shakti. When the individual soul and the Divine coalesce into a singular, undivided enjoyment of being (ஏகபோகம்), the conventional concepts of spiritual enjoyment and union (போகமும் புணர்ச்சியும்) become entirely obsolete. In this transcendent center of awareness, cosmic manifestation and cosmic dissolution (ஆகலும் அழிதலும்) are simultaneously witnessed and resolved. Because the illusion of the separate ego has been dissolved at its very source, the dualities of birth and death are eradicated forever—there is neither dying nor being born (சாகலும் பிறத்தலும் இல்லை இல்லை இல்லையே).

Verse 127

1வேதம்நாலும் பூதமாய் விரவும்அங்கு நீரதாய்ப்
2பாதமே இலிங்கமாய்ப் பரிந்தபூசை பண்ணினால்
3காதினின்று கடைதிறந்து கட்டறுத்த ஞானிகள்
4ஆதிஅந்த மும்கடந்து அரியவீடு அடைவரே!

1Veedhamnaalum puudhamaay viravumangu niiradhaayp
2Paadhamee ilingamaayp parindhapuusai panninaal
3Kaadhininru kadaidhirandhu kattaruththa gnaanigal
4Aadhiandha mumgadandhu ariyaviidu adaivaree!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நான்கு வேதங்களும் பஞ்ச பூதங்களாக விரிந்து நீராய் வடியும் பிரபஞ்ச மாயையைக் கடந்து, புறத்தே கல் இலிங்கத்திற்குப் பூசை செய்வதற்குப் பதிலாக, தன் உடம்பையே கோயிலாகவும் தன் தன்னுணர்வின் திருப்பாதங்களையே சிவலிங்கமாகவும் கொண்டு அன்பினால் அகப்பூசை செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு அகத்தில் தொழும் ஞானிகள், உலக மாயைகளின் கட்டுகளை அறுத்தெறிந்து, உண்ணாக்குக்கும் செவிக்கும் அப்பால் உள்ள கபாலத்து உச்சி வாசலைத் திறந்து பிராணனை மேலேற்றுவர். அவர்கள் பிறப்பு-இறப்பு, ஆதி-அந்தம் அனைத்தையும் கடந்து, அடையற்கரிய பரம முக்தி வீட்டை எளிதில் அடைவர் எனச் சித்தர் வழிகாட்டுகிறார்.

The four Vedas are elements, spreading there as water, and the foot itself is the linga. If the yearning worship is done in that way, the knowers who open the door from the ear and cut the bond cross beginning and end. They reach the rare home.

The teaching

The internalization of ritual worship and the opening of the subtle sensory gateways. External temple ceremonies and dry scriptural recitations are completely reimagined within the living landscape of the human body. The four Vedas are recognized as the primordial elements permeating the flesh, and the living feet of the indwelling Lord constitute the true, non-material Linga. When the practitioner worships this internal altar with deep yearning, the secret portal connected to the inner ear (காதினின்று கடைதிறந்து) is unlatched—attuning awareness to the mystical vibration of the Anahata Nada. By severing the ancient fetters of karmic conditioning, the illuminated Jnanis transcend the dualities of beginning and end, entering the rare, indestructible abode of eternal liberation.

Verse 128

1பருத்திநூல் முறுக்கிவிட்டுப் பஞ்சிஓதும் மாந்தரே!
2துருத்திநூல் முறுக்கிவிட்டுத் துன்பம்நீங்க வல்லீரேல்
3கருத்தில்நூல் கலைப்படு காலநூல் கழிந்திடும்
4திருத்திநூல் கவலறும் சிவாயஅஞ்சு எழுத்துமே.

1Paruththinuul murukkivittup panjiodhum maandharee!
2Thuruththinuul murukkivittuth thunpamniinga valliireel
3Karuththilnuul kalaippadu kaalanuul kazhindhidum
4Thiruththinuul kavalarum sivaayaanju ezhuththumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பருத்தி நூலை முறுக்கி மார்பில் போட்டுக்கொண்டு, பஞ்சாட்சரத்தை உணராமல் வெறும் வார்த்தைகளை ஓதும் வேதியர்களைச் சித்தர் எள்ளி நகையாடுகிறார். உடலாகிய துருத்தியில் ஓடும் இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை என்னும் மூன்று நாடிகளின் பிராண நூலை வாசியால் முறுக்கி முறைப்படுத்த வல்ல ஞானிகளுக்கே பிறவித்துன்பம் தீரும். அவ்வாறு உடலின் உள்நாடிகளை வாசியினால் செப்பனிட்டு தியானித்தால், எமனின் காலக்கயிறு (காலநூல்) அறுந்துபோம்; 'சிவாயநம' என்னும் திருவைந்தெழுத்தின் அட்சர சூட்சுமமே சகல கவலைகளையும் வேரறுக்கும் உண்மையான பிரம்ம நூலாகும்.

People twist cotton thread and recite cotton, and the song mocks that spinning. A second thread is the bellows. If that one can be twisted until sorrow leaves, the thread in the mind becomes an art, the thread of time passes, and the thread that sets things right, the one that ends fretting, is the five letters Sivaya.

The teaching

A stinging denunciation of the external sacred thread (பூணூல்) and the revelation of the true yogic cord. Sivavakkiyar mocks orthodox priests who meticulously spin cotton fibers, chanting over dead cotton threads while imagining themselves spiritually sanctified. The true sacred thread is the thread of the bellows (துருத்தி நூல்)—the vital breath (prana) moving through the lungs and the subtle nadis. If the practitioner can consciously regulate and spin this pranic current through Vasi yoga, existential suffering dissolves, mental consciousness is refined into luminous gnosis, and the dreaded noose of time and death (கால நூல் / Yama's snare) is severed. The only sacred thread that permanently purifies consciousness and banishes all affliction is the Five Letters: Sivaya (சிவாய அஞ்சு எழுத்து).

Verse 129

1சாவதான தத்துவச் சடங்குசெய்யும் ஊமைகாள்
2தேவர்கல்லும் ஆவரோ? சிரிப்பதன்றி என்செய்வேன்?
3மூவராலும் அறியொணாத முக்கணன்முதற் கொழுந்து
4காவலாக உம்முளே கலந்திருப்பன் காணுமே.

1Saavadhaana thaththuvas sadanguseyyum uumaigaal
2Theevargallum aavaro? sirippadhanri enseyveen?
3Muuvaraalum ariyonaadha mukkananmudhar kozhundhu
4Kaavalaaga ummulee kalandhiruppan kaanumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செத்துப்போகும் மனித உடலின் தத்துவங்களை உணராமல், புறத்தே வெட்டி நட்ட கல்லுக்கு ஆடை அணிகலன்களும் நைவேத்தியமும் படைத்துச் சடங்கு செய்யும் ஊமை மூடர்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பதைத் தவிர வேறு என்ன செய்வது என்று சிவவாக்கியர் சீறுகிறார். மும்மூர்த்திகளாலும் அடிமுடி தேடி அறிய முடியாத முக்கட் பரமசிவனின் ஆதிஞானக் கொழுந்து, கல்லில் அல்லாமல், உயிரைக் காக்கும் மெய்க்காவலாக மனிதனின் அகத்திற்குள்ளேயே இரண்டறக் கலந்து நிற்கின்றது என்பதை அறிந்து அகக்கண் கொண்டு நோக்குமாறு இப்பாடல் அறைகூவல் விடுக்கிறது.

Dumb ones perform the rite of a careful tattva, and the singer laughs. Do the gods become stone as well? What else is there to do but laugh? The three cannot know the first shoot of the three-eyed one. See that he stays mixed in you as the guard.

The teaching

A ferocious Siddha critique of idol worship and the blind performance of theological rituals. Sivavakkiyar expresses scornful laughter at dumb ritualists who exhaust themselves performing intricate, mechanical ceremonies according to scholastic dogmas (சாவதான தத்துவச் சடங்கு). How can a chiseled slab of stone ever become the living God (தேவர் கல்லும் ஆவரோ)? The primordial sprout of consciousness—the Three-Eyed Lord who remains incomprehensible even to the cosmic Trinity (Brahma, Vishnu, and Rudra)—is not imprisoned in an external stone shrine. He resides perpetually mingled within the seeker's own breath and consciousness as their eternal protector and witness.