சிவவாக்கியம்

Verse 126

1ஏகபோகம் ஆகியே இருவரும் ஒருவராய்
2போகமும் புணர்ச்சியும் பொருந்துமாறது எங்ஙனே?
3ஆகலும் அழிதலும் அதன்கண்ணேயம் ஆனபின்
4சாகலும் பிறத்தலும் இல்லை இல்லை இல்லையே!

1Eegapogam aagiyee iruvarum oruvaraay
2Pogamum punarchchiyum porundhumaaradhu engnganee?
3Aagalum azhidhalum adhanganneeyam aanapin
4Saagalum piraththalum illai illai illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் 'இருவரும் ஒருவராய்' பேதமற்று இணைகின்ற ஏகபோக முக்தி நிலையை அடைந்த பின், அங்கே உலகியல் போகத்திற்கோ, தனித்த ஆன்மீகப் புணர்ச்சிக்கோ இடமேது? அண்டமும் பிண்டமும் தோன்றுதலும் அழிதலும் ஆகிய இயற்கை மாற்றங்கள் யாவும் அந்த ஏகப் பரவெளியின் கண் நிகழும் வெறும் மாயா அலைகளே என்று உணர்ந்துவிட்ட ஞானிக்கு, இறப்பு என்பதும் பிறப்பு என்பதும் துளியும் இல்லை. சதாசிவத்தோடு இரண்டறக் கலந்த சகஜ சமாதி நிலையில் காலனையும் பிறவிச் சுழலையும் முற்றிலும் வென்றுவிடலாம் என்ற இறவா நிலையைச் சித்தர் உறுதியாக அறிவிக்கிறார்.

Two have become one enjoyment and one person, and the song asks how enjoyment and coupling can still match. Once arising and perishing have happened in that very point, the conclusion is hammered three times. Dying and being born are not.

The teaching

The attainment of Sahaja Samadhi and the absolute conquest of mortality. Sivavakkiyar moves beyond dualistic notions of spiritual union—whether framed as the external coupling of male and female or the tantric duality of Shiva and Shakti. When the individual soul and the Divine coalesce into a singular, undivided enjoyment of being (ஏகபோகம்), the conventional concepts of spiritual enjoyment and union (போகமும் புணர்ச்சியும்) become entirely obsolete. In this transcendent center of awareness, cosmic manifestation and cosmic dissolution (ஆகலும் அழிதலும்) are simultaneously witnessed and resolved. Because the illusion of the separate ego has been dissolved at its very source, the dualities of birth and death are eradicated forever—there is neither dying nor being born (சாகலும் பிறத்தலும் இல்லை இல்லை இல்லையே).

Verse 127

1வேதம்நாலும் பூதமாய் விரவும்அங்கு நீரதாய்ப்
2பாதமே இலிங்கமாய்ப் பரிந்தபூசை பண்ணினால்
3காதினின்று கடைதிறந்து கட்டறுத்த ஞானிகள்
4ஆதிஅந்த மும்கடந்து அரியவீடு அடைவரே!

1Veedhamnaalum puudhamaay viravumangu niiradhaayp
2Paadhamee ilingamaayp parindhapuusai panninaal
3Kaadhininru kadaidhirandhu kattaruththa gnaanigal
4Aadhiandha mumgadandhu ariyaviidu adaivaree!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நான்கு வேதங்களும் பஞ்ச பூதங்களாக விரிந்து நீராய் வடியும் பிரபஞ்ச மாயையைக் கடந்து, புறத்தே கல் இலிங்கத்திற்குப் பூசை செய்வதற்குப் பதிலாக, தன் உடம்பையே கோயிலாகவும் தன் தன்னுணர்வின் திருப்பாதங்களையே சிவலிங்கமாகவும் கொண்டு அன்பினால் அகப்பூசை செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு அகத்தில் தொழும் ஞானிகள், உலக மாயைகளின் கட்டுகளை அறுத்தெறிந்து, உண்ணாக்குக்கும் செவிக்கும் அப்பால் உள்ள கபாலத்து உச்சி வாசலைத் திறந்து பிராணனை மேலேற்றுவர். அவர்கள் பிறப்பு-இறப்பு, ஆதி-அந்தம் அனைத்தையும் கடந்து, அடையற்கரிய பரம முக்தி வீட்டை எளிதில் அடைவர் எனச் சித்தர் வழிகாட்டுகிறார்.

The four Vedas are elements, spreading there as water, and the foot itself is the linga. If the yearning worship is done in that way, the knowers who open the door from the ear and cut the bond cross beginning and end. They reach the rare home.

The teaching

The internalization of ritual worship and the opening of the subtle sensory gateways. External temple ceremonies and dry scriptural recitations are completely reimagined within the living landscape of the human body. The four Vedas are recognized as the primordial elements permeating the flesh, and the living feet of the indwelling Lord constitute the true, non-material Linga. When the practitioner worships this internal altar with deep yearning, the secret portal connected to the inner ear (காதினின்று கடைதிறந்து) is unlatched—attuning awareness to the mystical vibration of the Anahata Nada. By severing the ancient fetters of karmic conditioning, the illuminated Jnanis transcend the dualities of beginning and end, entering the rare, indestructible abode of eternal liberation.

Verse 128

1பருத்திநூல் முறுக்கிவிட்டுப் பஞ்சிஓதும் மாந்தரே!
2துருத்திநூல் முறுக்கிவிட்டுத் துன்பம்நீங்க வல்லீரேல்
3கருத்தில்நூல் கலைப்படு காலநூல் கழிந்திடும்
4திருத்திநூல் கவலறும் சிவாயஅஞ்சு எழுத்துமே.

1Paruththinuul murukkivittup panjiodhum maandharee!
2Thuruththinuul murukkivittuth thunpamniinga valliireel
3Karuththilnuul kalaippadu kaalanuul kazhindhidum
4Thiruththinuul kavalarum sivaayaanju ezhuththumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பருத்தி நூலை முறுக்கி மார்பில் போட்டுக்கொண்டு, பஞ்சாட்சரத்தை உணராமல் வெறும் வார்த்தைகளை ஓதும் வேதியர்களைச் சித்தர் எள்ளி நகையாடுகிறார். உடலாகிய துருத்தியில் ஓடும் இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை என்னும் மூன்று நாடிகளின் பிராண நூலை வாசியால் முறுக்கி முறைப்படுத்த வல்ல ஞானிகளுக்கே பிறவித்துன்பம் தீரும். அவ்வாறு உடலின் உள்நாடிகளை வாசியினால் செப்பனிட்டு தியானித்தால், எமனின் காலக்கயிறு (காலநூல்) அறுந்துபோம்; 'சிவாயநம' என்னும் திருவைந்தெழுத்தின் அட்சர சூட்சுமமே சகல கவலைகளையும் வேரறுக்கும் உண்மையான பிரம்ம நூலாகும்.

People twist cotton thread and recite cotton, and the song mocks that spinning. A second thread is the bellows. If that one can be twisted until sorrow leaves, the thread in the mind becomes an art, the thread of time passes, and the thread that sets things right, the one that ends fretting, is the five letters Sivaya.

The teaching

A stinging denunciation of the external sacred thread (பூணூல்) and the revelation of the true yogic cord. Sivavakkiyar mocks orthodox priests who meticulously spin cotton fibers, chanting over dead cotton threads while imagining themselves spiritually sanctified. The true sacred thread is the thread of the bellows (துருத்தி நூல்)—the vital breath (prana) moving through the lungs and the subtle nadis. If the practitioner can consciously regulate and spin this pranic current through Vasi yoga, existential suffering dissolves, mental consciousness is refined into luminous gnosis, and the dreaded noose of time and death (கால நூல் / Yama's snare) is severed. The only sacred thread that permanently purifies consciousness and banishes all affliction is the Five Letters: Sivaya (சிவாய அஞ்சு எழுத்து).

Verse 129

1சாவதான தத்துவச் சடங்குசெய்யும் ஊமைகாள்
2தேவர்கல்லும் ஆவரோ? சிரிப்பதன்றி என்செய்வேன்?
3மூவராலும் அறியொணாத முக்கணன்முதற் கொழுந்து
4காவலாக உம்முளே கலந்திருப்பன் காணுமே.

1Saavadhaana thaththuvas sadanguseyyum uumaigaal
2Theevargallum aavaro? sirippadhanri enseyveen?
3Muuvaraalum ariyonaadha mukkananmudhar kozhundhu
4Kaavalaaga ummulee kalandhiruppan kaanumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செத்துப்போகும் மனித உடலின் தத்துவங்களை உணராமல், புறத்தே வெட்டி நட்ட கல்லுக்கு ஆடை அணிகலன்களும் நைவேத்தியமும் படைத்துச் சடங்கு செய்யும் ஊமை மூடர்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பதைத் தவிர வேறு என்ன செய்வது என்று சிவவாக்கியர் சீறுகிறார். மும்மூர்த்திகளாலும் அடிமுடி தேடி அறிய முடியாத முக்கட் பரமசிவனின் ஆதிஞானக் கொழுந்து, கல்லில் அல்லாமல், உயிரைக் காக்கும் மெய்க்காவலாக மனிதனின் அகத்திற்குள்ளேயே இரண்டறக் கலந்து நிற்கின்றது என்பதை அறிந்து அகக்கண் கொண்டு நோக்குமாறு இப்பாடல் அறைகூவல் விடுக்கிறது.

Dumb ones perform the rite of a careful tattva, and the singer laughs. Do the gods become stone as well? What else is there to do but laugh? The three cannot know the first shoot of the three-eyed one. See that he stays mixed in you as the guard.

The teaching

A ferocious Siddha critique of idol worship and the blind performance of theological rituals. Sivavakkiyar expresses scornful laughter at dumb ritualists who exhaust themselves performing intricate, mechanical ceremonies according to scholastic dogmas (சாவதான தத்துவச் சடங்கு). How can a chiseled slab of stone ever become the living God (தேவர் கல்லும் ஆவரோ)? The primordial sprout of consciousness—the Three-Eyed Lord who remains incomprehensible even to the cosmic Trinity (Brahma, Vishnu, and Rudra)—is not imprisoned in an external stone shrine. He resides perpetually mingled within the seeker's own breath and consciousness as their eternal protector and witness.

Verse 130

1காலைமாலை நீரிலே முழுகும்அந்த மூடர்காள்
2காலைமாலை நீரிலே கிடந்ததேரை என்பெறும்
3காலமே எழுந்திருந்து கண்கள்மூன்றில் ஒன்றினால்
4மூலமே நினைப்பிராகில் முத்திசித்தி யாகுமே.

1Kaalaimaalai niirilee muzhugumandha muudargaal
2Kaalaimaalai niirilee kidandhadheerai enperum
3Kaalamee ezhundhirundhu kangalmuunril onrinaal
4Muulamee ninaippiraagil muththisiththi yaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காலை மாலை என்று இருவேளையும் புண்ணிய நதிகளிலும் குளங்களிலும் மூழ்கிக் குளிப்பதால் மட்டுமே முக்தி கிடைத்துவிடுமா? அப்படியானால், அல்லும் பகலும் நீரிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கும் தவளைகள் முக்தி பெற்றுவிட்டனவா என்று சித்தர் சாட்டையடி கொடுக்கிறார். இந்த மூடத்தனமான புறக்குளியலை விடுத்து, அதிகாலையிலேயே விழித்தெழுந்து, புருவமத்தியில் உள்ள முக்கண்ணில் ஒன்றாகிய ஞானக் கண்ணைத் திறந்து (ஆக்ஞா சக்கரத்தில் உள்விழி செலுத்தி), மூலக் குண்டலினிப் பரம்பொருளைத் தியானித்தால் மட்டுமே சகல சித்திகளும் அழியா முக்தியும் கைகூடும் என்று யோகப் பாதையைக் காட்டுகிறார்.

Fools dive in water morning and evening. The song asks what one gains from the frog that lies in that same water. Rise at the time itself, and with one of the three eyes meditate on the root. Then release and power come.

The teaching

The absurdity of external ritual ablutions (தீர்த்தாடனம்) versus the internal awakening of the Third Eye. Sivavakkiyar ridicules the orthodox practice of plunging into cold rivers at dawn and dusk to wash away sins. If mere submersion in water could confer spiritual liberation, the frog that remains immersed in that same river day and night would surely attain enlightenment! The true spiritual dawn requires waking up to higher consciousness and opening the Third Eye of wisdom (கண்கள் மூன்றில் ஒன்று / Ajna chakra). By fixing one's contemplation upon the Primordial Root (மூலம் / Muladhara and Supreme Source) through this inner eye, spiritual liberation (முத்தி) and supernatural yogic perfections (சித்தி) are effortlessly attained.

Verse 131

1எங்கள்தேவர் உங்கள்தேவர் என்றிரண்டு தேவரோ?
2அங்கும்இங்கு மாய்இரண்டு தேவரே இருப்பரோ?
3அங்கும்இங்கும் ஆகிநின்ற ஆதிமூர்த்தி ஒன்றலோ?
4வங்கவாரம் சொன்னபேர்கள் வாய்புழுத்து மாள்வரே.

1Engaldheevar ungaldheevar enrirandu theevaro?
2Angumingu maayirandu theevaree irupparo?
3Angumingum aagininra aadhimuurththi onralo?
4Vangavaaram sonnapeergal vaaypuzhuththu maalvaree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எங்கள் தெய்வம் பெரியது, உங்கள் தெய்வம் சிறியது என்று பேசிப் பிளவுபடுத்த இறைவனென்ன இருவரா? அங்கும் இங்கும் எனத் தனித்தனியே பிரிந்து வாழ இரண்டு கடவுளரா உண்டு? அண்ட சராசரங்கள் அனைத்திலும், எல்லா உயிர்களின் அகத்திலும் சமமாய் நிறைந்து நிற்கும் ஆதி மூலப் பரம்பொருள் ஒன்றேயாகும். இந்த அத்வைத ஒருமையை அறியாமல், சமயச் சண்டைகளையும் மதப்பிரிவினைகளையும் பேசி வீண் வாதம் செய்து (வங்கவாரம் பேசி) மனிதர்களைப் பிளவுபடுத்தும் போலி மதவாதிகளின் வாய் புழுத்து நாசமடையும் எனச் சித்தர் சினம் கொண்டு சாபமிடுகிறார்.

Are there two gods because one mouth says ours and another says yours? Are there two because one stands there and one stands here? The primal form that is both there and here is asked as one. People who spoke the compressed factional word வங்கவாரம் will die with a mouth gone to worms.

The teaching

A scathing assault on sectarian bigotry, religious factionalism, and theological arrogance. Sivavakkiyar violently rejects the tribalist delusion that divides the Divine into competing sectarian camps—arguing over "our God" versus "your God," or localizing the Divine as residing "here" but not "there." The Primordial Supreme Being (ஆதிமூர்த்தி) is an absolute, indivisible Unity that equally permeates all spaces, beings, and dimensions. Those deceitful partisans who propagate sectarian hatred and malicious divisions (வங்கவாரம்) commit spiritual treason against the Truth; the poet sternly declares that their mouths will rot with worms as the karmic consequence of their toxic dogma.