சிவவாக்கியம்

Verse 117

1கார கார கார கார காவல்ஊழி காவலன்
2போர போர போர போர போரில்நின்ற புண்ணியன்
3மார மார மார மார மரங்கள்ஏழும் எய்தசீ
4ராம ராம ராம ராம ராம என்னும் நாமமே.

1Kaara kaara kaara kaara kaavaluuzhi kaavalan
2Pora pora pora pora porilninra punniyan
3Maara maara maara maara marangaleezhum eydhasii
4Raama raama raama raama raama ennum naamamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இடிமுழக்கம் போல 'கார கார' எனப் பிரபஞ்சத்தைக் காக்கும் ஊழியிறுதி நாயகனாகவும், 'போர போர' எனப் புலன்களோடும் மாயையோடும் நிகழும் அகப்போரில் முன்னிற்கும் புண்ணிய மூர்த்தியாகவும் விளங்குவது உள்ளொளியே. அறியாமை மற்றும் ஆறு ஆதாரங்களைக் குறிக்கும் ஏழு மராமரங்களையும் ஒரே ஞானக் கணையால் துளைத்த அந்த பரம்பொருளின் தாரக மந்திரமே 'ராம ராம' என்ற நாதப் பெருவெள்ளமாகும். புறத்தே அரக்கர்களை வென்ற சரித்திரக் கதையாக மட்டுமன்றி, யோக சாதகனின் இதயத்தில் காமக் குரோதங்களை அழித்து முக்தியைத் தரும் பிரணவ சூட்சுமமாக இந்த நாமத்தை ஓதுமாறு சிவவாக்கியர் சந்த நயத்தோடு முழங்குகிறார்.

Four drumbeats of sound lead into one name. Kara, kara, the guardian of the watching age; pora, pora, the meritorious one who stood in the war; mara, mara, the one who shot all seven trees, the Sri broken by the line end; and then Rama, five times, the name itself. The verse is a roll of that name and of the acts the lines hang on it.

The teaching

The thunderous incantation of the Taraka mantra and the spiritual conquest of internal obstacles. Through an electrifying, rhythmic cadence of percussive seed syllables (கார, போர, மார), Sivavakkiyar invokes the archetype of the primordial protector who guards the cosmic ages (ஊழி காவலன்) and stands undefeated in the battlefield of life. Esoterically, the mythic piercing of the seven sal trees (மரங்கள் ஏழும் எய்த) signifies the yogic piercing of the seven bodily chakras or the total destruction of the seven foundational layers of karmic illusion. By culminating in the fivefold repetition of the sacred name of Rama, the poet reveals that this sound is not merely an external epic tale, but the vibrant, internal Taraka fire that consumes all mental impurities and establishes eternal peace.

Verse 118

1நீடுபாரி லேபிறந்து நேரமான காயந்தான்
2வீடுபேறி தென்றபோது வேண்டிஇன்பம் வேண்டுமோ?
3பாடிநாலு வேதமும் பாரிலே படர்ந்ததோ?
4நாடுராம ராம ராம ராமமென்னுன் நாமமே!

1Niidupaari leepirandhu neeramaana kaayandhaan
2Viidupeeri thenrapodhu veendiinpam veendumo?
3Paadinaalu veedhamum paarilee padarndhadho?
4Naaduraama raama raama raamamennun naamamee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நெடுங்காலம் தவமிருந்து பெறற்கரிய மானிட உடலை இப்பூமியில் பெற்றுள்ளோம்; இந்த அரிய உடம்பே வீடுபேறு அடைவதற்கான ஞானக் கருவியாகும். இத்தகைய முக்திப் பேறு கைகூடும் வாய்ப்பிருக்க, அழியும் அற்ப உலகச் சிற்றின்பங்களை விரும்பி வீணே அலைவது தகுமோ? நான்கு வேதங்களைப் புறத்தே உரக்கப் பாடி உலகெங்கும் பரப்பியதால் மட்டும் உண்மை கிட்டிவிடுமா? ஆகவே, இதயக் கமலத்தில் ஆத்ம ஜோதியாய் விளங்கும் அந்த தாரக 'ராம' நாமத்தின் (சிவன்-விஷ்ணு பேதமற்ற பிரணவத்தின்) உள்ளார்ந்த நாதத்தை நாடிப் பற்றுவதே பிறவியின் ஈடேற்றம் ஆகும்.

Born on the long earth, this body has come to its hour. Once liberation is known as gained, the song asks whether wanted pleasure is still wanted. The four Vedas were sung: did they spread over the earth? The command that remains is to seek your own name, the name that says Rama, Rama, Rama.

The teaching

The urgency of liberation and the radical inwardization of the sacred Name. Having obtained this exceedingly rare human birth upon the earth, the body's allotted time is rapidly ticking away toward death. Once the soul awakens to the supreme imperative of spiritual liberation (வீடுபேறு), can it still chase after the petty, fleeting titillations of the senses? The endless chanting of the four Vedas has echoed across the earth for centuries, yet what lasting transformation did it bring if inner stillness was never attained? Sivavakkiyar urges the seeker to abandon scriptural vanity and turn inward to seek their own true identity, perpetually vibrating with the sweet, liberating nectar of the Rama mantra.

Verse 119

1உயிருநன்மை யால்உடல் எடுத்துவந்து இருந்திடும்!
2உயிர்உடம்பு ஒழிந்தபோது ரூப ரூப மாயிடும்
3உயிர்சிவத்தின் மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று கொன்றிடும்
4உயிரும்சத்தி மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று தின்னுமே.

1Uyirunanmai yaaludal eduththuvandhu irundhidum!
2Uyirudambu ozhindhapodhu ruupa ruupa maayidum
3Uyirsivaththin maayaiaagi onraionru konridum
4Uyirumsaththi maayaiaagi onraionru thinnumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

செய்த நல்வினையின் பயனாக ஆன்மா இந்த மானிட உடலைப் பெற்று வாழ்கிறது; ஆனால் அந்த உயிர் உடலை விட்டு நீங்கிய மாத்திரத்தில், பேரபிமானத்தோடு போற்றிய அழகிய உருவங்கள் யாவும் உருவமற்ற சூனியமாய்க் காற்றில் கரைகின்றன. சிவதத்துவத்தின் மாயா லீலையினால் இவ்வுலக உயிர்கள் ஒன்றையொன்று வேட்டையாடிக் கொல்கின்றன; சக்தி தத்துவத்தின் ஆதிப் பிரகிருதி மாயையினால் பசியும் பிணியும் பெருகி உயிர்கள் ஒன்றையொன்று தின்று உயிர்வாழும் பயங்கரச் சுழற்சி நிகழ்கிறது. இயற்கையின் இத்தகைய கொடூரமான மாயா வலையை உணர்ந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு அழியாத பரசிவத்தைத் தேடுமாறு சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார்.

Life's good is what takes up a body and keeps it here. When life and body are left, there is form and form. Then the song grows harsh. Life, become the maya of Siva, kills one with another, and life together with sakti, become maya, eat one another.

The teaching

The ferocious, predatory play of biological nature (Prakriti / Maya) and the transience of embodied existence. The soul assumes an earthly body due to the momentum of accumulated karma, but the moment life departs, the cherished physical form disintegrates into empty phantoms. Sivavakkiyar depicts the visceral, cannibalistic cycle of physical nature: life becomes the illusion of Shiva, locked in relentless struggle, while Shakti's creative and destructive energies perpetually devour one another (ஒன்றை ஒன்று தின்னுமே)—where organisms survive solely by consuming other organisms. By laying bare the brutal savagery and perishable horror of bodily entrapment, the Siddha violently shocks the seeker out of biological complacency, demanding that they seek the immortal essence beyond nature's jaws.

Verse 120

1நெட்டெழுத்து வட்டமே நிறைந்தவல்லி யோனியும்,
2நெட்டெழுத்து வட்டமொன்று நின்றதொன்று கண்டிலேன்
3குற்றெழுத்தில் உற்றதென்று கொம்புகால் குறித்திடில்
4நெட்டெழுத்தில் வட்டம்ஒன்றில் நேர்படான் நம்ஈசனே!

1Nettezhuththu vattamee niraindhavalli yoniyum,
2Nettezhuththu vattamonru ninradhonru kandileen
3Kutrezhuththil utradhenru kombugaal kuriththidil
4Nettezhuththil vattamonril neerpadaan namiisanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மந்திர எந்திரங்களில் வரையப்படும் நெட்டெழுத்துக்களும், வட்ட வடிவங்களும், சக்தி பீட யோனிச் சக்கரங்களும், சுழி, கொம்பு, கால் முதலான இலக்கணக் குறியீடுகளும் வெளிமுகச் சடங்குகளே அன்றி வேறல்ல. மனிதனால் கீறப்படும் ஒரு வட்டத்திலோ, எழுத்திலோ பரம்பொருளை அடைத்துவிட முடியாது. நெட்டெழுத்து, குற்றெழுத்து முதலான அட்சர வரம்புகளுக்கும், கோடுகளுக்கும் நம் எம்பிரான் கட்டுப்பட்டவன் அல்லன்; அவன் சகல நாம ரூபங்களையும் எந்திர தந்திரங்களையும் கடந்து, இதய வெளியிலே தன்னுணர்வாக ஒளிரும் அரூபச் சோதி என்பதை இப்பாடல் அறுதியிடுகிறது.

Long letters, their circle, and a yoni of the filled valli are set out like a diagram. The singer says the one circle of long letters standing as one was never seen. If horn and leg are marked because something is caught in the short letter, our Lord still does not line up inside one circle of the long letter.

The teaching

The transcendence of rigid geometric diagrams, yantras, and linguistic pedantry in divine realization. Practitioners of external occultism and formal Tantra often become ensnared in mechanical rituals—drawing long vowel characters (நெட்டெழுத்து), geometric circles (வட்டம்), and feminine generative diagrams (யோனி / சக்தி பீடம்), while obsessing over scriptural grammar and diacritical marks (கொம்புகால்). Sivavakkiyar boldly dismisses the naive belief that the Supreme Lord can be confined within a geometric drawing, a phonetic glyph, or an external yantric circle. Our indwelling Lord (நம் ஈசன்) completely transcends all physical alphabets, scribal symbols, and geometric boundaries; He can be realized only through formless, experiential meditation within the heart.

Verse 121

1விண்ணிலுள்ள தேவர்கள் அறியொணாத மெய்ப்பொருள்
2கண்ணிலாணி யாகவே கலந்துநின்ற தெம்பிரான்
3மண்ணிலாம் பிறப்பறுத்து மலரடிகள் வைத்தபின்
4அண்ணலாரும் எம்முளே அமர்ந்துவாழ்வ துண்மையே.

1Vinnilulla theevargal ariyonaadha meypporul
2Kannilaani yaagavee kalandhuninra thembiraan
3Mannilaam pirapparuththu malaradigal vaiththapin
4Annalaarum emmulee amarndhuvaazhva thunmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தேவலோகத்தில் வாழும் அமரர்களாலும் தேடி அறிய முடியாத அந்த உன்னத மெய்ப்பொருள், நம் அகக்கண்ணின் உள்மணியாக (கண்ணின் பாவை/ஆணியாக) நம்முடனேயே இரண்டறக் கலந்து நிற்கின்றது. குருவருளால் பூமியின் மாயப் பிறவித் தளை அறுபட்டு, ஞான மலரடிகள் சாதகனின் இதயத்தில் பதியும்போது, அந்தப் பரம்பொருளே நம்முள் குடிகொண்டு நிலையாக அமர்ந்து வாழ்கிறான். இது வெறும் கற்பனையோ கவிதையோ அன்று, நேரடி அனுபவ உண்மை என்று சிவவாக்கியர் ஆணித்தரமாகப் பறைசாற்றுகிறார்.

What the gods in the sky cannot know is called the true substance, and our Lord is that substance standing mingled as the very pin of the eye. After birth on earth is cut off and the flower-feet are set down, the great ones too sit and live inside us. The line calls that a fact.

The teaching

The wondrous paradox of the Transcendent Absolute indwelling human consciousness as intimate inner light. The Supreme Reality (மெய்ப்பொருள்) remains completely incomprehensible and inaccessible to the celestial gods in the heavens who seek Him through outward rituals and mythic heavens. Yet that very same Transcendent Lord intimately permeates human awareness—residing as closely as the central pupil or radiant pin of the eye (கண்ணில் ஆணியாக). When the grace of the Satguru severs the relentless knot of earthly reincarnation and implants the luminous flower-feet of divine wisdom within the seeker's consciousness, the Supreme Master takes up permanent residence within the heart. Sivavakkiyar attests with unshakable authority that this inner indwelling is an absolute, undeniable reality.

Verse 122

1விண்கடந்து நின்றசோதி மேலைவாச லைத்திறந்து
2கண்களிக்க உள்ளுளே கலந்துபுக் கிருந்தபின்
3மண்பிறந்த மாயமும் மயக்கமும் மறந்துபோய்
4எண்கலந்த ஈசனோடு இசைந்திருப்பது உண்மையே.

1Vingadandhu ninrasodhi meelaivaasa laiththirandhu
2Kangalikka ullulee kalandhupuk kirundhapin
3Manpirandha maayamum mayakkamum marandhupoy
4Engalandha iisanodu isaindhiruppadhu unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட பகிரண்டங்களையும் ஆகாயத்தையும் கடந்து நிற்கும் சுயஞ்சோதி, வாசி யோக முதிர்வினால் கபால உச்சியிலுள்ள 'மேலை வாசல்' (பிரம்மரந்திரம்) திறக்கப்படுகையில், யோகியின் அகக் கண்கள் பேரின்பக் களிப்படைய உள்ளே பிரவேசிக்கிறது. அந்த அமுத ஒளி உள்ளே பரவியதும், மண்ணுலகில் பிறந்ததால் விளைந்த மாயா பந்தங்களும் மன மயக்கங்களும் தடம் தெரியாமல் அழிந்துபோகின்றன. எண் திசைகளிலும் அனைத்துத் தத்துவங்களிலும் கலந்திருக்கும் ஈசனோடு தன் ஆன்மா பேதமற்று இசைந்திருக்கும் அத்துவிதப் பெருநிலையே நித்திய சத்தியம் எனச் சித்தர் பாடுகிறார்.

Light that stands beyond the sky opens the upper door. After it enters and mixes within, so that the eyes rejoice, the maya born of earth and its confusion are forgotten. What is true then is abiding in tune with the Lord who is mingled with the number, the printed எண் left to carry both count and the eight.

The teaching

The yogic ascent through the fontanelle and ecstatic union with the Infinite Radiance. The supreme Light that transcends the physical heavens (விண்கடந்து நின்ற சோதி) pours into human awareness when the advanced yogi unlatches the cranial portal—the upper gate (மேலை வாசல் / Brahmarandhra at the crown). As this divine light cascades into the inner channels, the spiritual eye is inundated with boundless bliss. In an instant, the hypnotic delusions, worldly entanglements, and mental confusions born of earthly embodiment dissolve without a trace. The individual soul harmoniously merges with the omnipresent Lord who pervades the eight directions and the cosmic elements—an exalted state of non-dual union that the poet declares as absolute Truth.