சிவவாக்கியம்

Verse 139

1சிட்டர்ஓது வேதமும் சிறந்ததாக மங்களும்
2நட்டகார ணங்களும் நவின்றமெய்மை நூல்களும்
3கட்டிவைத்த போதகம் கதைக்குகந்த பித்தெலாம்
4பொட்டதாய் முடிந்ததே பிரானையான் அறிந்தபின்!

1Sittarodhu veedhamum sirandhadhaaga mangalum
2Nattagaara nangalum navinrameymai nuulgalum
3Kattivaiththa podhagam kadhaikkugandha piththelaam
4Pottadhaay mudindhadhee piraanaiyaan arindhapin!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேதம் ஓதும் கற்றறிந்த சான்றோரின் மறைகளும், சிறப்புடைய ஆகமங்களும், தர்க்க வாதங்களும், நூல்களும், கட்டுக்கதைகளும் பண்டிதர்களின் கற்பனைகளும் சிவனைத் தன்னுணர்வாக அறியாதவரை மட்டுமே பெரிதாகத் தோன்றும். எப்போது என் இதயக் கமலத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் எம்பிரானை நான் நேரடி ஞான அனுபவமாக அறிந்துகொண்டேனோ, அந்தப் பரவசக் கணத்தில் ஏட்டுச் சுரைக்காய்களான இந்தச் சாத்திரங்களும் புராணக் கதைகளும் பொட்டாய் (பயனற்ற உமியாய்) பறந்துபோயின என்று சிவவாக்கியர் அனுபவ பூர்வமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

The Veda the learned recite, the auspiciousness called excellent, the causes set in place, and the truth-books that were uttered are gathered into one heap. Teaching tied up and stored, and madness fit for a tale, all of it ended as a barren nothing. The moment named is the moment the singer knew the Lord.

The teaching

The absolute obsolescence of scriptures, theological doctrines, and religious fables upon direct divine realization. Sivavakkiyar catalogues the prized possessions of the intellectual and religious elite: the chanting of the Vedas, the study of the Agamas, the philosophical proofs of causation, and the bundles of sacred texts and mythic allegories. Yet the moment the poet directly experienced the indwelling Lord in unmediated awakening, this entire mountain of religious learning collapsed into barren dust (பொட்டதாய் முடிந்ததே). Books, dogmas, and theological debate are revealed as mere scaffolding—wholly unnecessary once the living Truth has been tasted within one's own being.

Verse 140

1நூறுகோடி ஆகமங்கள் நூறுகோடி மந்திரம்
2நூறுகோடி நாள்இருந்து ஓதினால் அதுஎன்பயன்?
3ஆறும் ஆறும் ஆறுமாய் அகத்தில்ஓர் எழுத்துமாய்
4ஏறுசீர் எழுத்தைஓத ஈசன்வந்து பேசுமே!

1Nuurugodi aagamangal nuurugodi mandhiram
2Nuurugodi naalirundhu odhinaal adhuenpayan?
3Aarum aarum aarumaay agaththilor ezhuththumaay
4Eerusiir ezhuththaiodha iisanvandhu peesumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நூறு கோடி ஆகம சாத்திரங்களையும், நூறு கோடி மந்திரங்களையும் நூறு கோடி நாட்கள் இடைவிடாது வாயால் ஓதிக்கொண்டே இருந்தாலும் அதனால் ஆன்மாவிற்கு எவ்விதப் பயனும் விளையப்போவதில்லை. மாறாக, உடலிலுள்ள ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களையும் வாசியால் கடந்து, நெஞ்சத் தாமரையில் ஒளிரும் ஏகாக்ஷரமான (ஓர் எழுத்தாகிய) பிரணவத்தை நாடி, சுழுமுனையில் ஏறி நின்று தியானித்தால், அகத்தின் நாயகனான ஈசனே நேரில் தோன்றி சாதகனோடு அன்போடு உரையாடுவான் என்ற வாசி யோகத்தின் உன்னதத்தை இப்பாடல் புகட்டுகிறது.

A hundred crore of Agamas and a hundred crore of mantras, and a hundred crore of days spent reciting them: the line asks what use that is. Against the heap it sets six and six and six, and one letter inside. Recite the letter whose excellence rises, and the Lord comes and speaks.

The teaching

The supremacy of internal yogic resonance over the mechanical chanting of scriptures. Memorizing a hundred crore of Agamas, reciting a hundred crore of mantras, and spending endless lifetimes in external recitation yield absolutely no spiritual fruit if the heart remains closed. Sivavakkiyar contrasts this textual exhaustion with the internal science of Kundalini yoga: ascending through the energetic chakras (six, six, and six) and sounding the Single Syllable (ஓர் எழுத்து—the Pranava Om / Ekakshara) within the spinal axis. When this glorious, ascending vibration resonates through the Sushumna, the indwelling Lord Himself awakens and communes directly with the seeker.

Verse 141

1காலைமாலை தம்மிலே கலந்துநின்ற காலனார்
2மாலைகாலை யாச்சிவந்த மாயம்ஏது செப்பிடீர்?
3காலைமாலை அற்றுநீர் கருத்திலே ஒடுங்கினால்
4காலைமாலை ஆகிநின்ற காலன்இல்லை இல்லையே.

1Kaalaimaalai thammilee kalandhuninra kaalanaar
2Maalaigaalai yaachchivandha maayameedhu seppidiir?
3Kaalaimaalai atruniir karuththilee odunginaal
4Kaalaimaalai aagininra kaalanillai illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எமன் என்பவன் எங்கிருந்தோ வரும் பூதம் அல்ல; காலை மாலை என ஓடும் காலமும், இடகலை பிங்கலை என மாறி மாறி ஓடும் சுவாசமுமே உடலைத் தின்று மரணத்திற்குக் கொண்டுசெல்லும் காலனாகும். இந்த இரவும் பகலும், காலை மாலையும் அற்றுப்போகும்படி, பிராணனைச் சுழுமுனையில் ஏற்றித் தன்னுணர்வு என்னும் கருத்திலே மனம் லயிக்கப் பழகிவிட்டால், விழிப்பு-உறக்க இருமை மாயைகளும் காலத்தின் பிடியும் அழிந்துபோம்; அங்கே அச்சமூட்டும் எமனும் இல்லை, அவனால் வரும் மரணமும் இல்லவே இல்லை எனச் சித்தர் காலத்தை வெல்லும் யோக உபதேசம் செய்கிறார்.

Yama stands mixed in morning and evening themselves. You are asked to say what maya it is that reddened into dusk and dawn, the printed join compressed. If you, rid of morning and evening, contract into the heart, the Yama who stood as morning and evening is not.

The teaching

The conquest of time, death, and dualistic breath through internal yogic absorption. Yama (காலனார்), the lord of death, is not an external mythological monster, but the relentless progression of time (காலம்), experienced through the dual cycles of dawn and dusk and the alternating breaths of Ida and Pingala. When the yogi transcends the duality of morning and evening by centralizing the life-force into the Sushumna and dissolving consciousness into the stillness of the Self (கருத்திலே ஒடுங்குதல்), the illusion of linear time collapses. In that timeless awareness, the dreaded god of death is completely dissolved—he exists no more.

Verse 142

1எட்டுமண்ட லத்துளே இரண்டுமண்டலம் வளைத்து
2இட்டமண்ட லத்துளே எண்ணிஆறு மண்டலம்
3தொட்டமண்ட லத்திலே தோன்றிமூன்று மண்டலம்
4நட்டமண்ட லத்துளே நாதன்ஆடி நின்றதே!

1Ettumanda laththulee irandumandalam valaiththu
2Ittamanda laththulee enniaaru mandalam
3Thottamanda laththilee thonrimuunru mandalam
4Nattamanda laththulee naadhanaadi ninradhee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலினுள்ளே எட்டு மண்டலங்களும், அவற்றை வளைத்து நிற்கும் சூரிய-சந்திர-அக்னி எனும் முமண்டலங்களும், ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களும் யோக சூட்சுமங்களாக அமைந்துள்ளன. இந்த உள்மண்டலங்களை வாசியால் தொட்டு உணர்ந்து, இதயத்தின் நடுவே நிலைநிறுத்தப்பட்ட 'நட்ட மண்டலம்' ஆகிய சிதம்பர ஞானப் பெருவெளியை யோகி அடையும்போது, அங்கே ஆனந்தக் கூத்தாகிய நடராஜப் பெருமான் எல்லையற்ற பேரொளியாய் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் தரிசனம் கிட்டும். புறக்கோயில் தில்லையை விட, அகத்திலுள்ள இந்த ஞான மண்டலமே உண்மையான கூத்தன் சந்நிதியாகும்.

Circles are counted and bent. Inside eight, two are curved; inside the circle that was placed, six are counted; in the circle that was touched, three appear. Inside the planted circle the Lord stands dancing. The verse keeps the numbers as the print gives them and spends its force on that dance.

The teaching

The esoteric geometry of the subtle body and the internal dance of Nataraja. Sivavakkiyar outlines the profound energy mandalas within the human organism: the eightfold cosmic perimeter, the solar, lunar, and fire mandalas (Agni, Surya, Chandra), and the six ascending vortices of the chakras. When these subtle energetic spheres are harmonized and aligned through yogic discipline, the seeker discovers the central, planted mandala (நட்ட மண்டலம்)—the Chidambaram within the heart. It is within this sacred, internal space of pure consciousness that the Supreme Lord performs His ecstatic, beginningless cosmic dance.

Verse 143

1நாலிரண்டு மண்டலத்துள் நாதன்நின்றது எவ்விடம்?
2காலிரண்டு மூலநாடி கண்டதங்கு உருத்திரன்;
3சேலிரண்டு கண்கலந்து திசைகள் எட்டுமூடியே
4மேலிரண்டு தான்கலந்து வீசிஆடி நின்றதே.

1Naalirandu mandalaththul naadhanninradhu evvidam?
2Kaalirandu muulanaadi kandadhangu uruththiran;
3Seelirandu kangalandhu thisaigal ettumuudiyee
4Meelirandu thaangalandhu viisiaadi ninradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எட்டு மண்டலங்களின் மையமாய் ஈசன் எங்கு உறைகிறான் என்று ஆராய்ந்தால், இரு கால்களுக்கும் இடைப்பட்ட மூலாதார நாடியில் அக்கினிப் பிழம்பாய் உருத்திரன் விளங்குகிறான். சேல் மீன்களைப் போன்ற இரு கண்களின் பார்வைகளையும் (இடை, பிங்கலை ஓட்டங்களை) புருவமத்தியில் ஒன்று குவித்து, எண்திசைகளின் உலக எண்ணங்களையும் மூடி ஒடுக்கும்போது, கபால உச்சியில் சிவனும் சக்தியுமாகிய மேலிரு தத்துவங்களும் ஒன்றாய்க் கலந்து ஆனந்தப் பெருவெளியில் பேரொளியாய் வீசி ஆடி நிற்பதை யோகி தரிசிக்கலாம் என்ற குண்டலினி யோகப் பரவசத்தை இப்பாடல் விவரிக்கிறது.

Inside the four-and-two circles the song asks where the Lord stood. The root channel of the two legs is where Rudra was seen. Two eyes the line calls சேல் mingle, the eight directions close, the upper two mingle of themselves, and what stands there sweeps and dances.

The teaching

The ascending path of Kundalini and the ecstatic cranial union of Shiva and Shakti. Sivavakkiyar investigates the dwelling place of the Lord within the body's subtle architecture. Rooting awareness in the Muladhara (the root channel between the legs), the fiery, transformative presence of Rudra is first encountered. By merging the two fish-like eyes—the dual gaze and the currents of Ida and Pingala—into a single inward focus, the outer world of eight directions is sealed off. In this deep absorption, the upper twin principles of Shiva and Shakti unite spontaneously at the Sahasrara, unleashing a torrent of ecstatic divine movement.

Verse 144

1அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் அறிந்ததே அறிகிலீர்;
2அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் அரிஅயன் அரனுமாய்
3அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் ஆதியாதி ஆனபின்
4அம்மைஅப்பன் நின்னைஅன்றி யாரும்இல்லை ஆனதே.

1Ammaiappan uppuniir arindhadhee arigiliir;
2Ammaiappan uppuniir ariayan aranumaay
3Ammaiappan uppuniir aadhiyaadhi aanapin
4Ammaiappan ninnaianri yaarumillai aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயும் தந்தையும் கூடி உருவான உடம்பும், கருப்பையின் உப்புநீரும் கொண்டு பிறந்த மனிதன், அந்த ஆதி மூலத்தை அறியாமல் புறத்தே பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என மும்மூர்த்திகளைத் தனித்தனியே பிரித்துப் பார்த்து மயங்குகிறான். ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியான மூலப் பரம்பொருளைத் தன் அகத்தில் உணர்ந்துவிட்ட ஞானிக்கு, தாயும் தந்தையும் உலகும் தெய்வங்களும் வேறெங்கும் இல்லை; 'உன்னை அன்றி எனக்கு வேறு யாருமில்லை; என்னுள் உறையும் நீயே சகலமும் ஆனாய்' என்ற பூரண அத்வைத ஏகத்துவ உணர்வு மலர்ந்துவிடும்.

Mother, father, and salt water are repeated until they become the whole theology. You do not know what is known. Those three stand as Hari, Ayan, and Hara. After they have become the first beginning, mother and father resolve into you: except you, there is no one.

The teaching

The ultimate resolution of cosmic parenthood into the non-dual Self. Humanity is mesmerized by the trinity of Father, Mother, and the primordial waters (the cosmic elements and the amniotic fluids of birth), worshipping them through the mythological forms of Brahma (Ayan), Vishnu (Hari), and Shiva (Hara). Sivavakkiyar pierces through this theological tapestry to unveil the ultimate non-dual truth: when the source of all beginnings is traced back to its pristine essence, the divine Mother and Father are realized not as external entities, but as the seeker's own True Self. In the grand awakening of Advaita, there is no other: "Except for You, there is no one else."