சிவவாக்கியம்

Verse 142

1எட்டுமண்ட லத்துளே இரண்டுமண்டலம் வளைத்து
2இட்டமண்ட லத்துளே எண்ணிஆறு மண்டலம்
3தொட்டமண்ட லத்திலே தோன்றிமூன்று மண்டலம்
4நட்டமண்ட லத்துளே நாதன்ஆடி நின்றதே!

1Ettumanda laththulee irandumandalam valaiththu
2Ittamanda laththulee enniaaru mandalam
3Thottamanda laththilee thonrimuunru mandalam
4Nattamanda laththulee naadhanaadi ninradhee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலினுள்ளே எட்டு மண்டலங்களும், அவற்றை வளைத்து நிற்கும் சூரிய-சந்திர-அக்னி எனும் முமண்டலங்களும், ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களும் யோக சூட்சுமங்களாக அமைந்துள்ளன. இந்த உள்மண்டலங்களை வாசியால் தொட்டு உணர்ந்து, இதயத்தின் நடுவே நிலைநிறுத்தப்பட்ட 'நட்ட மண்டலம்' ஆகிய சிதம்பர ஞானப் பெருவெளியை யோகி அடையும்போது, அங்கே ஆனந்தக் கூத்தாகிய நடராஜப் பெருமான் எல்லையற்ற பேரொளியாய் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் தரிசனம் கிட்டும். புறக்கோயில் தில்லையை விட, அகத்திலுள்ள இந்த ஞான மண்டலமே உண்மையான கூத்தன் சந்நிதியாகும்.

Circles are counted and bent. Inside eight, two are curved; inside the circle that was placed, six are counted; in the circle that was touched, three appear. Inside the planted circle the Lord stands dancing. The verse keeps the numbers as the print gives them and spends its force on that dance.

The teaching

The esoteric geometry of the subtle body and the internal dance of Nataraja. Sivavakkiyar outlines the profound energy mandalas within the human organism: the eightfold cosmic perimeter, the solar, lunar, and fire mandalas (Agni, Surya, Chandra), and the six ascending vortices of the chakras. When these subtle energetic spheres are harmonized and aligned through yogic discipline, the seeker discovers the central, planted mandala (நட்ட மண்டலம்)—the Chidambaram within the heart. It is within this sacred, internal space of pure consciousness that the Supreme Lord performs His ecstatic, beginningless cosmic dance.

Verse 143

1நாலிரண்டு மண்டலத்துள் நாதன்நின்றது எவ்விடம்?
2காலிரண்டு மூலநாடி கண்டதங்கு உருத்திரன்;
3சேலிரண்டு கண்கலந்து திசைகள் எட்டுமூடியே
4மேலிரண்டு தான்கலந்து வீசிஆடி நின்றதே.

1Naalirandu mandalaththul naadhanninradhu evvidam?
2Kaalirandu muulanaadi kandadhangu uruththiran;
3Seelirandu kangalandhu thisaigal ettumuudiyee
4Meelirandu thaangalandhu viisiaadi ninradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எட்டு மண்டலங்களின் மையமாய் ஈசன் எங்கு உறைகிறான் என்று ஆராய்ந்தால், இரு கால்களுக்கும் இடைப்பட்ட மூலாதார நாடியில் அக்கினிப் பிழம்பாய் உருத்திரன் விளங்குகிறான். சேல் மீன்களைப் போன்ற இரு கண்களின் பார்வைகளையும் (இடை, பிங்கலை ஓட்டங்களை) புருவமத்தியில் ஒன்று குவித்து, எண்திசைகளின் உலக எண்ணங்களையும் மூடி ஒடுக்கும்போது, கபால உச்சியில் சிவனும் சக்தியுமாகிய மேலிரு தத்துவங்களும் ஒன்றாய்க் கலந்து ஆனந்தப் பெருவெளியில் பேரொளியாய் வீசி ஆடி நிற்பதை யோகி தரிசிக்கலாம் என்ற குண்டலினி யோகப் பரவசத்தை இப்பாடல் விவரிக்கிறது.

Inside the four-and-two circles the song asks where the Lord stood. The root channel of the two legs is where Rudra was seen. Two eyes the line calls சேல் mingle, the eight directions close, the upper two mingle of themselves, and what stands there sweeps and dances.

The teaching

The ascending path of Kundalini and the ecstatic cranial union of Shiva and Shakti. Sivavakkiyar investigates the dwelling place of the Lord within the body's subtle architecture. Rooting awareness in the Muladhara (the root channel between the legs), the fiery, transformative presence of Rudra is first encountered. By merging the two fish-like eyes—the dual gaze and the currents of Ida and Pingala—into a single inward focus, the outer world of eight directions is sealed off. In this deep absorption, the upper twin principles of Shiva and Shakti unite spontaneously at the Sahasrara, unleashing a torrent of ecstatic divine movement.

Verse 144

1அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் அறிந்ததே அறிகிலீர்;
2அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் அரிஅயன் அரனுமாய்
3அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் ஆதியாதி ஆனபின்
4அம்மைஅப்பன் நின்னைஅன்றி யாரும்இல்லை ஆனதே.

1Ammaiappan uppuniir arindhadhee arigiliir;
2Ammaiappan uppuniir ariayan aranumaay
3Ammaiappan uppuniir aadhiyaadhi aanapin
4Ammaiappan ninnaianri yaarumillai aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயும் தந்தையும் கூடி உருவான உடம்பும், கருப்பையின் உப்புநீரும் கொண்டு பிறந்த மனிதன், அந்த ஆதி மூலத்தை அறியாமல் புறத்தே பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என மும்மூர்த்திகளைத் தனித்தனியே பிரித்துப் பார்த்து மயங்குகிறான். ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியான மூலப் பரம்பொருளைத் தன் அகத்தில் உணர்ந்துவிட்ட ஞானிக்கு, தாயும் தந்தையும் உலகும் தெய்வங்களும் வேறெங்கும் இல்லை; 'உன்னை அன்றி எனக்கு வேறு யாருமில்லை; என்னுள் உறையும் நீயே சகலமும் ஆனாய்' என்ற பூரண அத்வைத ஏகத்துவ உணர்வு மலர்ந்துவிடும்.

Mother, father, and salt water are repeated until they become the whole theology. You do not know what is known. Those three stand as Hari, Ayan, and Hara. After they have become the first beginning, mother and father resolve into you: except you, there is no one.

The teaching

The ultimate resolution of cosmic parenthood into the non-dual Self. Humanity is mesmerized by the trinity of Father, Mother, and the primordial waters (the cosmic elements and the amniotic fluids of birth), worshipping them through the mythological forms of Brahma (Ayan), Vishnu (Hari), and Shiva (Hara). Sivavakkiyar pierces through this theological tapestry to unveil the ultimate non-dual truth: when the source of all beginnings is traced back to its pristine essence, the divine Mother and Father are realized not as external entities, but as the seeker's own True Self. In the grand awakening of Advaita, there is no other: "Except for You, there is no one else."

Verse 145

1உருத்தரிப்ப தற்குமுன் உடல்கலந்தது எங்ஙனே?
2கருத்தரிப்ப தற்குமுன் காரணங்கள் எங்ஙனே?
3பொருத்திவைத்த போதமும் பொருந்துமாறது எங்ஙனே?
4குருத்திருத்தி வைத்தசொல் குறித்துணர்ந்து கொள்ளுமே!

1Uruththarippa tharkumun udalgalandhadhu engnganee?
2Karuththarippa tharkumun kaaranangal engnganee?
3Poruththivaiththa podhamum porundhumaaradhu engnganee?
4Kuruththiruththi vaiththasol kuriththunarndhu kollumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாய் வயிற்றில் ஓர் உருவம் தோன்றுவதற்கு முன்பே இந்த உயிருக்குள் சட உடல் வந்து கலந்தது எவ்வாறு? ஒரு கரு உண்டாவதற்கு முன்பே அதற்குரிய பூர்வஜன்ம வினைகளும் காரண காரியங்களும் எவ்வாறு அமைந்தன? உயிரற்ற மாமிசப் பிண்டத்திற்குள் அறிவும் தன்னுணர்வும் (போதம்) எவ்வாறு குடியேறின? இந்த மாபெரும் பிரபஞ்ச விசித்திரத்தை வெறும் தர்க்க அறிவால் ஒருபோதும் விளங்கிக்கொள்ள முடியாது. ஞான குரு தன் அருளால் சீடனின் பக்குவமறிந்து உபதேசித்தருளிய 'குருத்திருத்தி வைத்த சொல்'லை அகத்தில் வைத்துத் தியானித்தால் மட்டுமே பிறப்பின் இரகசியமும் முக்தியின் வழியும் விளங்கும்.

Three questions ask how anything could be arranged before it exists. Before form is taken up, how did the body mingle? Before conception is taken up, how are the causes? And the teaching that was set to agree, how does it fit? The answer is not another theory. Aim at the word the guru corrected and set, and grasp it.

The teaching

Metaphysical cosmogony, the mystery of embodiment, and the supreme authority of the Guru's word. How did the formless spirit coalesce into flesh and bone before physical birth? What primordial karmic causes orchestrated conception within the dark womb? And how does conscious awareness (போதம்) come to inhabit this mortal frame? Sivavakkiyar warns that dry intellectual speculation and philosophical debate can never unravel the mystery of existence. The only path to resolving this cosmic riddle is to silence mental chatter and deeply meditate upon the living, transformative instruction (குருத்திருத்தி வைத்த சொல்) bestowed by the enlightened Satguru.

Verse 146

1ஆதிஉண்டு அந்தம்இல்லை அன்றுநாலு வேதம் இல்.
2சோதிஉண்டு சொல்லுமில்லை சொல்லிறந்த தேதுமில்;
3ஆதியான மூவரில் அமர்ந்திருந்த வாயுவும்
4ஆதிஅன்று தன்னையும் யார்அறிவது அண்ணலே?

1Aadhiundu andhamillai anrunaalu veedham il.
2Sodhiundu sollumillai sollirandha theedhumil;
3Aadhiyaana muuvaril amarndhirundha vaayuvum
4Aadhianru thannaiyum yaararivadhu annalee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தோற்றத்திற்கு முன்பான ஆதிக்காலத்தில் முடிவில்லாத சுயஞ்சோதி ஒன்றே விளங்கியது; அன்று மனிதர்கள் ஓதும் நான்கு வேதங்களும் தோன்றவில்லை; பேசுவதற்கு வார்த்தைகளும் தத்துவக் கோட்பாடுகளும் இல்லை. பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளுள் உயிர்ப்பாய் விளங்கும் ஆதிப் பிராண வாயுவும் கூட அன்று சூட்சுமமாய் ஒடுங்கிக் கிடந்தது. அத்தகைய ஆதி அந்தமற்ற, சொல்லிறந்த ஏகப் பெருவெளியில் நின்ற பரம்பொருளை அறிய யார் இருந்தார்கள் என்று சிவவாக்கியர் வினவுவதன் மூலம், எல்லாவற்றிற்கும் முந்தைய மூலநிலை மனமும் சொல்லும் கடந்த அத்துவித மௌனமே என்பதை உணர்த்துகிறார்.

There is a beginning and there is no end, and on that day the four Vedas are not. There is light and there is no speech, and there is nothing that has passed beyond the word. Among the three who are the beginning, wind sat. On the day of the beginning, the Lord is asked who knows even oneself.

The teaching

The primordial, pre-cosmic silence that precedes scriptures, language, and the gods. In the beginningless origin, only the self-luminous, infinite Radiance (சோதி) existed—boundless, eternal, and entirely devoid of beginning or end. On that primal day, the four Vedas had not been composed, no mythological speech had been uttered, and the sectarian gods of the Trinity had not yet taken form; only the subtle, primordial breath (வாயு) moved through the void. Sivavakkiyar addresses the Supreme Lord with a profound mystical paradox: in that pristine state of undifferentiated consciousness, who was there to know their own Self?

Verse 147

1புலால் புலால் புலால் அதென்று பேதமைகள் பேசுகிறீர்?
2புலாலைவிட்டு எம்பிரான் பிரிந்திருந்தது எங்ஙனே?
3புலாலுமாய்ப் பிதற்றுமாய் பேருலாவும் தானுமாய்ப்
4புலாலிலே முளைத்தெழுந்த பித்தன்காணும் அத்தனே!

1Pulaal pulaal pulaal adhenru peedhamaigal peesugiriir?
2Pulaalaivittu embiraan pirindhirundhadhu engnganee?
3Pulaalumaayp pidhatrumaay peerulaavum thaanumaayp
4Pulaalilee mulaiththezhundha piththangaanum aththanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலை வெறுக்கத்தக்க மாமிசம் (புலால்) என்று சொல்லி இகழ்ந்து பேசும் மூடர்களே, சிவம் சர்வ வியாபகன் என்றால் இந்த மாமிச உடலை விட்டு அவன் பிரிந்திருப்பது எங்ஙனம்? உலகெங்கும் பேசப்படும் சொல்லாகவும், உயிர்களின் புகழாகவும், அறிவாகவும் விளங்கும் ஈசன், இந்த மாமிச உடலுக்குள்ளேயே உயிராய் முளைத்தெழுந்து நின்ற பித்தன் ஆவான்! உடலை இழிவென்று ஒதுக்கித் தள்ளாமல், அந்த உடம்பையே இறைவன் குடி கொண்டிருக்கும் உயிருள்ள கோயிலாகக் கண்டு, தன்னுள் உறையும் பித்தனைக் கண்டுகொள்வதே சித்தர்களின் மெய்ஞ்ஞானப் பார்வையாகும்.

Follies keep saying flesh, flesh, flesh. The song asks how our Lord could have stayed apart after leaving flesh. He is flesh, he is babbling, he is fame roaming, he is himself. Look, father: the madman sprouted up in the flesh. The last address is compressed and can also be heard as the father the madman sees.

The teaching

A revolutionary Siddha proclamation on the divinity of human flesh. Orthodox asceticism and religious puritanism routinely condemn the physical body as foul, corrupt meat (புலால்), advocating self-loathing and denial. Sivavakkiyar fiercely denounces this dualistic folly: if Shiva is truly the omnipresent ground of all being, how could He ever be separate from physical flesh? God Himself is the flesh, He is the spontaneous speech, He is the wandering fame, and He is the divine spark. The Lord is the eccentric Divine Madman (பித்தன்) who has sprouted and blossomed right inside this very flesh—revealing that the physical body is the living temple of the Divine.