சிவவாக்கியம்

Verse 146

1ஆதிஉண்டு அந்தம்இல்லை அன்றுநாலு வேதம் இல்.
2சோதிஉண்டு சொல்லுமில்லை சொல்லிறந்த தேதுமில்;
3ஆதியான மூவரில் அமர்ந்திருந்த வாயுவும்
4ஆதிஅன்று தன்னையும் யார்அறிவது அண்ணலே?

1Aadhiundu andhamillai anrunaalu veedham il.
2Sodhiundu sollumillai sollirandha theedhumil;
3Aadhiyaana muuvaril amarndhirundha vaayuvum
4Aadhianru thannaiyum yaararivadhu annalee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தோற்றத்திற்கு முன்பான ஆதிக்காலத்தில் முடிவில்லாத சுயஞ்சோதி ஒன்றே விளங்கியது; அன்று மனிதர்கள் ஓதும் நான்கு வேதங்களும் தோன்றவில்லை; பேசுவதற்கு வார்த்தைகளும் தத்துவக் கோட்பாடுகளும் இல்லை. பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளுள் உயிர்ப்பாய் விளங்கும் ஆதிப் பிராண வாயுவும் கூட அன்று சூட்சுமமாய் ஒடுங்கிக் கிடந்தது. அத்தகைய ஆதி அந்தமற்ற, சொல்லிறந்த ஏகப் பெருவெளியில் நின்ற பரம்பொருளை அறிய யார் இருந்தார்கள் என்று சிவவாக்கியர் வினவுவதன் மூலம், எல்லாவற்றிற்கும் முந்தைய மூலநிலை மனமும் சொல்லும் கடந்த அத்துவித மௌனமே என்பதை உணர்த்துகிறார்.

There is a beginning and there is no end, and on that day the four Vedas are not. There is light and there is no speech, and there is nothing that has passed beyond the word. Among the three who are the beginning, wind sat. On the day of the beginning, the Lord is asked who knows even oneself.

The teaching

The primordial, pre-cosmic silence that precedes scriptures, language, and the gods. In the beginningless origin, only the self-luminous, infinite Radiance (சோதி) existed—boundless, eternal, and entirely devoid of beginning or end. On that primal day, the four Vedas had not been composed, no mythological speech had been uttered, and the sectarian gods of the Trinity had not yet taken form; only the subtle, primordial breath (வாயு) moved through the void. Sivavakkiyar addresses the Supreme Lord with a profound mystical paradox: in that pristine state of undifferentiated consciousness, who was there to know their own Self?

Verse 147

1புலால் புலால் புலால் அதென்று பேதமைகள் பேசுகிறீர்?
2புலாலைவிட்டு எம்பிரான் பிரிந்திருந்தது எங்ஙனே?
3புலாலுமாய்ப் பிதற்றுமாய் பேருலாவும் தானுமாய்ப்
4புலாலிலே முளைத்தெழுந்த பித்தன்காணும் அத்தனே!

1Pulaal pulaal pulaal adhenru peedhamaigal peesugiriir?
2Pulaalaivittu embiraan pirindhirundhadhu engnganee?
3Pulaalumaayp pidhatrumaay peerulaavum thaanumaayp
4Pulaalilee mulaiththezhundha piththangaanum aththanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலை வெறுக்கத்தக்க மாமிசம் (புலால்) என்று சொல்லி இகழ்ந்து பேசும் மூடர்களே, சிவம் சர்வ வியாபகன் என்றால் இந்த மாமிச உடலை விட்டு அவன் பிரிந்திருப்பது எங்ஙனம்? உலகெங்கும் பேசப்படும் சொல்லாகவும், உயிர்களின் புகழாகவும், அறிவாகவும் விளங்கும் ஈசன், இந்த மாமிச உடலுக்குள்ளேயே உயிராய் முளைத்தெழுந்து நின்ற பித்தன் ஆவான்! உடலை இழிவென்று ஒதுக்கித் தள்ளாமல், அந்த உடம்பையே இறைவன் குடி கொண்டிருக்கும் உயிருள்ள கோயிலாகக் கண்டு, தன்னுள் உறையும் பித்தனைக் கண்டுகொள்வதே சித்தர்களின் மெய்ஞ்ஞானப் பார்வையாகும்.

Follies keep saying flesh, flesh, flesh. The song asks how our Lord could have stayed apart after leaving flesh. He is flesh, he is babbling, he is fame roaming, he is himself. Look, father: the madman sprouted up in the flesh. The last address is compressed and can also be heard as the father the madman sees.

The teaching

A revolutionary Siddha proclamation on the divinity of human flesh. Orthodox asceticism and religious puritanism routinely condemn the physical body as foul, corrupt meat (புலால்), advocating self-loathing and denial. Sivavakkiyar fiercely denounces this dualistic folly: if Shiva is truly the omnipresent ground of all being, how could He ever be separate from physical flesh? God Himself is the flesh, He is the spontaneous speech, He is the wandering fame, and He is the divine spark. The Lord is the eccentric Divine Madman (பித்தன்) who has sprouted and blossomed right inside this very flesh—revealing that the physical body is the living temple of the Divine.

Verse 148

1உதிரமான பால்குடித்து ஒக்கநீர் வளர்ந்ததும்
2இதரமாய் இருந்ததுஒன்று இரண்டுபட்டது என்னலாம்
3மதிரமாக விட்டதேது மாங்கிசப்புலால் அதென்?
4சதிரமாய் வளர்ந்ததேது சைவரான மூடரே?

1Udhiramaana paalgudiththu okkaniir valarndhadhum
2Idharamaay irundhadhuonru irandupattadhu ennalaam
3Madhiramaaga vittadheedhu maangisappulaal adhen?
4Sadhiramaay valarndhadheedhu saivaraana muudaree?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனிதர்கள் அனைவரும் தாயின் கருப்பையிலுள்ள இரத்தமே மார்பில் பாலாக மாற, அந்த உதிரப் பாலைக் குடித்து வளர்ந்தவர்களே ஆவர். பிறப்பினால் அனைவரும் ஒன்றாய் இருக்கையில், சாதியாலும் ஆசாரத்தாலும் ஒன்றுபட்ட மனித குலத்தை இரண்டாகப் பிரித்துப் பேதம் பேசுவது எங்ஙனம்? மதுவையும் மாமிசத்தையும் தீட்டு என்று வெறுத்துப் புறந்தள்ளும் சைவர்களே, உங்கள் உடலே தாயின் உதிரப் பாலால் உருவான மாமிசம்தானே? இந்த இயற்கை உண்மையை மறைத்து, ஆசாரச் சடங்குகளில் வீண் பெருமை கொள்ளும் சைவர்களைச் சித்தர் 'சைவரான மூடரே' எனச் சாட்டையடி கொடுத்து எச்சரிக்கிறார்.

You grew alike by drinking milk that is blood. One that stood as other can be said to have split in two. Then the Saiva fools are asked what was let go as wine, what the compressed மாங்கிசப்புலால் of flesh is, and what grew in the uncertain form சதிரம். The verse keeps the questions on the body they all grew.

The teaching

The unmasking of dietary and caste hypocrisies within religious orthodoxy. Sivavakkiyar takes orthodox Saivites to task for their self-righteous obsession with ritual purity and vegetarianism. He reminds them of a universal biological fact: every single human infant grew and flourished by drinking mother's milk, which is nothing other than transformed maternal blood (உதிரம்). The fundamental unity of human biology was artificially divided into high and low through social prejudice. By interrogating why they condemn flesh and wine while forgetting that their own physical form blossomed from transformed blood, the Siddha shatters the haughty pretensions of religious orthodoxy.

Verse 149

1உண்டகல்லை எச்சில் என்று உள்ளெறிந்து போடுகிறீர்;
2கண்டஎச்சில் கையலோ பரமனுக்கும் வேறதோ?
3கண்டஎச்சில் கேளடா, கலந்தபாணி அப்பிலே
4கொண்டசுத்தம் ஏதடா? குறிப்பிலாத மூடரே!

1Undagallai echchil enru ullerindhu podugiriir;
2Kandaechchil kaiyalo paramanukkum veeradho?
3Kandaechchil keeladaa, kalandhapaani appilee
4Kondasuththam eedhadaa? kurippilaadha muudaree!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உண்ட பாத்திரத்தையோ உணவையோ 'எச்சில், தீட்டு' என்று தூர எறிந்துவிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் நீரினால் கைகளைக் கழுவி மடி பேணும் மூடர்களே! உலகத்துப் பொருட்கள் எவையும் பரம்பொருளை விட்டு வேறானவை என்று ஒன்றுண்டோ? கையிலும் வாயிலும் எச்சில் நீர் கலவாமல் எவரேனும் உணவை உண்ணவும் விழுங்கவும் முடியுமோ? நீரிலும் காற்றிலும் எங்கும் உயிர்ப்பொருட்கள் கலந்திருக்க, புறத்தே நீங்கள் கொண்ட சுத்தம் என்பது என்னே? மனத்தின் கபடத்தை விடுத்து, எல்லாவற்றிலும் பரசிவமே நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது என்ற சமநோக்குப் பார்வையைப் பெறுவதே உண்மையான அகத்தூய்மை ஆகும்.

You fling away the eaten lump, calling it எச்சில், saliva-pollution. Is the saliva you see a matter of the hand, the compressed கையலோ, or is it something other even than the Supreme? Listen: in the mixed morsel in the palm, what purity was taken? The name for the hearer is a fool with no aim.

The teaching

The demolition of obsessive ritual taboos regarding saliva and food defilement (எச்சில்). Orthodox ritualism is plagued by phobias of saliva contamination, casting away eaten morsels and constantly performing outer ablutions. Sivavakkiyar exposes the absurdity of this externalized purity: can saliva, or any substance in creation, ever be separate from the all-pervading Supreme Lord? Furthermore, in the biological reality of digestion, food is naturally mixed with moisture in the hand and mouth to sustain life. True purity is not achieved through superficial washings, but by purifying the inner mind and recognizing that the entire phenomenal universe is permeated by the single, indivisible Divine Presence.

Verse 150

1ஓதிவைத்த நூல்களும் உணர்ந்துகற்ற கல்வியும்
2மாதுமக்கள் சுற்றுமும் மறக்கவந்த நித்திரை
3ஏதுபுக் கொளித்ததோ எங்குமாகி நின்றதோ?
4சோதிபுக் கொளித்தமாயம் சொல்லடா சுவாமியே!

1Odhivaiththa nuulgalum unarndhugatra kalviyum
2Maadhumakkal sutrumum marakkavandha niththirai
3Eedhupuk koliththadho engumaagi ninradho?
4Sodhipuk koliththamaayam solladaa suvaamiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் சுழுத்தி (ஆழ்ந்த உறக்கம்) என்னும் பேருண்மையின் மூலம் உலக மாயையின் நிலையாமையையும், சாட்சி சைதன்யத்தின் மறைபொருளையும் உணர்த்துகிறார். ஒரு மனிதன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழும் கணத்தில், அவன் வாழ்நாளெல்லாம் போற்றி ஓதிவைத்த சாத்திர நூல்களும், பெரும்பாடுபட்டுக் கற்ற கல்வியும், மனைவி-மக்கள் சுற்றத்தார் முதலான உலகப் பந்தங்களும் சுவடு தெரியாமல் ஒரு நொடியில் மறைகின்றன. அப்போது அவனது விழிப்பறிவு எங்கே ஒடுங்கியது? எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளானது இந்த உடலினுள் எங்கு சென்று ஒளிந்து கொண்டது? புற உலக மாயை மறையும் அந்த உறக்க நிலையிலும், உறக்கத்தை அறியும் சாட்சியாய் உள்ளே ஒளிரும் ஆதிப் பரஞ்சோதியின் ரகசியத்தை அகக் குருவானவர் மெய்யுணர்வால் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என சித்தர் வேண்டுகிறார்.

Sleep arrives as a forgetting, and the singer asks what it does to a whole life. Books that were chanted and laid by, learning that was truly grasped, and the circle of wife and children are set in one heap. None of them is kept. The question turns to the light itself: where it slipped in and hid, and where it stood after it had become every place. He leaves the naming of that marvel to the master.

The teaching

Sivavakkiyar contemplates the profound mystery of deep sleep (சுழுத்தி / நித்திரை) as both an existential leveler and a gateway to the unmanifest. When sleep falls upon a human being, the entire edifice of worldly identity—carefully studied scriptures, treasured scholarship, and the dearest domestic circle of spouse and children—instantly vanishes without a trace. In a single moment, the waking ego is erased. The poet turns to the Spiritual Master with an urgent metaphysical question: Where does the indwelling luminous consciousness (சோதி) withdraw and conceal itself during this state, and where does it stand when it expands to become the all-pervading reality? By contrasting the absolute disappearance of worldly memory with the enduring presence of the inner Light, Sivavakkiyar reveals that neither bookish learning nor familial ties constitute the eternal self; only the hidden Radiance that witnesses waking, dreaming, and deep sleep is the timeless truth.

Verse 151

1ஈணெருமையின் கழுத்தில் இட்டபொட்ட ணங்கள்போல்
2மூணுநாலு சீலையில் முடிந்தவழ்க்கும் மூடர்காள்,
3மூணுநாலு லோகமும் முடிவிலாத மூர்த்தியை
4ஊணி ஊணி நீர்முடித்த உண்மைஎன்ன உண்மையே?

1Iinerumaiyin kazhuththil ittapotta nangalpol
2Muununaalu siilaiyil mudindhavazhkkum muudargaal,
3Muununaalu logamum mudivilaadha muurththiyai
4Uuni uuni niirmudiththa unmaienna unmaiyee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறச்சடங்குகளிலும் போலியான மத வேடங்களிலும் மூழ்கிக் கிடக்கும் மடையர்களை சிவவாக்கியர் தனது கூர்மையான சொல்லம்புகளால் சாடுகிறார். சினை எருமையின் கழுத்தில் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்ட சுமை மூட்டைகளைப் போல, உடலின் மீது மூன்று நான்கு ஆடைகளையும் புற வேடங்களையும் அணிந்து தங்களைத் துறவிகள் என்றும் ஞானிகள் என்றும் காட்டிக்கொள்ளும் போலி மனிதர்களைக் கண்டிக்கிறார். மூவுலகங்களையும் கடந்து எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்கும் அந்த முடிவிலா ஆதிப் பரம்பொருளை, ஒரு சிறு துணி முடிச்சிலோ, புறப் பெட்டியிலோ, கல்லிலோ கட்டி வைத்துவிட்டதாகக் கருதும் இவர்களின் அறியாமை எத்தகைய போலித்தனம்! எல்லைகளற்ற பரம்பொருளைப் புற அடையாளங்களுக்குள் சிறைப்படுத்த நினைக்கும் மாயையை விடுத்து, அகத்தில் நிலவும் மெய்ப்பொருளை உணர்வதே உண்மை என முழங்குகிறார்.

A life wrapped up in three or four cloths is compared to bundles hung on a she-buffalo's neck. The image is rough on purpose. Those fools are told that their whole way of living is already finished inside the cloth. Against that small load the singer sets the three and four worlds and the form that has no end. Eating and eating is the only method he allows them, and he asks what truth a meal like that could close.

The teaching

With characteristically biting and earthy imagery, Sivavakkiyar exposes the absurdity of reducing the spiritual life to external dress, social codes, and bodily appetites. He likens those consumed by sectarian pretension and ritual habits to a she-buffalo burdened with crude bundles hanging from its neck—their entire existence petty, mechanical, and bound up in three or four changes of cloth (monastic robes, ritual vestments, or worldly garments). Such deluded minds boast of knowing the Supreme Being (முடிவிலாத மூர்த்தி) who encompasses all the three and four worlds, yet their entire spiritual practice amounts to nothing more than anxiously stuffing and preserving the physical belly (ஊணி ஊணி நீர் முடித்த). Sivavakkiyar scoffs at the delusion that feeding the mortal flesh or wrapping the body in sectarian attire could ever touch the infinite, shoreless Reality.