சிவவாக்கியம்

Verse 150

1ஓதிவைத்த நூல்களும் உணர்ந்துகற்ற கல்வியும்
2மாதுமக்கள் சுற்றுமும் மறக்கவந்த நித்திரை
3ஏதுபுக் கொளித்ததோ எங்குமாகி நின்றதோ?
4சோதிபுக் கொளித்தமாயம் சொல்லடா சுவாமியே!

1Odhivaiththa nuulgalum unarndhugatra kalviyum
2Maadhumakkal sutrumum marakkavandha niththirai
3Eedhupuk koliththadho engumaagi ninradho?
4Sodhipuk koliththamaayam solladaa suvaamiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் சுழுத்தி (ஆழ்ந்த உறக்கம்) என்னும் பேருண்மையின் மூலம் உலக மாயையின் நிலையாமையையும், சாட்சி சைதன்யத்தின் மறைபொருளையும் உணர்த்துகிறார். ஒரு மனிதன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழும் கணத்தில், அவன் வாழ்நாளெல்லாம் போற்றி ஓதிவைத்த சாத்திர நூல்களும், பெரும்பாடுபட்டுக் கற்ற கல்வியும், மனைவி-மக்கள் சுற்றத்தார் முதலான உலகப் பந்தங்களும் சுவடு தெரியாமல் ஒரு நொடியில் மறைகின்றன. அப்போது அவனது விழிப்பறிவு எங்கே ஒடுங்கியது? எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளானது இந்த உடலினுள் எங்கு சென்று ஒளிந்து கொண்டது? புற உலக மாயை மறையும் அந்த உறக்க நிலையிலும், உறக்கத்தை அறியும் சாட்சியாய் உள்ளே ஒளிரும் ஆதிப் பரஞ்சோதியின் ரகசியத்தை அகக் குருவானவர் மெய்யுணர்வால் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என சித்தர் வேண்டுகிறார்.

Sleep arrives as a forgetting, and the singer asks what it does to a whole life. Books that were chanted and laid by, learning that was truly grasped, and the circle of wife and children are set in one heap. None of them is kept. The question turns to the light itself: where it slipped in and hid, and where it stood after it had become every place. He leaves the naming of that marvel to the master.

The teaching

Sivavakkiyar contemplates the profound mystery of deep sleep (சுழுத்தி / நித்திரை) as both an existential leveler and a gateway to the unmanifest. When sleep falls upon a human being, the entire edifice of worldly identity—carefully studied scriptures, treasured scholarship, and the dearest domestic circle of spouse and children—instantly vanishes without a trace. In a single moment, the waking ego is erased. The poet turns to the Spiritual Master with an urgent metaphysical question: Where does the indwelling luminous consciousness (சோதி) withdraw and conceal itself during this state, and where does it stand when it expands to become the all-pervading reality? By contrasting the absolute disappearance of worldly memory with the enduring presence of the inner Light, Sivavakkiyar reveals that neither bookish learning nor familial ties constitute the eternal self; only the hidden Radiance that witnesses waking, dreaming, and deep sleep is the timeless truth.

Verse 151

1ஈணெருமையின் கழுத்தில் இட்டபொட்ட ணங்கள்போல்
2மூணுநாலு சீலையில் முடிந்தவழ்க்கும் மூடர்காள்,
3மூணுநாலு லோகமும் முடிவிலாத மூர்த்தியை
4ஊணி ஊணி நீர்முடித்த உண்மைஎன்ன உண்மையே?

1Iinerumaiyin kazhuththil ittapotta nangalpol
2Muununaalu siilaiyil mudindhavazhkkum muudargaal,
3Muununaalu logamum mudivilaadha muurththiyai
4Uuni uuni niirmudiththa unmaienna unmaiyee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறச்சடங்குகளிலும் போலியான மத வேடங்களிலும் மூழ்கிக் கிடக்கும் மடையர்களை சிவவாக்கியர் தனது கூர்மையான சொல்லம்புகளால் சாடுகிறார். சினை எருமையின் கழுத்தில் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்ட சுமை மூட்டைகளைப் போல, உடலின் மீது மூன்று நான்கு ஆடைகளையும் புற வேடங்களையும் அணிந்து தங்களைத் துறவிகள் என்றும் ஞானிகள் என்றும் காட்டிக்கொள்ளும் போலி மனிதர்களைக் கண்டிக்கிறார். மூவுலகங்களையும் கடந்து எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்கும் அந்த முடிவிலா ஆதிப் பரம்பொருளை, ஒரு சிறு துணி முடிச்சிலோ, புறப் பெட்டியிலோ, கல்லிலோ கட்டி வைத்துவிட்டதாகக் கருதும் இவர்களின் அறியாமை எத்தகைய போலித்தனம்! எல்லைகளற்ற பரம்பொருளைப் புற அடையாளங்களுக்குள் சிறைப்படுத்த நினைக்கும் மாயையை விடுத்து, அகத்தில் நிலவும் மெய்ப்பொருளை உணர்வதே உண்மை என முழங்குகிறார்.

A life wrapped up in three or four cloths is compared to bundles hung on a she-buffalo's neck. The image is rough on purpose. Those fools are told that their whole way of living is already finished inside the cloth. Against that small load the singer sets the three and four worlds and the form that has no end. Eating and eating is the only method he allows them, and he asks what truth a meal like that could close.

The teaching

With characteristically biting and earthy imagery, Sivavakkiyar exposes the absurdity of reducing the spiritual life to external dress, social codes, and bodily appetites. He likens those consumed by sectarian pretension and ritual habits to a she-buffalo burdened with crude bundles hanging from its neck—their entire existence petty, mechanical, and bound up in three or four changes of cloth (monastic robes, ritual vestments, or worldly garments). Such deluded minds boast of knowing the Supreme Being (முடிவிலாத மூர்த்தி) who encompasses all the three and four worlds, yet their entire spiritual practice amounts to nothing more than anxiously stuffing and preserving the physical belly (ஊணி ஊணி நீர் முடித்த). Sivavakkiyar scoffs at the delusion that feeding the mortal flesh or wrapping the body in sectarian attire could ever touch the infinite, shoreless Reality.

Verse 152

1சாவல்நாலு குஞ்சதஞ்சு தாயதான வாறுபோல்
2காவலான கூட்டிலே கலந்துசண்டை கொள்ளுதே!
3கூவமான் கிழநரியக் கூட்டிலே புகுந்தபின்
4சாவல்நாலும் குஞ்சதஞ்சும் தான் இறந்து போனவே!

1Saavalnaalu kunjadhanju thaayadhaana vaarupol
2Kaavalaana kuuttilee kalandhusandai kolludhee!
3Kuuvamaan kizhanariyak kuuttilee pugundhapin
4Saavalnaalum kunjadhanjum thaan irandhu ponavee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலினுள் நிகழும் அந்தக்கரணங்களின் போராட்டத்தையும், சற்றும் எதிர்பாராமல் வரும் மரணத்தின் வேகத்தையும் சிவவாக்கியர் உருவகக் கதையின் வழி காட்சிப்படுத்துகிறார். உடலாகிய காவற்கூண்டினுள் மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம் என்ற நான்கு சாவல்களும், ஐம்பொறிகளாகிய ஐந்து குஞ்சுகளும், ஆசாபாசங்களாகிய ஆறு ஆதாரத் தாய்களும் கூடி இடைவிடாது தமக்குள் சண்டையிட்டு மாயையில் உழல்கின்றன. ஆனால், ஊளையிடும் கிழ நரியாகிய கூற்றுவன் (காலன்) அந்த உடற்கூண்டினுள் புகுந்த மாத்திரத்தில், இந்த நால்வகைக் கரணங்களும் ஐம்பொறிகளும் ஒரு நொடியில் வீழ்ந்து மடிகின்றன. நிலையற்ற உடலின் புலன் மோகங்களில் மயங்கி அழிந்து போகாமல், மரணம் நெருங்குமுன்னரே மெய்ப்பொருளைக் கண்டு உய்ய வேண்டும் என எச்சரிக்கிறார்.

A small beast-story does the teaching. Four cocks and five chicks, in the manner of their mother, quarrel inside a coop that was meant to guard them. Then an old fox, named in a compressed phrase with the pit, gets into that same coop. The last line does not rescue anyone. The cocks and the chicks die. A guarded house cannot save what spends its safety on a fight.

The teaching

Through a sharp allegorical animal fable, Sivavakkiyar lays bare the fatal distraction of human psychology and the suddenness of mortality. The guarded coop (கூடு) represents the physical body; inside it, four cocks (the four inner faculties / அந்தக்கரணம்: mind, intellect, memory, and ego) and five chicks (the five senses / ஐம்புலன்கள்), mimicking the primordial ignorance of Nature (தாயதான வாறு), spend their precious lifespan in ceaseless internal friction, petty bickering, and sensory strife. But while they are absorbed in their selfish squabbles, the cunning old fox—representing impartial Death (காலன் / Yama) or the pit of mortality—slips into the pen unhindered. In an instant, the four cocks and five chicks are slaughtered; the entire household of the senses and ego drops dead. Sivavakkiyar warns that if one does not transcend internal discord and realize the Self, Death will strike without warning, rendering all worldly strife tragically pointless.

Verse 153

1மூலமாம் குளத்திலே முளைத்தெழுந்த கோரையை
2காலமே எழுந்திருந்து நாலுகட்டு அறுப்பீரேல்
3பாலனாகி வாழலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்;
4ஆலம்உண்ட கண்டர்பாதம் அம்மைபாதம் உண்மையே!

1Muulamaam kulaththilee mulaiththezhundha koraiyai
2Kaalamee ezhundhirundhu naalugattu aruppiireel
3Paalanaagi vaazhalaam parappiramam aagalaam;
4Aalamunda kandarpaadham ammaipaadham unmaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் வாசி யோகம் மற்றும் குண்டலினி விழிப்பின் மூலம் மரணத்தை வெல்லும் காயகல்ப நெறியை வெளிப்படுத்துகிறார். உடலின் அடித்தளமாகிய மூலாதாரக் குளத்திலே முளைத்தெழும் அவித்தை, காமம், மல மாயைகள் எனும் கோரைப் புற்களை, விடியற்காலையில் எழுந்து இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை ஆகிய நாடிகளை ஒருமுகப்படுத்தி வாசி யோகத்தால் அறுக்க வேண்டும். ஆணவம், கன்மம், மாயை, மாயேயம் என்ற நான்கு கட்டுகளையும் அறுத்து எறிந்தால், நரை திரை மூப்பு நீங்கி என்றும் பாலகனைப் போல மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழலாம்; ஆன்மா பரப்பிரம்ம சொரூபமாய் மலரும். ஆலகால நஞ்சுண்ட நீலகண்டனான பரமசிவனின் திருவடியும், அன்னை பராசக்தியின் பேரருளும் அருளும் அழியாத சத்தியப் பெருநிலை இதுவேயாகும்.

A source-tank grows a stand of sedge, and the singer tells you to deal with it at the root. Rise at the right time and cut the four bundles. Two results are offered side by side: you may live as a child, and you may become the supreme Brahman. The verse ends on a hold, the feet of the one whose throat drank the poison, and the feet of the Mother.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an explicit instruction in Kundalini and Vasi yoga. In the primordial pond of the Muladhara (மூலமாம் குளம்) at the base of the spine, coarse sedge grass (கோரை) has overgrown—symbolizing the tangled weeds of karmic impressions (வாசனைகள்), sensory attachments, and the fourfold mind. The Siddha commands the practitioner to awaken at the dawn of spiritual awareness and sever these four bundles at the root through the fiery ascent of the breath. When this root obstruction is cleared, a miraculous transformation occurs: the yogi attains both the pristine, immortal innocence of a child (the Siddha state of Bala/rejuvenation) and direct identity with the Supreme Absolute (பரப்பிரம்மம்). This liberation is eternally anchored in the ultimate reality of the cosmos: the non-dual union of Shiva—the Blue-Throated Lord who absorbed the world's poison—and the Divine Mother Shakti.

Verse 154

1செம்பினில் களிம்புவந்த சீதரங்கள் போலவே
2அம்பினில் எழுதொணாத அணியரங்க சோதியை
3வெம்பி வெம்பி வெம்பியே மெலிந்துமேல் கலந்திட
4செம்பினில் களிம்புவிட்ட சேதிஏது காணுமே!

1Sembinil kalimbuvandha siidharangal polavee
2Ambinil ezhudhonaadha aniyaranga sodhiyai
3Vembi vembi vembiyee melindhumeel kalandhida
4Sembinil kalimbuvitta seedhieedhu kaanumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ரசவாத உவமையின் வாயிலாக ஆன்மாவின் மலநீக்கத்தையும் சிவத்துவப் பேற்றையும் சித்தர் விளக்குகிறார். செம்பிலே களிம்பு இயல்பாகத் தொன்றுதொட்டு ஒட்டியிருப்பது போல, அனாதியான ஆன்மாவைப் பந்த பாசங்களும் ஆணவ மலமும் பற்றி நிற்கின்றன. அம்பு பாய்வது போல விரைந்து செல்லும் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, விவரிக்க முடியாத பரஞ்சோதியை அகத்தில் இருத்தி, தவம் என்னும் மூலாதாரக் கனலில் உள்ளம் வெம்பி உருகி உருகி நைந்து மேலெழுந்தால், செம்பின் களிம்பு நீங்கித் தங்கமாவது போல ஆன்மாவின் ஆணவ மலம் அகன்று சிவத்தோடு இரண்டறக் கலக்கும். இத்தகைய அகத் தழலால் சீவன் சிவமாகும் ஞான ரசவாத உண்மையே சிவவாக்கியர் அருளும் மெய்வழியாகும்.

Copper grows a green crust, and that crust is the likeness for a life that still needs fire. The light in question cannot be written in water. A note beside this song calls the beautiful hall the little hall. If you heat and heat, burn, grow thin, and merge above, you come to see the news that the verdigris has left the copper. The work is that burning.

The teaching

Employing the classic Siddha metaphor of spiritual alchemy (ரசவாதம்), Sivavakkiyar reveals how the embodied soul (சீவன்) is transmuted into pure Divine Consciousness (சிவம்). Just as raw copper is naturally encrusted with green verdigris (களிம்பு), the human soul is innately obscured by the three primal impurities (மும்மலம், chief of which is the ego-veil of ஆணவம்). The effulgent Light that dances in the exquisite inner hall of consciousness (the Chidambaram within) is subtle and cannot be recorded in water or grasped by ordinary intellect. To attain it, the seeker must kindle the yogic fire of tapas and breath-control, heating and purifying the inner vessel until worldly desires burn away and the ego thins out to merge in the transcendent realm above (மெலிந்து மேல் கலந்திட). When this alchemical fire completes its work, the tarnish of ego permanently falls away, revealing the pristine gold of innate divinity.

Verse 155

1நாடி நாடி நம்முளே நயந்துகாண வல்லீரேல்
2ஓடி ஓடி மீளுவான் உம்முளே அடங்கிடும்
3தேடிவந்த காலனும் திகைத்திருந்து போய்விடும்
4கோடி கோடி காலமும் குறைவிலாது இருப்பிரே!

1Naadi naadi nammulee nayandhugaana valliireel
2Odi odi miiluvaan ummulee adangidum
3Theedivandha kaalanum thigaiththirundhu poyvidum
4Kodi kodi kaalamum kuraivilaadhu iruppiree!

அணி அரங்கம் - அழகிய சிற்றம்பலம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் சூட்சுமத்தை உணர்ந்து எமனை வெல்லும் சாகாக் கலையை சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் பகர்கிறார். வெளிநோக்கி ஓடும் பிராணனை இடை, பிங்கலை நாடிகளின் வழியே ஆராய்ந்து, உள்ளுக்குள் சுழுமுனை மார்க்கமாக நயந்து நோக்க வல்லவர்களுக்கு, நாலாபுறமும் சிதறி ஓடும் மனமும் மூச்சும் உடலின் அகக் குகையிலேயே அடங்கி ஒடுங்கும். அண்டப் பிராணனை பிண்டத்துள் ஒடுக்கி கபாலத்தில் அமிர்தம் பெருகச் செய்யும்போது, உயிரைப் பறிக்க வரும் காலனும் அங்கே சீவனைக் காணாது திகைத்து ஏமாந்து ஓடிப்போவான். காலத்தின் எல்லையைக் கடந்து கோடி கோடி யுகங்கள் குறைவின்றிப் பேரின்பப் பெருவாழ்வு வாழும் சித்தர்களின் மரணமிலாப் பெருநிலை இதுவேயாகும்.

The search turns inward. If you can seek and seek within us and see with love, the one who runs out and runs back will settle inside you. That restless coming and going is the breath, or the mind that will not stay. Even Death, who arrived already looking, stands bewildered and leaves. What remains is a stay through vast time. For crore upon crore of ages there is no lack.

The teaching

A sublime revelation of Siddha Vasi yoga and the conquest of death (மரணமிலாப் பெருவாழ்வு). Sivavakkiyar instructs the seeker to search within the subtle nadis (நாடி நாடி) and lovingly behold the Divine residing within the interior sanctum. The restless life-breath (வாசி / பிராணன்), which habitually rushes outward through the nostrils and scatters into worldly phenomena, is arrested through focused awareness and brought to rest within the central Sushumna channel (உம்முளே அடங்கிடும்). When the breath dissolves into internal stillness, the biological timer of mortal decay ceases to tick. Even Yama, the Lord of Death (காலன்), who arrives on his scheduled errand to harvest the soul, stands bewildered and empty-handed, finding no trace of outward breath to seize. Transcending the clutches of mortality, the realized yogi abides without lack across infinite cosmic aeons.