சிவவாக்கியம்

Verse 155

1நாடி நாடி நம்முளே நயந்துகாண வல்லீரேல்
2ஓடி ஓடி மீளுவான் உம்முளே அடங்கிடும்
3தேடிவந்த காலனும் திகைத்திருந்து போய்விடும்
4கோடி கோடி காலமும் குறைவிலாது இருப்பிரே!

1Naadi naadi nammulee nayandhugaana valliireel
2Odi odi miiluvaan ummulee adangidum
3Theedivandha kaalanum thigaiththirundhu poyvidum
4Kodi kodi kaalamum kuraivilaadhu iruppiree!

அணி அரங்கம் - அழகிய சிற்றம்பலம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் சூட்சுமத்தை உணர்ந்து எமனை வெல்லும் சாகாக் கலையை சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் பகர்கிறார். வெளிநோக்கி ஓடும் பிராணனை இடை, பிங்கலை நாடிகளின் வழியே ஆராய்ந்து, உள்ளுக்குள் சுழுமுனை மார்க்கமாக நயந்து நோக்க வல்லவர்களுக்கு, நாலாபுறமும் சிதறி ஓடும் மனமும் மூச்சும் உடலின் அகக் குகையிலேயே அடங்கி ஒடுங்கும். அண்டப் பிராணனை பிண்டத்துள் ஒடுக்கி கபாலத்தில் அமிர்தம் பெருகச் செய்யும்போது, உயிரைப் பறிக்க வரும் காலனும் அங்கே சீவனைக் காணாது திகைத்து ஏமாந்து ஓடிப்போவான். காலத்தின் எல்லையைக் கடந்து கோடி கோடி யுகங்கள் குறைவின்றிப் பேரின்பப் பெருவாழ்வு வாழும் சித்தர்களின் மரணமிலாப் பெருநிலை இதுவேயாகும்.

The search turns inward. If you can seek and seek within us and see with love, the one who runs out and runs back will settle inside you. That restless coming and going is the breath, or the mind that will not stay. Even Death, who arrived already looking, stands bewildered and leaves. What remains is a stay through vast time. For crore upon crore of ages there is no lack.

The teaching

A sublime revelation of Siddha Vasi yoga and the conquest of death (மரணமிலாப் பெருவாழ்வு). Sivavakkiyar instructs the seeker to search within the subtle nadis (நாடி நாடி) and lovingly behold the Divine residing within the interior sanctum. The restless life-breath (வாசி / பிராணன்), which habitually rushes outward through the nostrils and scatters into worldly phenomena, is arrested through focused awareness and brought to rest within the central Sushumna channel (உம்முளே அடங்கிடும்). When the breath dissolves into internal stillness, the biological timer of mortal decay ceases to tick. Even Yama, the Lord of Death (காலன்), who arrives on his scheduled errand to harvest the soul, stands bewildered and empty-handed, finding no trace of outward breath to seize. Transcending the clutches of mortality, the realized yogi abides without lack across infinite cosmic aeons.

Verse 156

1பிணங்குகின்றது ஏதடா? பிரக்ஞைகெட்ட மூடரே?
2பிணங்கிலாத பேரொளி பிராணனை அறிகிலீர்.
3பிணங்கும்ஓர் இருவினைப் பிணக்கறுக்க வல்லீரேல்!
4பிணங்கிலாத பெரியஇன்பம் பெற்றிருக்க லாகுமே!

1Pinanguginradhu eedhadaa? pirakgnaigetta muudaree?
2Pinangilaadha peeroli piraananai arigiliir.
3Pinangumor iruvinaip pinakkarukka valliireel!
4Pinangilaadha periyainpam petrirukka laagumee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மதக் கோட்பாடுகளாலும் தத்துவ விவாதங்களாலும் சண்டையிட்டு மடியும் உலகத்தாரை சிவவாக்கியர் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார். தன்னிலை உணராத மூடர்கள் வெற்றுச் சாத்திரங்களை வைத்துக்கொண்டு வீணே வாதாடிப் பிணங்குகிறார்கள்; ஆனால் தங்களுக்குள்ளேயே எவ்வித மாறுபாடும் இன்றி அசைவற்றுப் பேரொளியாய் மிளிரும் பிராணனின் உண்மை இயக்கத்தை அவர்கள் அறிவதில்லை. இன்ப துன்பங்களுக்குக் காரணமான நல்வினை, தீவினை என்ற இருவினைகளின் பிணக்குகளை ஞான வாளினால் அறுத்தெறிய வல்லவர்களானால், பேதங்களும் பூசல்களும் அற்ற எல்லையற்ற சச்சிதானந்தப் பேரின்பத்தை அகத்திலேயே நிலையாகப் பெற முடியும்.

The quarrel itself is the problem. Fools whose discernment is gone are asked what they are fighting about, and told they do not know the great light that never fights, the life-breath. The tangle worth cutting is the pair of deeds, the good and the bad. If that quarrel can be cut, a great joy that does not tangle is there to be had. The gain is that joy.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a stinging rebuke to sectarian dogmatists and theological disputants who squander their lives in intellectual warfare. He calls them senseless fools (பிரக்ஞைகெட்ட மூடரே) who scream and bicker over abstract doctrines while remaining entirely ignorant of the great, unconflicted Light (பிணங்கிலாத பேரொளி) embodied in their very life-breath (பிராணன்). Humanity remains trapped in the chronic antagonism of dualistic karma—the endless clash of virtuous and sinful deeds (இருவினை)—which perpetuates the wheel of suffering. The poet asserts that if one can sever this fundamental conflict of duality through the unifying practice of inner awareness, all disputation dissolves, bestowing the peerless, unalloyed Bliss (பெரிய இன்பம் / சிவானந்தம்) of non-dual consciousness.

Verse 157

1மீன்இறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்?
2மீன்இருக்கும் நீரலோ மூழ்வதும் குடிப்பதும்
3மான்இறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்,
4மான்உரித்த தோலலோ மார்புநூல் அணிவதும்.

1Miiniraichchi thinradhillai anruminrum veedhiyar?
2Miinirukkum niiralo muuzhvadhum kudippadhum
3Maaniraichchi thinradhillai anruminrum veedhiyar,
4Maanuriththa tholalo maarpunuul anivadhum.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேதியர்களின் புற ஆசாரங்களையும், தீட்டு மற்றும் உணவு குறித்த போலி நியதிகளையும் சிவவாக்கியர் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். நாங்கள் மீன் இறைச்சியைத் தொடுவதில்லை என்று மார்தட்டும் அந்தணர்கள், அதே மீன்கள் வாழ்ந்து மலசலம் கழிக்கும் ஆற்று நீரில் அன்றாடம் மூழ்கிக் குளிப்பதும் அந்நீரையே பருகுவதும் முரண்பாடல்லவா? மானின் மாமிசத்தை உண்பதில்லை என்று கூறும் இவர்கள், மான் தோலை உரித்துச் செய்யப்பட்ட ஆசனத்திலும் மான்தோல் தரித்த பூணூலிலும் விரும்பி அமர்வது எவ்வகைப் புனிதம்? புறத்தே வேடமிட்டு ஆசாரம் பேசும் இத்தகைய போலித்தனங்களை விடுத்து, உடலின் சமத்துவத்தையும் இயற்கையின் உண்மையையும் உணர்வதே மெய்யறிவாகும்.

Vedic priests are quoted against themselves. They say they have not eaten fish, then or now. The answer is the water they bathe in and drink, the water fish live in. They say they have not eaten deer. The answer is the thread on the chest, called the hide flayed from the deer. A clean diet is shown as a story the body and the ritual thread already contradict.

The teaching

In an uncompromising assault on orthodox hypocrisy, Sivavakkiyar dismantles the external purity codes and dietary snobbery of the priestly elite (வேதியர்). The priests pride themselves on their ritual spotlessness, boasting across generations that they never defile themselves by consuming fish. Sivavakkiyar pierces this sanctimonious veil with inescapable logic: Is not the very water in which they bathe three times a day and drink to purify themselves the living habitat and excretion of those very fish? Furthermore, while claiming never to touch the flesh of deer, they flay the animal to use its hide as their ritual sacred thread or meditation seat. The Siddha exposes the hollow contradiction of external ceremonial orthodoxy (ஆசாரம்), declaring that true spiritual purity cannot be found in superficial physical avoidances or animal vestments, but only in the internal purification of the soul.

Verse 158

1ஆட்டிறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்
2ஆட்டிறைச்சி அல்லவோ யாகம்நீங்கள் ஆற்றலோ?
3மாட்டிறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்
4மாட்டிறைச்சி அல்லவோ மரக்கறிக் கிடுவது?

1Aattiraichchi thinradhillai anruminrum veedhiyar
2Aattiraichchi allavo yaagamniingal aatralo?
3Maattiraichchi thinradhillai anruminrum veedhiyar
4Maattiraichchi allavo marakkarik kiduvadhu?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வேள்விச் சடங்குகளின் பெயரால் நிகழ்த்தப்படும் போலி ஆசாரங்களையும் வன்முறையையும் சித்தர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். தாங்கள் ஆட்டிறைச்சி உண்பதில்லை என்று கூறும் வேதியர்கள், யாகங்கள் மற்றும் வேள்விகளின் போது ஆடுகளைப் பலியிட்டு அதன் ஊனை அவிப்பாக ஏற்று உண்பது எத்தகைய வஞ்சகம்? அதேபோல மாட்டிறைச்சியைத் தீண்டத்தகாதது என்பவர்கள், மாட்டின் சாணத்தையும் எருவையும் இட்டு விளைவிக்கப்பட்ட காய்கறிகளையும் கனிகளையுமே புனித உணவு என உண்கிறார்கள். இயற்கையின் சுழற்சியையும் பிரபஞ்சத்தின் மெய்ப்பொருளையும் உணராமல், புறச் சடங்குகளாலும் போலித் தீட்டுக்களாலும் உயர்வு தாழ்வு கற்பிப்பது அறியாமையின் உச்சமாகும்.

The attack on the priests continues, and the animal changes. They say they have never eaten the flesh of the cow, then or now. The singer asks whether the sacrifice they carry out is not itself that cow. They say they have never eaten the flesh of the bull. He asks whether the vegetable food they set down is not the bull. Ritual feeding is refused a cleaner name than meat. The offering is the thing they claim they do not touch.

The teaching

Continuing his ferocious critique of ritual orthodoxy, Sivavakkiyar confronts the double standards and hidden violence of Vedic sacrifice (வேள்வி / யாகம்). The priestly class sanctimoniously asserts that they never consume meat, claiming lifelong adherence to non-violence and vegetarianism. Yet Sivavakkiyar exposes the grim reality: in their elaborate animal sacrifices (such as the Pashubandha rituals), animals are ritually slaughtered and offered into the sacred fire, and the priests partake of the sacrificial flesh under the guise of holy oblation (ஹவிஸ்). Even in offerings of plant food, the underlying violence of caste arrogance and animal exploitation persists. By exposing this pious deception, Sivavakkiyar rejects the notion that shedding blood in a sacred pit can ever constitute righteous virtue, advocating instead for the supreme Siddha principle of universal compassion (ஜீவகாருண்யம்) and unmediated inner devotion.

Verse 159

1அக்கிடீர் அனைத்துயிர்க்கும் ஆதியாகி நிற்பது
2முக்கிடீர் உமைப்பிடித்து முத்தரித்து விட்டது,
3மைக்கிடீர் பிறந்துஇறந்து மாண்டு மாண்டு போவது,
4மொக்கிடீர் உமக்குநான் உணர்த்துவித்தது உண்மையே.

1Akkidiir anaiththuyirkkum aadhiyaagi nirpadhu
2Mukkidiir umaippidiththu muththariththu vittadhu,
3Maikkidiir pirandhuirandhu maandu maandu povadhu,
4Mokkidiir umakkunaan unarththuviththadhu unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நாட்டுப்புறத் தமிழ் ஓசைச் சொற்களின் மூலம் சிவவாக்கியர் ஆன்மாவை மாயா உறக்கத்திலிருந்து உலுக்கி எழுப்புகிறார். அண்ட சராசரங்கள் அனைத்திற்கும் ஆதி மூலமாய் விளங்கும் பரம்பொருள் அந்தப் பரஞ்சோதியே; தாய் தன் கருப்பையிலிருந்து முக்கிப் பெற்று எடுத்து உலக மாயையில் உங்களை விழச் செய்தாள். அந்த அஞ்ஞான இருளில் மயங்கி, பிறந்தும் இறந்தும் மீண்டும் மீண்டும் மாண்டு போகும் மாயச் சுழலில் சிக்கித் தவிக்கிறீர்களே! உடலையும் உலகையும் தாண்டி நிற்கும் மெய்ப்பொருளை உள்ளபடி உங்களுக்கு நான் உணர்த்தும் இந்த சித்தர் மெய்ஞ்ஞானமே எக்காலத்தும் மாறாத முழுமுழு உண்மையாகும்.

Four rhyming calls open these lines, and the printed verbs are too compressed to pin to one ordinary action. What sits under them is clear enough. One thing stands as the beginning of every living being. It seized you, kissed you, and let you go. Being born and dying, dying again and again, is how it goes. The singer then stops the riddle and says that what he has made known to you is the truth.

The teaching

Through visceral, rhythmic folk exclamations (அக்கிடீர், முக்கிடீர், மைக்கிடீர், மொக்கிடீர்), Sivavakkiyar delivers a startling existential shock to wake humanity from its spiritual slumber. The primordial Reality that stands as the beginning and ground of every living creature is immediate and intimate; it took hold of you, breathed conscious life into your form, and set you in this world. Yet, blinded by worldly illusion, human beings squander their rare incarnation, endlessly dying and being reborn (பிறந்து இறந்து மாண்டு மாண்டு போவது) in a meaningless cycle of suffering. Sivavakkiyar casts aside all polite theological euphemisms, confronting the seeker with the raw urgency of mortality and declaring that awakening to the indwelling Divine is the only absolute, undeniable truth of existence.

Verse 160

1ஐயன்வந்து மெய்யகம் புகுந்தவாறது எங்ஙனே?
2செய்யதெங்கு இளங்குரும்பை நீர்புகுந்த வண்ணமே.
3ஐயன்வந்து மெய்யகம்புகுந்து கோயில் கொண்டபின்
4வையகத்தில் மாந்தரோடு வாய்திறப்பது இல்லையே!

1Aiyanvandhu meyyagam pugundhavaaradhu engnganee?
2Seyyadhengu ilangurumbai niirpugundha vannamee.
3Aiyanvandhu meyyagambugundhu koyil kondapin
4Vaiyagaththil maandharodu vaaydhirappadhu illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைத அநுபூதியையும் சொல்லொணா மௌனப் பெருநிலையையும் சிவவாக்கியர் அழகிய மரபு உவமையால் விளக்குகிறார். செவ்விளநீர்க் காயின் உள்ளே எவ்வித வழியும் ஓட்டையும் காணப்படாமலேயே நீர் தானாகப் புகுந்து இனிப்பது போல, மனிதப் புலன்களுக்குப் புலப்படாமல் பரம்பொருள் தன் திருவருளால் ஆன்மாவின் மெய்யகத்திற்குள் புகுந்து குடி கொள்கிறான். அவ்வாறு எம்பெருமான் சீவனின் இதயக் குகையைத் தனது திருக்கோயிலாகக் கொண்டு நிலைபெற்ற பின்னர், வெளி உலக மாந்தர்களோடு பேசி விவாதிப்பதற்கு அங்கே எதுவுமே இருப்பதில்லை. புறப் பேச்சுகள் அனைத்தும் ஒடுங்கி, பேசாப் பெருநிலையாகிய சிவ மௌனமே அங்கே நிரந்தரமாகி விடுகிறது.

The question is how the master came into the true body. The likeness is water entering a tender young coconut on a red palm, quiet and without a wound. Once he has entered and taken that body as his temple, the verse closes his mouth. Among the people of the world he does not speak. The wonder is the entering. After it, there is nothing left to explain in the street.

The teaching

This celebrated verse is one of the crowning jewels of Siddha mysticism, capturing the silent, ineffable miracle of Self-realization. Sivavakkiyar poses the supreme question: In what manner does the Supreme Master (ஐயன்) enter and sanctify the inner temple of the body (மெய்யகம்)? He answers with an exquisite natural metaphor: exactly like sweet water entering the sealed kernel of a young green coconut atop a tall palm tree (செய்யதெங்கு இளங்குரும்பை நீர்புகுந்த வண்ணமே)—without a visible opening, without mechanical effort, without sound or violence, purely through the quiet mystery of divine grace. Once the Divine enters and consecrates the human body as His living temple, the realized sage enters the unbroken silence of Mouna (மவுனம்). Sivavakkiyar asks: Having tasted this transcendent reality, why would the enlightened mystic open his mouth to engage in trivial worldly chatter or sectarian arguments with the unawakened?