சிவவாக்கியம்

Verse 159

1அக்கிடீர் அனைத்துயிர்க்கும் ஆதியாகி நிற்பது
2முக்கிடீர் உமைப்பிடித்து முத்தரித்து விட்டது,
3மைக்கிடீர் பிறந்துஇறந்து மாண்டு மாண்டு போவது,
4மொக்கிடீர் உமக்குநான் உணர்த்துவித்தது உண்மையே.

1Akkidiir anaiththuyirkkum aadhiyaagi nirpadhu
2Mukkidiir umaippidiththu muththariththu vittadhu,
3Maikkidiir pirandhuirandhu maandu maandu povadhu,
4Mokkidiir umakkunaan unarththuviththadhu unmaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நாட்டுப்புறத் தமிழ் ஓசைச் சொற்களின் மூலம் சிவவாக்கியர் ஆன்மாவை மாயா உறக்கத்திலிருந்து உலுக்கி எழுப்புகிறார். அண்ட சராசரங்கள் அனைத்திற்கும் ஆதி மூலமாய் விளங்கும் பரம்பொருள் அந்தப் பரஞ்சோதியே; தாய் தன் கருப்பையிலிருந்து முக்கிப் பெற்று எடுத்து உலக மாயையில் உங்களை விழச் செய்தாள். அந்த அஞ்ஞான இருளில் மயங்கி, பிறந்தும் இறந்தும் மீண்டும் மீண்டும் மாண்டு போகும் மாயச் சுழலில் சிக்கித் தவிக்கிறீர்களே! உடலையும் உலகையும் தாண்டி நிற்கும் மெய்ப்பொருளை உள்ளபடி உங்களுக்கு நான் உணர்த்தும் இந்த சித்தர் மெய்ஞ்ஞானமே எக்காலத்தும் மாறாத முழுமுழு உண்மையாகும்.

Four rhyming calls open these lines, and the printed verbs are too compressed to pin to one ordinary action. What sits under them is clear enough. One thing stands as the beginning of every living being. It seized you, kissed you, and let you go. Being born and dying, dying again and again, is how it goes. The singer then stops the riddle and says that what he has made known to you is the truth.

The teaching

Through visceral, rhythmic folk exclamations (அக்கிடீர், முக்கிடீர், மைக்கிடீர், மொக்கிடீர்), Sivavakkiyar delivers a startling existential shock to wake humanity from its spiritual slumber. The primordial Reality that stands as the beginning and ground of every living creature is immediate and intimate; it took hold of you, breathed conscious life into your form, and set you in this world. Yet, blinded by worldly illusion, human beings squander their rare incarnation, endlessly dying and being reborn (பிறந்து இறந்து மாண்டு மாண்டு போவது) in a meaningless cycle of suffering. Sivavakkiyar casts aside all polite theological euphemisms, confronting the seeker with the raw urgency of mortality and declaring that awakening to the indwelling Divine is the only absolute, undeniable truth of existence.

Verse 160

1ஐயன்வந்து மெய்யகம் புகுந்தவாறது எங்ஙனே?
2செய்யதெங்கு இளங்குரும்பை நீர்புகுந்த வண்ணமே.
3ஐயன்வந்து மெய்யகம்புகுந்து கோயில் கொண்டபின்
4வையகத்தில் மாந்தரோடு வாய்திறப்பது இல்லையே!

1Aiyanvandhu meyyagam pugundhavaaradhu engnganee?
2Seyyadhengu ilangurumbai niirpugundha vannamee.
3Aiyanvandhu meyyagambugundhu koyil kondapin
4Vaiyagaththil maandharodu vaaydhirappadhu illaiyee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைத அநுபூதியையும் சொல்லொணா மௌனப் பெருநிலையையும் சிவவாக்கியர் அழகிய மரபு உவமையால் விளக்குகிறார். செவ்விளநீர்க் காயின் உள்ளே எவ்வித வழியும் ஓட்டையும் காணப்படாமலேயே நீர் தானாகப் புகுந்து இனிப்பது போல, மனிதப் புலன்களுக்குப் புலப்படாமல் பரம்பொருள் தன் திருவருளால் ஆன்மாவின் மெய்யகத்திற்குள் புகுந்து குடி கொள்கிறான். அவ்வாறு எம்பெருமான் சீவனின் இதயக் குகையைத் தனது திருக்கோயிலாகக் கொண்டு நிலைபெற்ற பின்னர், வெளி உலக மாந்தர்களோடு பேசி விவாதிப்பதற்கு அங்கே எதுவுமே இருப்பதில்லை. புறப் பேச்சுகள் அனைத்தும் ஒடுங்கி, பேசாப் பெருநிலையாகிய சிவ மௌனமே அங்கே நிரந்தரமாகி விடுகிறது.

The question is how the master came into the true body. The likeness is water entering a tender young coconut on a red palm, quiet and without a wound. Once he has entered and taken that body as his temple, the verse closes his mouth. Among the people of the world he does not speak. The wonder is the entering. After it, there is nothing left to explain in the street.

The teaching

This celebrated verse is one of the crowning jewels of Siddha mysticism, capturing the silent, ineffable miracle of Self-realization. Sivavakkiyar poses the supreme question: In what manner does the Supreme Master (ஐயன்) enter and sanctify the inner temple of the body (மெய்யகம்)? He answers with an exquisite natural metaphor: exactly like sweet water entering the sealed kernel of a young green coconut atop a tall palm tree (செய்யதெங்கு இளங்குரும்பை நீர்புகுந்த வண்ணமே)—without a visible opening, without mechanical effort, without sound or violence, purely through the quiet mystery of divine grace. Once the Divine enters and consecrates the human body as His living temple, the realized sage enters the unbroken silence of Mouna (மவுனம்). Sivavakkiyar asks: Having tasted this transcendent reality, why would the enlightened mystic open his mouth to engage in trivial worldly chatter or sectarian arguments with the unawakened?

Verse 161

1நவ்வுமவ்வை யும்கடந்து நாடொணாத சியின்மேல்
2வவ்வுயவ்வு ளும்சிறந்த வண்மைஞான போதகம்
3ஒவ்வுசத்தி யுள்நிறைந்து உச்சியூ டுருவியே
4இவ்வகை அறிந்தபேர்கள் ஈசன்ஆணை ஈசனே.

1Navvumavvai yumgadandhu naadonaadha siyinmeel
2Vavvuyavvu lumsirandha vanmaignaana podhagam
3Ovvusaththi yulniraindhu uchchiyuu turuviyee
4Ivvagai arindhapeergal iisanaanai iisanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பஞ்சாட்சரத்தின் யோக சூட்சுமத்தையும் குண்டலினி கபால உச்சியை அடைவதையும் சிவவாக்கியர் வெளிப்படுத்துகிறார். மலத்தையும் மாயையையும் குறிக்கும் 'ந'கர 'ம'கரப் புற உலகப் பற்றுகளைக் கடந்து, அறிவொளியாய் விளங்கும் 'சி'காரத்தின் மீது திருவருளாகிய 'வ'காரமும் ஆன்மாவாகிய 'ய'காரமும் ஒன்றிணைய வேண்டும். குண்டலினி சக்தியானது மூலாதாரக் கனலில் விழித்தெழுந்து உடலின் நடு நாடியாகிய சுழுமுனை வழியே கபால உச்சியை (சஹஸ்ராரத்தை) ஊடுருவிச் சென்று பரசிவத்தோடு ஐக்கியமாகும் இந்த அட்சரப் பிராணப் பெருநிலையை உணர்ந்த ஞானிகள், இறைவனின் ஆணைப்படி தாமே சிவமாய் வீற்றிருப்பர்.

The printed sounds are compressed names of letters. Na and ma are to be passed, and one stands on the si that searching cannot find. Va and ya belong with them, inside a teaching of full knowledge. That teaching fills the power which accords with it and is driven through the crown of the head. People who know this way are given no rank beside the Lord. By the Lord's own command, they are the Lord.

The teaching

An esoteric revelation of the Panchakshara (Five Letters) and the ascent of Kundalini through the cranial crown. Sivavakkiyar describes the inner spiritual progression beyond the gross syllables 'Na' (obscuration) and 'Ma' (bondage/mala) to anchor in the transcendent letter 'Si' (pure consciousness/Sivam), which cannot be tracked by intellectual search. Joined with 'Va' (grace) and 'Ya' (the redeemed soul), the sacred formula Sivayanama unlocks the teaching of supreme knowledge (ஞான போதகம்). As Kundalini Shakti (ஒவ்வு சத்தி) awakens, fills the subtle channels, and pierces cleanly through the crown of the head (உச்சியூடு உருவியே / Sahasrara), the mortal vessel is divinized. Sivavakkiyar concludes with the ultimate Advaitic declaration, sealed with the authority of the Divine Command (ஈசன் ஆணை): those who realize this truth are not mere devotees of God—they themselves are God (ஈசனே).

Verse 162

1அக்கரம் அனாதியோ? ஆத்துமம் அனாதியோ?
2புக்கிருந்த பூதமும் புலன்களும் அனாதியோ?
3தர்க்கமிக்க நூல்களும் சாத்திரம் அனாதியோ?
4தற்பரத்தை ஊடறுத்த சற்குரு அனாதியோ?

1Akkaram anaadhiyo? aaththumam anaadhiyo?
2Pukkirundha puudhamum pulangalum anaadhiyo?
3Tharkkamikka nuulgalum saaththiram anaadhiyo?
4Tharparaththai uudaruththa sarkuru anaadhiyo?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாத்திரவாதிகளின் வீண் தர்க்கங்களையும் நூலறிவையும் தகர்க்கும் கூர்மையான மூல வினாக்களை சிவவாக்கியர் எழுப்புகிறார். மூல மந்திரமாகிய பஞ்சாட்சர எழுத்துக்கள் அனாதியானவையா? அல்லது உடல் தாங்கி நிற்கும் இந்த ஆத்துமா அனாதியானதா? உடலினுள் புகுந்துள்ள பஞ்சபூதங்களும் பொறிபுலன்களும் அனாதியானவையா? வாதங்கள் பேசும் தர்க்க நூல்களும் சாத்திரங்களும் அனாதியானவையா? அல்லது பரம்பொருளின் உள்மறைவை ஊடறுத்து மெய்யறிவை அருளும் சற்குருவே அனாதியானவரா? புறக் கொள்கைகளையும் எழுத்துக்களையும் கடந்து, அனைத்திற்கும் முதற்காரணமாய் விளங்கும் மூலப் பரம்பொருளை நோக்கி சீடனை உந்தித் தள்ளும் தீவிர ஆன்ம விசாரணையே இப்பாடலாகும்.

Four questions ask what anyone is willing to call beginningless. The letter, the soul, the elements that entered and stayed, the senses, the books thick with argument, and the treatises are all put under the same doubt. The last question cuts deepest. The true teacher who pierced the supreme is asked whether he too has no beginning. The verse does not pick a winner. It leaves the claim of no-beginning hanging on every sacred thing at once.

The teaching

Sivavakkiyar employs a rapid succession of piercing philosophical inquiries to dissolve dogmatic metaphysics and scholastic pride. Pandits endlessly debate what is beginningless (அனாதி): Is the primordial seed-letter (அக்கரம்) eternal? Is the individual soul (ஆத்துமம்) without beginning? Are the five gross elements and sensory faculties that entered the physical frame beginningless? Are dialectical treatises and scripture-books (தர்க்கமிக்க நூல்கள், சாத்திரம்) without beginning? Or is the true Satguru, who cut through the illusion of duality to reveal the Supreme (தற்பரத்தை ஊடறுத்த சற்குரு), beginningless? Sivavakkiyar does not answer these questions with another rigid dogma; rather, he uses them to collapse all conceptual hierarchies, compelling the seeker to transcend intellectual wrangling and directly experience the ineffable Reality that precedes all words, forms, and philosophies.

Verse 163

1பார்த்ததேது? பார்த்திடில் பார்வையூ டழிந்திடும்
2கூர்த்ததாய் இருப்பிரேல் குறிப்பில்அச் சிவமதாம்;
3பார்த்த பார்த்த போதெல்லாம் பார்வையும் இகந்துநீர்
4பூத்தபூவுங் காயுமாய் பொருந்துவீர் பிறப்பிரே.

1Paarththadheedhu? paarththidil paarvaiyuu tazhindhidum
2Kuurththadhaay iruppireel kurippilas sivamadhaam;
3Paarththa paarththa podhellaam paarvaiyum igandhuniir
4Puuththapuuvung kaayumaay porundhuviir pirappiree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

காண்பான், காட்சி, காணப்படும் பொருள் என்ற முப்புடி (திரிபுடி) நாசத்தையும் சாட்சி சைதன்யத்தையும் சித்தர் நுட்பமாக விளக்குகிறார். புறக்கண்களால் உலகைப் பார்க்க முற்பட்டால், பார்க்கும் பார்வையும் காணும் பொருளும் கால வெள்ளத்தில் அழிந்து போகும்; ஆனால் நுட்பமான அகப்பார்வையால் சுழுமுனையில் நிலைத்து நோக்கினால் அங்கே எண்ணக் குறிப்புகளற்ற பரசிவம் பிரகாசிக்கும். அவ்வாறின்றி புறப் பார்வையில் புலன் இன்பங்களையே நோக்கி மயங்குவீர்களானால், மலர்ந்து காய்த்து உதிரும் தாவரங்களைப் போல மீண்டும் மீண்டும் மாயைப் பிறவிச் சுழலில் விழுந்து தவிப்பீர்கள். எனவே புறப்பார்வையை விடுத்து அகப்பார்வையால் சிவத்தைக் காண்பதே முக்தியாகும்.

Seeing is treated as a risk. The singer asks what you saw, and says that if you look, the thing perishes along the look. If awareness stays keen, the merest sign is Sivam. Looking and looking, and then stepping past even the gaze, leaves you matched to the opened flower and the unripe fruit, and that match is another birth. The verse wants the sharp sign. The hunting eyes are how birth comes back.

The teaching

A subtle and profound exploration of the hazards of dualistic perception and the path of the pure witness (சாட்சி சைதன்யம்). Sivavakkiyar questions the nature of seeing: what is it that you think you beheld? When one looks with ordinary outward eyes, the object of perception perishes along the gaze, trapped in the mutual illusion of seer and seen. However, if inner awareness remains razor-sharp, subtle, and concentrated (கூர்த்ததாய் இருப்பிரேல்), in that pure sign of inward recognition, Sivam is instantly realized. But if one repeatedly slips back into gazing at external phenomena, becoming entranced by transient forms and stepping away from pure awareness, one becomes bound once again to the natural cycle of the blooming flower and ripening fruit—drawn back into the karmic wheel of physical rebirth.

Verse 164

1நெற்றிபற்றி உழலுகின்ற நீலமா விளக்கினைப்
2பத்திஒத்தி நின்று நின்று பற்றறுத்தது என்பலன்
3உற்றிருநது பாரடா, உள்ஒளிக்கு மேல்ஒளி
4அத்தனார் அமர்ந்திடம் அரிந்தவன் அனாதியே.

1Netripatri uzhaluginra niilamaa vilakkinaip
2Paththioththi ninru ninru patraruththadhu enpalan
3Utrirunadhu paaradaa, ulolikku meeloli
4Aththanaar amarndhidam arindhavan anaadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புருவ மத்தியில் உள்ள ஆக்ஞா சக்கரத்தின் நீல ஜோதி தரிசனத்தையும், பரம்பொருளின் உறைவிடத்தையும் சிவவாக்கியர் புலப்படுத்துகிறார். நெற்றிப் பொட்டில் ஊசலாடும் நீல வண்ண ஞான விளக்கினை பக்தியோடு அகமுகமாய் இடைவிடாது தரிசித்து, உலகப் பற்றுகளை அறுத்தெறிந்தால் கிட்டும் பேரின்பப் பலன் அளப்பரியது. அந்த உள்ஒளிக்கும் மேலாக ஒளிரும் பரம ஒளியை உற்று நோக்குங்கள்; பிறப்பும் இறப்பும் அற்ற பரமசிவன் அமர்ந்துள்ள அந்த எல்லையற்ற பெருவெளியை அகத்தில் கண்டறிந்த மெய்ஞ்ஞானியே, காலத்தைக் கடந்த அனாதிப் பரம்பொருளோடு ஒன்றி நித்தியனாய் வாழ்கிறான்.

A blue lamp wanders, taking hold of the forehead. The singer tells you to stand with it, matching devotion to devotion, until the grasp is cut, and he calls that cutting the gain. Then he says to look from up close. There is a light above the inner light. The one who has known the place where the Father sat is the one without beginning. The printed middle of the third line is compressed, so the looking is given in that rough form.

The teaching

Sivavakkiyar illuminates the esoteric mystery of the Ajna chakra (நெற்றி) and the vision of the subtle blue flame (நீலமா விளக்கு). At the eyebrow center, the radiant inner lamp of consciousness flickers and wanders. By meeting this subtle light with unwavering devotion and one-pointed meditative focus (பத்தி ஒத்தி நின்று நின்று), the seeker completely severs all worldly attachments (பற்றறுப்பது). Sivavakkiyar urges the practitioner to gaze deeply and intimately: transcending even this luminous inner lamp, there shines a supreme Light beyond all lights (உள்ஒளிக்கு மேல்ஒளி / பரஞ்சோதி). The enlightened sage who realizes this transcendent station where the Divine Father abides transcends mortal time, waking up to their own beginningless, eternal nature (அனாதியே).