சிவவாக்கியம்

Verse 164

1நெற்றிபற்றி உழலுகின்ற நீலமா விளக்கினைப்
2பத்திஒத்தி நின்று நின்று பற்றறுத்தது என்பலன்
3உற்றிருநது பாரடா, உள்ஒளிக்கு மேல்ஒளி
4அத்தனார் அமர்ந்திடம் அரிந்தவன் அனாதியே.

1Netripatri uzhaluginra niilamaa vilakkinaip
2Paththioththi ninru ninru patraruththadhu enpalan
3Utrirunadhu paaradaa, ulolikku meeloli
4Aththanaar amarndhidam arindhavan anaadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புருவ மத்தியில் உள்ள ஆக்ஞா சக்கரத்தின் நீல ஜோதி தரிசனத்தையும், பரம்பொருளின் உறைவிடத்தையும் சிவவாக்கியர் புலப்படுத்துகிறார். நெற்றிப் பொட்டில் ஊசலாடும் நீல வண்ண ஞான விளக்கினை பக்தியோடு அகமுகமாய் இடைவிடாது தரிசித்து, உலகப் பற்றுகளை அறுத்தெறிந்தால் கிட்டும் பேரின்பப் பலன் அளப்பரியது. அந்த உள்ஒளிக்கும் மேலாக ஒளிரும் பரம ஒளியை உற்று நோக்குங்கள்; பிறப்பும் இறப்பும் அற்ற பரமசிவன் அமர்ந்துள்ள அந்த எல்லையற்ற பெருவெளியை அகத்தில் கண்டறிந்த மெய்ஞ்ஞானியே, காலத்தைக் கடந்த அனாதிப் பரம்பொருளோடு ஒன்றி நித்தியனாய் வாழ்கிறான்.

A blue lamp wanders, taking hold of the forehead. The singer tells you to stand with it, matching devotion to devotion, until the grasp is cut, and he calls that cutting the gain. Then he says to look from up close. There is a light above the inner light. The one who has known the place where the Father sat is the one without beginning. The printed middle of the third line is compressed, so the looking is given in that rough form.

The teaching

Sivavakkiyar illuminates the esoteric mystery of the Ajna chakra (நெற்றி) and the vision of the subtle blue flame (நீலமா விளக்கு). At the eyebrow center, the radiant inner lamp of consciousness flickers and wanders. By meeting this subtle light with unwavering devotion and one-pointed meditative focus (பத்தி ஒத்தி நின்று நின்று), the seeker completely severs all worldly attachments (பற்றறுப்பது). Sivavakkiyar urges the practitioner to gaze deeply and intimately: transcending even this luminous inner lamp, there shines a supreme Light beyond all lights (உள்ஒளிக்கு மேல்ஒளி / பரஞ்சோதி). The enlightened sage who realizes this transcendent station where the Divine Father abides transcends mortal time, waking up to their own beginningless, eternal nature (அனாதியே).

Verse 165

1நீரைஅள்ளி நீரில்விட்டு நீர்நினைந்த காரியம்
2ஆரைஉன்னி நீரெல்லாம் அவத்திலே இறைக்கிறீர்?
3வேரைஉன்னி வித்தைஉன்னி வித்திலே முளைத்தெழும்
4சீரைஉன்ன வல்லீரேல் சிவபதங்கள் சேரலாம்!

1Niiraialli niirilvittu niirninaindha kaariyam
2Aaraiunni niirellaam avaththilee iraikkiriir?
3Veeraiunni viththaiunni viththilee mulaiththezhum
4Siiraiunna valliireel sivapadhangal seeralaam!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆற்று நீரில் நின்றுகொண்டு செய்யும் புறச் சடங்குகளையும் தர்ப்பணங்களையும் சிவவாக்கியர் நிராகரிக்கிறார். நீரிலே நின்றுகொண்டு, நீரையே அள்ளி நீரிலேயே இறைத்துக்கொண்டு எவரையோ நினைத்து இந்த நீரை வீணாக ஏன் இறைக்கிறீர்கள்? இதனால் ஆன்மாவுக்கு என்ன நலம் விளையப்போகிறது? இந்த மனித உடலாகிய மரத்தின் மூல வேரான மூலாதாரத்தையும், அதற்கு ஆதாரமான பிரணவ வித்தையும், அந்த வித்திலிருந்து முளைத்தெழும் ஞான வாசியின் தெய்வீகச் சிறப்பையும் உள்ளுணர்ந்து தியானிக்க வல்லவர்களானால், மரணத்தை வென்று அழியாத சிவபதத்தை இக்கணமே அகத்தில் அடையலாம்.

Pouring water into water is named as the rite you had in mind, a labor that leaves the water unchanged. The singer asks whom you are thinking of while you dump all of it into the pit the line calls அவத்தி. Then the image turns. Think of the root and of the seed-art, and the sprout comes up in the seed. If you can hold that excellence in mind, the states of Siva are within reach.

The teaching

Sivavakkiyar takes aim at externalized Vedic water rituals and ceremonial oblations (தர்ப்பணம் / சந்தியாவந்தனம்). Worldly ritualists stand in rivers, repeatedly scooping water with cupped hands only to pour it back into the stream, imagining they are pleasing ancestors or celestial gods. The Siddha bluntly asks: Whom are you actually contemplating while you wastefully splash this water into the void (அவத்திலே இறைக்கிறீர்)? Instead of this futile physical motion, he directs the seeker to an internal meditation: contemplate the primordial Root (வேர் = Muladhara), contemplate the causal Seed (வித்து = Bindu / divine spark), and observe how the glorious sprout of divine consciousness ascends from within. By anchoring the mind in this true internal excellence (சீர்), one effortlessly attains the sacred, immortal states of Shiva (சிவபதங்கள்).

Verse 166

1நெற்றியில் தயங்குகின்ற நீலமாம் விளக்கினை
2உய்த்துணர்ந்து பாரடா, உள்ளிருந்த சோதியைப்
3பத்தியில் தொடர்ந்தவர் பரமயம் அதானவர்
4அத்தலத்தில் இருந்தபேர்கள் அவர்எனக்கு நாதரே.

1Netriyil thayanguginra niilamaam vilakkinai
2Uyththunarndhu paaradaa, ullirundha sodhiyaip
3Paththiyil thodarndhavar paramayam adhaanavar
4Aththalaththil irundhapeergal avarenakku naadharee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆக்ஞா சக்கரத்தின் நீல ஜோதி தியானத்தையும், அதனோடு ஒன்றித் திளைக்கும் மெய்ஞ்ஞானிகளின் பெருமையையும் சித்தர் போற்றுகிறார். புருவ நடுவில் ஒளிவீசும் நீல வண்ண ஞான விளக்கினை ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வோடு உய்த்துணர்ந்து தியானியுங்கள்; அந்த அந்தரங்க உள்ஜோதியை மாறாத மெய்யன்போடு தொடர்ந்து பற்றி நின்றவர்கள், தங்களது குறுகிய முனைப்பை இழந்து பரம்பொருளின் சொரூபமாய் (பரமயம்) மாறுவர். அத்தகைய உன்னதமான ஞானப் பெருவெளியில் சதா நிலைபெற்றிருக்கும் மெய்ஞ்ஞானிகளே எனக்குத் தலைசிறந்த மெய்க்குருநாதர்கள் ஆவார் என்று சிவவாக்கியர் வணங்குகிறார்.

The blue lamp is back, now flickering on the forehead, and the singer tells you to understand it through and look at the radiance that was already inside. People who stay with that in devotion are that supreme itself. The verse ends in a personal claim. The ones who remained in that place are his masters. Where the earlier lamp-song spoke of the beginningless knower, this one bows to the people who stayed.

The teaching

Returning to the radiant vision of the Ajna center, Sivavakkiyar commands the seeker to contemplate the shimmering blue lamp (நீலமாம் விளக்கு) that flickers on the forehead. Rather than being distracted by outer phenomena, the practitioner must pierce through with intuitive understanding (உய்த்துணர்ந்து பாரடா) to behold the supreme Radiance burning within the heart of their own consciousness. Those rare souls who pursue this inner light with unswerving devotion become utterly transmuted, losing their separate ego-identity to merge as the Supreme Reality itself (பரமயம் அதானவர்). Sivavakkiyar reverently humbles himself before these enlightened beings who permanently dwell in that exalted cranial realm, hailing them as his true spiritual Masters (நாதரே).

Verse 167

1கருத்தரிக்கு முன்னெலாம் காயம் நின்றது எவ்விடம்?
2உருத்தரிக்கு முன்னெலாம் உயிர்ப்புநின்றது எவ்விடம்?
3அருள்தரிக்கு முன்னெலாம் ஆசைநின்றது எவ்விடம்?
4திருக்கறுத்துக் கொண்டதே சிவாயம் என்று கூறுவீர்.

1Karuththarikku munnelaam kaayam ninradhu evvidam?
2Uruththarikku munnelaam uyirppuninradhu evvidam?
3Aruldharikku munnelaam aasaininradhu evvidam?
4Thirukkaruththuk kondadhee sivaayam enru kuuruviir.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சீவனின் தோற்றப் பூர்விகத்தையும், பஞ்சாட்சரத்தின் தூய்மைப்படுத்தும் ஆற்றலையும் சிவவாக்கியர் ஆராய்கிறார். தாயின் கருப்பையில் கருவுறுவதற்கு முன்பாக இந்த உடல் எங்கே தங்கி நின்றது? உருவம் அமைவதற்கு முன்பாக இந்த மூச்சுக் காற்று எங்கே நின்றது? இறைவனின் திருவருள் பதிவதற்கு முன்னால் இந்த ஆன்மாவின் ஆசைகள் எங்கே நின்றன? வினைகளின் கறைபடிந்த இருண்ட மலங்களை அறுத்தெறிந்து ஆன்மாவைச் சிவமாக்கும் அந்தத் தூய பஞ்சாட்சரப் பிரணவமே 'சிவாயம்' என்பதை உள்ளுணர்ந்து போற்றுங்கள்.

Three questions strip the story of a life back to the time before it had reasons. Before any conceiving, where did the body stand? Before any taking of form, where did the life-breath stand? Before grace took hold, where did desire stand? A gloss on this song gives திருக்கு as doubt. The last line tells you to cut that doubt and say the name Sivayam. The verse wants the name in place of a map.

The teaching

Sivavakkiyar strips away all existential assumptions by posing three primordial questions regarding the pre-cosmic origins of the individual soul. Before the physical embryo was conceived in the mother's womb (கருத்தரிக்கு முன்னெல்லாம்), where did this body abide? Before physical form took shape (உருத்தரிக்கு முன்னெல்லாம்), where was the life-breath (உயிர்ப்பு) stationed? And before divine Grace dawned upon the soul (அருள்தரிக்கு முன்னெல்லாம்), where did the root of desire (ஆசை) dwell? Rather than getting lost in metaphysical speculation, the Siddha commands the seeker to cut through all intellectual doubt, confusion, and mental distortion (திருக்கறுத்துக் கொண்டு) by anchoring entirely in the primordial, beginningless sound: Sivayam (சிவாயம் என்று கூறுவீர்).

Verse 168

1கருத்தரிக்கு முன்னெலாம் காயம் நின்றது தேயுவில்,
2உருத்தரிக்கு முன்னெலாம் காயம்நின்ற தேயுவில்
3அருள்தரிக்கு முன்னெலாம் ஆசைநின்றது வாயுவில்
4திருக்கறுத்துக் கொண்டதே சிவாயம் என்று கூறுவீர்.

1Karuththarikku munnelaam kaayam ninradhu theeyuvil,
2Uruththarikku munnelaam kaayamninra theeyuvil
3Aruldharikku munnelaam aasaininradhu vaayuvil
4Thirukkaruththuk kondadhee sivaayam enru kuuruviir.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 169. It explains a word in this song: திருக்கு - சந்தேகம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

முந்தைய பாடலின் ஆன்ம வினாக்களுக்குரிய சூட்சுமப் பதிலை யோக சாத்திர வழியில் சிவவாக்கியர் அருள்கிறார். தாயின் கருவில் உருவாவதற்கு முன்பாக இந்த உடல் மூலக் கனலாகிய தேயுவில் (அக்னியில்) ஒடுங்கி நின்றது; அவ்வாறே வடிவமாவதற்கு முன்னால் உயிர்ப்பும் அந்தத் தேயுவிலேயே லயித்திருந்தது; திருவருள் கைகூடுவதற்கு முன்பாக ஆன்மாவின் ஆசையானது பிராண வாயுவில் தங்கி நின்றது. பஞ்சபூதங்களின் மூல ஒடுக்கத்தை உணர்ந்து, மும்மல இருளை அடியோடு அறுத்துத் தள்ளும் 'சிவாய' மந்திரமே அனாதியான பரம்பொருளின் வடிவம் என்பதை அறிவீர்களாக.

This verse answers the questions of place. Before conceiving, the body stood in fire. Before the taking of form, the printed line speaks of the body again, standing in that same fire, so the breath asked about before is not given a separate seat here. Before grace, desire stood in air. The close repeats. Cut the doubt, for a gloss on the neighboring line gives திருக்கு as doubt, and say that it is Sivayam.

The teaching

Following the existential inquiries of the previous verse, Sivavakkiyar provides the esoteric Siddha cosmological answer. Before conception in the womb, the subtle potential of the body resided in the cosmic element of Fire (தேயு)—the primordial heat of karmic manifestation. Before tangible form crystallized, the embryonic essence was sustained within that same fiery matrix; and before grace descended to liberate the soul, latent desire and karmic vasanas were suspended in the subtle element of Air (வாயு / cosmic breath). The physical body and psychological cravings are thus condensed transformations of cosmic elements. Sivavakkiyar urges the seeker to sever all lingering doubts and conceptual entanglements (திருக்கு அறுத்து), realizing that both the macrocosm and microcosm originate from and dissolve into the five-lettered sacred matrix: Sivayam.

Verse 169

1தாதரான தாதரும் தலத்தில்உள்ள சைவரும்
2கூதரைப் பறைச்சிமக்கள் கூடிசெய்த காரியம்
3வீதிபோகும் ஞானியை விரைந்துகல் எறிந்ததும்
4பாதகங்கள் ஆகவே பலித்ததே சிவாயமே.

1Thaadharaana thaadharum thalaththilulla saivarum
2Kuudharaip paraichchimakkal kuudiseydha kaariyam
3Viidhipogum gnaaniyai viraindhugal erindhadhum
4Paadhagangal aagavee paliththadhee sivaayamee.

Printed in the source at the start of verse 169, this gloss explains a word in verse 168: திருக்கு - சந்தேகம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மத வெறியும் சாதி ஆணவமும் கொண்ட போலிகள் உண்மை ஞானிகளைத் துன்புறுத்துவதையும், அதன் கர்ம வினையையும் சிவவாக்கியர் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். தங்களை ஆண்டவனின் தாசர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் வைணவர்களும், தலப்பெருமை பேசும் சைவர்களும், தீண்டத்தகாதவர்கள் என ஒடுக்கப்பட்டோரும் கூட மதப்பற்றின் பெயரால் ஒன்று கூடி, உலகப் பற்றின்றி வீதியில் செல்லும் மெய்ஞ்ஞானியின் மீது கல்லெறிந்து இகழ்ந்தனர். உண்மை அறியாத இவர்களின் பாதகச் செயல் பெரும் பாவ வினையாகவே முடியும்; ஆனால் கல்லடி பட்டும் சலனமற்று சிவாயப் பெருவெளியில் திளைக்கும் ஞானிக்கோ பரசிவனே மாறாத புகலிடமாய் விளங்குவான்.

Mendicants, the Saivas who keep to the shrine, and the parai people named with them are gathered into one deed. That deed includes throwing stones, quickly, at a knower walking the street. The singer calls these acts sins. What those sins brought to fruit, he says, is Sivayam. The name the crowd would claim is set over the stoning, and the verse lets that sting.

The teaching

A searing, historic exposure of religious intolerance, caste hypocrisy, and the persecution of enlightened mystics. The self-styled pious mendicants (தாதர்), the orthodox temple Saivas proud of their sectarian rituals (தலத்தில் உள்ள சைவர்), and the downtrodden outcaste communities (பறைச்சி மக்கள்) all unite in a shared, shameful act of mob cruelty: hastily hurling stones at an enlightened Jnani who walks peacefully through the public street. Orthodox society, fractured by caste and dogmatism, cannot bear the radical freedom of a true knower of God. Sivavakkiyar brands their violent persecution as an atrocious sin (பாதகம்), yet in the expansive non-dual vision of the Siddha, even the pain of persecution and the stones hurled by the ignorant world ripen into the grace of the Supreme (பலித்ததே சிவாயமே). The Jnani recognizes all circumstances as the non-dual play of Shiva.