சிவவாக்கியம்

Verse 170

1ஓடி ஓடி பாவிழைத்து உள்ளங்கால் வெளுத்ததும்
2பாவியான பூனைவந்து பாலிலே குதித்ததும்
3பணிக்கன்வந்து பார்த்ததும் பாரம்இல்லை என்றதும்
4இழைஅறுந்து போனதும் என்னமாயம் ஈசனே?

1Odi odi paavizhaiththu ullangaal veluththadhum
2Paaviyaana puunaivandhu paalilee kudhiththadhum
3Panikkanvandhu paarththadhum paaramillai enradhum
4Izhaiarundhu ponadhum ennamaayam iisanee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நெசவாளர் உருவகத்தின் வாயிலாக மனித வாழ்வின் நிலையாமையையும் விதியின் தவிர்க்க முடியாத வீழ்ச்சியையும் சிவவாக்கியர் உருக்கமாக உணர்த்துகிறார். ஒரு நெசவாளி இரவு பகலாக ஓடியோடிப் பாவு இழைத்துத் தன் உள்ளங்கால் வெளுக்கும் வரை வாழ்வை நெய்கிறான்; ஆனால் சற்றும் எதிர்பாராத வேளையில் பாவிப் பூனை ஒன்று வந்து அவன் சேமித்து வைத்த பாலில் குதித்து அதைக் கெடுப்பது போல, மரணம் வாழ்வைச் சூறையாடுகிறது. காலனாகிய நெசவுத் தலைவன் (பணிக்கன்) வந்து பார்த்து 'இனி இந்த உடலில் சுமக்க ஒன்றுமில்லை' என்று கூறி உயிர் நூலை அறுத்தெறிகிறான்; கணப்பொழுதில் சிதையும் இந்த மாய வாழ்வின் விசித்திரத்தை என்னவென்று சொல்வது!

A chain of pictures runs without a sermon attached. Someone runs and runs, weaving, until the sole of the foot goes white. A guilty cat comes and leaps into the milk. A figure called the panikkan arrives, looks, and says there is no weight. Then the thread snaps. The singer asks the Lord what marvel this is. Several of the printed words are uncertain, and the verse keeps the force of a riddle.

The teaching

Through a vivid and enigmatic folk allegory, Sivavakkiyar captures the tragic fragility of mortal existence. A weaver frantically runs back and forth laying out the warp and weft of his fabric until the soles of his feet turn white with exhaustion—symbolizing the ceaseless, lifelong toil of human beings weaving their tapestry of wealth, status, and worldly attachments. Suddenly, a thieving, sinful cat leaps into the vessel of fresh milk, instantly spoiling the hard-earned sustenance; a supervisor (பணிக்கன் / Panikkan) arrives, examines the situation, and coldly declares that there is no remaining weight or substance. In the next instant, the delicate thread of life snaps (இழை அறுந்து போனது), and the entire illusion collapses into death. Sivavakkiyar stands in awe before the Lord, crying out at this inscrutable cosmic illusion (மாயம்) that so abruptly dissolves a lifetime of worldly striving.

Verse 171

1சதுரம்நாலு மறையும்எட்டு தானதங்கி மூன்றுமே
2எதிரதான வாயுவாறு என்னும்வட்ட மேவியே.
3உதிரதான வரைகள்எட்டும் எண்ணும்என் சிரசின்மேல்
4கதிரதான காயகத்தில் கலந்தெழுந்த நாதமே.

1Sadhuramnaalu maraiyumettu thaanadhangi muunrumee
2Edhiradhaana vaayuvaaru ennumvatta meeviyee.
3Udhiradhaana varaigalettum ennumen sirasinmeel
4Kadhiradhaana kaayagaththil kalandhezhundha naadhamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சூட்சும உடலின் யோக அமைப்பையும், நாத உபாசனையின் உன்னத நிலையையும் சிவவாக்கியர் விவரிக்கிறார். நான்கு இதழ்களுடைய சதுர மூலாதாரமும், எட்டுத் திசைகளும் வேத சாரங்களும், சூரிய சந்திர அக்னி மண்டலங்கள் மூன்றும், ஆறு ஆதாரங்கள் வழியே இயங்கும் பிராண வாயுவும் உடலில் பொருந்தியுள்ளன. கபால உச்சியில் (சிரசின் மேல்) எட்டுவித ஆதார எல்லைகளையும் கடந்து, உதய சூரியனின் ஒளியைப் போல விளங்கும் ஞான பீடத்தில் குண்டலினி எழும்போது, பிரபஞ்ச நாதப் பெருவெளியோடு சீவன் இரண்டறக் கலக்கும் பேரின்ப நிலை கைகூடுகிறது.

The inner body is given as a count. The square is four, what is hidden is eight, and the stations that abide are three. A course of breath that stands opposite pervades the circle named for it. Eight mountains of blood are numbered on the head. In the body's place of rays, nada rises and mixes. The printed sums are compressed. They are left as a chant of channels, blood, and sound.

The teaching

An esoteric map of Siddha subtle anatomy, the chakras, and Nada yoga. Sivavakkiyar describes the inner organism through symbolic numbers: the four-sided square (சதுரம் நாலு) is the Muladhara chakra; the eight hidden petals (மறைவு எட்டு) belong to the inner heart lotus (Anahata); the three abiding stations (தானம் தங்கி மூன்று) are the principal nadis (Ida, Pingala, Sushumna) or the three granthis. The six opposing currents of vital air (வாயு ஆறு) circulate through the six chakras and the subtle body. Upon the cranial crown (சிரசின் மேல் / Sahasrara), the eight subtle essences of vital nectar are gathered. In this radiant bodily vessel of divine light (கதிரதான காயகம்), the primordial, unstruck cosmic resonance (நாதம் / Nada) ascends and blends into transcendental consciousness.

Verse 172

1நாலொடாறு பத்துமேல் நாலுமூன்றும் இட்டபின்
2மேலுபத்து மாறுடன் மேதிரண்ட தொன்றுமே
3கோலிஅஞ் செழுத்துளே குருஇருந்து கூறிடில்
4தோலுமேனி நாதமாய்த் தோற்றிநின்ற கோசமே.

1Naalodaaru paththumeel naalumuunrum ittapin
2Meelupaththu maarudan meedhiranda thonrumee
3Koliagn sezhuththulee kuruirundhu kuuridil
4Tholumeeni naadhamaayth thotrininra kosamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களின் கூட்டமாகிய உடலின் ரகசியத்தையும், குருவின் அஞ்செழுத்து உபதேசத்தால் உடல் நாதமயமாகும் விந்தையையும் சித்தர் கூறுகிறார். பத்து வாயுக்கள், ஆறு ஆதாரங்கள், நான்கு கரணங்கள், மூன்று குணங்கள் என தத்துவக் கூட்டங்கள் அடுக்கப்பட்ட இந்த உடலின் நடுவே, சற்குருவானவர் அகத்திலே அமர்ந்து பஞ்சாட்சரத்தின் உள் ரகசியத்தை உணர்த்தும்போது மாயைக் கோசங்கள் விலகுகின்றன. அப்போது எலும்பும் சதையும் தோலுமான இந்த அசுத்த உடலே சுத்த நாதமயமாகி, இறைவனின் ஜோதி வடிவமாக உருமாறும் உன்னத ரசவாதம் நிகழ்கிறது.

The counting goes on, and it is still compressed. Four with six stands at ten, and four and three are placed above that. An upper ten comes with its reverse, and what gathers on top is one. Then the five letters appear. If the guru sits in those letters and speaks, skin and body stand forth as the sheath of nada. The sums are a way of arriving at that sheath.

The teaching

Continuing his esoteric exposition of the subtle body, Sivavakkiyar weaves the sacred numbers of yogic physiology: four added to six yields the ten primary nadis and vital airs; upon these are placed the four inner faculties and the three gunas, while sixteen subtle kalas (மேலு பத்து மாறுடன்) culminate in the supreme unity of the cranial Bindu. When the practitioner aligns this entire internal architecture within the sacred Five Letters (கோலி அஞ்செழுத்துளே), and the inner Satguru awakens to reveal the secret wisdom, a total biological and spiritual transmutation occurs. The gross physical body of skin and flesh (தோல் மேனி) is experienced no longer as inert matter, but as the luminous, vibrating sheath of pure primordial Sound (நாதமாய் தோற்றி நின்ற கோசமே).

Verse 173

1கோசமாய் எழுந்ததும் கூடுருவி நின்றதும்
2தேசமாய்ப் பிறந்ததும் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமே
3ஈசனார் அருந்திட அனேகனேக மந்திரம்
4ஆசயம் நிறைந்துநின்ற ஐம்பத்தோர் எழுத்துமே.

1Kosamaay ezhundhadhum kuuduruvi ninradhum
2Theesamaayp pirandhadhum sivaayamagn sezhuththumee
3Iisanaar arundhida aneeganeega mandhiram
4Aasayam niraindhuninra aimbaththor ezhuththumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட சராசரங்களின் தோற்றத்திற்கும் அட்சரங்களின் விரிவிற்கும் பஞ்சாட்சரமே மூல காரணமாய் விளங்குவதை சிவவாக்கியர் நிறுவுகிறார். அன்னமயம் முதலான பஞ்ச கோசங்களாய் உடலினுள் எழுந்து நிற்பதும், சகல உடல்களையும் ஊடுருவி நிற்பதும், அண்ட பகிரண்டங்களாய் விரிந்து நிற்பதும் சிவாய நம என்னும் ஐந்து எழுத்துக்களேயாகும். ஈசனின் திருவருளைப் பருகுவதற்கு ஆதாரமாய் விளங்கும் ஐம்பத்தோர் அட்சரங்களும், எண்ணற்ற வேத மந்திரங்களும் ஆன்மாவின் இதயக் கமலத்தில் நிறைந்து நின்று பரம்பொருளையே சுட்டுகின்றன.

What rose as a sheath, what stood piercing the body, and what was born as a region are gathered into one claim. They are the five letters, Sivayam. The many mantras are what the Lord partakes of. The fifty-one letters are what stood filling the vessel. Five and fifty-one are held in the same song, the short name and the full alphabet resting in one receptacle.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the sonic cosmology of the Five Letters (Sivayam) in relation to the totality of sacred speech. That which manifests as the five gross and subtle sheaths of the body (கோசம்), that which pierces and animates the fleshy cage (கூடு உருவி நின்றது), and that which was born as all the diverse realms of the universe (தேசம்) is nothing other than the Five Letters: Sivayam. While religious traditions proliferate countless millions of mantras (அனேகனேக மந்திரம்) to petition the Divine, all of them are merely permutations of the fifty-one primal letters of the alphabet (ஐம்பத்தோர் எழுத்து) that fill the cosmic matrix (ஆசயம்). Sivavakkiyar declares that this entire vast ocean of sonic manifestation is distilled, encompassed, and transcended within the supreme five-syllable resonance of Sivayam.

Verse 174

1அங்கலிங்க பீடமாய் ஐயிரண்டு எழுத்திலும்
2பொங்குதா மரையினும் பொருந்துவார் அகத்தினும்
3பங்குகொண்ட சோதியும் பரந்தஅஞ்சு எழுத்துமே
4சிங்கநாத ஓசையும் சிவாயம் அல்லது இல்லையே.

1Angalinga piidamaay aiyirandu ezhuththilum
2Pongudhaa maraiyinum porundhuvaar agaththinum
3Pangugonda sodhiyum parandhaanju ezhuththumee
4Singanaadha osaiyum sivaayam alladhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறக் கோயில்களையும் லிங்க வழிபாட்டையும் அகமுகப்படுத்தி, நாத யோகத்தின் உச்சத்தை சிவவாக்கியர் பிரகடனம் செய்கிறார். மனித உடலே லிங்க பீடம்; பத்து வாயுக்களிலும், இதயத் தாமரையிலும், தூய மெய்யடியாரின் உள்ளத்திலும் குடிகொண்டுள்ள பரஞ்சோதி அந்தப் பஞ்சாட்சரமேயாகும். வாசி சுழுமுனையில் ஏறி கபாலத்தில் முழங்கும் சிங்கநாதப் பேரொலியும், பிரபஞ்சம் முழுவதும் நிறைந்து நிற்கும் பரம்பொருளும் சிவாய நாமத்தைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை; எல்லாம் சிவமயமே என முழங்குகிறார்.

Limb and linga have a seat, and the twice-five letters have a place beside it. The surging lotus and the inner of those who accord are named in the same breath. The light that took a share is the five letters spread wide. Even the sound called the lion's roar is nothing other than Sivayam. Seat, flower, share of light, and roar are folded into the five letters.

The teaching

Sivavakkiyar internalizes the sacred Shiva Linga and unveils the mystical experience of the 'Lion's Roar' (சிங்கநாதம்). The practitioner's own physical body is the sacred altar (பீடம்), and the indwelling consciousness is the living Linga. Spanning the twice-five subtle letters (the ten primal energies) and the blooming thousand-petaled lotus of the Sahasrara (பொங்கு தாமரை), the effulgent Light of Shiva shares its radiant presence in the hearts of those who attain inner harmony. At the height of Kundalini absorption, the yogi hears the thunderous, majestic inner sound known as the Lion-Nada (சிங்கநாத ஓசை)—the supreme reverberation of unstruck sound. Sivavakkiyar proclaims that this ecstatic inner roar and cosmic illumination are nothing separate from the all-pervading vibration of Sivayam.

Verse 175

1உவமையிலாப் பேரொளிக்குள் உருவமானது எவ்விடம்?
2உவமையாகி அண்டத்தில் உருவிநின்றது எவ்விடம்?
3தவமதான பரமனார் தரித்துநின்றது எவ்விடம்?
4தற்பரத்தில் சலம்பிறந்து தங்கிநின்றது எவ்விடம்?

1Uvamaiyilaap peerolikkul uruvamaanadhu evvidam?
2Uvamaiyaagi andaththil uruvininradhu evvidam?
3Thavamadhaana paramanaar thariththuninradhu evvidam?
4Tharparaththil salambirandhu thangininradhu evvidam?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் அத்வைத பிரம்ம தத்துவத்தின் எல்லையற்ற தன்மையை விளக்கி, திக்கற்ற பெருவெளியில் உருவமும் இடமும் மாயையே என்பதை உணர்த்துகிறார். எவ்வித உவமைகளுக்கும் உட்படாத, எல்லையற்ற பரஞ்சோதிக்குள் ஓர் உருவமோ வடிவமோ அமைவது எங்ஙனம் சாத்தியம்? உருவமற்ற அந்தப் பேரொளியே அண்ட சராசரங்களாய் உருவெடுத்து நின்ற இடம் எது? தவத்தின் வடிவான பரமசிவன் எல்லைகளைக் கடந்து வீற்றிருக்கும் இடம் எது? எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாலான தற்பர வெளியாகிய பரம்பொருளினிடத்தில், படைப்பின் ஆதி அசைவாகிய சலம் (பிரபஞ்சத் தோற்றம்) எங்கே பிறந்து எங்கே தங்கியது? உருவம், இடம், காலம் என்ற கற்பிதங்கள் யாவும் மனித மனதின் மாயைத் தோற்றங்களே; பரம்பொருள் என்பது எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த, பிரிவுகளற்ற பூரண சைதன்யமே என்பதை இப்பாடல் அறுதியிட்டுரைக்கிறது.

Four questions ask where, and none of them is answered. Inside the great light that has no likeness, where is the thing that became form? In the universe that itself became a likeness, where is what stood as form? Where did the supreme one who is austerity stand bearing it? In the supreme itself, where did water arise and remain? Form, place, and water are all refused a settled spot.

The teaching

Sivavakkiyar poses a series of profound non-dual cosmological questions to dissolve the illusion of spatial locality and physical form. Inside the boundless, peerless Great Light (உவமையிலாப் பேரொளி / பரஞ்சோதி) that defies all comparison and boundaries, where could localized, tangible form (உருவம்) possibly exist? In this vast universe that is itself merely a reflection or shadow of the unmanifest, where does form truly abide? Where does the Supreme Lord of pure tapas (தவமதான பரமனார்) stand? And within the absolute Reality (தற்பரம்), how and where did the fluid flux of primordial creation (சலம்) arise and stay? Sivavakkiyar demonstrates that before the infinite expanse of Pure Consciousness, spatial categories ('where?') are completely meaningless; the Divine does not occupy a geographical coordinate, but is the undivided, shoreless ground of all Being.