சிவவாக்கியம்

Verse 172

1நாலொடாறு பத்துமேல் நாலுமூன்றும் இட்டபின்
2மேலுபத்து மாறுடன் மேதிரண்ட தொன்றுமே
3கோலிஅஞ் செழுத்துளே குருஇருந்து கூறிடில்
4தோலுமேனி நாதமாய்த் தோற்றிநின்ற கோசமே.

1Naalodaaru paththumeel naalumuunrum ittapin
2Meelupaththu maarudan meedhiranda thonrumee
3Koliagn sezhuththulee kuruirundhu kuuridil
4Tholumeeni naadhamaayth thotrininra kosamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களின் கூட்டமாகிய உடலின் ரகசியத்தையும், குருவின் அஞ்செழுத்து உபதேசத்தால் உடல் நாதமயமாகும் விந்தையையும் சித்தர் கூறுகிறார். பத்து வாயுக்கள், ஆறு ஆதாரங்கள், நான்கு கரணங்கள், மூன்று குணங்கள் என தத்துவக் கூட்டங்கள் அடுக்கப்பட்ட இந்த உடலின் நடுவே, சற்குருவானவர் அகத்திலே அமர்ந்து பஞ்சாட்சரத்தின் உள் ரகசியத்தை உணர்த்தும்போது மாயைக் கோசங்கள் விலகுகின்றன. அப்போது எலும்பும் சதையும் தோலுமான இந்த அசுத்த உடலே சுத்த நாதமயமாகி, இறைவனின் ஜோதி வடிவமாக உருமாறும் உன்னத ரசவாதம் நிகழ்கிறது.

The counting goes on, and it is still compressed. Four with six stands at ten, and four and three are placed above that. An upper ten comes with its reverse, and what gathers on top is one. Then the five letters appear. If the guru sits in those letters and speaks, skin and body stand forth as the sheath of nada. The sums are a way of arriving at that sheath.

The teaching

Continuing his esoteric exposition of the subtle body, Sivavakkiyar weaves the sacred numbers of yogic physiology: four added to six yields the ten primary nadis and vital airs; upon these are placed the four inner faculties and the three gunas, while sixteen subtle kalas (மேலு பத்து மாறுடன்) culminate in the supreme unity of the cranial Bindu. When the practitioner aligns this entire internal architecture within the sacred Five Letters (கோலி அஞ்செழுத்துளே), and the inner Satguru awakens to reveal the secret wisdom, a total biological and spiritual transmutation occurs. The gross physical body of skin and flesh (தோல் மேனி) is experienced no longer as inert matter, but as the luminous, vibrating sheath of pure primordial Sound (நாதமாய் தோற்றி நின்ற கோசமே).

Verse 173

1கோசமாய் எழுந்ததும் கூடுருவி நின்றதும்
2தேசமாய்ப் பிறந்ததும் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமே
3ஈசனார் அருந்திட அனேகனேக மந்திரம்
4ஆசயம் நிறைந்துநின்ற ஐம்பத்தோர் எழுத்துமே.

1Kosamaay ezhundhadhum kuuduruvi ninradhum
2Theesamaayp pirandhadhum sivaayamagn sezhuththumee
3Iisanaar arundhida aneeganeega mandhiram
4Aasayam niraindhuninra aimbaththor ezhuththumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட சராசரங்களின் தோற்றத்திற்கும் அட்சரங்களின் விரிவிற்கும் பஞ்சாட்சரமே மூல காரணமாய் விளங்குவதை சிவவாக்கியர் நிறுவுகிறார். அன்னமயம் முதலான பஞ்ச கோசங்களாய் உடலினுள் எழுந்து நிற்பதும், சகல உடல்களையும் ஊடுருவி நிற்பதும், அண்ட பகிரண்டங்களாய் விரிந்து நிற்பதும் சிவாய நம என்னும் ஐந்து எழுத்துக்களேயாகும். ஈசனின் திருவருளைப் பருகுவதற்கு ஆதாரமாய் விளங்கும் ஐம்பத்தோர் அட்சரங்களும், எண்ணற்ற வேத மந்திரங்களும் ஆன்மாவின் இதயக் கமலத்தில் நிறைந்து நின்று பரம்பொருளையே சுட்டுகின்றன.

What rose as a sheath, what stood piercing the body, and what was born as a region are gathered into one claim. They are the five letters, Sivayam. The many mantras are what the Lord partakes of. The fifty-one letters are what stood filling the vessel. Five and fifty-one are held in the same song, the short name and the full alphabet resting in one receptacle.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the sonic cosmology of the Five Letters (Sivayam) in relation to the totality of sacred speech. That which manifests as the five gross and subtle sheaths of the body (கோசம்), that which pierces and animates the fleshy cage (கூடு உருவி நின்றது), and that which was born as all the diverse realms of the universe (தேசம்) is nothing other than the Five Letters: Sivayam. While religious traditions proliferate countless millions of mantras (அனேகனேக மந்திரம்) to petition the Divine, all of them are merely permutations of the fifty-one primal letters of the alphabet (ஐம்பத்தோர் எழுத்து) that fill the cosmic matrix (ஆசயம்). Sivavakkiyar declares that this entire vast ocean of sonic manifestation is distilled, encompassed, and transcended within the supreme five-syllable resonance of Sivayam.

Verse 174

1அங்கலிங்க பீடமாய் ஐயிரண்டு எழுத்திலும்
2பொங்குதா மரையினும் பொருந்துவார் அகத்தினும்
3பங்குகொண்ட சோதியும் பரந்தஅஞ்சு எழுத்துமே
4சிங்கநாத ஓசையும் சிவாயம் அல்லது இல்லையே.

1Angalinga piidamaay aiyirandu ezhuththilum
2Pongudhaa maraiyinum porundhuvaar agaththinum
3Pangugonda sodhiyum parandhaanju ezhuththumee
4Singanaadha osaiyum sivaayam alladhu illaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறக் கோயில்களையும் லிங்க வழிபாட்டையும் அகமுகப்படுத்தி, நாத யோகத்தின் உச்சத்தை சிவவாக்கியர் பிரகடனம் செய்கிறார். மனித உடலே லிங்க பீடம்; பத்து வாயுக்களிலும், இதயத் தாமரையிலும், தூய மெய்யடியாரின் உள்ளத்திலும் குடிகொண்டுள்ள பரஞ்சோதி அந்தப் பஞ்சாட்சரமேயாகும். வாசி சுழுமுனையில் ஏறி கபாலத்தில் முழங்கும் சிங்கநாதப் பேரொலியும், பிரபஞ்சம் முழுவதும் நிறைந்து நிற்கும் பரம்பொருளும் சிவாய நாமத்தைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை; எல்லாம் சிவமயமே என முழங்குகிறார்.

Limb and linga have a seat, and the twice-five letters have a place beside it. The surging lotus and the inner of those who accord are named in the same breath. The light that took a share is the five letters spread wide. Even the sound called the lion's roar is nothing other than Sivayam. Seat, flower, share of light, and roar are folded into the five letters.

The teaching

Sivavakkiyar internalizes the sacred Shiva Linga and unveils the mystical experience of the 'Lion's Roar' (சிங்கநாதம்). The practitioner's own physical body is the sacred altar (பீடம்), and the indwelling consciousness is the living Linga. Spanning the twice-five subtle letters (the ten primal energies) and the blooming thousand-petaled lotus of the Sahasrara (பொங்கு தாமரை), the effulgent Light of Shiva shares its radiant presence in the hearts of those who attain inner harmony. At the height of Kundalini absorption, the yogi hears the thunderous, majestic inner sound known as the Lion-Nada (சிங்கநாத ஓசை)—the supreme reverberation of unstruck sound. Sivavakkiyar proclaims that this ecstatic inner roar and cosmic illumination are nothing separate from the all-pervading vibration of Sivayam.

Verse 175

1உவமையிலாப் பேரொளிக்குள் உருவமானது எவ்விடம்?
2உவமையாகி அண்டத்தில் உருவிநின்றது எவ்விடம்?
3தவமதான பரமனார் தரித்துநின்றது எவ்விடம்?
4தற்பரத்தில் சலம்பிறந்து தங்கிநின்றது எவ்விடம்?

1Uvamaiyilaap peerolikkul uruvamaanadhu evvidam?
2Uvamaiyaagi andaththil uruvininradhu evvidam?
3Thavamadhaana paramanaar thariththuninradhu evvidam?
4Tharparaththil salambirandhu thangininradhu evvidam?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியர் அத்வைத பிரம்ம தத்துவத்தின் எல்லையற்ற தன்மையை விளக்கி, திக்கற்ற பெருவெளியில் உருவமும் இடமும் மாயையே என்பதை உணர்த்துகிறார். எவ்வித உவமைகளுக்கும் உட்படாத, எல்லையற்ற பரஞ்சோதிக்குள் ஓர் உருவமோ வடிவமோ அமைவது எங்ஙனம் சாத்தியம்? உருவமற்ற அந்தப் பேரொளியே அண்ட சராசரங்களாய் உருவெடுத்து நின்ற இடம் எது? தவத்தின் வடிவான பரமசிவன் எல்லைகளைக் கடந்து வீற்றிருக்கும் இடம் எது? எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாலான தற்பர வெளியாகிய பரம்பொருளினிடத்தில், படைப்பின் ஆதி அசைவாகிய சலம் (பிரபஞ்சத் தோற்றம்) எங்கே பிறந்து எங்கே தங்கியது? உருவம், இடம், காலம் என்ற கற்பிதங்கள் யாவும் மனித மனதின் மாயைத் தோற்றங்களே; பரம்பொருள் என்பது எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த, பிரிவுகளற்ற பூரண சைதன்யமே என்பதை இப்பாடல் அறுதியிட்டுரைக்கிறது.

Four questions ask where, and none of them is answered. Inside the great light that has no likeness, where is the thing that became form? In the universe that itself became a likeness, where is what stood as form? Where did the supreme one who is austerity stand bearing it? In the supreme itself, where did water arise and remain? Form, place, and water are all refused a settled spot.

The teaching

Sivavakkiyar poses a series of profound non-dual cosmological questions to dissolve the illusion of spatial locality and physical form. Inside the boundless, peerless Great Light (உவமையிலாப் பேரொளி / பரஞ்சோதி) that defies all comparison and boundaries, where could localized, tangible form (உருவம்) possibly exist? In this vast universe that is itself merely a reflection or shadow of the unmanifest, where does form truly abide? Where does the Supreme Lord of pure tapas (தவமதான பரமனார்) stand? And within the absolute Reality (தற்பரம்), how and where did the fluid flux of primordial creation (சலம்) arise and stay? Sivavakkiyar demonstrates that before the infinite expanse of Pure Consciousness, spatial categories ('where?') are completely meaningless; the Divine does not occupy a geographical coordinate, but is the undivided, shoreless ground of all Being.

Verse 176

1ககமாக எருதுமூன்று கன்றைஈன்றது எவ்விடம்?
2சொல்லுகீழு லோகம்ஏழும் நின்றவாறது எவ்விடம்?
3அவனும்அவளும் ஆடலால் அருஞ்சிவன் பிறந்ததே,
4அவள்தான் மேருவும் அவமைதானது எவ்விடம்?

1Kagamaaga erudhumuunru kanraiiinradhu evvidam?
2Sollugiizhu logameezhum ninravaaradhu evvidam?
3Avanumavalum aadalaal arunjivan pirandhadhee,
4Avaldhaan meeruvum avamaidhaanadhu evvidam?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் மறைபொருளான அந்திமொழி (சந்தியா பாஷை) வழியே சிவவாக்கியர் வாசி யோகத்தின் உன்னத உற்பத்தியை விளக்குகிறார். ஆகாயப் பெருவெளியில் (ககம்) மூன்று எருதுகள் கூடி ஒரு கன்றை ஈன்ற விந்தை எங்கே நிகழ்ந்தது? இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை ஆகிய மூன்று நாடிகள் கபால உச்சியில் கூடும்போது, அங்கே ஆத்ம ஞானம் என்னும் கன்று பிறக்கிறது. கீழான ஏழு உலகங்களின் ஆதார நிலைகளும் உடலின் ஆதார சக்கரங்களிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன. சிவசக்தியாகிய ஆணும் பெண்ணும் (அவனும் அவளும்) அகத்திலே ஆடும் ஆனந்தக் கூத்தினாலேயே அறியற்கரிய சிவானந்தம் பிறக்கிறது; அந்த பராசக்தியே முதுகுத்தண்டாகிய மேரு மலையாய் (சுழுமுனையாய்) விளங்குகிறாள். இந்த அந்தரங்க அத்துவித நடனமே பிரபஞ்ச இயக்கமாகவும் சீவனின் மோட்சமாகவும் திகழ்கிறது.

The questions turn into riddles. Where did three bulls, spoken of as the sky, give birth to a calf? Where is the manner in which all seven worlds stood under the word? Then a birth is simply declared. By the dance of him and of her, the rare Siva was born. She herself is Meru. The last place-name is compressed in the print, and the line still asks where that ground of hers stood.

The teaching

Employing esoteric Siddha twilight language (சந்தியா பாஷை) and yogic cosmology, Sivavakkiyar weaves impossible imagery to reveal the inner birth of wisdom. The three celestial bulls in the sky (ககம் / the expanse of Chidakasha) giving birth to a calf symbolizes the three primary nadis (Ida, Pingala, Sushumna) or the three gunas merging at the cranial summit to give birth to the luminous calf of direct Self-knowledge (ஆத்ம ஞானம்). Beneath cosmic speech, all seven planes of consciousness find their true footing. From the ecstatic, primordial dance of the cosmic masculine and feminine principles (அவனும் அவளும் ஆடலால்), the transcendent reality of Shiva is born in consciousness. Shakti herself is the golden mountain Meru—the central spinal pillar of Sushumna. The entire universe is thus revealed not as rigid doctrine, but as the living, ecstatic union and play of Shiva and Shakti within.

Verse 177

1உதிக்கநின்றது எவ்விடம்? ஒடுங்குகின்றது எவ்விடம்?
2கதிக்கநின்றது எவ்விடம்? கண்ணுறக்கம் எவ்விடம்?
3மதிக்கநின்றது எவ்விடம்? மதிமயக்கம் எவ்விடம்?
4விதிக்கவல்ல ஞானிகள், விரிந்துரைக்க வேணுமே.

1Udhikkaninradhu evvidam? odunguginradhu evvidam?
2Kadhikkaninradhu evvidam? kannurakkam evvidam?
3Madhikkaninradhu evvidam? madhimayakkam evvidam?
4Vidhikkavalla gnaanigal, virindhuraikka veenumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாத்திர விதிகளையும் மதச் சடங்குகளையும் வகுத்துரைக்கும் பண்டிதர்களை சிவவாக்கியர் நேரடி ஆன்ம வினாக்களால் அறைகூவி அழைக்கிறார். சீவனின் உள்ளுணர்வு தோன்றி உதிக்கும் இடம் எது? அது பிரபஞ்ச மௌனத்தில் ஒடுங்கும் இடம் எது? வாழ்வின் இயக்க விசை எங்கே நிலைகொள்கிறது? விழிப்பு நீங்கி ஆழ்ந்த உறக்கம் எங்கே நிகழ்கிறது? உண்மையை அறியும் மதி (ஞானம்) எங்கே இருக்கிறது? அறியாமையைத் தரும் மதிமயக்கம் எங்கே உதிக்கிறது? சமய நூல்களை வைத்துக்கொண்டு உலகத்தாருக்கு விதிகளைப் போதிக்கும் வேதாந்தப் பண்டிதர்களே, இந்த உள்ளுணர்வின் நிலைகளையும் மனதின் இயக்க ரகசியங்களையும் உங்களால் அனுபவபூர்வமாய் விரித்துரைக்க முடியுமா? வெற்று நூலறிவு மெய்யறிவாகாது; அகத்தில் மனதின் தோற்ற ஒடுக்கங்களை உணர்வதே உண்மை ஞானமாகும்.

Rising, shrinking, going, the sleep of the eyes, regard, and the confusion of the moon are each asked where they are. The singer does not supply the places. He turns the list on the knowers who are able to lay a rule, and he tells them they must explain it at full length. Anyone who claims to ordain these states is told to speak them out, point by point.

The teaching

Sivavakkiyar directly confronts dogmatic scholars and scripture-ordained philosophers (விதிக்கவல்ல ஞானிகள்) who claim the authority to dictate spiritual rules, challenging them to explain the inner mechanics of consciousness. Where is the exact locus where awareness arises (உதிப்பது), and where does it dissolve back into silence (ஒடுங்குவது)? Where does the vital impulse of cosmic life (கதி) reside, and where does the mysterious sleep of the eyes (கண்ணுறக்கம் / deep sleep) occur? Where does intellectual discernment (மதி) stand, and where does mental delusion (மதிமயக்கம்) originate? Sivavakkiyar exposes the inadequacy of bookish dogma, demanding that those who claim spiritual mastery demonstrate direct experiential understanding of the mind's subtle states rather than parroting empty theological formulas.