சிவவாக்கியம்

Verse 225

1அகாரகார ணத்திலே அனேகனேக ரூபமாய்
2உகாரகார ணத்திலே உருத்தரித்து நின்றனன்
3மகாரகார ணத்திலே மயங்குகின்ற வையகம்
4சிகாரகார ணத்திலே தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Agaaragaara naththilee aneeganeega ruupamaay
2Ugaaragaara naththilee uruththariththu ninranan
3Magaaragaara naththilee mayanguginra vaiyagam
4Sigaaragaara naththilee thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவ அட்சரங்களின் (அ-உ-ம) தோற்ற-ஒடுக்க தத்துவத்தையும், சிகாரத்தின் முக்தித் தெளிவையும் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் விளக்குகிறார். ஆதி மூலமான 'அகாரத்தில்' பரம்பொருள் எண்ணற்ற உருவங்களாய் விரிந்து பிரபஞ்சமாகப் படர்கிறது; 'உகாரத்தில்' அந்தப் பேரொளி தூல உடம்புகளாய் உருத்தரித்து நிற்கிறது; 'மகாரத்தில்' மாயை சூழ்ந்து இவ்வுலகம் அஞ்ஞானத்தில் மயங்கிக் கிடக்கிறது. இறுதியில், இந்த மாய மயக்கமெல்லாம் நீங்கி, ஞான வித்தான 'சிகாரத்தின்' மூலம் ஆன்ம உணர்வு தெளிவடையும்போது, அங்கே பிரகாசிப்பது நித்தியமான 'சிவாய' மெனும் ஏகப் பரம்பொருளே என்று சித்தர் பிரணவ-பஞ்சாட்சர யோகப் பேருண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

The letters are treated as causes. In the cause of the letter A there are many and many forms. In the cause of U he stood, having taken a shape. In the cause of M the world is what wanders in confusion. In the cause of Si, Sivayam is what grew clear. The print spaces the word for cause, and the sequence stays steady. Multiplicity, embodiment, bewilderment, and clarity are hung on four letters, and the last is the one said to have become clear.

The teaching

Sivavakkiyar maps the cosmological projection and spiritual involution of the universe onto the sacred seed-sounds of the Pranava (A-U-M) and the Panchakshara (Si). In the causal letter 'A' (அகார காரணம்), the formless primordial source expands into the infinite multiplicity of manifest phenomena. In the causal letter 'U' (உகார காரணம்), the sustaining power consolidates, allowing consciousness to assume physical embodiment and tangible shape. In the causal letter 'M' (மகார காரணம்), the veil of cosmic illusion (Maya) operates, causing the mortal world to wander in spiritual bewilderment. Finally, in the causal letter 'Si' (சிகார காரணம்), the root of pure Shiva-consciousness awakens, dispelling all ignorance and culminating in the supreme, luminous clarity of Sivayam.

Verse 226

1அவ்வெழுத்தில் உவ்வுவந்து அகாரமும் சனித்ததோ?
2உவ்வெழுத்து மவ்வெழுத்தும் ஒன்றைஒன்றி நின்றதோ!
3செவ்வைஒத்து நின்றலோ சிவபதங்கள் சேரினும்
4மிவ்வையொத்த ஞானிகாள், விரித்துரைக்க வேணுமே.

1Avvezhuththil uvvuvandhu agaaramum saniththadho?
2Uvvezhuththu mavvezhuththum onraionri ninradho!
3Sevvaioththu ninralo sivapadhangal seerinum
4Mivvaiyoththa gnaanigaal, viriththuraikka veenumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 227. It explains a word in this song: மிவ்வை - நற்குணம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஓங்காரத்தின் உட்பிரிவுகளான அ, உ, ம அட்சரங்களின் நாத-விந்து இயக்கத்தையும், சுழுமுனையில் அவை அடையும் ஒருமையையும் இப்பாடல் பேசுகிறது. 'அ'காரத்தில் இருந்து 'உ'காரம் தோன்றி ஒன்றோடொன்று கலந்ததா? 'உ'காரமும் 'ம'காரமும் ஒன்றை ஒன்று தழுவி உடலையும் உலகையும் தாங்கி நிற்கின்றனவா? வாசி யோகத்தில் இந்த அட்சர சக்திகள் சுழுமுனை நாடியில் செவ்வனே சமநிலை பெற்று நேர்கோட்டில் ஒன்றிணையும் போதுதான் சீவன் சிவபதத்தை எய்த முடியும். உதட்டளவில் பிரணவம் பேசுவோரைக் கடந்து, உடலெனும் பிண்டத்தில் நாத-விந்துக்களின் இந்த உள் இயக்கத்தை அனுபவத்தில் உணர்ந்த உண்மை ஞானிகளே இதன் நுட்பத்தை விரித்துரைக்க முடியும் எனச் சித்தர் அறைவுகூறுகிறார்.

The letters are asked how they died into one another. Did U come into that letter, and did A settle and cease? Did U and M stand one inside the other? Even where the states of Siva gather, the line asks whether they stood matched in rightness. The knowers at the end are those who resemble good nature, which is what the rare word in the last line names. They are told to unfold the matter and speak.

The teaching

Delving into the esoteric alchemy of the sacred syllables of the Pranava (A-U-M), Sivavakkiyar interrogates enlightened seers (ஞானிகள்) on how these primal vibrations interact within the body. He asks how the sustaining power of 'U' merges with the causal source of 'A', and how 'U' and 'M' interpenetrate to maintain the phenomenal universe. When these sacred sonic principles achieve perfect balance and vertical alignment (செவ்வை ஒத்து நிற்றல்) within the central Sushumna channel, the yogi effortlessly reaches the transcendental abodes of Shiva (சிவபதம்). The poet summons true mystics to unfold this inner science of sonic resonance, through which vocal chant is transmuted into liberating silence.

Verse 227

1ஆதியான அஞ்சிலும் அனாதியான நாலிலும்
2சோதியான மூன்றிலும் சொரூபம்அற்ற ரெண்டிலும்
3நீதியான தொன்றிலே நிறைந்துநின்ற வத்துவை
4ஆதியான தொன்றுமே அற்றதஞ் செழுத்துமே.

1Aadhiyaana anjilum anaadhiyaana naalilum
2Sodhiyaana muunrilum soruupamatra rendilum
3Niidhiyaana thonrilee niraindhuninra vaththuvai
4Aadhiyaana thonrumee atradhagn sezhuththumee.

Printed in the source at the start of verse 227, this gloss explains a word in verse 226: மிவ்வை - நற்குணம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தத்துவங்கள் யாவும் மூலப் பரம்பொருளில் ஒடுங்கும் அத்வைதப் படிநிலையை எண்களின் வரிசையில் சிவவாக்கியர் காட்டுகிறார். ஐம்பூதங்களான ஆதி ஐந்திலும், அந்தக்கரணங்களான அனாதி நான்கிலும், சூரிய-சந்திர-அக்னி எனும் சோதி மூன்றிலும், சிவம்-சக்தி எனும் அருவ இரண்டிலும் படிநிலையாக ஒடுங்கி, நீதி தவறாத ஏகப் பரம்பொருளான ஒன்றிலே நிறைந்து நிற்கும் மூலப் பொருள் எதுவோ, அந்த ஆதி ஒன்றும் அற்றுப்போகும் துரியாதீதப் பெருவெளியில், பஞ்சாட்சர ஐந்தெழுத்தும்கூடச் சூனியமாய் மவுனத்தில் கரைகிறது. எல்லா நாம ரூபங்களும் தத்துவ எண்களும் கரையும் அந்த அத்வைத நிர்விகல்ப நிலையே சிவவாக்கியர் காட்டும் மெய்யியல் உச்சமாகும்.

The song counts downward through the numbers the lines themselves give. Five that are the beginning, four that have no beginning, three that are light, two that have no form of their own, and the one that is rightness: in that one, a substance stands full. The close says the beginning-one is the five letters in their ceased, unbound state. The last phrase is packed tight. The counting comes home to the five letters.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the descending and ascending involution of cosmic reality through a mystical countdown of foundational principles. The five at the beginning are the gross elements and the five faces of Shiva; the beginningless four are the inner faculties of mind and intellect; the luminous three are the sacred internal fires of the sun, moon, and agni in the subtle nadis; and the formless two are Shiva and Shakti prior to manifestation. All of these resolve into the righteous One—the non-dual Supreme Reality that fills and sustains all things. Ultimately, even the conceptual formulation of the Five Letters dissolves, returning the seeker to the unconditioned, beginningless Void.

Verse 228

1வானிலாதது ஒன்றுமில்லை வானுமில்லை வானிடில்
2ஊனிலாதது ஒன்றுமில்லை ஊனுமில்லை ஊனிடில்
3நானிலாதது ஒன்றுமில்லை நானுமில்லை நண்ணிடில்
4தானிலாதது ஒன்றுமில்லை தயங்கி ஆடுகின்றதே!

1Vaanilaadhadhu onrumillai vaanumillai vaanidil
2Uunilaadhadhu onrumillai uunumillai uunidil
3Naanilaadhadhu onrumillai naanumillai nannidil
4Thaanilaadhadhu onrumillai thayangi aaduginradhee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நேதி-நேதி (இதுவல்ல, இதுவல்ல) எனும் அத்வைத ஞான விசாரணையைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் கையாண்டு மெய்ப்பொருளை நிறுவுகிறார். விண்வெளி இல்லாமல் எந்தப் பொருளும் நிலைக்க முடியாது; ஆனால் அந்த ஆகாயத்தை மெய்யறிவால் விசாரித்துப் பார்த்தால் அது வெறும் சூனிய வெளியாய் மறைகிறது. ஊன் உடம்பு இல்லாமல் உலக அனுபவம் இல்லை; ஆனால் உடலைத் தத்துவங்களால் பகுத்துப் பார்த்தால் அங்கே தனித்த பருப்பொருள் ஏதுமில்லை. அறிகின்ற 'நான்' இல்லாமல் எதுவும் தெரியாது; ஆனால் அந்த நான் யாரென்று அகத்தே நாடினால் அகந்தை அழிந்து ஒன்றுமில்லாமல் போகிறது. முடிவில், 'தான்' என்னும் பரம்பொருள் இன்றி எதுவுமே இயங்க முடியாது; அந்தப் பரம்பொருளோ சகல அண்டங்களிலும், அணுக்களிலும் பரவசப் பெருநடனமாய் தயங்கி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது.

Each line gives a thing and then takes it back. Nothing exists without the sky, and if it is the sky, the sky is absent too. Nothing exists without flesh, and if it is flesh, flesh is absent too. Nothing exists without the I, and if you draw near, the I is absent too. The last line keeps the pattern only halfway. Nothing exists without the self, and then, in place of a neat erasure, it falters and dances.

The teaching

In a breathtaking display of Siddha dialectics and Advaitic negation (Neti Neti), Sivavakkiyar systematically examines the pillars of existence. Without the expanse of space, nothing can exist, yet when space is deeply investigated, space itself dissolves into the void. Without the physical body of flesh, no experience is possible, yet when flesh is analyzed to its core, separate material substantiality vanishes. Without the witnessing 'I', nothing is known, yet when one inquires into the 'I', individual ego vanishes into nothingness. Finally, without the Supreme Self, nothing can be; and here all negation ceases as the Self reveals Itself as the shimmering, ecstatic cosmic dance (தயங்கி ஆடுகின்றது) pulsating throughout all reality.

Verse 229

1சுழித்ததோர் எழுத்தைஉன்னி சொல்லுமுகத்து இருத்தியே
2துன்ப்இன்ப முங்கடந்து சொல்லும்நாடி யூடுபோய்
3அழுத்தமான அக்கிரத்தின் அங்கியை எழுப்பியே
4ஆறுபங்க யம்கடந்து அப்புறத்து வெளியிலே.

1Suzhiththadhor ezhuththaiunni sollumugaththu iruththiyee
2Thunpinpa mungadandhu sollumnaadi yuudupoy
3Azhuththamaana akkiraththin angiyai ezhuppiyee
4Aarupanga yamgadandhu appuraththu veliyilee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குண்டலினி வாசி யோகத்தின் உன்னதப் பாதையை இப்பாடல் மீண்டும் நினைவுறுத்துகிறது. மூலாதாரத்தில் சுருண்டு கிடக்கும் சுழித்த ஆதிப் பிரணவ எழுத்தை மனத்தில் ஒருமைப்படுத்தி, உலக இன்ப-துன்பங்களை யோகத்தால் கடந்து, நடுநாடியாகிய சுழுமுனையில் பிராணனைச் செலுத்த வேண்டும். மூலாதாரத்தில் உறங்கும் மூலக்கனலை (அங்கி / அக்னி) வாசியினால் மூட்டி எழுப்பி, சுவாதிஷ்டானம் முதல் ஆக்ஞை வரையிலான ஆறு ஆதாரத் தாமரைகளையும் ஊடுருவிச் சென்று, கபால உச்சிக்கு அப்பால் உள்ள பரவெளியில் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும். அந்த அகண்டாகாரப் பெருவெளியில் ஆன்மா சிதாகாயப் பேரொளியோடு இரண்டறக் கலப்பதே முக்தியாகும்.

The curled letter returns, kin to the earlier suspended lines, with differences that change the arrival. The letter is held in mind and set on the face of the word. Pain and pleasure are crossed by way of the channel that speaks. The fire of the pressed letter is raised. This time the six lotuses are crossed, and the end is the open beyond, a clear space where the earlier lines had a place. Again the sentence hangs, compressed, with no finite close.

The teaching

This verse delineates the esoteric trajectory of Kundalini yoga (வாசி யோகம்) ascending into the infinite expanse of consciousness (சிதாகாசம் / வெளி). By holding the 'curled letter' (சுழித்ததோர் எழுத்து / Pranava / Kundalini) in steady contemplation and installing it at the vanguard of awareness, the yogi transcends the dualities of pleasure and pain. Channeling the breath along the subtle sonic path (Nada Nadi), the practitioner kindles the dormant yogic fire (அங்கி) at the base of the spine. Piercing and transcending the six chakric lotuses (ஆறு பங்கயம் கடந்து), this fiery life-force bursts into the boundless open expanse beyond (அப்புறத்து வெளி)—the Sahasrara—where individual soul-identity merges into pure divine light.

Verse 230

1விழுத்தகண் குவித்தபோ தடைந்துபோய் எழுத்தெலாம்
2விளைந்துவிட்ட இந்திரசால வீடதான வெளியிலே
3அழுத்தினாலு மதிமயங்கி அனுபவிக்கும் வேளையில்
4அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை ஆனதே.

1Vizhuththagan kuviththapo thadaindhupoy ezhuththelaam
2Vilaindhuvitta indhirasaala viidadhaana veliyilee
3Azhuththinaalu madhimayangi anupavikkum veelaiyil
4Avanumundu naanumillai yaarumillai aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சாம்பவி முத்திரையின் மூலம் எய்தும் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையை இப்பாடல் படம்பிடிக்கிறது. கண்களை உள்நோக்கிக் குவித்து சாம்பவி முத்திரையில் நிற்கும்போது, புற எண்ணங்களும் மந்திர அட்சரங்களும் அடியோடு ஒடுங்கிப் போகின்றன. இந்தத் தூல உலகமானது பரவெளியில் தோன்றி மறையும் இந்திரஜால மாயைக் கூத்து என்பது துலங்குகிறது. சித்தத்தை அந்தப் பரமவெளியில் அழுத்தி, புத்தியின் மயக்கங்களை எல்லாம் கடந்து அமுதப் பெருநிலையை அனுபவிக்கும் அந்த மவுனத் தருணத்தில், "இறைவன் மட்டுமே இருக்கிறான், 'நான்' என்பது இல்லவே இல்லை, வேறெவருமே இல்லை" எனும் பூரண அத்வைத அனுபூதி மலர்கிறது.

The eyes are lowered and gathered, and all the letters, blocked, depart. Where this happens is called the open space that is the house of a magic already ripened. In the hour of undergoing, pressing leaves the mind reeling. The last line stacks three claims side by side: he is, I am absent, and no one is. That, the song says, is what came to be.

The teaching

Here Sivavakkiyar describes the experiential pinnacle of Nirvikalpa Samadhi, where the external senses and mental faculties collapse into transcendental absorption. When the yogi's physical gaze converges inward (கண்குவித்த போது) in the meditative stance of Shambhavi Mudra, all verbal concepts, mantras, and letters dissolve into stillness. The phenomenal universe is seen for what it truly is: an elaborate magical illusion (இந்திரசாலம்) unfolded in the open space of consciousness. In that sacred hour of divine communion, as discursive intellect reels and vanishes, the ultimate non-dual realization dawns: "He alone is, I am not, and no separate entity exists" (அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை ஆனதே).