சிவவாக்கியம்

Verse 269

1எட்டும் எட்டும் எட்டுமாய் ஓர்ஏழும் ஏழுமாய்
2எட்டும் ஒன்றும் மூன்றுமாகி நின்றஆதி தேவனே
3எட்டுமாய பாதமோடு இறைஞ்சி நின்றவண்ணமே
4எட்டெழுத்தும் ஓதுவார்கள் அல்லல்நீங்கி நிற்பரே.

1Ettum ettum ettumaay oreezhum eezhumaay
2Ettum onrum muunrumaagi ninraaadhi theevanee
3Ettumaaya paadhamodu irainji ninravannamee
4Ettezhuththum odhuvaargal allalniingi nirparee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எண்திசைகள், அஷ்டாங்க யோகம், பிரகிருதியின் எட்டு கூறுகள் எனப் பலவாறாக விரிந்து, ஏகனாகவும் திரிலோக நாயகனாகவும் விளங்கும் ஆதி தேவனை மனமுருகிப் போற்றுகிறார். பிரபஞ்சத்தையே தாங்கி நிற்கும் இறைவனின் திருவடிக்கண் பணிந்து, தன்னுள் எட்டெழுத்து (அஷ்டாட்சரமான ஓம் நமோ நாராயணாய அல்லது அ-உ-ம அடங்கிய பிரணவ சூட்சுமம்) மந்திரத்தை இடைவிடாது தியானிப்பவர்கள், பிறவிப் பெருந்துன்பங்களிலிருந்தும், வாழ்வின் சகல அல்லல்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நிலைத்து நிற்பார்கள். நாம சங்கீர்த்தனமும் அட்சர தியானமும் ஆன்மாவின் தளைகளை அறுக்கும் பேராற்றல் கொண்டவை என்பது சித்தர் வாக்கு.

Eight and eight and eight, then seven and seven, then eight and one and three: the count keeps changing, and the one inside it is the primal God. Bowing is tied to feet that are eight, and the manner of standing bowed is the picture. Those who recite the eight letters stand clear of suffering. The line never spells those eight letters. Set against the pile of numbers, that recitation is what loosens pain.

The teaching

Cosmic numerology is synthesized into the liberating power of the sacred Eight Letters (Ashtakshara / ஓம் நமோ நாராயணாய / the esoteric Siddha synthesis of Shiva and Vishnu). The Divine manifests through the eight directions, the eightfold subtle body, the eight forms of nature (Ashtamurti), and the cosmic order. When the seeker surrenders egoic will and bows before the boundless feet of the Primal God, meditating inwardly upon the mystic Eight Letters, the entire knot of existential suffering and karmic grief (அல்லல்) is instantly dissolved. Sivavakkiyar shows that authentic surrender transcends dry metaphysical arithmetic, bringing immediate release from the anguish of mortal existence.

Verse 270

1பத்தினோடு பத்துமாய் ஓர்ஏழினோடு ஒன்பதாய்
2பத்துநாற் திசைக்குள்நின்ற நாடுபெற்ற நன்மையால்
3பத்துமாய கொத்தமோடும் அத்தலமிக் காதிமால்
4பத்தர்கட் கலாதுமுத்தி முத்தி முத்தி யாகுமே.

1Paththinodu paththumaay oreezhinodu onpadhaay
2Paththunaar thisaikkulninra naadupetra nanmaiyaal
3Paththumaaya koththamodum aththalamik kaadhimaal
4Paththargat kalaadhumuththi muththi muththi yaagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பத்து நாடிகளும் பத்து வாயுக்களும் கொண்டு இயங்கும் இந்த மானுட உடம்பில், பதினான்கு உலகங்களிலும் திக்விஜயம் செய்து நாடுகளை வென்றாலும், அல்லது பத்துத் தலைமுறைப் பெருமை பேசும் குலக் கொத்துகளில் (கொத்தமோடு) உழன்றாலும் முக்தி கிட்டாது. ஆதி பரம்பொருளான திருமால் அல்லது சிவபெருமானிடம் எதிர்பார்ப்பற்ற தூய பக்தி பூண்டு, அகத்தில் சரணடையும் மெய்யடியார்களுக்கு மட்டுமே மும்மலங்களும் அற்றுப் போகும் உன்னத முக்தி வாய்க்கும். உலக அதிகாரமும் குலப் பெருமையும் மரணத்தின் முன் தூசாகும்; மெய்யன்பே அழியாத பேரின்ப வீட்டைத் தரும்.

Ten with ten, and seven with nine, open another count. Then comes a land that stood inside the ten and four directions, and the good of gaining that land. A cluster of ten is added. The place that follows is compressed in the print, something like that spot and a great beginning. For devotees the close piles liberation on liberation. One phrase there is uncertain and may set this liberation apart from mere learning, or it may simply press the word three times. The song counts the devotee into release.

The teaching

The complex counts of subtle physiology—the ten vital winds (vayus), ten cranial nadis, and bodily apertures—govern mortal life within the fourteen directions of the cosmos. Trapped within these dense clusters of physical attachments and karmic knots, humanity struggles in vain to attain freedom through intellectual cleverness or ceremonial pride. Sivavakkiyar proclaims with resounding finality: true, irrevocable liberation (முத்தி முத்தி முத்தி) cannot be purchased through ritual bargaining or dry scholarship. It is bestowed solely upon sincere devotees (பத்தர்கள்) who melt in unconditional devotion and surrender to the Beginningless Supreme Lord (ஆதி மால்).

Verse 271

1வாசியாகி நேசம்ஒன்றி வந்தெதிர்த்த தென்னுக
2நேசமாக நாளுலாவ நன்மைசேர் பாவங்களில்
3வீசிமேல் நிமிர்ந்ததோளி யில்லையாக்கி னாய்கழல்
4ஆசையாய் மறக்கலாது அமரர்ஆகல் ஆகுமே.

1Vaasiyaagi neesamonri vandhedhirththa thennuga
2Neesamaaga naalulaava nanmaiseer paavangalil
3Viisimeel nimirndhadholi yillaiyaakki naaygazhal
4Aasaiyaay marakkalaadhu amararaagal aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிராண வாயுவை ஒழுங்குபடுத்தும் வாசி யோகத்தை உள்ளன்போடு (நேசம் ஒன்றி) இணைத்துச் சாதனை புரியும் யோகிக்கு, மாயையோ வினையோ எதிர்த்து நிற்க முடியாது. வாசியானது நன்மைகளையும் பாவங்களையும் சுட்டெரித்து உடலில் உலாவும்போது, 'யான், எனது' என்று வீராப்புப் பேசி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆணவத் தோள்கள் இல்லையென அழிந்துபோம். ஈசனின் திருவடிக் கழல்களை எப்போதும் மறக்காமல் பெருங்காதலோடு நெஞ்சில் ஏந்துபவர்கள், மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு பெற்றுத் தேவர்களும் வியக்கும் அமரர் நிலையை அடைவார்கள் என்பது சித்தர்களின் காயகற்ப யோக உண்மையாகும்.

Breath comes first. Become the moving breath, make love one, and say what came and stood in the way. The day roams as love, among faults that have good mixed in. The next line is compressed: a shoulder lifted and waving, an anklet, and a you who made that something into nothing. Desire stays, and must be remembered. From that, becoming deathless is said to arrive. Yoga, fault, and longing stay knotted in the print.

The teaching

An exalted proclamation of the Siddha path to immortality through Vasi yoga and supreme love. When the vital breath (வாசி) is regulated and fused with undivided divine love (நேசம் ஒன்றி), what karmic adversary or existential obstacle can dare oppose the practitioner? As the sanctified breath circulates harmoniously through the body, it burns away both worldly merits and accumulated sins, shattering the haughty ego and the boastful swagger of physical pride. By tethering the heart in unceasing yearning to the ankleted feet of the Divine, the yogi transcends physical decay and mortal vulnerability, awakening directly into the deathless, immortal state of the Siddhas (அமரர் ஆகல் ஆகுமே).

Verse 272

1எளியதாக காயமீதில் எம்பிரான் இருப்பிடம்
2அளிவுறாது நின்றதே அகாரமும் உகாரமும்
3கொளுகையான சோதியும் குலாவிநின்றது அவ்விடம்
4வெளியதாகும் ஒன்றிலே விளைந்ததே சிவாயமே.

1Eliyadhaaga kaayamiidhil embiraan iruppidam
2Alivuraadhu ninradhee agaaramum ugaaramum
3Kolugaiyaana sodhiyum kulaavininradhu avvidam
4Veliyadhaagum onrilee vilaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எங்கெங்கோ தொலைவில் தேடப்படும் எம்பிரானின் உன்னதத் திருவுறைவிடம், மிக எளிமையாக இந்த மானுட உடலிலேயே (காயமீதில்) அமைந்துள்ளது. அந்த உடலின் மூலத்தில் ஒருபோதும் அழியாத அகாரமும் உகாரமுமாகிய (சிவ-சக்தி) அட்சரங்கள் நிலைபெற்று விளங்குகின்றன. அவ்விரண்டும் கூடும் சுழுமுனை மையத்தில் பராசக்தியின் ஞானஜோதி ஆனந்தக் கூத்தாடுகிறது. இங்ஙனம் அண்டவெளியும் அகவெளியும் ஒன்றாகி விரியும் அந்தப் பெருவெட்டவெளியில், பக்குவமடைந்த ஆன்மாவின் மெய்யனுபவமாய் விளைந்து நிற்பதுவே 'சிவாய' என்னும் முக்திப் பேறாகும்.

The Lord's place is put on this body, called a simple thing. What stood there without fading is the letter a and the letter u. A light like a flame played in that same place and stayed. In the one that opens into sheer space, what came to fruit is Sivayam. The letters are a dwelling. They remain when God's address is the flesh and the flame has somewhere to stand. The name ripens after a and u have held their ground.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the breathtaking simplicity of divine realization: the mortal human body itself, humble and fragile, is the chosen sanctuary of the Supreme Lord. Within this physical frame, eternally unfading, reside the primordial seed-syllables 'A' and 'U' (அகாரமும் உகாரமும் / the Shiva and Shakti currents of the cosmic Pranava). At their luminous convergence blazes the radiant flame of awakened consciousness, which expands into the boundless expanse of the Inner Void (வெளியதாகும் ஒன்று). In that vast, unconditioned stillness, the living resonance of 'Sivayam' ripens to full fruition. Liberation is not an exotic attainment in a distant paradise, but an immediate inner flowering within the very vessel of flesh.

Verse 273

1அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் என்றுரைக்கும் அன்பர்காள்
2அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அல்லகாணும் அப்பொருள்
3அஞ்செழுத்தை நெஞ்சழுத்தி அவ்வெழுத்தை அறிந்தபின்
4அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அவ்வுமாம் சிவாயமே.

1Anjezhuththum muunrezhuththum enruraikkum anpargaal
2Anjezhuththum muunrezhuththum allagaanum apporul
3Anjezhuththai nenjazhuththi avvezhuththai arindhapin
4Anjezhuththum muunrezhuththum avvumaam sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

திருவைந்தெழுத்தா (நமசிவாய) அல்லது மூன்றெழுத்தா (அ-உ-ம என்ற பிரணவம் அல்லது சிவாய) என்று தத்துவ வாதம் புரியும் பக்தர்களை நோக்கிச் சித்தர் அருளுரை இது. அந்தப் பரம்பொருள் என்பது எழுத்துக்களின் கணக்கிற்குள் அடங்குவதன்று! புறத்தே எண்ணி விவாதிக்காமல், அந்த அஞ்செழுத்தை உள்ளத்தின் ஆழத்தில் அழுத்தி, அதன் சூட்சுமப் பிரணவ ஒலியைத் தனக்குள் உணர்ந்துவிட்டால், ஐந்தும் மூன்றும் அகார முதலான சகல அட்சரங்களும் அந்த ஏக சிவாயத்தின் வடிவங்களே என்பது தெளிவாகும். எழுத்துக்களைக் கடந்து அதன் சாரமாய் விளங்கும் மெய்ப்பொருளை அறிவதே ஞானம்.

Lovers of the name are caught dividing it. Some say five letters, some say three. The song tells them to look: that substance is those counts no longer, once it is seen. The order that matters comes next. Press the five letters into the heart, and know that letter. Afterward five and three are both admitted, and both are Sivayam. The quarrel about the number is settled by driving the letters inward. Spoken arithmetic gives way to a name that can hold either count.

The teaching

A sharp, illuminating resolution of the sectarian debate between the Five Letters (Na-Ma-Si-Va-Ya) and the Three Letters (A-U-M / Si-Va-Ya). Sivavakkiyar gently admonishes sectarian disputants who quarrel over numerical counts: that ultimate Reality (அப்பொருள்) is neither five nor three in any literal or dogmatic sense! The secret lies in experiential practice: pressing the sacred syllables deep into the stillness of the spiritual heart and realizing the uncreated vibration behind them. Once that living essence is awakened, all divisions dissolve; the five, the three, and the primal sound 'A' are all realized to be nothing other than the undivided, non-dual essence of 'Sivayam'.

Verse 274

1பொய்யுரைக்க போகமென்று பொய்யருக் கிருக்கையால்
2மெய்யுரைக்க வேண்டுதில்லை மெய்யர்மெய்க் கிலாமையால்
3வையகத்தில் உண்மைதன்னை வாய்திறக்க அஞ்சினேன்
4நையவைத்தது என்கொலோ நமசிவாய நாதனே!

1Poyyuraikka pogamenru poyyaruk kirukkaiyaal
2Meyyuraikka veendudhillai meyyarmeyk kilaamaiyaal
3Vaiyagaththil unmaidhannai vaaydhirakka anjineen
4Naiyavaiththadhu engolo namasivaaya naadhanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பொய்யைப் பேசிப் பிழைப்பவர்களுக்கே இந்த உலகம் போகம் தந்து இடமளிக்கிறது; ஆனால் மெய்யை உணர்ந்த ஞானிகளோ வெற்றுப் பேச்சில் நாட்டமின்றி மவுனமாய் ஒடுங்கி விடுகின்றனர். போலி மதவாதிகளும் மூடர்களும் நிறைந்த இந்த உலகத்தில், ஒளிவுமறைவற்ற பரம சத்தியத்தை எடுத்துரைக்க நான் வாய்திறக்கவே அஞ்சுகிறேன் என்கிறார் சித்தர். 'நமசிவாயப் பெருமானே! மெய்யுணர்வை எனக்குள் தந்துவிட்டு, பொய்கள் மலிந்த இந்த உலகத்தின் நடுவே என்னை ஏங்கித் தவிக்க விட்டு நைய வைத்தது ஏன்?' என்று ஆன்ம வேதனையோடு உருகும் சித்தரின் கதறல், உலக மாயையை உணர்ந்த எந்த ஒரு மெய்யடியாரின் இதயத்தையும் உலுக்குவதாகும்.

Liars have an enjoyment prepared, the enjoyment of speaking what is false, so they have a place. The true have no further truth waiting to be announced, so truth need not be spoken. In this world the singer feared to open his mouth on the truth itself. The cry goes to the lord of Namasivaya: what was it that wasted me? Silence here is fear in front of the name, and the name is asked to answer for the wasting.

The teaching

A poignant, soul-stirring confession of the Siddha's existential burden in a world steeped in deception. In worldly society, hypocrites and peddlers of falsehood flourish, finding fame and profit in preaching comfortable lies, whereas enlightened masters of Truth have no appetite for noisy debate because Truth resides in majestic, self-evident silence. Sivavakkiyar laments that he trembled to open his mouth to utter the radical, unvarnished Truth to an uncomprehending populace. With raw mystical anguish, he cries out to the Lord of Namasivaya: why have You ground me down and caused my heart to wither in this desert of falsehood? It is the tragic cry of the awakened seer who bears the incandescent fire of non-dual wisdom among those blind to the Light.