சிவவாக்கியம்

Verse 271

1வாசியாகி நேசம்ஒன்றி வந்தெதிர்த்த தென்னுக
2நேசமாக நாளுலாவ நன்மைசேர் பாவங்களில்
3வீசிமேல் நிமிர்ந்ததோளி யில்லையாக்கி னாய்கழல்
4ஆசையாய் மறக்கலாது அமரர்ஆகல் ஆகுமே.

1Vaasiyaagi neesamonri vandhedhirththa thennuga
2Neesamaaga naalulaava nanmaiseer paavangalil
3Viisimeel nimirndhadholi yillaiyaakki naaygazhal
4Aasaiyaay marakkalaadhu amararaagal aagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிராண வாயுவை ஒழுங்குபடுத்தும் வாசி யோகத்தை உள்ளன்போடு (நேசம் ஒன்றி) இணைத்துச் சாதனை புரியும் யோகிக்கு, மாயையோ வினையோ எதிர்த்து நிற்க முடியாது. வாசியானது நன்மைகளையும் பாவங்களையும் சுட்டெரித்து உடலில் உலாவும்போது, 'யான், எனது' என்று வீராப்புப் பேசி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆணவத் தோள்கள் இல்லையென அழிந்துபோம். ஈசனின் திருவடிக் கழல்களை எப்போதும் மறக்காமல் பெருங்காதலோடு நெஞ்சில் ஏந்துபவர்கள், மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு பெற்றுத் தேவர்களும் வியக்கும் அமரர் நிலையை அடைவார்கள் என்பது சித்தர்களின் காயகற்ப யோக உண்மையாகும்.

Breath comes first. Become the moving breath, make love one, and say what came and stood in the way. The day roams as love, among faults that have good mixed in. The next line is compressed: a shoulder lifted and waving, an anklet, and a you who made that something into nothing. Desire stays, and must be remembered. From that, becoming deathless is said to arrive. Yoga, fault, and longing stay knotted in the print.

The teaching

An exalted proclamation of the Siddha path to immortality through Vasi yoga and supreme love. When the vital breath (வாசி) is regulated and fused with undivided divine love (நேசம் ஒன்றி), what karmic adversary or existential obstacle can dare oppose the practitioner? As the sanctified breath circulates harmoniously through the body, it burns away both worldly merits and accumulated sins, shattering the haughty ego and the boastful swagger of physical pride. By tethering the heart in unceasing yearning to the ankleted feet of the Divine, the yogi transcends physical decay and mortal vulnerability, awakening directly into the deathless, immortal state of the Siddhas (அமரர் ஆகல் ஆகுமே).

Verse 272

1எளியதாக காயமீதில் எம்பிரான் இருப்பிடம்
2அளிவுறாது நின்றதே அகாரமும் உகாரமும்
3கொளுகையான சோதியும் குலாவிநின்றது அவ்விடம்
4வெளியதாகும் ஒன்றிலே விளைந்ததே சிவாயமே.

1Eliyadhaaga kaayamiidhil embiraan iruppidam
2Alivuraadhu ninradhee agaaramum ugaaramum
3Kolugaiyaana sodhiyum kulaavininradhu avvidam
4Veliyadhaagum onrilee vilaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எங்கெங்கோ தொலைவில் தேடப்படும் எம்பிரானின் உன்னதத் திருவுறைவிடம், மிக எளிமையாக இந்த மானுட உடலிலேயே (காயமீதில்) அமைந்துள்ளது. அந்த உடலின் மூலத்தில் ஒருபோதும் அழியாத அகாரமும் உகாரமுமாகிய (சிவ-சக்தி) அட்சரங்கள் நிலைபெற்று விளங்குகின்றன. அவ்விரண்டும் கூடும் சுழுமுனை மையத்தில் பராசக்தியின் ஞானஜோதி ஆனந்தக் கூத்தாடுகிறது. இங்ஙனம் அண்டவெளியும் அகவெளியும் ஒன்றாகி விரியும் அந்தப் பெருவெட்டவெளியில், பக்குவமடைந்த ஆன்மாவின் மெய்யனுபவமாய் விளைந்து நிற்பதுவே 'சிவாய' என்னும் முக்திப் பேறாகும்.

The Lord's place is put on this body, called a simple thing. What stood there without fading is the letter a and the letter u. A light like a flame played in that same place and stayed. In the one that opens into sheer space, what came to fruit is Sivayam. The letters are a dwelling. They remain when God's address is the flesh and the flame has somewhere to stand. The name ripens after a and u have held their ground.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the breathtaking simplicity of divine realization: the mortal human body itself, humble and fragile, is the chosen sanctuary of the Supreme Lord. Within this physical frame, eternally unfading, reside the primordial seed-syllables 'A' and 'U' (அகாரமும் உகாரமும் / the Shiva and Shakti currents of the cosmic Pranava). At their luminous convergence blazes the radiant flame of awakened consciousness, which expands into the boundless expanse of the Inner Void (வெளியதாகும் ஒன்று). In that vast, unconditioned stillness, the living resonance of 'Sivayam' ripens to full fruition. Liberation is not an exotic attainment in a distant paradise, but an immediate inner flowering within the very vessel of flesh.

Verse 273

1அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் என்றுரைக்கும் அன்பர்காள்
2அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அல்லகாணும் அப்பொருள்
3அஞ்செழுத்தை நெஞ்சழுத்தி அவ்வெழுத்தை அறிந்தபின்
4அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அவ்வுமாம் சிவாயமே.

1Anjezhuththum muunrezhuththum enruraikkum anpargaal
2Anjezhuththum muunrezhuththum allagaanum apporul
3Anjezhuththai nenjazhuththi avvezhuththai arindhapin
4Anjezhuththum muunrezhuththum avvumaam sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

திருவைந்தெழுத்தா (நமசிவாய) அல்லது மூன்றெழுத்தா (அ-உ-ம என்ற பிரணவம் அல்லது சிவாய) என்று தத்துவ வாதம் புரியும் பக்தர்களை நோக்கிச் சித்தர் அருளுரை இது. அந்தப் பரம்பொருள் என்பது எழுத்துக்களின் கணக்கிற்குள் அடங்குவதன்று! புறத்தே எண்ணி விவாதிக்காமல், அந்த அஞ்செழுத்தை உள்ளத்தின் ஆழத்தில் அழுத்தி, அதன் சூட்சுமப் பிரணவ ஒலியைத் தனக்குள் உணர்ந்துவிட்டால், ஐந்தும் மூன்றும் அகார முதலான சகல அட்சரங்களும் அந்த ஏக சிவாயத்தின் வடிவங்களே என்பது தெளிவாகும். எழுத்துக்களைக் கடந்து அதன் சாரமாய் விளங்கும் மெய்ப்பொருளை அறிவதே ஞானம்.

Lovers of the name are caught dividing it. Some say five letters, some say three. The song tells them to look: that substance is those counts no longer, once it is seen. The order that matters comes next. Press the five letters into the heart, and know that letter. Afterward five and three are both admitted, and both are Sivayam. The quarrel about the number is settled by driving the letters inward. Spoken arithmetic gives way to a name that can hold either count.

The teaching

A sharp, illuminating resolution of the sectarian debate between the Five Letters (Na-Ma-Si-Va-Ya) and the Three Letters (A-U-M / Si-Va-Ya). Sivavakkiyar gently admonishes sectarian disputants who quarrel over numerical counts: that ultimate Reality (அப்பொருள்) is neither five nor three in any literal or dogmatic sense! The secret lies in experiential practice: pressing the sacred syllables deep into the stillness of the spiritual heart and realizing the uncreated vibration behind them. Once that living essence is awakened, all divisions dissolve; the five, the three, and the primal sound 'A' are all realized to be nothing other than the undivided, non-dual essence of 'Sivayam'.

Verse 274

1பொய்யுரைக்க போகமென்று பொய்யருக் கிருக்கையால்
2மெய்யுரைக்க வேண்டுதில்லை மெய்யர்மெய்க் கிலாமையால்
3வையகத்தில் உண்மைதன்னை வாய்திறக்க அஞ்சினேன்
4நையவைத்தது என்கொலோ நமசிவாய நாதனே!

1Poyyuraikka pogamenru poyyaruk kirukkaiyaal
2Meyyuraikka veendudhillai meyyarmeyk kilaamaiyaal
3Vaiyagaththil unmaidhannai vaaydhirakka anjineen
4Naiyavaiththadhu engolo namasivaaya naadhanee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பொய்யைப் பேசிப் பிழைப்பவர்களுக்கே இந்த உலகம் போகம் தந்து இடமளிக்கிறது; ஆனால் மெய்யை உணர்ந்த ஞானிகளோ வெற்றுப் பேச்சில் நாட்டமின்றி மவுனமாய் ஒடுங்கி விடுகின்றனர். போலி மதவாதிகளும் மூடர்களும் நிறைந்த இந்த உலகத்தில், ஒளிவுமறைவற்ற பரம சத்தியத்தை எடுத்துரைக்க நான் வாய்திறக்கவே அஞ்சுகிறேன் என்கிறார் சித்தர். 'நமசிவாயப் பெருமானே! மெய்யுணர்வை எனக்குள் தந்துவிட்டு, பொய்கள் மலிந்த இந்த உலகத்தின் நடுவே என்னை ஏங்கித் தவிக்க விட்டு நைய வைத்தது ஏன்?' என்று ஆன்ம வேதனையோடு உருகும் சித்தரின் கதறல், உலக மாயையை உணர்ந்த எந்த ஒரு மெய்யடியாரின் இதயத்தையும் உலுக்குவதாகும்.

Liars have an enjoyment prepared, the enjoyment of speaking what is false, so they have a place. The true have no further truth waiting to be announced, so truth need not be spoken. In this world the singer feared to open his mouth on the truth itself. The cry goes to the lord of Namasivaya: what was it that wasted me? Silence here is fear in front of the name, and the name is asked to answer for the wasting.

The teaching

A poignant, soul-stirring confession of the Siddha's existential burden in a world steeped in deception. In worldly society, hypocrites and peddlers of falsehood flourish, finding fame and profit in preaching comfortable lies, whereas enlightened masters of Truth have no appetite for noisy debate because Truth resides in majestic, self-evident silence. Sivavakkiyar laments that he trembled to open his mouth to utter the radical, unvarnished Truth to an uncomprehending populace. With raw mystical anguish, he cries out to the Lord of Namasivaya: why have You ground me down and caused my heart to wither in this desert of falsehood? It is the tragic cry of the awakened seer who bears the incandescent fire of non-dual wisdom among those blind to the Light.

Verse 275

1ஒன்றைஒன்று கொன்றுகூட உணவுசெய்து இருக்கினும்
2மன்றினூடு பொய்களவு மாறுவேறு செய்யினும்
3பன்றிதேடும் ஈசனைப் பரிந்துகூட வல்லீரேல்
4அன்றுதேவர் உம்முளே அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Onraionru konruguuda unavuseydhu irukkinum
2Manrinuudu poygalavu maaruveeru seyyinum
3Panridheedum iisanaip parindhuguuda valliireel
4Anrudheevar ummulee arindhunarndhu kollumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 276. It explains a word in this song: மன்று - கடை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஒருவரையொருவர் கொன்று தின்னும் கொடுஞ்செயல் புரிந்தாலும், கடைவீதிகளிலும் (மன்று) பொது இடங்களிலும் பொய், திருட்டு போன்ற தீவினைகளைச் செய்திருந்தாலும், ஒருவன் திருந்தி இறையருளை நாட வழியுண்டு என்கிறது இப்பாடல். பூமிக்கு அடியில் வராகமாய் (பன்றி) அவதரித்த திருமாலும் தேடி அறிய முடியாத அந்தப் பரமசிவனை, அன்போடு தன்னுள் சரணடைந்து தழுவ வல்லவனானால், அவனது சகல பாவங்களும் கணத்தில் அழியும். அன்றே, அண்டத்தில் உள்ள தேவர்கள் அனைவரும் அவனது சொந்த உடம்பினுள்ளேயே உறைவதை அவன் உணர்ந்து கொள்ளலாம்; புறப் பாவங்களைக் கழுவுவதை விட அகக் காதலே சிவத்தை அடைய எளிய வழி என்பது சித்தரின் கருணையாகும்.

The verse lowers the bar to the ground. Even if people kill one another and make a meal of it, even if they run false theft through the market — the gloss on that word is the shop — a meeting is still offered. If you can join, with love, the Lord the boar goes looking for, then the gods inside you are known. The boar stays an animal that searches. The gods worth knowing are already in you.

The teaching

Sivavakkiyar radically extends the threshold of divine redemption, dismantling moralistic self-righteousness. Even if human beings sink to the lowest depths of carnality and violence—cannibalizing one another or engaging in deceit, theft, and exploitation in the bustling marketplace of worldly life—the door to spiritual awakening is never shut. If one can turn inward with fierce, melting love to unite with the Supreme Lord whom even Vishnu as the cosmic boar (வராகம்) burrowed through the netherworlds in vain to find, an instantaneous transformation occurs. On that very day of inward union, all celestial divinities and divine powers are revealed to already dwell within one's own consciousness. Liberation depends not on external moral posturing, but on unreserved, heartfelt surrender to the indwelling Divine.

Verse 276

1மச்சகத் துளேஇவர்ந்து மாயைபேசும் வாயூவை
2அச்சகத்துளே இருந்து அறிவுணர்த்திக் கொள்விரேல்
3இச்சைஅற்ற எம்பிரான் எங்கும்ஆகி நிற்பனே
4அச்சகத் துளேயிருந்து அறுவுணர்த்திக் கொண்டபின்.

1Machchagath thuleeivarndhu maayaipeesum vaayuuvai
2Achchagaththulee irundhu arivunarththik kolvireel
3Ichchaiatra embiraan engumaagi nirpanee
4Achchagath thuleeyirundhu aruvunarththik kondapin.

Printed in the source at the start of verse 276, this gloss explains a word in verse 275: மன்று - கடை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மாயா வலைக்குள் சிக்கி வீண் பேச்சுகளைப் பேசும் இந்த நாக்கையும் பிராணனையும் அடக்கி, உடலாகிய இந்த அச்சகத்தினுள்ளேயே (அச்சகம் - அச்சு போன்ற மனித உடல்/மூலாதாரம்) நிலைபெற்று மெய்யறிவை உணர வேண்டும். பந்த பாசங்களை அகத்திலிருந்தே அறுத்து எறியும் ஞான விவேகத்தைப் பெற்றுவிட்டால், ஆசை சிறிதும் அற்ற எம்பிரான் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருளாய் நமக்குள் நின்று விளங்குவான். உடலுக்கு வெளியே மாயைத் தோற்றங்களைத் தேடாமல், உடலின் மூலக்கருவூலத்திலேயே பிராணனையும் அறிவையும் ஒன்றுபடுத்துவதே சித்தர்களின் இரகசிய சாதனையாகும்.

A mouth climbs inside the fish and speaks illusion, and the first line seems to say that mouth should be left. Its closing word is compressed, so the command is uncertain, while the mouth and the illusion are clear. Stay in that interior and let knowledge be taught, and our Lord, who wants nothing and stands as everything, is what remains. The last line changes the lesson from knowledge to a cutting. The everywhere-lord is what is left once the cut is learned inside.

The teaching

An esoteric allegory of Kundalini yoga and the blossoming of cosmic consciousness. The physical organism, when purged of worldly poisons and sensory toxins (நச்சிலாத பூமி), becomes the fertile ground where the seed of divine awareness is planted through breath mastery. Ascending through the central spinal nadi, this spiritual sprout bursts forth at the crown of the head (உச்சி / Sahasrara) as a peerless, blazing effulgence of pure Light. In that supreme zenith, our Lord—completely free from all worldly desire and attachment (இச்சை அற்ற எம்பிரான்)—stands revealed as omnipresent Reality. He dwells within the very printing-press or matrix of the body (அச்சகம்), severing all karmic knots and bestowing direct, unmediated Self-realization from within.